,
Vakantie Astypalaia - Anette en Bert - 23 juni - 10 juli 2022
Boekingsgegevens
Foto's Astypalaia
Film Astypalaia





donderdag 23 juni 2022 - Reis van Eindhoven naar Astypalaia

Onze reis begon met de vlucht van Eindhoven naar Kos. Op vliegveld Eindhoven was het druk, maar het viel allemaal mee. We vertrokken wat later dan gepland, maar verder verliep alles volgens plan. Bij aankomst op de luchthaven van Kos bleek de bus reeds weg te zijn en het zou nog wel even duren voor de volgende zou vertrekken. We maakten de beslissing om dan maar een taxi te nemen naar Kos stad. Niet lang daarna arriveerden we in hotel Phaethon, aan de odos Venizelou. We chekten in bij de Belgische dame achter de balie. Ons gesprek begon in het Grieks en werd vervolgd in het Nederlands. De kamer was eenvoudig maar prima. Bovendien was de afstand van het hotel tot het centrum op loopafstand, dus voelden we ons helemaal gesetteld. Die avond liepen we naar het centrum om een hapje te eten.

vrijdag 24 juni 2022 - Gewandeld door Kos stad.

We waren al eens een week op Kos geweest dus kenden we het eiland en ook de stad. Maar we hadden nog lang niet alles van de stad gezien en daar hadden we nu de hele dag voor. We liepen flinke afstanden. We zagen veel bekende dingen maar genoten ook van de nieuwe plekken die we eerder nog niet hadden gezien. Ondertussen namen we natuurlijk ook de tijd voor een hapje en een drankje. We bezichtigden ondermeer het kasteel en liepen de hele winkelstraat uit vanaf de boulevard. Al met al vermaakten we ons prima en we hadden een aardig beeld gekregen van de gehele stad. Aan het einde van de middag gingen we even terug naar het hotel om een beetje uit te rusten en om ons op te knappen voor het avondeten. Daarna liepen we we stad weer in en genoten van een heerlijke maaltijd.

zaterdag 25 juni 2022 - Met de boot naar Astypalaia

Gisteren hadden we geinfomeerd bij het havenkantoor naar de vertrektijd van de boot. Deze was onveranderd gebleven. De kaartjes konden we ophalen bij het kantoortje vlak bij de vertrekplaats van de boot. Op dit moment (2022) waren er werkzaamheden bij het platform vanwaar de grote veerboten vertrokken. Volgens onze informatie moest je de boulevard volgden naar het oosten, onder de brug door die leidde naar het oude kastro en vervolgens naar links afslaan, om bij de vertrekplaats van de boten te komen. Later bleek dat je ook vóór het kastro linksaf kunt slaan, dus aan het einde van de boulevard, vóórdat je onder de brug door gaat. Deze route is veel korter, maar staat (nog) niet aangegeven.

De boottocht verliep zonder problemen en na een uur en drie kwartier waren we in de haven van Astypalaia. We liepen naar de eerste straten van de stad en namen wat te eten en te drinken in een cafeetje. Daar belden we de (enige) taxi op het eiland en even later reden we naar Livadi, waar we incheckten in ons appartement "Anixi". We mochten kiezen uit een paar appartementen en kozen er één op de begane grond en pakten onze koffers uit. Daarna deden we boodschappen voor de eerste dagen. Bij de twee aanwezige supermarkten boden ze de service om de boodschappen thuis te bezorgen. We hoefden er dus zelfd niet mee te sjouwen. We maakten graag gebruik van dit aanbod en zo hadden we korte tijd later alle thuis wat we hadden gekocht.

Daarna namen we wat spullen mee voor het geval we nog op een plaats zouden komen waar we even konden zwemmen. Het grote strand dat direct naast Livadi lag, was druk en dat liepen we voorbij. Maar even later, toen we in zuidelijke richting liepen, zagen we een klein strandje dat bij een huis in aanbouw lag. Het leek geheel verlaten. We liepen bij het witte kerkje met de blauwe koepels naar beneden en toen bleek dat er slecht één persoon was. Dit was precies een plekje dat we graag wilden en daar hebben we een tijdje heerlijk gezwommen en in de zon gelegen. Later vonden we op de kaart de naam van het strandje: Agios Vassileios. Daarna zijn we gaan eten in restaurant Gerani, één van de drie of vier restaurantjes die er in Livadi waren. Onze eerste dag op Astypalaia zat er op en was erg fijn geweest. Moe maar voldaan liepen we in de avond terug naar ons appartement.

zondag 26 juni 2022 - Gewandeld naar het strand van Tzanáki

We besloten na het ontbijt om met onze strandspullen te gaan lopen in zuidelijke richting. We hadden positieve berichten gelezen over het strand van Tzanáki en lopend zou het ongeveer een half uur in beslag nemen om er te komen. We liepen het strandje van gisteren voorbij en niet ver daarna stond het bordje Livadi. We waren het dorp dus net uit. Niet veel verder stond er een bordje aan de linkerkant van de weg met de naam Tzanaki en de toevoeging "Monopathi". Dat betekent wandelpad. Het wees naar een pad dat linksaf naar beneden liep. Het eerste stukje ging via een stenen trap. Daarna liep je verder over een pad dat naar beneden ging. Bij het hek was het even zoeken waar je precies wel en niet moest lopen, om de juiste doorgang te vinden. Op de terugweg liepen we vanaf het hek eigenlijk rechtdoor en dit pad was veel breder en gemakkelijker. Het laatste stuk, naar de asfaltweg was flink steil, maar verder niet moeilijk. We kwamen precies uit tegenover een appartementencomplex dat er heel modern uitzag. De naam was "Architektoniki Studio's. Met een soort kanvasdoeken in driehoekige en vierkante vormen werden de binnenplaatsjes van schaduw voorzien. Het complex was een combinatie van witte muren in combinatie met mooie natuurstenen die in een mozaiek waren gemetseld. Op de grond, tegen de weg aan lagen een aantal hele grote stenen. Wanneer je hier dus het pad naar beneden afloopt kom je vanzelf op het strand van Tzanaki.

Het strand zag er van bovenaf schitterend uit en het uitzicht op Chora is hier erg mooi. De dikke kiezels op het strand maakten het enigzins lastig om je draai te vinden, maar met wat aandacht lukte dit wel. Het water is superschoon en helder. Vanaf het strand kon je links op de heuvel Chora zien liggen en naar rechts kon je via de rotsen gemakkelijk naar het naastgelegen strandje lopen. Je kon er ook gemakkelijk naar toe zwemmen, maar met een grote rugtas op je rug is dat natuurlijk niet te doen. We hadden eten en drinken genoeg en bleven tot het begin van de avond. Er stond een heerlijk windje en de zon was volop aanwezig. Nadat we ons thuis hadden opgefrist liepen we weer naar beneden via het met muren omzoomde weggetje, dat uitkwam op het Livadistrand. We aten weer bij Gerani. Na nog een afzakkertje achter ons appartement, onder de citroenbomen, gingen we slapen.

maandag 27 juni 2022 - Met de bus naar Chora

Er rijdt op Astypalaia maar 1 taxi, dat is de taxi van Kiki. Overal op het eiland wordt reclame gemaakt voor deze taxi, genaamd "taxi 2". Ik vroeg haar wat er gebeurd was met taxi 1. Het antwoord was een beetje vaag, maar het kwam er op neer dat deze geen dienst meer deed. Kiki had ons de eerste dag na aankomst in de haven, naar het appartement in Livadi gebracht. Vandaag hadden we ons geconcentreerd op de bus. Van de timetable hadden we een foto gemaakt, zodat we alle bestaande lijnen in beeld hadden. Dat waren er echter maar 3. Eén lijn gaat van Livadi via Chora naar Pera Gialós en terug. De andere gaat van Pera Gialós naar Maltezána. Deze plaats wordt ook aangeduidt met Análipsi.

Na ons ontijt liepen we naar beneden, naar de opstapplaats en namen daar in afwachting van de bus een frappé. Voor de rit naar Chora moesten we samen 3 euro betalen. Het viel ons op dat er in de bus uitgebreid reclame voor taxi 2 werd gemaakt. Even later kwam de verklaring. De enige buschauffeur op het eiland was getrouwd met de enige taxichaffeur. Het echtpaar had dus het monopoli van het openbaar vervoer op Astypalaia. Na een korte maar mooie rit werden we afgezet bij de molens, midden in Chora. De molens, maar liefst acht stuks, staan ongeveer in het midden, een heel eind daar beneden ligt de haven en evenzover omhoog ligt het kastro.

We besloten met de klim omhoog te beginnen. De route naar het oude kasteel is prachtig. Om de twintig passen blijf je stil staan om een foto te maken. De gehele sfeer en de kleuren komen geheel overeen met een Cycladen-eiland. Astypalaia wordt gerekend tot de Dodekanissos-eilanden, maar had net zo goed bij de Cycladen kunnen horen. Veel foto's later kwamen we boven. Van het kasteel was er best nog veel te zien. Verschillende binnenmuren stonden nog overeind en zo kon je toch een aardig beeld krijgen van de indeling van de vertrekken van lang geleden. De afdaling kostte wat minder inspanning maar ging niet echt sneller. Maar dat hoefde ook niet. We hadden alle tijd en konden genieten van de mooie uitzichten. We waren bijna geheel beneden gekomen en inmiddels gearriveerd in Péra Gialós. Chora houdt op waar Pera Gialos begint, maar waar dat precies is weten alleen de inwoners zelf.

Na een rustige lunch liepen we via een andere weg weer in de richting van de molens. In afwachting van de bus namen we nog een Frappé op een terrasje en lieten ons daarna terugbrengen naar ons appartement. We hoefden niet eens van het strand naar boven te lopen, want er bleek een busstop bij "Anixi" te zijn. Lekker gemakkelijk dus voor de volgende keer.

dinsdag 28 juni 2022 - Met de auto naar Agios Konstantinos en Kaminakia

We hadden al kennis gemaakt met Taxichaffeur Kiki en haar man, de buschauffeur. Uit de reclames bleek dat Kiki ook auto's verhuurde. Toen we haar gisteren in Chora hadden gezien vroegen we naar de mogelijkheden en vandaag belden we haar of het mogelijk was om deze week een auto te huren. Het bleek vandaag en morgen nog te kunnen en toen we toestemden zei ze dat er over 10 minuten een auto voor ons zou zijn. Inderdaad kwam de buschauffeur even later met een mooi klein autootje en even later was Kiki er ook om de papieren in orden te maken. Niet lang daarna gingen we op weg.

We reden eerst langs Tzanaki en toen verder naar Agios Konstantinos, in het zuidoosten van de westelijke helft van het eiland. Daar was een redelijk groot strand en het uitzicht op Chora was prachtig. Nadat we de omgeving in ons op hadden genomen reden we terug in de richting van Livadi en namen toen de afslag naar Kaminákia. De weg er naartoe was geheel onverhard. Er zaten slechte stukken in het wegdek, maar het was goed te doen. De uitzichten onderweg waren erg mooi. Het strand van Kaminákia was redelijk groot en bestond voor een deel uit parasols. Echter zijn wij geheel naar links gelopen en daar was het heerlijk rustig. Het strand bestaat uit niet te grote kiezels en hele kleine en is heerlijk om op te liggen. Het water is er super helder en het was dan ook heerlijk om regelmatig het water in te gaan.

Na een aantal heerlijke uren reden we terug en reden toen verder naar Chora, waar we op een terrasje een omelet aten. We reden nog een beetje rond in de directe omgeving van Chora en besloten toen naar huis te gaan.

woensdag 29 juni 2022 - Met de auto naar Vathy, Blé Limanaki en Stenó

We hadden vandaag ook nog onze huurauto en besloten om een beetje op tijd te vertrekken zodat we de dag optimaal konden benutten. Via Steno en Analipsi reden we eerst naar het vliegveld. Daar was helemaal niets te zien want het hek was dicht en je kon helemaal niet in de nabijheid komen. Blijkbaar gaat het alleen open wanneer er een binnenlandse vlucht is. We draaiden om en vervolgden onze weg door het schitterende landschap. Via Schinontas en Agrelidi reden we verder naar Exo Vathy. Tot hier was er een mooie nieuwe asfaltweg. De uitzichten onderweg waren geweldig. Het enige nadeel van deze weg was, dat er geen plekken waren gemaakt om even te stoppen. Slechts op een paar plaatsen waar er een afslag was naar een zandweg, kon je even stoppen.

Na Exo Vathi reden we over de zandweg verder naar Mesa Vathy. Mesa Vathy is een klein gehucht. In de omgeving lagen nog een paar huisjes, maar daarmee was alles gezegd. Het leven was er eenvoudig en bovenal rustig. De enige plek waar je iets kond drinken was nog gesloten en zou pas om 2.00 uur open gaan. Daar gingen we niet op wachten en we besloten om rustig aan terug te rijden. Dat was geen straf, want de omgeving is erg mooi. Het zandpad was redelijk goed te berijden, op enkele slechte stukken na.

Toen we weer terugkwamen op het smalle stuk van het eiland hebben we geluncht op een plekje uit de wind, op het Psili Ammosstrand. Van bovenaf zag het strand er prachtig uit en heel aantrekkelijk om te verblijven. Toen we eenmaal beneden waren zagen we dat er heel veel rommel op het strand lag. Niet alleen aangespoeld hout en dergelijke, dat is vrij normaal op een strand. Zeker wanneer er vaan een aanlandige wind staat. Maar er lagen ook heel veel plastic flesjes, plastic zakken en ook erg veel pulp van plastic; hele kleine deeltjes dus, die niet oplossen of verteren, maar die in het water blijven. Erg slecht voor de natuur dus.

Na de lunch reden we verder naar Schinontas. Daar dronken we een frappé en reden daarna naar Blé Limanaki. Blé Limanaki betekent blauw haventje. Het is een landtong met allemaal kleine inhammetjes die je kunt gebruiken als privéstrandje. Ze kijken allemaal uit op een prachtige blauwe baail. We hebben er niet gelegen, maar hielden het in gedachten voor één van de volgende dagen wanneer we niet de beschikking hadden over een auto. We konden dan met de bus naar Analipsi en vandaar lopend naar Ble Limanaki gaan.

Na deze onderzoekingsrit reden we naar Agios Andreas. Deze plek beschikte over een aanlegplaats voor grotere boten. Er waren blijkbaar ook veerboten vanaf hier. Toen wij er waren was alles verlaten. Vanaf Agios Andreas reden we terug naar Steno. Steno betekent smal in het Grieks. Dat klopt ook precies, want hier ben je op het smalste stuk van het eiland. Op een gegeven moment zie je vanaf de weg de zee aan beide kanten liggen, heel dichtbij. Aan de zuidkant is er een klein strandje; Steno-beach. Hier parkeerden we de auto, aan de overkant van de weg en vleiden ons neer op het kleine strandje. Er waren slechts enkele mensen. Na een heerlijke ontspannen afsluiting van de dag, reden we terug naar huis. We belden Kiki op om te zeggen dat we weer thuis waren en een uurtje later kwam ze met haar man de auto weer halen. We rekenden af en spraken af dat we volgende week terug zouden bellen wanneer we de auto nog een paar dagen wilden hebben.

donderdag 30 juni 2022 - Naar het strand van Tzanaki

We ontbeten heerlijk lang op ons terras onder de citroenbomen en pakten daarna onze rugtassen in om naar Tzanaki te gaan. De wandeling er naartoe was altijd leuk en de omgeving, met het uitzicht op Chora is prachtig. We genoten van een heerlijke lange middag op het strand en wandelden toen terug naar huis. Bij de busstop in Livadi stond de bus klaar om te vertrekken. We groetten de busschauffeur en liepen verder in de richting van Anixi. Halverwege kwam de bus ons achterop. Hij stopte en de chauffeur gebaarde dat we in moesten stappen. De laatste paar honder meter reden we met hem mee en hij stopte netjes voor ons appartement.

vrijdag 1 juli 2022 - Met de bus naar Pera Gialos

Vandaag hebben we lekker uitgeslapen en na ons ontbijt stapten we op de bus naar Pera Gialos. Chora en Pera Gialos zijn aan elkaar gegroeid. Waar het één stopt en het andere begint is niet echt duidelijk, maar in grote lijnen komt het er op neer dat Pera Gialos het deel is dat grenst aan de haven en het strand. We hebben heerlijk rondgeslenterd, gewinkeld, frappé gedronken en geluncht, met uitzicht op het kasteel van Chora. De naam van het restaurant, waar we al eerder waren geweest was "Arga" en deze naam paste precies bij de sfeer van deze dag; laat, langzaam, rustig aan... Met de bus van 17.00 uur reden we terug naar Livadi, waar we keurig voor ons appartement werden afgezet.

zaterdag 2 juli 2022 - Lopend naar Tzanaki-beach

Vandaag een fijne stranddag gehad op Tzanaki-beach. Pas terug toen de zon bijna achter de bergrug was verdwenen.

zondag 3 juli 2022 - Met de bus naar Chora

Vandaag gingen we met al onze zangspullen naar Chora om daar een plek te zoeken om te zingen. Omdat het eigenlijk iedere dag flink waait was het lastig om een geschikte plek te vinden die uit de wind lag en uit de zon. Maar uiteindelijk vonden we een fijne plek, op een muurtje onder een boom. We hadden ongeveer een half uur gezongen en voelden ons inmiddels volkomen in ons element, toen we werden onderbroken door een agent. Hij vertelde dat we de wet hadden overtreden omdat we niet mochten zingen op straat zonder speciale vergunning. Hij zij dat hij ons eigenlijk moest arresteren, maar dat hij dit niet zou doen. Even later kwam zijn baas er bij. Hij was vriendelijk maar wel strikt. Hij legde uit dat we volgens de wet niet zonder vergunning mochten zingen en dat we er mee moesten stoppen. Er zat niets anders op dan alles weer in te pakken en weg te gaan. Onder het genot van een frappé bespraken we de gebeurtenis. We waren teleurgesteld en een beetje boos. We hadden gedacht dat de Griekse politie niet zo moeilijk was. In mei hadden we op Zakynthos in de stad gezongen. Op één van beide dagen reed de politie tot vier keer toe, vlak voor ons langs, met open ramen. Ze hadden ons gezien en gehoord en helemaal niets gezegd.

We besloten naar het politiebureau te gaan en het voorval te vertellen. De dienstdoende agent was vriendelijk en behulpzaam. Hij vertelde dat zingen zonder vergunning inderdaad niet was toegestaan en toen wij vroegen waar wij dan die vergunning konden halen verwees hij ons door naar het gemeentehuis. Omdat het zondag was was dit niet geopend. We besloten lekker te gaan lunchen en daarna met de taxi naar huis te gaan. Morgen zouden we naar Tzanaki gaan en dinsdag zouden we naar Chora teruggaan en informeren bij het gemeentehuis. Na de vervelende ervaring werd het al met al toch een leuke dag met een speciaal plan.

maandag 4 juli 2022 - Stranddag op Tzanaki-beach

Na een rustig ontbijt onder de citroenbomen vertrokken we weer met onze strandspullen naar Tzanaki-beach. Zoals al meerdere keren inmiddels, hadden we een heerlijke middag om het mooie strand. Op de terugweg liep Anette terug via het pad vanaf de "cirkel" evenwijdig aan de kust en ik probeerde rechtstreeks binnendoor te lopen naar het bordje met de aanduiding "Tzanaki momopathi". Al snel kreeg ik spijt van mijn aktie. Ik moest mijn weg zien te vinden op de stijle helling, tussen de prikstruikjes door. Een geitenpaadje was er niet eens. Het duurde lang en het was erg ongemakkelijk. Niet voor herhaling vatbaar dus. Toen ik eindelijk bij het bordje op de asfaltweg kwam, was Anette allang boven en zij kwam mij tegemoet lopen. Ik had met haar mee moeten lopen vanaf de cirkel, evenwijdig aan de kust en pas bij de volgende doorsteek door het hek naar boven moeten afslaan. Hier loopt het pad rechtstreeks naar boven, met het hek aan je rechterkant. Het pad is wel steil, maar verder goed begaanbaar. Het eindigt vlak bij de asfaltweg, bij de stenen trap.

dinsdag 5 juli 2022 - Naar het gemeentehuis en naar Ble Limanaki

We wilden vandaag naar het gemeentehuis om te vragen hoe het zit met de vergunning die we nodig bleken te hebben om te zingen op straat. We namen de bus van 10.30 uur naar Chora. Enkele minuten later liepen we voorbij de molens, in de richting van het kastro. Net wanneer je een beetje naar boven begint te lopen, is daar rechts om de hoek het gemeentehuis. We liepen naar binnen en deden ons verhaal bij de eerste persoon die ons aansprak. Het was de eerste keer dat we een Grieks gemeentehuis binnenliepen en dat was op zich al een bijzondere belevenis. Het gemeentehuis van Astypalaia was net een oud herenhuis, met kleine kamertjes. Degene die ons te woord stond verwees ons naar een naastgelegen kamer. We kwamen eerst door een ruimte waar een aantal dames driftig zat te typen. Daarna kwamen we in de kamer van degene die ons kons helpen. We deden nogmaals ons verhaal en de man begon een beetje bedenkelijk te kijken. Hij vroeg nog iet over hoe en wat we zongen. We vertelden dat we twee kleine speakers hadden als begeleiding, Griekse liedjes zongen en tussendoor meespeelden met onze fluiten en melodica. Hij krabde zich nog eens achter zijn oren en vertelde dat het misschien wel een probleem zou worden. Wij vroegen of dat betrekking had op dit eiland of op Griekenland in het algemeen. Dat laatste bleek het geval te zijn. De politie was blijkbaar op de hoogte van het feit dat het volgens de wet niet mocht zonder vergunning, maar uit de onzekere houding van de man bleek dat hij niet echt op de hoogte was van de feiten. Hij zei dat hij het na moest kijken en vroeg ons om over een uur terug te komen. Dat kwam ons niet goed uit, want wij wilden met de bus verder naar Análipsi. We stelden voor dat we morgen terug zouden komen. Dat was wat hem betreft ook goed. Wordt vervolgd dus...

We vertrokken en slenterden wat door Chora, daarna liepen we de trappen af naar beneden, naar Pera Gialos. Daar konden we ook op de bus stappen en daar was wat meer te doen. We streken neer op een terras en bestelden daar een frappé. Ruim voordat de bus aankwam stonden we klaar bij de bushalte. Niet lang daarna vertokken we naar Analipsi, een klein dorp dat een eindje verder naar het oosten ligt. We kwamen ook door Stenó en zagen het kleine strandje liggen waar we eerder met de auto waren geweest. Even later waren we in Analipsi. We liepen een beetje rond om het dorp te bekijken. Veel was er echter niet, dus liepen we al snel in de richting van Blé Limanaki, ons einddoel. Het "blauwe haventje" is een soort landtong die min of meer in het verlengde ligt van het strand van Analipsi. Aan één kant zijn er diverse kleine strandjes die uitkijken op het mooie blauwe water. Strandje 1, met een grote boom in het midden was erg open en vonden we niet aantrekkelijk. Strandje 2 was veel groter, maar daardoor ook erg in het zicht liggend van voorbijgangers. Strandje 3 was vanaf het pad niet te zien, alleen vanaf een paar plekken veel verder op het hoofdpad. Hier konden we heerlijk beschut liggen en fijn het water in. We installeerden ons hier en konden een paar uur heerlijk genieten van de zon en het water.

Om 16.00 uur gingen we terug, om de bus van 16.30 uur te kunnen halen. We hadden tijd genoeg en liepen langs het hoofdstrand weer terug naar de bushalte. Corona was deze hele vakantie eigenlijk uit ons hoofd geweest, maar op internet hadden we gelezen dat er mogelijk een zomergolf aan zat te komen. Zowel in Nederland als in Duitsland werd weer geadviseerd om op drukkere plekken mondkapjes te dragen. Hier op Astypalaia viel het op dat er vandaag ineens weer veel meer mensen mondkapjes droegen dan de dagen ervoor. Blijkbaar is er iets op het nieuws geweest waardoor het gedrag van veel mensen was veranderd.

We genoten van de busreis. Het landschap en de aanblik van Chora en Livadi zijn schitterend en wanneer je niet hoeft te rijden, kun je alles optimaal bekijken. Gisteren hadden we besloten om onze reis niet verder te verlengen. We hadden nog overwogen om naar een ander eiland te gaan, maar realiseerden ons dat we het gevoel, dat we ook gehad hadden toen we drie Spraden-eilanden in één vakantie bezochten, minder aantrekkelijk vonden. We vinden het juist fijn wanneer we ons kunnen settelen in een dorp of stad, op één eiland. Je leert dan alles kennen, je leert mensen kennen en de mensen kennen ons. Dat is voor ons een fijnere beleving dan iedere keer opnieuw weer te moeten aarden in een nieuwe omgeving. Het reisgevoel vinden we allebei fijn, maar daarna komt het aarden in de vakantie-omgeving. Tijdens onze Sporaden-reis hadden we het ook het fijnst gevonden op Skiathos, het laatste eiland. Op de één of andere manier was het populaire eiland-hoppen niet echt aan ons besteed. Dus hadden we gisteren een vlucht van Kos terug naar Eindhoven geboekt en de boot van Astypalaia terug naar Kos gereserveerd. Toen we die avond weer thuis waren, belden we naar het Fhaethon-hotel, hetzelfde hotel waar we op de heenreis waren geweest.

We hadden vorige week twee dagen een auto gehad en nog overwogen om deze nog een keer te huren. Nu leek het erop dat het er niet meer van zou komen. Het is natuurlijk niet op ieder eiland hetzelfde, maar hier op Astypalaia kon je je erg goed verplaatsten met de bus, eventueel een bootreisje boeken, en vanuit Livadi gezien was er een zeer geschikt strand op loopafstand. Met andere woorden, die auto hadden we eigenlijk niet meer nodig deze week.

woensdag 6 juli 2022 - Naar het gemeentehuis en naar Tzanaki

Na ons ontbijt hadden we eerst een klus te klaren. Gisteren waren we naar het gemeentehuis geweest en de man die ons te woord had gestaan had beloofd het een en ander na te zullen kijken en vandaag zouden we terugkomen om verder te praten over de benodigde vergunning voor het zingen op straat. Om half elf stapten we op de bus naar Chora en even later liepen we het gemeentehuis weer in. We zeiden de type-dames netjes goeiemorgen en liepen door naar de man die we kenden van gisteren. Hij liet ons binnen en legde ons uit dat hij in de wet niets had kunnen vinden over het verkrijgen van een vergunning. Hij haalde er nog een ander persoon bij met wie hij tussendoor sprak, alleen dat ging zo snel dat het meeste daarvan ons ontging. Uiteindelijk was hij een beetje verlegen met de situatie en leidde ons toen naar een andere kamer. We werden geintroduceerd bij de burgemeester zelf en hij moest de zaak maar afronden. De burgervader gaf ons een hand en vroeg ons om te gaan zitten. Hij liet ons eerst nog eens het verhaal vertellen over de gebeurtenissen en kwam toen met zijn eigen toelichting. Hij vertelde dat er in de Griekse wet niets was geregeld wat betreft het al of niet zingen op straat. Je mocht gewoon op straat zingen, zoals je ook op straat mocht praten. Bovendien was er ook geen verwijzing naar een regel die inhield dat je voor dat zingen een vergunning moest aanvragen. Zo'n vergunning bestond gewoon niet. Hij vroeg ons op wat voor manier wij muziek maakten en wat wij zongen. Wij antwoorden dat we Griekse liedjes zongen, met begeleiding van twee kleine speakers en dat we ook fluit en melodica speelden. Hij knikte instemmend had geen enkele kanttekening bij onze wensen om op straat te zingen. Hij merkte alleen nog op dat wanneer we vlak bij huizen zouden staan, waar we overlast zouden kunnen veroorzaken, de zaak enigzins anders zou worden. Maar wij verzekerden hem, dat het niet vlak bij de woonhuizen was, maar op een muurtje tegenover het autoverhuurbedrijf Vergoulis. Bovendien hadden we in het kantoor aan de verhuurder gevraagd of hij het erg vond of wij gingen zingen. Hij had geen enkel commentaar gehad en vond het wel leuk. Tenslotte beloofde de burgemeester ons dat hij met de politie zou gaan praten en dat hij ze zou zeggen dat ze ons gewoon moesten laten spelen. Blij met deze overwinning bedankten we hem voor de hulp en de toelichting en verlieten het pand.

We liepen deze keer van Chora naar beneden, via Livadi naar Tzanaki. Omdat we al onze strandspullen al mee hadden genomen hoefden we niet eerst naar huis. We waren vroeg op het strand deze morgen en het was er nog erg rustig. Later in de middag werd het drukker, maar de sfeer was in orde. Drie Griekse stellen kwamen vlak naast ons zitten en gingen na enige tijd ook geheel uit de kleren. Het waaide flink, maar dat zorgde juist voor een heerlijke atmosfeer op het strand. Na een heerlijke middag liepen we terug naar Livadi. We deden daar onsweg nog een paar noodzakelijke boodschappen en gingen toen naar huis. We hadden nog plannen gehad om te bellen over een bootreisje naar één van de kleine eilandjes dichtbij, maar besloten dit een dag uit te stellen omdat het zo hard waaide. De kans was groot dat de boot niet zou varen met zoveel wind.

donderdag 7 juli 2022 - Naar Tzanaki

We hadden besloten om geen auto meer te huren en onze laatste twee dagen te besteden op het Tzanaki-strand. Dus liepen we na het ontbijt de bekende weg weer af naar het Tzanaki-strand. Het was redelijk druk geworden in de loop vande middag, maar de sfeer bleef gelukkig goed. Na een lekkere bak-middag liepen we terug naar ons appartement, om ons op te frissen voor het eten.

vrijdag 8 juli 2022 - Naar Tzanaki

Veel nieuws over deze dag is er niet te vertellen. Het was niet erg druk op het strand en we hadden een geweldige laatste dag op het eiland. We hadden die ochtend ons appartement betaald en konden morgen met de bus naar de haven en vandaar op de boot naar Kos.

zaterdag 9 juli 2022 - Op de boot naar Kos

Deze dag zou een reisdag worden. Na een rustig ontbijt pakten we onze koffers in en liepen we naar de haven. We moesten de kaartjes voor de boot nog afhalen in het havenkantoor, alleen was niet duidelijk in welk kantoor we moesten zijn. In het eerste kantoor bleek dat ze ons niet konden helpen en werden we verwezen naar "Elementi". Daar printten ze de kaartjes voor ons uit en waren we klaar voor vertrek. In afwachting van de boot namen we nog rustig een frappé op een terrasje en begaven ons daarna naar de boot. Na een trip van ruim anderhalf uur kwamen we aan op Kos, waar we naar het inmiddels gereserveerde hotel Phaethon liepen. Na het inchecken gingen we naar het centrum om daar nog wat te winkelen en aten daarna op het Diagorasplein. Daarna liepen we terug naar het hotel en gingen niet te laat slapen.

zondag 10 juli 2022 - Terug maar Eindhoven

We ontbeten die ochtend op het terras bij het hotel, checkten daarna uit en maakten nog een wandeling door het centrum. Daarna haalden we onze koffers op en liepen we naar het busstation. Na nog een frappé op een terrasje namen we de bus naar de luchthaven. Daar hadden we ruimschoots de tijd voordat onze vlucht naar Eindhoven vertrok. De vlucht verliep zonder problemen en die avond zaten we weer thuis op onze eigen bank. We hadden een geweldige vakantie gehad.