Vakantie Chios - Diana en Bert - 4 t/m 18 juli 2002
DONDERDAG 4 JULI - VERTREK UIT AMSTERDAM EN AANKOMST OP CHIOS
Dit jaar liep het schooljaar van de muziekschool officieel t/m vrijdag 5 juli, maar omdat ik zoals ieder jaar de
laatste twee lesdagen had vrijgeroosterd, was woensdag mijn laatste lesdag. En dat was maar goed ook, want diezelfde
woensdagavond (eigenlijk donderdagmorgen heel vroeg) reed om ongeveer 1.00 uur de taxi voor om ons naar Schiphol
te brengen. Twee uur later konden we daar inchecken. Bij de douane werd op de lopende band een mesje en een schaar
ontdekt, iets wat ik altijd in mijn etui heb. En dat etui gaat gewoon overal mee naartoe. Mijn handbagage moest
open en mijn mesje en schaar werden door de beambten achtergehouden. Verder liep alles gesmeerd. We aten en dronken
nog iets in een restaurant en om 5.15 uur vertrok ons vliegtuig. We kwamen na een goede vlucht aan op de luchthaven
van Chios, om 8.35 Nederlandse tijd, dus 9.35 Griekse tijd. We hadden dus de hele morgen nog lekker voor ons. Het
transfer van het vliegveld naar ons appartement in Karfas was maar heel kort. We namen onze intrek in het
appartementencomplex, wat hoorde bij hotel Poseidonion. Op nummer 65 gingen we naar binnen en pakten onze koffers
uit. Het appartement was, zoals altijd, eenvoudig ingericht, maar wel schoon. Het handvat van de koelkast was
afgebroken en de WC-bril was doormidden gescheurd. Maar zoiets maken we ieder jaar mee, dus dit was geen onaangename
verrassing. Na het uitpakken deden we eerst wat boodschappen. De supermarkt was niet ver weg en de weg er naartoe was,
zoals altijd weer, een heerlijke ontdekkingsreis. We voelden ons meteen thuis en genoten van de lekkere
temperatuur en de bloemenpracht. De geur van oleander en mimosa vergezelde ons overal naartoe. We hadden al enige
informatie gekregen van onze hostess, Ida Vermeij, en om 17.00 begon de bespreking met haar in Hotel Erytha. We
hadden dus nog tijd genoeg om ons heerlijk op te frissen in de grote Middellandse Zee. Het water was vlak bij
ons huis; even de straat oversteken en dan meteen een paadje in naar het strand. We kwamen uit op een vrij druk
gedeelte, maar deden nu geen moeite om verder te lopen; voor deze eerste middag was dit uitstekend. De zon was
heet en het zeewater heerlijk verkoelend. Onze vakantie kon nu al niet meer kapot!
Bij de bespreking met Ida boekten we twee excursies: De ene naar de zuidkant van Chios, met een bezoek aan Pirgi
en Mesta en het lavastrand van Emporio. De andere met de boot naar het eilandje Inousses. Toen we met Ida nog even
napraatten over Chios, openbaar vervoer en andere dingen, gaf ze ons het telefoonnummer van
Dimitri (0944 538 934). Hij was een speciale taxichauffeur, die gewoonlijk meer aandacht aan zijn klanten gaf dan
de gemiddelde chauffeur.
Die avond aten we bij Karatzas, vlak bij het strand, daarna namen we thuis nog een afzakkertje op ons balkon.
We konden hier heerlijk vrij zitten en het uitzicht was vrij goed; de beboste heuvels aan de ene kant en nog
net een stukje zee aan de andere kant. We sliepen die nacht niet veel want we werden geplaagd door de muggen.
Om half zeven waren we al op muggenjacht en het bloed zat letterlijk aan de muur! Maar onze troost was,
dat de zon toen alweer volop scheen. Gek he? het is hier de hele zomer prachtig weer!
VRIJDAG 5 JULI - MET DIMITRI NAAR EEN STRANDJE BIJ LITHI
Vandaag besloten we om Dimitri te bellen en om ons met de taxi naar de westkant van het eiland te laten brengen.
We hadden uit de informatie van het internet begrepen dat de mooiste kleine strandjes aan de westkust lagen.
Dimitri was er al na een kwartiertje en stelde zich netjes voor! De tocht ging via de Kambos, het bijzondere
gebied ten zuiden van de hoofdstad. De Genuezen hadden hier destijds hun grote herenhuizen gebouwd en hun
landgoed omringd met hoge muren. De muren en huizen waren gebouwd van de mooie rood- en geelbruine stenen,
die uit de steengroeven bij Thymiana kwamen. Het was een aparte ervaring om over de smalle wegen van de Kambos
te rijden, tussen de hoge muren door. In de muren zaten vaak grote indrukwekkende poorten, die toegang gaven
tot het landgoed. Deze streek, die wel het Toscane van Griekenland werd genoemd, was de plaats waar de elite
van het eiland woonde. Dimitri vertelde onderweg van alles over de omgeving en stopte soms om ons rustig de
gelegenheid te geven om te kijken. Het leek wel een prive-excursie! Hij liet zelfs de school zien, waar hij
als kleine jongen les had gehad. Uiteindelijk kwamen we via Thymiana, Ag. Georgios en Vesa in Lithi. Hij wees
ons op het strand, wat vrij druk was en wij vroegen hem om nog een eindje door te rijden in noordelijke richting.
Na een tijdje langzaam rijden en kijken zagen we een heel klein strandje, dat via een pad te bereiken was. We
zeiden dat we er hier uit wilden. Maar bezorgd antwoordde hij: "It's a lonely beach, there's nothing!" We
verzekerden hem dat we eten en drinken bij ons hadden en vroegen hem of hij ons vanavond weer kon komen halen.
Dat vond hij heel vanzelfsprekend en wilde zelfs niet dat we nu betaalden. "No, no, you pay later!" Toen hij
vroeg hoe laat hij moest komen, reageerde hij verbaasd: "Seven o'clock! Do you have enough water?" Toen we
hem vertelden dat we drie liter ijswater en een flesje ouzo bij ons hadden, liet hij ons gerustgesteld gaan met
de woorden: "Have a nice day! Don't drink too much!"
We liepen rustig het pad af naar beneden en kregen ondertussen adembenemende uitzichten op het strandje, waar
we de dag zouden doorbrengen. Het strandje bleek schitterend te zijn: Niet meer dan zo'n 60 meter breed, zand,
gemengd met fijne kiezel. Het water was glashelder blauw-groen en het aantal bezoekers bestond uit maar
liefst . . . . drie, onszelf meegerekend!! In de loop van de middag kwamen er nog een man en een vrouw bij,
maar ze verdwenen alledrie na korte tijd. We hadden echt een prive-strand! Het werd een heerlijke dag.
Jammer is, dat op zulke strandjes toch nogal eens troep wordt achtergelaten; lege waterflessen of bierblikken,
kapotte slippers of sigarettenpakjes. Ik kan het dan niet laten, wanneer we van zo'n paradijsje mogen genieten:
Alle troep heb ik op een hoopje gelegd, langs het toegangspaadje naar het strand. Hopelijk komt de boodschap
over: neem je eigen rotzooi mee naar huis. En wanneer je het dan per se hier achter wilt laten, leg het dan
bij elkaar en ontsier niet het hele strand!!
Het was geweldig, "Timeless" op onze "Lonely Beach", maar helaas tikten de minuten toch door en werd het
half zeven. Rustig, zoals het een echte Griek betaamt, pakten we onze spullen in en wandelden we naar boven
naar de weg. Precies op hetzelfde moment, klokslag 7 uur, kwam Dimitri aanrijden. We konden meteen instappen
en hij vroeg uitgebreid hoe we het hadden gehad. Toen we via Vesa weer in de Kambos-streek kwamen, stelde hij
voor om een iets andere route te nemen naar Karfas, zodat we nog iets meer van dit bijzondere gebied zouden
zien. Wij vonden het prima en lieten ons vorstelijk meevoeren door het land van de Goden! Dimitri zette ons
keurig af bij hotel Poseidonion en we rekenden af: 38 Euro. We gaven hem 40 en bedankten voor de fijne reis.
Heen en terugweg hadden totaal zo'n anderhalf uur geduurd en we hadden ongeveer 60 kilometer gereden.
Na deze geweldige dag bleven we lekker ontspannen op ons balkonnetje. We sliepen gelukkig beter, dankzij de
muggenverjager. Deze hadden we eerst in het stopcontact gestoken van de airco, omdat we die toch niet gebruikten.
Je moest daar namelijk nog 3 Euro per dag extra voor betalen. Later bleek dat er daarom op dat stopcontact
geen stroom stond. Dus het muggenapparaat werkte niet. Nu hadden we hem in het andere stopcontact gestoken en
nu bleven de meeste muggen gelukkig weg.
ZATERDAG 6 JULI - BUSTOCHT DOOR ZUID-CHIOS; VESA, MESTA, PIRGI en EMPORIO
Vandaag was het tijd voor onze eerste excursie: De bustour door het zuiden van Chios. Om 9.25 uur werden we
door de bus opgepikt, voor ons hotel. Ida was vandaag onze reisleidster. We reden de volgende route:
Onze eerste stop was in Armolia. Dit dorp staat bekend om zijn keramiek. We bekeken diverse winkels met veel
verschillende vormen van pottenbakkerskunst. We kochten een paar leuke dingen voor aan de muur, voor thuis.
Na Armolia gingen we verder. We genoten van de mooie omgeving, ook daarom was deze reis de moeite waard.
Na Armolia kwamen we in het Middeleeuwse Vessa. Sinds het ontstaan van het dorp is er eigenlijk maar weinig
veranderd in Vessa. Smalle straatjes, soms overspannen door poortjes, kronkelen zich tussen de oude huizen door.
Onder leiding van Ida liepen we door het meest interessante deel van het dorp. Daarna volgde de "koffiepauze".
Omdat de eigenares en bedienden van het restaurantje, waar we zouden gaan zitten, geen Engels spraken, werd van
tevoren in de bus door Ida de bestelling van iedereen opgenomen, zodat zij die door kon geven vlak voor de
rondwandeling door Vesa. Na de koffie kon iedereen op eigen gelegenheid nog wat rondkijken en foto's maken.
Wij waren ruimschoots op tijd terug en besloten nog een kopje "koffie" te bestellen: "Thio ouzo me pagakia,
ke nero, parakalo". De vrouw glimlachte en bracht ons na korte tijd twee glazen ouzo met ijs en een glas
water. "Efcharisto" antwoordden wij. De glaasjes waarin de ouzo zat waren mooi en de moeite waard om mee te
nemen. Vlak voor het vertrek zei ik tegen Ida dat ik de ouzo wilde gaan afrekenen en of ze wilde vragen of
wij de glaasjes, eventueel tegen betaling, mee mochten nemen als souvenir. Ida ging mee en vroeg het de
eigenares. De ouzo moest ik betalen maar de glaasjes mocht ik zo meenemen. Ze werden keurig voor mij ingepakt
in een papiertje. Ik bedankte haar en gaf een fooi.
Na Vesa ging de reis verder naar Mesta. Mesta ligt in de Mastiekstreek en is een van de belangrijkste
producenten van Mastiek. De Mastiek, een soort hars, wordt gewonnen door de mastiekbomen in te kerven.
Na verloop van tijd druppelt de mastiek naar buiten en valt op de grond, waarna hij kristalliseert. De
bolletjes hars worden opgeraapt en gereinigd. In de fabriek wordt de grondstof verder verwerkt. De hars
wordt gebruikt voor ondermeer kauwgom, gebak, speciale likeur en in de cosmetica. Zuid-Chios is de enige
streek op de hele wereld, waar klimaat en bodemgesteldheid geschikt zijn voor het verbouwen van de
mastiekboom. In Mesta hebben we ook een wandeling gemaakt, onder leiding van Ida. We zijn er in een van
de oudste Byzantijnse kerken van Chios geweest. Na de rondwandeling was het tijd voor de lunch. We gebruikten
die gezamenlijk op het terras van een restaurantje op het marktplein. Ida liet een bordje zien met een
samengesteld lunchmenu wat werd aanbevolen; allemaal kleine hapjes, waarbij brood geserveerd werd. Wij
gingen niet moeilijk op de kaart zitten kijken en zeiden "prima". We waren de eersten die hun eten geserveerd
kregen en we hadden geen spijt van onze bestelling! Na de lunch was er nog tijd voor een wandeling op eigen
gelegenheid. Daarna gingen we verder.
Tussen Mesta en Pirgi maakten we nog een korte stop op een van de vele mastiekplantages.
Je kon hier de ingekerfde bomen zien, en de hars die op de grond gedruppeld was.
Ongelooflijk, dat dit goedje voor zoveel doeleinden werd gebruikt.
Pirgi was de volgende stop. Pirgi is net als Mesta ook een Mastiekdorp. Deze plaats is beroemd vanwege zijn
beschilderde huizen. In het Grieks worden ze Xista genoemd. Xista betekent letterlijk gekrast. Op de muur wordt
een laag grijze cement aangebracht. Daarover komt een laagje witkalk. Wanneer deze halfdroog is worden er
stukken witkalk weggekrast in de vorm van diverse figuren zoals driehoeken en halve cirkels, maar ook worden
bloemmotieven en dierfiguren gebruikt. Gevels en balkonnen worden veelvuldig op deze manier behandeld, maar
ook de bogen die de huizen aan weerszijden van de straatjes met elkaar verbinden. Vanaf het marktplein hadden
we de gelegenheid om het schilderachtige plaatsje op eigen gelegenheid te gaan bekijken. Pirgi was bijzonder
de moeite waard om te zien.
Na Pirgi gingen we verder naar de zuidoost-punt van het eiland. De bus stopte in het mooie haventje van Emporio.
Daar vandaan liepen we naar het strand. Dit strand, wat de Grieken Mavra Volia noemen is het zwarte strand
van het eiland. Door de uitbarsting van de vulkaan bij Emporio, lang geleden, ligt de hele streek bezaaid met
zwarte kiezels, varieerend van hele dikke keien tot korreltjes, zo fijn als zand. Het is een prachtig strand,
omgeven door hoge rotspartijen in verschillende kleuren en het water is er kristalhelder. We hadden net de
tijd om er nog even te zwemmen en waren vastbesloten om hier nog een keer naar terug te keren. Aan het begin
van het strand stond een bordje, wat erop attendeerde dat het hier verboden was te kamperen, bloot te lopen
en kiezels mee te nemen van het strand. Nou, kamperen hoefden we niet, bloot lopen zouden we nog wel eens
bekijken en stenen meenemen ... nou ja, voor een stenengek als ik ... ??
(maar niemand heeft het gezien ... !!) Na het indrukwekkende bezoek aan de Mavra Volia gingen we terug
in noordelijke richting, weer langs een mooie route, net als de heenweg.
Het was een prachtige dag geweest!
ZONDAG 7 JULI - NAAR HET STRAND BIJ AGIA ERMIONI
We wilden vandaag een stranddagje, maar dan niet vlak bij de deur. We besloten om met de bus naar Agia Ermioni
te gaan. Er lopen op Chios twee soorten bussen: De Blauwe Bus rijdt in de omgeving van Chios-stad, een stukje
naar het noorden en een stukje naar het zuiden. De Groene Bus rijdt tussen Chios-stad en de verder gelegen
plaatsen op het eiland. De blauwe bus kwam bij ons voor de deur langs en we konden de ene kant op naar Chios,
de andere kant naar Agia Ermioni en Megas Limnionas. De kaartjes hadden we vooraf gekocht bij de supermarkt
en we stonden netjes op tijd bij de bushalte. Maar wat er ook kwam, geen bus. Nu is dit is op de Griekse eilanden
een bekend verschijnsel. Dus, maak je niet druk en neem een taxi. Er kwamen af en toe taxi's langsrijden. Vaak
claxonneerden ze dan, wanneer je bij de bushalte stond, als een soort hint van: "die bus komt toch niet, of
anders veel te laat; kom maar met mij mee!". Het duurde dus niet lang of wij zaten in de taxi.
In Agia Ermioni stapten we uit. Het is een mooi en vriendelijk plaatsje, vergroeid met het iets zuidelijker
gelegen Megas Limnionas. We liepen nog een beetje rond en zijn toen het strand op gegaan. Het strand was mooi,
maar voor ons net een beetje te druk. We liepen naar de zuidkant. Daar waar het strand ophield, begonnen de
rotsen. Maar toen we eenmaal langs de rotsen liepen bleek dat er overal heel kleine inhammetjes waren, die
net ruimte boden aan twee personen. Nou dat was net genoeg. We zochten een leuk plekje waar we helemaal uit het
zicht lagen en brachten daar de dag verder door.
Na een lange warme stranddag liepen we terug naar het dorp en zochten een leuk restaurant om daar gezellig te
eten. We aten eigenlijk nooit veel, en de hoeveelheid die je voorgeschoteld kreeg was altijd ruim voldoende.
En het eten was nooit duur! Het was al donker toen we terug liepen naar de plaats waar we de meeste kans hadden
op een taxi...
MAANDAG 8 JULI - NAAR CHIOS-STAD EN DAARNA NAAR DE ZUIDKANT VAN HET KARFAS-STRAND
Vandaag waren we van plan om naar Chios-stad te gaan, Chora, zoals de Grieken zelf zeggen. We hadden nog
kaartjes voor de bus, van gisteren, die hadden we niet gebruikt omdat we uiteindelijk met de taxi zijn gegaan.
We stonden weer netjes bij de bushalte te wachten. Maar nu werd ons wachten beloond. De bus was redelijk op
tijd en we stapten in. Ik gaf de kaartjes, maar die waren niet goed. Ze waren niet geschikt voor de trip naar Chios.
De chauffeur discussieerde heftig met een dame, die weer het een en ander naar mij toe vertaalde. Uiteindelijk
mochten we mee (logisch, want de bus reed inmiddels al volop) tegen bijbetaling van een klein bedrag.
Een busreisje met een lijnbus is op de Griekse eilanden heel wat anders dan met een touringcar. Een lijnbus is
een bus die zo oud is, dat hij nog net kan rijden; alles piept en kraakt. De ramen zijn allemaal open, behalve
die die vastgeroest zijn. Gelukkig maar trouwens, want een beetje doortocht is wel welkom! Wanneer een bus echt
helemaal niet meer te gebruiken is, wordt hij naast de weg gereden en blijft hij daar meestal gewoon staan,
5 jaar, 20 jaar, 100 jaar, wie zal het zeggen. Hij wordt uiteindelijk steeds kleiner. De chauffeur was een
vrij dik mannetje met een vale broek en dito shirt, met blote voeten in z'n schoenen en hij scheurde er lustig
op los. Logisch, want een Griekse bus is altijd te laat, dus er is altijd wel tijd in te halen. Die chauffeur
rijdt altijd in z'n eigen bus, dus zie je ook veel persoonlijke eigendommen van zo iemand hangen en staan; een
grote jerrycan met water, een restje koude koffie in een vies bekertje, een kruisbeeldje, bengelend aan de
binnenspiegel, tesamen met een kralenketting waaraan meestal een kruisje of oog hangt. Dit oog dient om de
boze geesten te verdrijven. Daarnaast hangen er briefjes, frutsels en versieringen aan het raam en op het
dashboard. Meestal is er een grote bak met gereedschap aanwezig, want met een oude bus kun je van alles
verwachten. Af en toe schraapt de bus langs een boom en komt er een stuk tak naar binnen waaien. Een Griekse
chauffeur is trouwens een kunstenaar op de weg, zeker wanneer je ziet hoe smal de straatjes zijn waar ze
doorheen moeten. Vaak staan er auto's in de weg en dan is de claxon het middel om duidelijk te maken dat de
bus er niet langs kan. Bus naar achteren, auto naar voren, of andersom. Bus of auto links voorbij, ezel aan
de kant, cementauto in de struiken; het maakt allemaal niet uit; het zijn allemaal normale dingen die je
ervaart wanneer je een keer een tochtje met de bus maakt. Maar de chauffeurs zijn ook heel gemakkelijk; haltes
zijn er bijna niet. Wanneer je mee wilt, ga je langs de route staan en steek je je hand op. Wil je eruit dan
druk je op het knopje (als het werkt), maar beter nog is om even naar de chauffeur te lopen en aan te wijzen bij
welke bocht je eruit wilt. Hij stopt dan gegarandeerd op je vraag!
Na korte tijd reden we op de boulevard van Chora. Het was er hectisch, vooral dichter bij het centrum. Auto's,
scooters en wandelaars; het krioelde allemaal door elkaar heen. Even later waren wij zelf die wandelaars en dan
merk je helemaal dat je ogen voor en achter moet hebben. Chios-stad was druk maar had ook gezellige straatjes.
Heel veel groente- en fruitwinkels, maar ook veel modezaken. Toch was hier meteen het verschil tussen dorp en
stad te merken. We hebben er een tijd rondgekeken en hebben tussendoor een ouzo gedronken aan de boulevard. De
prijs was een heel verschil met dat wat we gewend waren; In Vesa koste 1 ouzo 1 Euro, dat was heel goedkoop,
op de meeste plaatsen betaalde je 2 of 3 Euro, maar hier was hij 5 Euro!! Na nog een poosje lopen hadden we
het wel gezien en besloten we om terug te gaan naar Karfas, om daar nog even naar het strand te gaan.
We namen een taxi en even later waren we bij Poseidonion. We vroegen de chauffeur om even te wachten. Ondertussen
pakte ik de handdoeken en nog een paar dingen. We konden weer verder. De chauffeur zette ons af aan het
zuidelijkste puntje van het Karfas-strand. Hier waren we nog niet eerder geweest. Het was er niet druk en
we hadden een mooi plekje. Het zand waarop we zaten lag vrij laag en was daarom een beetje vochtig, maar
dat was met die warmte niet zo erg. De handdoeken droogden toch zo weer op. Na nog een lekkere poos zonnen
en zwemmen gingen we voldaan terug naar Poseidonion.
DINSDAG 9 JULI - NAAR DE ZUIDKANT VAN HET KARFAS-STRAND
Meestal delen we onze vakanties op een soortgelijke manier in: de ene dag gaan we naar het strand en de
andere dag gaan we weg. Dat laatste kan een trip met een lijnbus zijn of een georganiseerde excursie.
Verschillende keren betekent zo'n reisje ook dat we naar een andere plaats gaan, daar rondwandelen en
dingen bekijken en daarna op die plaats een mooi strand opzoeken.
Vandaag werd het een echte strand- en luierdag.
Zoals gebruikelijk deden we iedere morgen boodschappen; samen of ik alleen. Water uit de kraan is op veel
Griekse eilanden best wel zonder probleem te drinken, maar het is gewoon minder lekker. Dan is mineraalwater
uit de winkel toch smakelijker. Maar je drinkt wat af in dit klimaat, dus een pak van 6 x anderhalve liter
is nog al eens snel op. Ook namen we iedere dag een paar broodjes mee op stap en een paar als ontbijt. Veel
fruit is ook altijd heerlijk en het is hier niet duur! Dus kwam het meestal toch wel neer op iedere dag even
boodschappen doen. Tijdens zo'n wandeling is het iedere keer weer een belevenis om door dat heerlijke
Griekse sfeertje te lopen; het klimaat, de natuur en de vriendelijke mensen. In die korte tijd dat we hier
waren hadden we al verschillende mensen leren kennen, dus op zo'n wandelingetje klonk het woordje "kalimera"
meer dan eens.
Na ons ontbijt (broodje, eitje, fruitje en water) maakten we onze spullen klaar om naar het strand te gaan.
Die spullen kwamen meestal op hetzelfde neer: Badlakens, luchtbedden en de koeltas met brood, fruit en ouzo.
Daarnaast natuurlijk 3 liter ijswater voor de hele dag! "Blijft dat dan de hele dag koud?" "Ja, dat blijft de
hele dag koud!" We leggen altijd twee grote flessen van anderhalve liter in het vriesvak van de koelkast,
voor driekwart gevuld met water. De volgende morgen is dat natuurlijk ijs geworden. Dan worden ze bijgevuld met
koud mineraalwater uit twee volle flessen, die dan op hun beurt weer in het vriesvak verdwijnen. De flessen met
driekwart ijs en een kwart water gaan mee naar het strand. Het ijs smelt zo langzaam, dat
we aan het eind van een hete dag nog steeds een klompje ijs in de flessen hebben, dus ook echt koud water!
Naast deze "standaarduitrusting" gaan vaak de duikbril met snorkel, en soms de zwemvliezen mee. En nog wat
kleine dingetjes zoals zonnebrandcreme, azaron, zout, mesje ... Wanneer we plannen hebben om een strandje
op te zoeken waar geen parasol is, zoals vandaag, nemen we ook ons eigen kleine parasolletje mee.
Vandaag gingen we naar het zuidelijke strand van Karfas, het strandje waar we gisteren aan het eind van de
dag nog waren geweest. Het was een mooi rustig plekje en het was ons prima bevallen daar. Nu hadden we daar
gisteren niet de hoogste waterstand meegemaakt en dat betekende dat we die dag een paar keer moesten verhuizen.
Toch waren de meeste plekken op het strand inmiddels nat geworden en de enige uitvlucht die we hadden was op
de rotsen of in het wier. Beide waren niet zo ideaal. Maar ach dat was pas op het eind van de dag en voor de
rest hadden we het lekker gehad. We hadden wel besloten om hier niet weer een hele dag naar toe te gaan. We
hadden inmiddels mooiere plekken gezien, in de buurt.
Op de terugweg van het strand naar huis, bleven we nog een tijdje op het gezellige terrasje van "Oasis", het
cafeetje dat hoorde bij ouzeri "To Karafaki". De eigenaar van de beide gelegenheden was getrouwd met een
Nederlandse. Met haar maakten we regelmatig een babbeltje, wanneer we weer eens langskwamen.
WOENSDAG 10 JULI - MET DE BUS NAAR HET LAVASTRAND VAN EMPORIO
Voor vandaag stond er weer een busreis op het programma. We hadden besloten om met de lijnbus nog eens terug te
gaan naar Emporio, het plaatsje met het mooie lavastrand. We hadden het gezien tijdens de excursie naar
Zuid-Chios. We gingen 's-morgens al vrij vroeg met de bus naar Chios. Daar stapten we uit bij het blauwe
busstation. Nu moesten we door het park lopen naar het groene busstation, de plaats vanwaar de interlokale
bussen vertrokken. Je moest daar dan opnieuw een kaartje kopen. De prijs viel ontzettend mee. Het is niet
altijd even eenvoudig om met de bus ergens te komen, maar wel heel goedkoop.
Even later zaten we in de bus op weg naar het zuid-oosten.
De route die de bus reed ging door de volgende plaatsen:
Het was een mooie rit, die ruim een uur duurde. We zagen heel veel onderweg. De bus kwam dwars door alle
kleine dorpen. Het was soms ongelofelijk dat de chauffeur met zoveel gemak door de smalle straatjes reed.
Het werd een heerlijke dag op het Mavra Volia strand. We liepen van het haventje, waar de bus stopte, naar het
eerste strand, daar waar het bord stond dat je niet bloot mocht lopen en geen stenen van het strand mee mocht
nemen. Daarna kwam het tweede strand, waar we zaterdag waren geweest. Ook dit liepen we over. Het was bloedheet
op de zwarte kiezels. Tenslotte kwam het derde deel van het strand. Hier was het ten eerste helemaal niet druk
en ten tweede liepen de meeste mensen hier zonder kleren. We hadden dus ons ideale strand gevonden! We zochten
een mooi plekje en installeerden ons. Ik had m'n zwemvliezen ook meegenomen, want ik wist hoe helder het water
hier was. het werd snel diep, maar niet te diep om niets meer te kunnen zien. Het was er prachtig om te
snorkelen en naar beneden te duiken. We genoten volop, die dag. Het was echt nodig om vaak het water in te
gaan, want het was op die zwarte kiezels veel heter dan op een normaal strand. Het was zelfs zo heet, dat het
ijs in onze flessen aan het eind van de dag helemaal was gesmolten, dat gebeurde anders nooit! Als souvenir
namen we nog een paar kiezels mee een een handjevol van het mooie zwarte korrelzand.
Bijtijds wandelden we rustig terug naar het mooie haventje van Emporio, om daar op ons gemak nog wat
te drinken op een terrasje. De ober, die de glazen kwam brengen was vreselijk sloom. We wilden nog een
klein hapje eten en vroegen de kaart, maar die kwam niet. Uiteindelijk dachten we, laat dan maar.
Toen we wilden afrekenen, omdat de bus niet lang daarna zou komen, was hij ook niet tot actie te porren.
Niet lang daarna kwam de bus aanrijden. Hij stopte maar kort en toen er niemand meer instapte begon hij
te rijden. Terwijl we er achteraan holden werden we gelukkig opgemerkt en bleef de bus staan.
Anders was het een dure terugreis geworden, met een taxi, want dit was wel de laatste bus! We keken
nog even achterom naar het pleintje waar we hadden gezeten..... Sorry, ober!
Het werd weer een mooie reis terug want de bus reed nu via een andere route:
Emporio, Armolia, Tholopotami, Kalimasia, Thymiana en daarna Chios.
DONDERDAG 11 JULI - NAAR DE NOORDKANT VAN HET KARFAS-STRAND
Na de busreis van gisteren wilden we vandaag weer een rustig dagje, op het strand vlakbij. We gingen naar ons
eigen strand, nu niet naar de zuidkant, maar naar de noordkant. Dit lag in het verlengde van het drukke strand,
maar het was een stuk rustiger. Het werd voornamelijk bezocht door de Grieken zelf en de meesten van hen kwamen
pas tegen het eind van de middag. Het Karfas-strand bestond grotendeels uit zand, maar op deze plaats lagen er
tot een eindje in het water ook stenen. Het waren de bekende Thymiana-stenen, die ook gebruikt waren voor de
bouw van de grote herenhuizen in de Kambos. Ze werden destijds gedolven uit de steengroeven van Thymiana,
vandaar de naam, maar kwamen ook verder in de omtrek voor, zo ook op ons strand. Alleen waren ze hier mooi
rond en ovaal afgeslepen.
We hadden onze luchtbedden mee, dus konden we lekker dobberen op het water. Het was hier heel lang ondiep,
dus ook ideaal voor kleine kinderen. Op het drukke deel zaten dan ook veel gezinnen. Bij ons was het lekker
rustig. We huurden hier voor een paar Euro's een parasol met twee comfortabele ligbedden. Ideaal voor een
lange stranddag. De parasols en ligbedden op het hele strand werden door slechts één persoon verhuurd, een
aardige man van een jaar of 40 en zo bruin verbrand dat hij gemakkelijk voor Afrikaan kon doorgaan.
Leuke baan; de hele dag lekker over het strand wandelen en een beetje kletsen met de mensen en ondertussen
het geld innen voor de verhuur. Hij hield trouwens het strand ook schoon, want je zag hem regelmatig papier
of iets anders oprapen.
Aan het eind van de dag gingen we via de kortste weg terug naar ons appartement. Dit betekende door de tuin
met gezellige zitjes van onze "overburen". Een eenvoudig winkeltje met een simpel keukentje, waar je een
zeer beperkt menu kon bestellen, maar wel heel smakelijk en goedkoop. En je zat er ook nog gezellig en lekker
in de schaduw. We gingen er uitgebreid zitten voor een minipizza en een salade. Brood werd erbij
geserveerd. We waren weer prima in ons element.
VRIJDAG 12 JULI - NAAR VRONDADES EN DAAR NAAR HET STRAND VAN DASKALOPETRA
Onze eerste week vakantie zat er inmiddels al op. De tijd vliegt hier. Het ging eigenlijk allemaal veel te
snel, ondanks dat we van iedere minuut genoten. Maar ja, dat wisten we eigenlijk al van tevoren; zo
gaat het ieder jaar.
Vandaag was het weer tijd voor een reisje. We stapten met onze complete strandbagage in de bus naar Chios.
Daar moesten we eerst weer een nieuw kaartje kopen voor de bus naar Vrondados. Vrondados was een flinke plaats,
die ten Noorden van Chios ligt. Deze plaats is volgens overlevering de geboorteplaats van de beroemde Griekse
schrijver en dichter Homerus. Vrondados is eigenlijk vergroeid met de hoofdstad, want je merkt eigenlijk niet
eens dat je de ene stad uitgaat en de andere weer in. Tussen de beide plaatsen ligt Tris Milis, de plaats waar
vier (geen drie!) windmolens op een rij staan. Onze bustrip eindigde in het noordelijkste puntje van
Vrondados, Daskalopetra genaamd.
Dit dorpje dankt zijn naam aan de steen, waarop Homerus volgens de legende, onderricht gaf aan zijn
leerlingen. Daskalopetra betekent letterlijk: de steen van de leraar. We hebben het monument gezien, net buiten
de haven. Vrondados en Daskalopetra zijn prachtig gebouwde plaatsen, in een schitterende omgeving. We hebben
dan ook heel wat foto's gemaakt. Daarna gingen we naar het strand. Het grootste deel van het strand hier,
bestond uit grote ronde kiezels, zo groot als een tennisbal, of nog iets groter. Heel bijzonder om te zien,
maar moeilijk om met je slippers aan, over te lopen. We liepen verder naar de noordkant, in de richting van
de rotsen. Langs de rotsen liep een paadje. Dat wil zeggen; je kon zien dat er regelmatig mensen langs waren
gelopen, maar af en toe moest je gewoon van de ene steen op de andere stappen, om je voort te bewegen. Wanneer
je zou vallen kon je je lelijk bezeren. Na zo'n dertig meter hadden we nog niets bijzonders gezien,
maar ons vermoeden op een klein strandje bleef bestaan. Ons zoeken werd beloond. Een eindje verder was een
klein strandje, helemaal verlaten. Dit werd de plaats waar we de rest van de dag zouden blijven!
Door de grote stenen uit het water, naar weerskanten op te stapelen, ontstonden er twee dammetjes, met daartussen
een prachtig vlak en langzaam aflopend strandje, waar je je niet kon bezeren en gemakkelijk het water in kon lopen.
Het was een geweldige plek. Er was niemand te zien.
Tijdens mijn gerommel met de stenen, kwam ik in aanraking met een prachtig gevormd schepsel uit de
Middellandse Zee, alleen hij (of zij) prikte. Het voelde de rest van de dag alsof ik in de brandnetels
had gezeten. Het was een dier dat er uitzag als een gigantische rups, 2 cm breed, 1 cm hoog
en zo'n 40 cm lang. Het moet onder of naast een dikke steen hebben gelegen. Ineens zag ik hem. Ik dacht
eerst dat het een reep van een kledingsstuk of zoiets was. Ik pakte hem met mijn blote hand op en liet hem
daarna met dezelfde vaart weer vallen toen ik de pijn voelde. Ook aan m'n been had hij geprikt. Met behulp
van een stok heb ik de ongewenste badgast teruggebracht naar een verder gelegen deel van het strand en hem
daar in het water tussen de rotsen laten zakken.
Het was heet die dag, op ons privestrandje. We waren dus veel in het water. Ook heb ik verschillende keren
gesnorkeld. Het water was prachtig helder en door het uitgraven van de stenen op de bodem en het maken van de
2 walletjes kon ik gemakkelijk het water in en uit. Ik heb eerst voorzichtig gekeken naar zee-egels; die zaten
er bij de vleet, alleen niet in ons eigen gemaakte gangetje. De bodem was heel grillig. Soms werd het ineens
een meter of 3 diep, dan weer kwam er een rif waarop je gemakkelijk kon blijven staan. Maar er waren ook veel
kale rotsen, die soms bijna boven het water uitkwamen en die vol zaten met zee-egels. Het bleef dus wel
uitkijken! Maar het was wel de moeite waard.
Na een heerlijke stranddag, waarop we ongestoord en ongestreept konden bijbruinen liepen we terug naar
Daskalopetra, waar we onder het genot van een ouzo-met-ijs de bus afwachtten.
ZATERDAG 13 JULI - NAAR DE NOORDKANT VAN HET KARFAS-STRAND
Na ons gebruikelijke ontbijtje vertrokken we naar de Noordkant van het Karfasstrand. Vlakbij ons dus. We
hadden vooraf weer onze boodschappen gedaan Onze dagen begonnen meestal vroeg, want de zon scheen,
vlak nadat hij opkwam, regelrecht onze kamer binnen. De spreien die op ons bed lagen,
die we toch niet gebruikten, hadden we met wasknijpers vastgemaakt aan de lichtgekleurde
overgordijnen, om zo een beetje van het felle zonlicht tegen te houden. Maar het kon niet verhinderen dat
we de meeste morgens al om 5 of 6 uur wakker waren. We doezelden dan nog wel een beetje verder, maar van
slapen kwam eigenlijk niets meer. Het was wel bijzonder, dat je om 6 uur, of nog vroeger, zo uit je bed,
in je blootje, het balkon op te lopen om te genieten van de stilte en de heerlijke temperatuur. Soms hoorde
je alleen de krekels en de wind, soms ook helemaal niets. Met ons balkonnetje hadden we het getroffen; het
uitzicht was goed; aan de ene kant een mooi begroeide heuvelrug en aan de andere kant konden we nog net de
zee zien. Bovendien hadden we geen last dat iedereen meteen op onze vingers kon kijken.
Ook vandaag waren we dus vroeg wakker en lagen we dus al vrij vroeg te "bakkuh". Het strand hier was
overdag vrij rustig. 's-Avonds kwamen de Grieken; mannen alleen, mannen met hun vrouwen of vrouwen met
kinderen of hele gezinnen. Ze kwamen wanneer de werkdag voorbij was, even lekker zwemmen en spelen met
de kinderen. Daarna weer aankleden en naar huis. Ze bleven niet, zoals de toeristen, uren achter elkaar.
Wij hoorden ook bij die toeristen, maar toch ook weer niet. Want tussen de toeristen voelen wij ons vaak
niet thuis. Wij voelden ons lekkerder tussen de Grieken, daarom sprak dit stukje strand ons ook aan. Wij
hebben ook meer dan eens een leuk kontakt gehad met de Griekse bezoekers; soms een kort gesprekje, soms
niet meer dan een verstandhouding, maar wel zoveel dat je wederzijds respect voelde.
Die avond aten we bij "To Karafaki", het restaurant van die Griek, die getrouwd was met een
Nederlandse vrouw. Met haar, Geraldine, hadden we al verschillende keren een babbeltje gemaakt wanneer
we op het terrasje van hun ouzeri zaten. Ze vertelde dat ze eerst een paar seizoenen achter
elkaar op Chios was geweest. Op hem, die Griek, was ze al verliefd. Toen ze ook helemaal verliefd werd op
Chios, heeft ze haar besluit genomen; ze is voorgoed gebleven en heeft er geen spijt
van gekregen.
ZONDAG 14 JULI - NAAR INOUSSES EN LANGADA, 's-AVONDS NOG NAAR HET KARFAS-STRAND
Vandaag was het tijd voor de tweede excursie die we vorige week donderdag bij Ida hadden geboekt. Om
8.25 uur stonden we voor hotel Poseidonion op de bus te wachten. Niet lang daarna stapten we in. Deze keer
ging Ida niet mee, maar een mannelijke begeleider, een leuke spontane jongen uit Belgie. Het was maar een
klein eindje naar de haven van Chios en al snel zaten we op de boot, de "Maria". Volgens de telling moesten
er nog een paar mensen komen, dus moesten we nog even wachten. Uiteindelijk was het dan zover en we voeren de
haven uit, in noord-oostelijke richting. De boot was vrij klein, geschikt voor zo'n 50 mensen. Gelukkig maar,
dat maakte het des te gezelliger. Dat massale op zo'n grote boot, zoals vorig jaar van Corfu naar Paxos, maakt
het vaak niet leuker. We hadden een mooie plaats om te zitten en genoten van het uitzicht,
de wind en de zon.
Inousses is een eilandengroep, waarvan alleen het grootste eiland bewoond wordt. Dit grootste eiland was onze
bestemming. Op Inousses of Inoussa wonen de rijke reders van Griekenland. Zij hadden een groot deel van de
Griekse koopvaardij in handen. De scheepsmagnaten hadden een prachtig huis op Inoussa en waren een groot
deel van het jaar in New York of Parijs voor zaken. Zoals het in veel Griekse bedrijven gaat waren ook de
rederijen grote familiebedrijven. Vaak werd er ook binnen de familie getrouwd, zodat iedereen wel zo ongeveer
neef en nicht van elkaar was, en het bedrijf steeds groter werd.
Hoe dichter we bij het eiland kwamen, hoe meer je kon zien hoe schilderachtig het plaatsje was. Aan het begin
van de haven van Inoussa, de hoofdplaats van het eiland, stond op een rots een beeldje van een zeemeermin, als
symbool voor de scheepvaart. Vanaf de boot werden we naar het plein in Inoussa geleid. Vandaar kregen we enkele
tips voor het bezichtigen van bepaalde delen van het plaatsje. We hadden een uur de tijd. Wij gingen het dorpje
in, dat betekende klimmen, want het centrum lag flink hoog. Tijd om alles gedetailleerd te bekijken hadden we
natuurlijk niet, maar we kregen toch een mooie indruk van het geheel.
De rijkste mensen woonden merendeels buiten het dorp. Sommige families hadden hun eigen kerkje laten bouwen op een
van de kleine eilandjes vlak voor de haven. Hier in het dorp was de plaats voor de "gewonere" mensen. Het was een
mooi plaatsje om te bekijken. We hebben diverse mooie foto's gemaakt en zijn daarna weer aan de afdaling begonnen
naar het plein. Het gezicht op de meeste huizen op de bergheling leek veel op dat van het oude stadsdeel van
Samos-stad, dat we 2 jaar geleden hadden gezien.
Toen het gehele gezelschap weer op de boot aanwezig was, voer de "Maria" uit naar een westelijk gelegen plaats
op het eiland. Daar was de gelegenheid om het klooster te bekijken van Evangeline. Het klooster is genoemd naar
de heilige Evangeline, een meisje dat daar gestorven is en die als wens had om op die plaats een klooster te
laten stichten. Haar lichaam werd gemummificeerd en bewaard in het klooster zelf. We mochten kiezen; mee naar
het klooster of een frisse duik nemen vanaf het kleine strandje, dicht bij de boot. Het strandje zag er heel
mooi uit, dus lieten wij het klooster voor wat het was en verfristen ons in het heerlijke water. Er waren maar
weinig mensen op het strandje, dat bezaaid lag met prachtige witte kiezels. Het strandbezoek was niet zo lang,
maar zeker de moeite waard!
Daarna gingen we weer aan boord want de lunch was inmiddels klaargemaakt. Deze was eenvoudig, maar heel goed
verzorgd; een combinatie van Griekse salade en souvlaki, met wat brood. Het smaakte prima. Toen iedereen was
uitgegeten voeren we weer verder. We maakten een tussenstop bij een klein strandje, waar je zo van de boot af kon
springen om even lekker te zwemmen en te snorkelen. Het was er ongeveer 5 meter diep en het water was heerlijk.
Je kon gemakkelijk op de bodem kijken zo helder was het!
Na de zwemstop gingen we verder in de richting van Chios. We legden eerst nog aan bij het havenplaatsje Langada,
in het noord-oosten van het eiland. We hadden daar de tijd om het plaatsje te gaan bekijken en om nog iets te
drinken op een van de gezellige terrasjes. Na Langada gingen we met de boot terug naar Chios-stad, waar de bus
al op ons stond te wachten, om ons terug te brengen naar Karfas. Het was een fijne reis geweest.
Omdat het eigenlijk nog vrij vroeg was besloten we om nog even naar het strand te gaan. We pakten onze spullen en
vertrokken naar ons "eigen" strand, tussen de Grieken. Het was heerlijk om na deze toch wel drukke dag nog even
lekker te zwemmen en te zonnen. We bleven tot 21.30 uur. De zon was allang onder toen we naar ons appartement
terugliepen.
MAANDAG 15 JULI - NAAR HET STRAND VAN DASKALOPETRA
Vandaag wilden we nog een keer terug naar ons kleine "privestrandje" bij Daskalopetra. We begonnen onze tocht
dus na het ontbijt, met de busreis naar Chios. Hier kochten we bij de apotheek eerst een flesje betadine-jodium
en een beschermingsspray voor de knie van Diana. Ze was er eerder op gevallen en de wond wilde niet goed
genezen. De eerste dagen leek het allemaal redelijk te gaan naar omstandigheden, maar het was nu wel duidelijk
dat het was gaan ontsteken. Het Griekse woord voor ontsteking (Molinsis) hadden we vooraf opgezocht in het
woordenboek. Daarna gingen we verder met de volgende bus naar Daskalopetra. Daar liepen we weer over het
dikke-keien-strand naar de rotsen. Toen langs de rotsen over het moeilijke paadje, om uiteindelijk weer aan
te komen bij ons kleine paradijsje. Eerst hebben we daar mijn vader gebeld, om hem te feliciteren met zijn
verjaardag..
Alle keien die ik vrijdag had verplaatst en opgebouwd lagen nog precies zo. We konden dus zo weer onze
plaatsen innemen en gaan genieten van dit mooie plekje. Het was een ideaal strandje om nog wat te rommelen
met water en stenen, om zo het strand nog comfortabeler te maken. Bovendien vind ik dat nog steeds leuk;
misschien een afwijking die ik heb overgehouden uit mijn jonge jaren, maar ik heb mij in
ieder geval vermaakt!
Na een heerlijke dag op één van de mooiste plekjes van de wereld, werd het toch weer tijd voor de bus en
met een ouzootje voor ons wachtten we de komst van de blauwe bus af. We stapten in Chios netjes uit, om
vervolgens weer een kaartje te kopen voor Karfas. Toen we daarna op de volgende bus stapten, bleek dit
dezelfde te zijn, waar we zojuist waren uitgestapt. Nou ja, een nieuw kaartje hadden we evengoed moeten
betalen.
Eenmaal thuisgekomen hebben we ons lekker opgeknapt en zijn we naar de boulevard gelopen. Uiteindelijk
viel onze keuze op restaurant "Zorba" om daar lekker te gaan zitten en iets te eten. Het was er gezellig
en niet druk en het eten was prima. Ook zaten we lekker op ons gemak, tot er iets vreemds gebeurde: We
waren getuige van een heftige woordenwisseling tussen de eigenaar en een man die het terras opkwam. Op een
gegeven moment schreeuwde de eigenaar tegen de man: "O yes, call the police!" Daarna joeg hij hem van het terrein.
De man maakte blijkbaar nog een hatelijke opmerking want ineens zagen we de eigenaar met een soort hamer in
zijn hand achter de man aanrennen. Zijn vrouw gilde van angst en rende haar man achterna met de bedoeling om
hem tegen te houden. Gelukkig is het daar bij gebleven. "Zorba" kwam terug, als een briesende leeuw weliswaar,
maar hij staakte zijn achtervolging. Met zijn geschrokken vrouw, een Belgische, hebben we daarna nog even
gepraat. Zij verontschuldigde zich, ze wist niet goed raad met de situatie. Ze deed het uiteindelijk af met
"Grieks temperament" en gaf ons een ouzo van het huis. We wensten haar het beste en vertrokken in de
richting van ons appartement.
Op onze terugweg naar huis bleven we nog even hangen bij de pianobar van ons eigen hotel. Daar werd iedere
avond piano/keyboard gespeeld. De pianiste bleek een Russisch meisje te zijn. Ze speelde vrij goed. Het was
in ieder geval de moeite waard om te blijven zitten. We ontmoetten daar ook de Nederlander Henny, afkomstig
uit Twente. Een sympathieke vrijgezel. Serveerster Nikoletta bleek niet alleen in staat om ons twee ouzo's
te brengen, maar had ook een leuke stem, die ze af en toe met begeleiding van de Russische Olga liet horen.
Diana kon het niet laten om te vertellen dat ik ook piano speelde. Dat had tot gevolg dat Olga mij meteen naar de
piano sleurde. Uiteindelijk was het toch ook leuk om daar een stukje te spelen. Later vroeg Olga of ze voor
mij een paar van haar muziekstukken mocht spelen, zodat ik mijn mening daarover zou kunnen geven. Ze speelde mooi.
Ik had een paar opmerkingen, die ik aan haar uitlegde, maar ook positieve reacties. Alles werd door
haar ex-man, die er ook bij was, vertaald in het Russisch. Na een leuke avond
namen we afscheid en gingen slapen.
DINSDAG 16 JULI - NAAR DE NOORDKANT VAN HET KARFAS-STRAND
Na de bus-dag gisteren gingen we vandaag weer naar het strand vlakbij ons appartement. Na ons ontbijtje
op het balkon pakten we onze spullen weer in en liepen door de tuin van onze "overburen" naar het strand.
Zoals altijd was het hier rustig. Het water was heerlijk. De buitentemperatuur was deze laatste dagen flink
gestegen tot zo'n 41 graden. We konden dus wel wat verkoeling gebruiken. Zelfs de Grieken vonden het een
beetje te warm.
De luchtbedden die we telkens meenamen, de ene nog uit Karpathos, en de andere van vorig jaar, uit Corfu,
waren allebei lek geraakt. We hebben ze beide vervangen door nieuwe. Het was weer een heerlijke stranddag
tussen de Grieken. Het was heel helder weer. Je kon Turkije duidelijk zien liggen aan de overkant. De
straat van Chios, het water wat Chios scheidde van de westkust van Turkije, was maar zo'n 8 kilometer breed.
Vlak voor de kust van Turkije lag een klein eilandje, met daarop een wachttoren, net zo een als we bij Lithi
hadden gezien. Het kleine eilandje hoort bij Turkije.
WOENSDAG 17 JULI - NOORDKANT VAN HET KARFAS-STRAND. 's-AVONDS NAAR DE PIANOBAR.
Eigenlijk hadden we nog zoveel willen doen, deze weken; met de bus naar het noordoosten en het noordwesten,
met de boot naar Psara, het eilandje aan de westkant van Chios, nog een keer met Dimitri naar Lithi ...
noem maar op! Maar of we het nu leuk vonden of niet, we waren begonnen aan onze laatste dag op Chios.
Daarom was het de bedoeling dat we daar nog eens extra van zouden genieten.
We waren gisteren de hele dag op het strand geweest, vandaag zou het eigenlijk weer tijd zijn geweest om weg
te gaan, maar we kozen er toch voor om deze dag niet druk te gaan doen, maar lekker te ontspannen en nog een
beetje bij te bruinen. We waren tenslotte nog zo wit! (!!??!!)
Nadat we ons die avond hadden opgeknapt gingen we weg. We wilden ergens gaan eten, maar eerst nog even naar
de pianobar. Toen we er eenmaal zaten bleek het zo gezellig te zijn, dat we er de hele avond zijn gebleven.
Henny was er ook weer en natuurlijk Nikoletta en Olga. Met Olga heb ik nog een stukje samengespeeld; dat was
leuk. We hebben veel zitten praten, over Nederland, maar vooral over Griekenland. Nikoletta vertelde dat
ze voor haar werk, het hele seizoen in Karfas was, maar ze woonde op Rodos met haar man. Ze gaf mij haar adres
en e-mail-adres. Diana kreeg van Olga een witte Chinese roos. Zomaar, een lief gebaar, spontaan ontstaan
door de sfeer van die avond ... Tenslotte namen we in de kleine uurtjes afscheid van elkaar.
Om half zeven zou de wekker aflopen, maar voor die tijd waren we al wakker. We waren ons er pijnlijk van
bewust dat we moesten vertrekken. Terwijl we de laatste spulletjes in de koffers pakten, aten we nog een
broodje. Het was niet veel werk want de vorige avond hadden we, voordat we naar de pianobar gingen, het
grootste deel al ingepakt. De stenen die ik had verzameld hadden een aanzienlijk gewicht en ik had eerder
deze week al een paar keer een aantal stenen mee teruggenomen naar het strand, omdat het gewicht echt
teveel was! Ik verdeelde het restant tussen mijn koffer en mijn handbagage. had Henny gisteravond beloofd
om hem te wekken om 7 uur. Hij was bang dat hij anders de bus zou missen. Maar hij bleek al wakker te zijn.
Om 8.10 werden we met de bus opgehaald. Ida nam afscheid van het hele gezelschap en wij gingen met onze
bagage de vertrekhal van het vliegveld in. Later namen wij nog persoonlijk afscheid van Ida. Ze vertelde
dat ze volgend jaar zou stoppen met haar werk op Chios. Om meer sociale zekerheid te krijgen ging ze verder
werken in Nederland. Het was duidelijk aan haar reactie te zien dat ze nog wel moeite zou krijgen met die
overgang; logisch! We bedankten haar nog voor de fijne begeleiding en namen nu definitief afscheid.
Eenmaal in het vliegtuig moesten we nog een tijd wachten, voor we op mochten stijgen. Er was een
demonstratie gaande op de startbaan. Later vertelde Henny dat er plannen waren om de startbaan te
verlengen en sommige mensen waren het daar niet mee eens. Misschien had de demonstratie daar mee te maken.
Na het vertrek van Chios konden we nog een keer terugblikken op het mooie eiland. Daarna maakten we een
tussenlanding op Samos. We zagen nog duidelijk de verkoolde bomen van de brand van 2 jaar geleden. We
moesten op het vliegtuig van Samos allemaal de hal in, in afwachting van het schoonmaken en bijtanken
van het vliegtuig. We keken nog rond of we Edna misschien zagen maar helaas, ze was er niet.
De verdere vliegreis verliep goed en we landden ruim drie uur later op Schiphol. Daar duurde het nog een
hele tijd voor we onze bagage terughadden, maar ach, we hadden geen haast...
Toen we eenmaal al onze spullen weer compleet hadden, gingen we naar de trein. We hadden dit jaar voor
het eerst een enkele reis geboekt voor de Schipholtaxi en daar hadden we geen spijt van. Het was met de
trein veel goedkoper en midden op de dag was de treinreis vanaf Schiphol heel eenvoudig. We konden met
ons karretje met alle bagage zo naar het perron rijden en daar op de trein stappen. In Duivendrecht moesten
we een keer overstappen. Verder konden we blijven zitten tot Eindhoven. We zaten met onze bagage op een
balkon, tussen twee coupe's, samen met een ander stel. Zij kwamen ook net terug uit Griekenland. Ze waren
naar Mykonos en Paros geweest. Het gesprek ging natuurlijk over Griekenland en het werd een heel gezellige
reis. De tijd vloog om en voor we het wisten waren we in Eindhoven. Het andere stel ging verder naar Helmond.
Wij stapten even later op de stadsbus, naar huis. Laila kwam ons blij begroeten. Het huis was netjes en
het was fijn om te zien dat alles goed was verzorgd tijdens onze afwezigheid. We konden terugkijken
op een heerlijke geslaagde vakantie.
Vakantie Chios - Diana en Bert - 4 t/m 18 juli 2002