Vakantie Kalymnos - Diana en Bert - 30 juli - 21 aug. 2003
Woensdag 30 juli 2003 - Inpakdag.
Vandaag hadden we de hele dag de tijd om onze spullen te verzamelen en in te pakken. Die zelfde avond zouden we worden
gehaald door de schipholtaxi. Toen ze belden voor de afspraak, werd de exacte tijd 00.05 uur, dus nog net de volgende dag.
Maar een nachtje slapen zat er in ieder geval niet in!
Donderdag 31 juli 2003 - De reis naar Kalymnos.
De taxi stond om precies 5 over 12 voor onze deur en leverde ons netjes af voor de vertrekhal van de luchthaven Schiphol.
We waren er al rond 2.00 uur en hadden dus tijd genoeg voor het inchecken en voor het eten van een hapje. Uiteindelijk
ging de tijd toch nog behoorlijk snel en was het tijd om naar onze gate te gaan. Om 5.00 uur vertrokken we naar het zuid-oosten.
Om ongeveer kwart over 8 (9.15 uur Griekse tijd) landden we op de luchthaven van Kos. Door een Nederlandse hostess werden we
verwezen naar een taxi, die ons naar Mastichari zou brengen. Daar vandaan zou de boot vertrekken naar Kalymnos. Wij hadden
gedacht, dat we vrij snel op de boot konden, maar het bleek dat we nog moesten wachten tot half 5! Uiteindelijk waren er 5
mensen, die door de taxi op het terras van restaurant "Nostos" werden afgezet. We stelden ons aan elkaar voor en het
klikte meteen. Het werd een gezellige middag. We hebben samen met Carita, Henk en Albert lekker gegeten en leuk gepraat.
De tijd vloog om en voor we er erg in hadden was het tijd om naar de boot te lopen.
De overtocht duurde ongeveer 45 minuten. In de haven van Kalymnos werden we door de hostess opgevangen. We namen afscheid
van Albert, hij ging naar Panormos. Carita en Henk gingen met ons in dezelfde taxi naar Massouri. Daar stapten wij uit.
Zij werden even verderop bij het haventje van Myrties afgezet. Zij moesten eerst nog overvaren naar Telendos.
Wij hebben grotendeels onze spullen uitgepakt en eerst wat boodschappen. Daarna hebben we wat rondgewandeld en
gezellig op het terrasje van "Pegasus" gezeten. Het was er eenvoudig, maar keurig verzorgd. We voelden ons weer thuis!!
Vrijdag 1 augustus 2003 - Bespreking met Natascha, de hostess en naar het strand.
Die morgen waren we allebei om ongeveer 4.00 uur wakker. Het was vrij warm in ons appartement en we werden lek gestoken door
de muggen. Onze elektrische apparaatjes werkten nog niet of niet voldoende. Daarna zijn we nog weer even gaan slapen. Om
6.00 uur was ik klaarwakker en ik ben lekker op het balkon gaan zitten om de eerste filmshots te maken van de "overkant".
Het uitzicht vanaf ons balkon was mooier dan de meest professionele panoramafoto. We keken uit over de zeestraat tussen
Kalymnos en Telendos. Telendos lag om 6.00 uur nog in de schaduw, maar langzamerhand begon de zon over de bergketen van
Kalymnos heen te klimmen en bescheen steeds een groter gedeelte van de indrukwekkende puntrots van Telendos. Van minuut tot minuut
veranderde de lichtval. Ik had nog nooit zoiets moois gezien! Om 8.00 uur ben ik even een wandelingetje gaan maken en om
9.00 uur zaten we gezellig samen aan het ontbijt. We hadden alle tijd en die namen we ook lekker. Om 12.00 uur begon de
bespreking met Natascha, onze hostess van Olympia. De bespreking was in Massouri, nog geen 10 minuten lopen bij ons vandaan.
Ons appartementencomplex, Maria genaamd, lag precies tussen Myrties en Massouri in. Bij Natascha waren we de enigen, dus
konden we op ons gemak van alles bespreken en vragen. Meteen boekten we ook een paar excursies. De Griekse avond zou
uiteindelijk niet door blijken te gaan, jammer!
Na de bespreking gingen we naar het Massouri-strand. Dit lag vlak bij Maria en was eigenlijk het meest touristische strand
van het eiland. Niet meteen onze voorkeur, maar voor de eerste middag prima. De zon was lekker warm en het water heerlijk!
We bleven tot zonsondergang en gingen ons daarna lekker thuis douchen en opknappen. Daarna aten we een hapje bij "Pegasus",
aan het haventje van Myrties. Na een vegetarische pizza, een Griekse pizza en een choriatiki zaten we flink vol. Tevreden
gingen we weer naar huis om te slapen.
Zaterdag 2 augustus 2003 - Naar het strand van Telendos.
Vandaag besloten we om naar Telendos te gaan. Op internet hadden we gelezen dat daar een officieel naaktstrand
zou zijn. Meteen na de overtocht met de boot, zagen we Carita en Henk op het terras van pension "Rita" zitten. Dus
hebben we eerst nog even een beetje bijgepraat. Daarna liepen we naar het strand aan de andere kant, om een
beetje te verkennen. De weg er naartoe liep door een prachtig schilderachtig straatje, wat uiteindelijk uitkwam op een
mozaik paadje tussen de oleanders door. Jammer dat deze bijna waren uitgebloeid, maar je kon ze toch nog heel goed ruiken.
Het paadje liep tot aan het hoogste punt van de heuvel. Hier had ne een schitterend uitzicht over Potha, het enige dorpje
op Telendos, Kalymnos en het strandje beneden, wat via een lange trap was te bereiken. We zouden daar later nog wel eens
naar toe gaan, maar nu gingen we eerst terug naar het dorp, om daarna de andere weg te nemen, naar het naaktstrand.
Net buiten Potha hield het verharde pad op. Links waren de heuvels, waar zo'n 30 schapen liepen te grazen en rechts
was het strand, waar voornamelijk Grieken kwamen. Ter hoogte van Hotel "Porta Potha" ging het vrij brede pad over in
een smal paadje, over het algemeen redelijk begaanbaar, maar er zaten een aantal plekken in, waar je echt uit moest kijken
waar je liep; vrij steil omhoog of omlaag en uitstekende rotspunten. Het was daar in ieder geval niet verstandig om
tijdens het lopen van het uitzicht te genieten. Dat deden we dan maar van tijd tot tijd wanneer we even stil stonden.
Uiteindelijk bereikten we het bordje "Paradise Beach - Nudist Beach". Daarvandaan ging het snel naar beneden en stopte het
paadje midden op het strandje. De beide helften van het strandje werden gescheiden van elkaar door een groot rotsblok,
wat half in het water en half op het strand lag. Het strand bestond uit een laag dikke kiezels, die dicht bij het water
overgingen in zand, zodat het uiteindelijk gemakkelijk was om in het water te komen. De bodem liep niet te snel af en
bestond eerst grotendeels uit zand. Het was een heerlijk strandje. Er stonden een aantal ligbedden met parasols, waarvan
het grootste deel inmiddels bezet was, maar echt druk was het niet. We maakten kennis met Robert, die 5 euro kwam halen
voor de ligbedden. De gepensioneerde Belg hield dagelijks de ligbedden schoon en inde het geld. Hij was destijds naar
Kalymnos gekomen, toen zijn dochter trouwde met de eigenaar van de "Regina" een van de veerbootjes tussen Kalymnos en
Telendos. De moeder van de kapitein beheerde eerst dit strandje, maar sinds haar gezondheid wat minder werd helpt Robert
haar. Zij zelf was nog regelmatig te zien op het naastgelegen strand.
Het werd een heerlijke dag op het kleine strandje. De zon bleef er tot half 6, toen verdween hij achter de hoge rotspunt
van het eiland. Kort daarna gingen we ons aankleden en liepen we het pad terug naar Potha. Op het terras van taverne
"Telendos" aten we gezellig een hapje en om 10 uur gingen we naar ons eigen appartement aan de overkant.
Zondag 3 augustus 2003 - Met de taxi naar Emporios.
Vandaag besloten we om naar Emporios te gaan. Een van de gemakkelijkste
manieren om je op de Griekse eilanden te verplaatsen, was nog altijd
de taxi. Daarom gingen we op weg naar het haventje van Myrties, in de hoop
daar in de buurt ergens een taxi te kunnen vinden. Net voorbij het weggetje
naar de haven was een klein Grieks reisbureau. We gingen daar naar binnen
en vroegen of er voor ons een taxi gebeld kon worden. We werden heel
vriendelijk benaderd en moesten gaan zitten. Er werd ons iets te drinken
aangeboden en ondertussen werd de taxi gebeld. In afwachting daarvan
vertelde de man achter de tafel dat hij uit Australie kwam en inmiddels al
jaren hier woonde en werkte. Toen hij van ons hoorde dat wij uit Nederland
kwamen en nog wel uit Eindhoven, begon hij een heel verhaal over PSV. Dat
was zijn favoriete voetbalploeg. Hij vertelde van alles over de spelers en
verschillende jaren, waarin dit of dat was gebeurd, op voetbalgebied. Ik
knikte maar een beetje en was uiteindelijk blij dat de taxi arriveerde,
want over voetbalzaken kon ik totaal niet meepraten.
De chauffeur was een aardige man, die goed Engels sprak. Hij vertelde het
een en ander over de omgeving en wij genoten van de mooie reis. We reden
eerst over de kustweg richting Panormos, toen linksaf, langs de "hoge"
weg terug, richting Kastelli. Het verkeer was hier "één richting" vanwege
de smalle wegen en de toenemende drukte. Bij Armeos kwamen we weer op de
kustweg uit en reden verder richting Kastelli. Voorbij Kastelli zagen we
Emporios en Skalia al liggen, maar we waren er nog lang niet! We moesten
eerst het hele eind rechtsaf, de baai van Arginonda in. Aan het eind eind
van de baai lag het plaatsje Arginonda, en na deze plaats ging de weg
terug aan de overkant van de baai, nu direct in de richting van Skalia.
Daarna stopten we in Emporios. We spraken met de chauffeur af dat hij ons
om 9.00 uur weer zou komen halen. We keken eerst rond in het plaatsje. Het
was klein en nog echt Grieks. Toerisme was er niet veel en omdat het
zondag was waren er vrij veel Griekse families op het strand.
Toch was het er niet echt druk en het strand was een aangename plaats om
de rest van de dag door te brengen. Aan het eind van de middag gingen we
een gezellig restaurant zoeken. Onze keus viel op "Kapitan Kostas" en het
eten bleek er prima te zijn. We vroegen of we de ouzoglazen mee mochten
nemen. Dat was geen probleem. Het was een heerlijke dag. Om 9.00 uur reden
we met de taxi terug naar huis. Na nog een afzakkertje op ons balkon
gingen we slapen.
Maandag 4 augustus 2003 - Met de taxi naar Pothia en Kantouni.
Tesamen met de boodschappen kochten we twee kaartjes voor de bus naar
Pothia. Dat was ons reisdoel vandaag. Dat was meteen een goede gelegenheid
om geld op te nemen uit de pinautomaat. De enige automaten op het eiland
bevonden zich namelijk in Chora en Pothia, de hoofdstad. We stonden netjes
op tijd bij de bushalte, maar zoals dat wel vaker op de Griekse eilanden
gaat: de bus kwam niet. Dan maar weer de taxi. Korte tijd later werden we
voor 5 euro afgeleverd voor een pinautomaat vlak bij de haven. Nadat we
ons geld hadden opgenomen gingen we rondkijken in Pothia. Het was er vrij
hectisch en druk. Teveel verkeer moest er door te nauw geworden straatjes en
daar moest je je dan als voetganger ook nog op een zo veilig mogelijke
manier tussen begeven. Carita en Henk kwamen we ook nog even tegen. We
hebben vrij veel gefilmd en gefotografeerd. Pothia was in ieder geval de
moeite waard geweest. De Griekse sfeer was er nog volop
aanwezig. Halverwege de middag wilden we eigenlijk nog wel even naar het
strand. We hebben ons toen met de taxi naar Kantouni laten brengen.
Kantouni ligt even ten zuiden van Myrties, ter hoogte van Panormos, maar dan
aan de kust. De stranden van Linaria en Kantouni liggen vlak naast elkaar,
ze zijn alleen van elkaar gescheiden door een grote rotsformatie. Dat
zagen we later in de vakantie zo mooi vanaf het in aanbouw zijnde vliegveld.
Het strandje van Kantouni had niet veel faciliteiten, maar ach, wat heb
je nu eigenlijk meer nodig dan zon, zand en water. We bleven tot we de
zon achter het kleine eilandje Aghios Kiriaki zagen zakken en dronken nog
wat bij een gezellig cafe, een eindje boven het Kantouni-strand. Er was
een gezellige, aparte sfeer en de muziek was er ook mooi. Daar bestelden we
een taxi en lieten ons voor een paar euro weer terugbrengen naar "Maria",
tussen Myrties en Masouri.
Dinsdag 5 augustus 2003 - Naar het strandje aan de zuid-westkant van Telendos.
Vandaag gingen we weer eens naar het eilandje aan de overkant, ons permanente
schitterende uitzicht, vanaf ons balkon: Telendos. We gingen deze keer niet
naar het naaktstrand, maar tussen de huizen door, door het schilderachtige
straatje, naar het het mooie oleanderlaantje. Daar staat een
bordje met een pijl naar rechts: "beach". Dit bordje hadden we eerder al
eens gevolgd en we wisten dat dit leidde naar Chohoklas-beach. We gingen nu
bij het bordje naar links. We kwamen langs een paar heel eenvoudige huisjes.
Het ene huisje was gemaakt van golfplaten. Het uitzicht daarvandaan was
prachtig. We liepen verder, tussen de mooie dennebomen door. Toen het pad
weer naar beneden liep, werd er een mooi klein strandje zichtbaar. Er waren
weinig mensen en het was er heerlijk rustig. Het werd een heerlijke middag.
We gingen niet zo laat terug en aten die avond bij "Pegasus", vlak
bij het haventje van Myrties. Het eten was er prima, maar het was gewoon
teveel voor ons op dat moment. Op ons balkon hebben we nog een tijdje lekker
genoten van de rust en de heerlijke warme wind ...
Woensdag 6 augustus 2003 - Met de taxi naar Pothia, Vathi en Akti-Beach.
We waren vroeg wakker die morgen. Diana wilde graag nog even doezelen en is
daarna begonnen aan het schrijven van de kaarten, die we wilden versturen.
Ik besloot om een eind te gaan wandelen. Ik liep in de richting van Myrties
en daarna verder naar het zuiden. De weg ging vrij steil omhoog, met een
aantal haarspeldbochten. Hoe hoger ik kwam, hoe mooier het uitzicht werd.
Na Myrties kwam Kamari, een puntje van Panormos en uiteindelijk Elies. De
weg was inmiddels over het hoogste punt heen en ik begon aan de afdaling.
In Elies stopte ik op het pleintje om eerst een flesje water te kopen.
Midden op het pleintje van Elies staat een beeldje, een vrouw met een
kruik op haar schouder. Het standbeeld is het symbool voor alle vrouwen
op Kalymnos, die zo vaak en zo lang moesten wachten op hun mannen, die
voor de sponsenvisserij maanden op zee zaten. In de tussentijd moesten ze dan
alles in het gezin regelen, wat betreft de kinderen en het huishouden. Na
lange tijd wachten volgde dan het blije weerzien met hun man, maar vaak
kwam het voor dat de mannen inmiddels een zeemansgraf hadden gekregen,
als gevolg van de riskante duikerspraktijken. Vaak moesten ze afdalen tot
30 meter en in vroeger tijd moest dat zonder duikerspak. Dat was uiterst
gevaarlijk en had dan ook vaak een vroegtijdige dood tot gevolg.
Na de stop in Elies liep ik grotendeels dezelfde weg terug. In totaal had
ik er een wandeling van 2 uur op zitten, en diverse mooie filmshots gemaakt.
Daarna namen we een taxi naar Pothia. Na een onderbreking op een terrasje
liepen we verder naar de plaats waar vandaan de bussen reden.
Even later stopte er naast ons een taxi, met daarin dezelfde chaffeur,
die ons zondag naar Emporios had gebracht.
Hij vroeg of hij ons ergens naar toe kon brengen. We dachten niet
lang na en besloten om ons door hem naar Vathi te laten brengen. We hadden
nog in ons achterhoofd om ons vandaaruit met een bootje naar een strandje
te laten brengen. Maar de chauffeur raadde ons dat af, omdat het daarvoor
eigenlijk te laat was. We stopten op de plaats, vanwaar we het mooiste
uitzicht hadden over de schitterende baai van Vathi. Het is de langste
natuurlijke haven van de Middellandse zee. Wanneer je met de boot vanaf de
zeekant binnenkomt, is het net of je een fjord binnenvaart.
Na een paar prachtige foto's en filmshots, gingen we terug en besloten we
ons te laten brengen naar Akti-Beach. Op de heenweg waren we er
langsgekomen, een klein strandje, waar je kon komen door de steile weg
naar beneden te nemen, vanaf de hoofdweg. Er werden ligbedden verhuurd en
er was een klein cafeetje. We dronken eerst een ouzo en aten een klein
hapje. Toen gingen we naar het strand. Het water was heerlijk en het
strand was rustig. De zon was heerlijk warm, en in combinatie met het
water gewoon perfect! Tegen 5 uur gingen we terug en even later kwam
onze chauffeur. Op de terugweg gingen we via
het in aanbouw zijnde vliegveld. De landingsbaan was al helemaal klaar en
daar konden we gewoon met de auto overheen rijden. Het uitzicht was er
geweldig mooi. Waarschijnlijk zou het vliegveld nooit worden afgebouwd, want
inmiddels was men er achter dat de zijwind, op de zo hoog gelegen
landingsbaan, vaak onverantwoordelijk sterk zou zijn, zodat landen en
opstijgen riskant zou worden.
Thuis op ons balkon hebben we de schitterende zonsondergang gefilmd. De
rest van de avond bleven we lekker thuis.
Donderdag 7 augustus 2003 - Naar Paradise Beach op Telendos.
Die morgen waren we allebei om 4.00 uur wakker. Het was niet de eerste keer
dat ons dit overkwam. Het was dan gewoon zonde om maar in
bed te blijven liggen woelen en niet te kunnen slapen. We pakten dan wat te
drinken en genoten op ons balkon even van de zwoele wind en het uitzicht op de
lampjes aan de overkant van de zeestraat tussen Kalymnos en Telendos. Ook
was de sterrenhemel bijzonder mooi. Regelmatig waren er vallende sterren te
zien. Om 8.00 uur stonden we uiteindelijk op. De laatste paar uur hadden we
nog lekker geslapen. Na de boodschappen, die we meestel iedere morgen deden,
gingen we ontbijten. Dit keer bestond dat alleen uit fruit. Vorig jaar
hadden we nog theezakjes meegenomen, maar steeds vaker kwamen we toen tot de
conclusie dat een gewoon glas water net zo lekker is. De thee hadden we
daarom dit jaar maar thuisgelaten.
Na het ontbijt liepen we naar Myrties en stapten op de boot naar Telendos.
Op weg naar het strand dronken we eerst wat bij "To Kapsouli".
De naam van het cafe-restaurantje betekende zoiets als
"boem" of "grote klap". De naam was bedacht door de vader en de zoon,
hoorden we later. Meestal troffen we daar de moeder en de oudere en
jongere dochter. Allemaal even hartelijk en vriendelijk. De drankjes
werden altijd vergezeld door een schaaltje met grote olijven en/of
stukjes komkommer. Het werd in de loop van de vakantie onze
gewoonte om daar onze eerste ouzo te drinken, wanneer we naar het
naaktstrand gingen. Zoals altijd maakten we een babbeltje met Robert, de
beheerder van het strand. Vandaag was Albert er ook. Hem hadden we de
eerste dag op Kos ontmoet, samen met Carita en Henk, in afwachting van de
boot naar Kalymnos. Dus konden we met hem ook eens weer een beetje
bijpraten. Hij vertelde dat hij o.a. op Plati Gialos was geweest.
Dat stond ook nog op ons "lijstje" van te bezoeken plaatsen.
Nadat de zon achter de top van de berg van Telendos was gezakt gingen we
terug naar Potha. Daar aten we bij taverna "Telendos", bij eigenaar Nikos.
Even later kwamen Carita en Henk daar ook. We besloten om gezamenlijk verder te
eten. Het werd een gezellige avond! We gingen pas laat terug naar de overkant.
Vrijdag 8 augustus 2003 - Met de taxi naar Plati Gialos.
Om 4.00 uur waren we weer wakker en na een gezellige onderbreking op het balkon,
sliepen we weer verder. We lieten ons na het ontbijt met de taxi naar
Plati Gialos brengen. Het was een heerlijk strand en het was niet zo druk.
Plati Gialos is het lavastrand van Kalymnos. Het strand bestaat uit
zwarte kiezels en zwart zand en op sommige plaatsen wordt het laatste
stukje land, voordat het water begint, gevormd door een grote platte,
zwarte rotsplaat. De rotsachtige bodem loopt heel snel af naar een diepte
van enkele meters. Het strand van Plati Gialos was geen naaktstrand,
maar aan de zijkant waren er kleine inhammetjes, waar je wel naakt
kon zijn. De zon was heet, maar omdat het zo hard waaide had je daar
eigenlijk helemaal geen last van. Het werd een heerlijke dag.
Aan het eind van de middag aten we een hapje bij Mousellis Restaurant:
melizanes tiganites en een tunasandwich. Daar vandaan lieten we een taxi
bellen om ons weer thuis te brengen. We hadden die avond afgesproken
met Carita en Henk, om bij ons de zonsondergang te bekijken. Die was
weer even mooi als alle avonden daarvoor...
Zaterdag 9 augustus 2003 - Naar Paradise Beach op Telendos.
Vandaag vonden we dat het weer eens tijd werd voor het mooie kleine strandje op
Telendos. Na ons ontbijtje staken we de plas over en nadat we Yannis, van
Taverne "Rita" kalimera hadden gewenst, liepen we naar rechts, richting
het strand. Na een stop bij "To Kapsouli" liepen we verder, het pad op naar
"ons" strand. Albert was er vandaag ook weer en omdat hij maar ruim een week
had geboekt, zou hij morgen terug naar Nederland gaan. Na een heerlijke
stranddag namen we afscheid van hem en gingen we terug naar Potha. Daar
gingen eten bij Yannis, van restaurant "Rita".
Zondag 10 augustus 2003 - Naar de zuidpunt van Telendos,
het strandje aan de zuid-westkant en de "Sunset-Cruise" naar Emporios.
Zoals het al vaker was gebeurd, zaten we ook weer deze morgen om 4.00 uur
op ons balkon. Daarna sliepen we gewoon nog lekker een poosje verder.
Na de boodschappen en een ontbijtje namen we weer de boot naar de
overkant en sloegen daar linksaf. We wilden naar de uiterste zuidpunt
van Telendos lopen. Het eerste deel van de weg kenden we, dat liep
langs het strandje waar we al eens eerder waren geweest. Daar
vandaan moesten we nog een flink eind verder. Het pad was goed begaanbaar,
maar het was heel heet. Dat maakte het toch nog tot een pittige wandeling.
Het uitzicht onderweg was prachtig, dat maakte veel goed, en aan het eind
van het pad had je een nog beter en mooier overzicht over Telendos en de
kust van Kalymnos. We hadden in stilte gehoopt dat er hier nog een paadje
naar beneden zou zijn, naar een verlaten strandje, maar dat was er helaas
niet. Wat er wel was, was de vuilnisbelt van Telendos. We hebben nog even
van het uitzicht genoten en zijn toen aan de terugweg begonnen. We zijn
naar het strandje gegaan, waar we afgelopen dinsdag ook waren geweest.
Het was er nu nog minder druk en daarom was het geen probleem om lekker
bloot het water in te gaan. Het was een heerlijke middag. We genoten van het
heerlijke water en de rust. Om 17.30 uur gingen we terug naar Potha. Daar
dronken we een ouzo bij Yannis en staken daarna weer over naar ons eigen
eiland. We knapten ons op en zorgden dat we, zoals afgesproken, om 19.00
uur op straat stonden, in afwachting van de bus. De bus kwam wel, maar
uiteindelijk bijna een half uur te laat. We vertrouwden het toen allang
niet meer en zijn naar het haventje van Myrties gelopen, in de hoop dat
de boot voor de sunset-cruise daar vandaan zou vertrekken. Gelukkig bleek
dat ook het geval te zijn. Vlak voor we op de boot stapten, zagen we achter
ons de bus stoppen.
We voeren vanaf Myrties naar het zuid-westen, onder Telendos langs en toen
naar het noorden. Op het stuk aan de westkant van Telendos zaten we
inmiddels op volle zee en omdat het behoorlijk waaide, bracht dat flinke
golven met zich mee. Ondertussen zagen we de zon ondergaan en de maan
opkomen. Boven Telendos kwamen we langs het eilandje Kalavros en legden aan
in de haven van Emporios. Dit was voor ons bekend terrein. We hadden een
paar uur de tijd en dat was uitermate geschikt om te gaan eten. We kozen
het restaurantje "Artistico". De eigenaar was een gitarist-zanger, die het
leuk vond wanneer er mensen in zijn restaurant kwamen, die ook iets konden
laten horen op muzikaal gebied. Er stond geen piano, dus heb ik het maar bij
het eten gehouden. Hij heeft zelf nog wel even gespeeld en zijn vrouw
(denk ik), afkomstig uit Groot Brittanie heeft gezongen. Na een gezellige
en lekkere maaltijd gingen we om 10.30 uur met de boot terug naar Myrties.
Maandag 11 augustus 2003 - Weer naar Paradise Beach
Vanmorgen was het iets later dan "normaal", half 5, maar we zaten weer
een poosje op het balkon. Terwijl we daar zaten zagen we het ondergaan
van de maan, heel mooi. Hij werd steeds meer rood-oranje, maar ook
steeds vager, totdat hij, vlak boven de horizon helemaal verdween.
Kort daarna zagen we aan het licht, dat de zon was opgekomen. We zijn
toen nog lekker gaan slapen, tot 10 uur. Na ons ontbijtje zijn
we op de boot gestapt naar Telendos. Eerst een ouzootje bij
"To Kapsouli" en daarna verder naar het strand. Een hele
dag op een mooi strandje duurt net zo lang als een hele dag in de
bus of de taxi, kris kras over het eiland. Het verschil is alleen,
dat er over het laatste veel meer te vertellen is, maar dat wil
natuurlijk niet zeggen dat het ook veel mooier is geweest. Hoe dan
ook; het werd weer een heerlijke dag. 's-Avonds aten we bij "Rita",
bij Yannis dus.
Bij thuiskomst vonden we een briefje op onze
deur: "There is a problem. Please come to minimarket to talk".
We schrokken en waren nerveus en benieuwd wat dit te betekenen
zou hebben. Gelukkig viel het mee! Het ging over de Franse
gezinnen, die sinds enkele dagen in ons appartementencomplex
waren komen logeren. "Maria" bestond uit vier lagen van drie
appartementen. Wij zaten op nr. 5, op de 2e laag, in het midden.
De Fransen zaten beneden en boven ons en links en rechts van
ons. De kinderen klommen soms over de lage muurtjes, die de
afscheidingen vormden tussen de verschillende balkons en zelfs
een keer gebeurde het, dat ik mijn overhemd te drogen had
gehangen, voordat we weggingen. Vanwege de harde wind had ik
het expres met veel knijpers vastgezet. Toen we thuiskwamen,
bleek, dat er een aantal knijpers waren weggehaald en waren
gebruikt door de Fransen.
We hoorden van de mensen van de winkel, de eigenaars van Maria,
dat ze behoolijk veel stampij hadden gemaakt. Ze wilden perse
op de eerste en tweede laag van het appartementencomplex zitten,
en wij zaten dus in de weg. De eigenaars van "Maria" betitelden
de Fransen als "crazy people", vanwege hun gedrag.
Ze waren heel blij toen wij lieten merken dat we wel
bereid waren om naar een andere kamer te verhuizen. We mochten
de kamer eerst zien en gaven toen onze goedkeuring. Morgen
konden we in de loop van de dag gaan verhuizen, maar omdat we
morgen de hele dag met de bus op pad gingen, moest het dan
maar meteen. We werden door de jonge man en de oude vrouw
geholpen om alles in te pakken en te verplaatsen. Ze waren heel
vriendelijk en behulpzaam. Het kookplaatje ging ook mee, want
dat was er niet op nr. 9. Het was even een hectische toestand,
maar ons uitzicht werd nog mooier, omdat we nu naar de vierde
laag gingen, de bovenste dus. We hadden zelfs een mooiere
koelkast. De spoelbak van het toilet op nr. 5 lekte en we hadden
goede hoop dat we daar nu vanaf waren, maar helaas; deze lekte
ook! Dus maar weer een handdoek om de toiletpot gedrapeerd, met
het uiteinde bij het afvoerputje. Maar ach, dat zijn van die
kleine Griekse gebreken. In de badkamer waren twee haakjes, waar
een spiegel aan had gehangen; alleen haakjes, geen spiegel meer
dus. In de voordeur zat glas en er was geen luik of gordijn. Je
kon dus zo binnenkijken en het licht scheen 's-morgens vroeg ook
direct naar binnen, wanneer je van plan was om nog twee uurtjes
te slapen. Gewoon het badlaken tussen de bovenkant van de deur
klemmen en niet zeuren. Scheren deed ik bij de gootsteen, zo kon
ik mijn spiegelbeeld enigzins in het keukenraampje zien. Het
kookplaatje, wat zo zorgvuldig mee was verhuisd van nr. 5 naar
nr. 9, bestond uit 2 elektrische plaatjes, waarvan 50 % nog
in takt was. Maar ach, het enige wat we deden, was soms twee
eieren koken, en dat gaat dan toch prima!
We waren dus in allerijl verhuisd. De Grieken waren ons
dankbaar en wij waren van die "heel aanwezige Franse
mierenhoop af", in het bijzonder van al die koters! O ja, ons
balkon was nog niet de helft van wat we op nr 5. hadden, maar
voor ons was het groot genoeg. We pakten nog een slaapmutsje,
klemden het donkerblauwe badlaken tussen de bovenkant van de
voordeur en legden ons ter ruste.
Dinsdag 12 augustus 2003 - Bustour over heel Kalymnos.
Om 10.00 uur werden we die morgen door de bus opgepikt. Dit was
een van de excursies, die we bij Natascha hadden geboekt. De
gids, die meeging was een Engelsman van middelbare leeftijd, met
een vreemd, typisch plat-Engels accent. Het was in het begin
erg moeilijk om hem te kunnen verstaan. Maar later ging het
gelukkig beter, want hij vertelde wel interessante dingen. Ons
eerste doel was de kleine sponsenfabriek in de hoofdstad Pothia.
Het was interessant om te horen hoe de vrouw die daar als
gastvrouw optrad, vertelde hoe de sponsenvisserij in een vroeg
stadium in zijn werk ging en hoe het zich ontwikkelde, toen de
eerste duikerspakken in gebruik werden genomen. Veel mannen,
jonge en oudere, kwamen om als gevolg van de zogenaamde
caissonziekte, als gevolg van het grote drukverschil van de
buitenlucht met de druk onder water op tientallen meters
diepte. De mensen die dit overleefden werden vaak invalide of
stierven alsnog op vrij jonge leeftijd. Ook kregen we te zien
hoe ruwe sponsen, die eigenlijk een soort combinatie van plant
en dier zijn, werden bewerkt voor de verkoop. Van alle sponsen,
die wereldwijd worden verkocht, komt zo'n 40% uit Kalymnos.
Jammer was het dat Diana zich niet lekker voelde. Het kwam
ineens op; duizelig, slap en transpireren. We hadden na dit
bezoek gelukkig een pauze van een klein half uur. Die tijd
benutten we om koffie te drinken en een jaourti me meli te
nemen; ik de jaourti, Diana de meli!! En een paar tabletten
druivesuiker. Waarschijnlijk was het gewoon een "suikerdip".
Dit kan in een warm land gemakkelijk een keer voorkomen.
Gelukkig voelde ze zich daarna wat beter. Later zou mij
hetzelfde een keer overkomen. Ook dat zakte toen langzaam
weer af.
Na de koffiebreak gingen we via
Akti-Beach naar Vathi. We konden daar even rondkijken.
Ondermeer werden we gewezen op de vissen, die in het zoete
water van een bron zwommen. De bron ontsprong in de bergen
en het water liep uiteindelijk weg naar de zee.
Het was een gezellig klein plaatsje met
een haventje, maar veel was er eigenlijk niet te zien.
Achter Vathi lag de groene vallei, met daarin een paar
kleine plaatsjes: Platanos, Metohi en Stimenia. Stimenia ligt
vlak bij Massouri, maar om van de ene naar de andere plaats
te komen, moet je helemaal omrijden via Vathi, Pothia en Chora.
Er wordt inmiddels gewerkt aan een weg door de bergpas, zodat
deze verbinding in de toekomst veel directer zal worden.
Er werd in de vallei veel fruit verbouwd.
De grond was er heel vruchtbaar. Het mooiste van Vathi is
eigenlijk het uitzicht wat je op de haven en de vallei hebt,
voordat je afdaalt naar het plaatsje zelf.
Na Vathi reden we langs dezelfde weg terug, logisch want er
is geen andere. Via Akti-Beach kwamen we weer in Pothia. Daar
namen we de weg omhoog naar het klooster van Aghios Savas. Om
daar de kerk te mogen bezoeken moesten blote schouders en benen
worden bedekt. Daarvoor waren er een paar kisten aanwezig, vol
met omslagdoeken en een soort schorten. De kerk was heel mooi en
het aantal schilderingen op de wanden en het plafond was groot.
Het klooster was zeker een bezoekje waard! Het uitzicht wat je
daar vandaan had op Pothia, Chora en de haven was geweldig!
Vlak bij het klooster bezochten we een typisch Griekse woning,
ingericht als een soort museum. Een Griekse jongedame vertelde
van alles over de Griekse gebruiken, de feesten en de
sponsenvisserij. We kregen nog een likeur te drinken, speciaal uit
Kalymnos.
Na het bezoek aan het Griekse huis daalden we weer af naar Pothia
en reden we door via Chora en Myrties, naar Arginonda. Hier was
onze laatste stop. We kregen een uitgebreide maaltijd geserveerd,
met veel verschillende hapjes. Alles was bij de excursie inbegrepen,
alleen de drankjes waren voor eigen rekening. Na een toetje van
cactusfruit konden we in een ruimte onder het restaurant kijken
naar de verwerking van honing. De bijen leverden de ruwe nectar
af in de honingraten in diezelfde ruimte. Door middel van de
centrifuge werd de honing van de was gescheiden en in potjes
gedaan voor de verkoop. We mochten de honing proeven en de bijen
kon je zo op je hand laten kuieren. De mannetjes staken niet,
alleen de vrouwtjes. Na een leuke dag werden we weer voor
ons appartement afgezet.
Die avond liepen we de kant van Massouri op. Daar genoten we een
poosje op een terrasje en kochten we in een winkeltje een aantal
leuke dingen voor ons huis. Het mooie beeld, wat een onopvallende
beschadiging had, mochten we voor 10 Euro meenemen, maar het was
vrij zwaar en we waren bang dat we daarmee ons maximale gewicht van
de koffers zouden overschrijden, bij de terugreis. Achteraf bleek
dit mee te vallen en nu hebben we spijt dat we het hebben laten
staan! Tenslotte gingen we weer naar Myrties en aten die avond bij
Acrociali. Vanaf het mooie terras had je een geweldig mooi uitzicht
op Telendos, waar de zojuist ondergegane zon zijn prachtige rode
schijnsel op liet vallen. Ook was er in het restaurant doorlopend
mooie Griekse muziek te horen; goed voor een paar schitterende
filmshots dus!
Woensdag 13 augustus 2003 - Naar het strand van Telendos.
Zoals inmiddels de gewoonte was geworden, zaten we om 4.00 uur weer
een uurtje buiten. De temperatuur was dan heerlijk zacht
en kleren had je echt niet nodig. De nachttemperatuur kwam
nooit onder de 25 graden. Tegen de tijd dat het licht begon te worden
gingen we nog een paar uurtjes slapen. Na het ontbijt maakten we de
rugzak klaar voor een stranddagje op Telendos: 3 liter ijswater,
een flesje ouzo, een paar broodjes, een tomaat, een stukje komkommer,
zout, fruit, badlakens, en snorkelspullen. Die rugzak kreeg ik voor
mijn verjaardag, van Diana.
Na het ontbijt gingen we dus weer op pad: Eerst naar het
haventje van Myrties lopen, dan op de boot naar de overkant,
Yannis even goeiemorgen zeggen, vervolgens een ouzo met olijven op
het terrasje van "To Kapsouli" en tot slot over het smalle
klauterpaadje naar het naaktstrand aan de noord-oostkant van Telendos.
We genoten weer van de heerlijke zon, het verkoelende water en de
vrijheid om ongestoord bloot te kunnen lopen. We ontmoetten op het strand
ook een stel uit Limburg: Magda en Klaas. Regelmatig maakten we even een
babbeltje. Om half zes "ging het licht uit", zoals gewoonlijk.
De zon zakte dan achter de enorme rotspunt van Telendos en in een
enkel moment lag het hele strand in de schaduw. Niet lang daarna
pakten wij als een van de laatsten, onze spullen en liepen terug
naar Potha, waar we uiteindelijk weer op de boot stapten naar
Myrties. Het was weer een heerlijke dag!
Vandaag was het weer tijd voor een excursie. Eigenlijk heb ik iets
tegen die naam; het doet vermoeden dat je met z'n allen als een
groep studenten een of ander wetenschappelijk project gaat bekijken,
waarover je dan vervolgens een verslag moet uitbrengen, voorzien
van je eigen mening enzovoort.... Gelukkig zijn dit soort
"excursies" alleen maar heel ontspannen en plezierig. Natuurlijk
leer je ook vaak het een en ander, wanneer er van alles wordt verteld
en je krijgt zoveel te zien. maar er hoeft niets en het zijn eigenlijk
altijd hele leuke belevenissen. De excursie van vandaag was een
bootreisje naar het eilandje Pserimos en het nog kleinere eilandje
Plati. Pserimos en Plati liggen aan de zuid-oostkant van Kalymnos.
Pserimos is een eiland met een heel klein aantal bewoners en Plati
is niet meer dan een afgeplatte rotspartij met een kerkje erop.
Om 9.30 uur werden we met de bus gehaald en naar Pothia gebracht.
In de haven stapten we op de boot en koersten naar het
zuid-oosten. Tijdens de reis konden we Pserimos duidelijk voor ons
zien liggen. Rechts van ons lag het lange eiland Kos en in de verte,
voor ons was het vaste land van Turkije te zien. Toen we dichter bij
Pserimos kwamen was ook Plati te zien. Dit eilandje lieten we op de
heenreis links van ons liggen en we voeren eerst door. we legden aan
in het haventje van Pserimos-village en hadden daar een poosje de
tijd om rond te kijken. Het eerste wat we deden, was een nieuwe pet
voor mij kopen. Mijn oude was ik zojuist tijdens een windvlaag
kwijtgeraakt. Het was niet zo erg, hij was toch aan vervanging toe
en ik had al eerder gekeken naar een geschikte nieuwe. Nu moest het.
Daarna hadden we nog tijd voor een terrasje op het strand en zo
vanaf het tafeltje even een frisse duik in zee.
Het was een leuk plaatsje met een mooi zandstrand. Het was
alleen een beetje commercieel geworden door de vele toeristen die
hier kwamen. Wellicht waren er nog veel kleine, stille baaitjes te
vinden op het eiland, maar daar was geen tijd meer voor. We moesten
weer op de boot. In de haven lagen diverse boten, die vlak voor ons
vertrokken. Wij gingen bijna als laatste. Op de terugweg gingen we
voor anker vlak bij Plati. Een aanlegplaats was er niet. We konden
vanaf de boot in het water duiken, om even lekker te zwemmen en we
konden genieten van een smakelijke lunch. Na Plati gingen we weer
terug naar Pothia, vanwaar we weer thuisgebracht werden met de bus.
Vrijdag 15 augustus 2003 -
Naar het Chohoklasstrand aan de westkant van Telendos.
Na de wat drukkere dag gisteren, besloten we om vandaag weer naar het
strand van Telendos te gaan. We kozen dit keer voor het "geklede"
strand aan de westkant. Dus liepen we eerst door het mooie
schilderachtige straatje, vanaf de boulevard van Telendos, door
het oleanderlaantje, tot boven op de heuvel, dan de lange trap af
naar het Chohoklasstrand.
Het voordeel van dit strand was, dat je veel langer van de zon kon
genieten. Op het naaktstrand was de zon om half zes weg, hier bleef
hij tot hij onderging, om acht uur. Bovendien was de zonsondergang
hier ook bijzonder mooi. We hebben dat dan ook op de film en op
foto's vastgelgd. Aan het eind van de dag gingen we terug naar
Potha, om daar bij Yannis een hapje te eten.
Zaterdag 16 augustus 2003 - Met de taxi naar Pothia en Vlichadia.
Vandaag wilden we met de taxi naar Vlichadia, in het uiterste zuiden
van Kalymnos. Omdat ons geld bijna op was, moesten we eerst pinnen in
Chora of Pothia. We besloten ons naar Pothia te laten brengen met de
taxi. Daar haalden we ons geld "uit de muur" en daarna gingen we op
zoek naar een taxi die ons naar Vlichadia kon brengen.
Het duurde niet lang of we waren op weg. De reis tegen de berg op
hadden we al eerder met de bus gemaakt. We kwamen weer langs het
klooster van Agios Savas en het uitzicht was natuurlijk weer
geweldig. Daarna door het kleine dorpje Vothini,
om tenslotte uit te komen in Vlichadia. Het
bleek een klein typisch Grieks dorpje te zijn, met een strandje en
een haventje. Wat opviel was het museum wat, hoe kan het ook anders,
gewijd was aan de geschiedenis van het sponsenduiken. Nu zijn we niet
van die museumfreaks, dus hebben we het gelaten bij het bezichtigen
van de buitenkant en gingen daarna een hapje eten. Toen begaven we
ons naar het strand. Aan het eind van de middag namen we de taxi
terug naar Massouri.
Zondag 17 augustus 2003 - Met de boot naar
Leros, en een busrit over het eiland.
Gisteren was een "dagje uit" geweest, maar uiteindelijk toch
behoorlijk rustig. Vandaag was het weer tijd voor een echte dag uit!
We gingen naar het buureiland
Leros, ten noorden van Kalymnos.
Voor de trip naar Pserimos waren we vertrokken uit de haven van
Pothia, nu werden we door de bus afgezet in het haventje van
Myrties. In de tijd dat we op de bus stonden te wachten, hadden
we net zo goed dat eindje kunnen lopen, maar ach, zo was het ook
goed. De boot vertrok al snel. Het water was, in tegenstelling
met de trip naar Pserimos, heel rustig. Dat kwam voornamelijk
omdat we door de zeestraat tussen Kalymnos en Telendos voeren.
We legden eerst aan in Emporios, om daar nog meer mensen op te
pikken. Daarna voeren we om de noord-westpunt van Kalymnos heen.
Vanuit ons appartement kon je Leros zien liggen. Tijdens de
boottocht was dan ook eigenlijk telkens het eiland te zien,
behalve vlak bij Emporios. Zodra we om de punt van Kalymnos waren,
kwam Leros weer in zicht. Tussen Kalymnos en Leros liggen nog 3
kleine onbewoonde eilandjes. Voorbij deze eilandjes zagen we de
eerste haven van Leros, Xirokambos. Daar voeren we voorbij. De
volgende haven was die van Pandeli. Daar legden we aan. Ondertussen
hadden we op de boot gehoord, dat er op Leros een bus voor ons
klaarstond. Wanneer we wilden, konden we voor een meerprijs van 9 euro
per persoon, een rondrit maken over Leros. We dachten: "ach, we zijn
er nu toch" en besloten mee te gaan. Daarna zouden we nog anderhalf
uur hebben, voordat de boot terugvoer. Nou, we hadden geen spijt van
de trip. We zagen veel van Leros. En Leros bleek een schitterend
eiland te zijn! We waren vooral verbaasd over de mooie grillige
vorm van het eiland. Wanneer je midden op het eiland stond, kon je
heel veel delen van het eiland zien, omringd door de zee. Door die
grillige vorm bezat Leros veel meer havens en diepe baaien, dan
eilanden van vergelijkbare grootte.
Onze eerste stop was het kasteel, gelegen boven op de berg bij Pandeli.
Het uitzicht was overweldigend, natuurlijk goed voor menige foto en
een mooi filmshot. Daarna reden we met de bus, waarvan de achterruit
ontbrak, weer naar beneden, naar Platanos.
Hier bezochten we een prive-museum, met allerei dingen uit
de tweede wereldoorlog. Aansluitend was er een "koffiepauze" op het
dakterras van hetzelfde huis. De zoon van de man die destijds zijn
verzameling had gebruikt om het museum in te richten, bediende ons.
Hij vertelde vol trots over het werk van zijn vader. Op het getekende
plattegrondje, wat vlak achter ons aan de muur hing, zagen we de
plaats waar de tempel van Diana staat. Volgens de Griekse Mythologie
heeft Oppergod Zeus destijds een geschenk gegeven aan de Godin van de
jacht; Diana. Dit cadeau was niet minder dan het hele
eiland Leros!!
We bezochten het kleine kerkje, op een piepklein eilandje aan de
westkust van Leros; Agios Isidoros, "The church of the healing Saint".
Het eilandje was in de loop van de tijd door een smalle dam met Leros
verbonden. Het verhaal over het kerkje is als volgt: Een man vond eens
tijdens het duiken, een ikoon op de bodem van de zee. Hij wilde het
pakken maar een grote kreeft beet zijn vingers eraf. toch slaagde hij
er in om het ikoon mee te nemen naar boven. Hij bouwde het kleine kerkje
op het eilandje en legde daar het ikoon op een ereplaats. Korte tijd
later gebeurde het wonder: de man kreeg zijn vingers terug. In het
kerkje bevinden zich metalen afbeeldingen van lichaamsdelen. Wanneer je
ergens een mankement hebt, koop je in de kerk zo'n plaatje en laat het
daar op de daarvoor bestemde plaats achter. Na korte tijd zul je merken
dat het lichaamsdeel wordt genezen.
Aan de westkust kwamen we ook langs de zogenaamde Gourna. In het Grieks
betekent dit zoiets als kelder.
Het was een laagliggend stuk land, wat in de winter vaak
gedeeltelijk onder water liep, als gevolg van al het regenwater wat
vanaf de bergen naar beneden stroomde. Dit had tot gevolg dat het
gebied bijzonder vruchtbaar was. Het was dan ook veel groener dan
de rest van het eiland en er werd van alles verbouwd. We gingen weer
verder en bezochten daarna nog het militaire kerkhof, ook uit de
tweede wereldoorlog. We reden door Agia Marina en Vromolithos. Op de hogere
plaatsen van het eiland hadden we telkens een schitterend uitzicht op
de haven van Lakki. Aan het eind van de trip bedankten we de Engelse
gids voor haar boeiende uitleg en goede begeleiding.
Zoals afgesproken hadden we na de bustrip nog anderhalf uur over. Deze
tijd benutten we met een kort bezoekje aan het strand en daarna een
terrasje. Toen was het tijd om naar de boot te gaan voor de terugtocht
naar Myrties. We voeren dezelfde route terug en eenmaal in Myrties
aangekomen lieten we de bus voor wat hij was en liepen het
laatste stukje naar Maria.
Maandag 18 augustus 2003 - Naar het naaktstrand van Telendos.
Vandaag was het weer tijd voor een stranddagje. Deze keer gingen we
weer naar Paradise Beach op Telendos. Het werd weer een heerlijke dag
op het mooie strandje. We bleven zoals altijd tot dat de zon om
half zes achter de rots verdween en liepen toen terug naar Potha.
Op de route van en naar het naaktstrand kwamen we ook telkens langs
een cafeetje, waar een wandschildering was gemaakt. Het was heel mooi
gedaan, het was net of je zo een pad opliep en er zat ook echt diepte
in. We vroegen er iets over aan de vrouw die binnen zat.
Zij vertelde dat het geschilderd was door een
Nederlandse vrouw, met de naam Anneke. Op een ander schilderij was een
soort overzicht van Telendos geschilderd. Daarop wees ze aan waar
Anneke woont en ze merkte op dat er bij taverne Telendos diverse kleine
schilderijtjes lagen om te bekijken en te kopen.
We gingen dus eten bij Nikos, van Taverne Telendos en bekeken de mooie
schilderingen van Anneke. De prijs vonden we eigenlijk te hoog, dus we
hebben er niet een gekocht, maar het was zeker de moeite waard om ze
te bekijken. We informeerden ook eens naar de prijzen van zijn kamers.
Misschien was het interessant om eens op eigen gelegenheid een afspraak
te maken en dan alleen een vlucht te boeken.
We kregen de informatie en daarbij het
verzoek om in zijn adressenboek en gastenboek te schrijven. We lazen
ook het bedankje van Carita en Henk. Dat van ons kwam er vlak na ...
Dinsdag 19 augustus 2003 -
Naar het strandje aan de westkant van Telendos.
We besloten vandaag naar het "texielstrand" te gaan, aan de westkant
van Telendos. Maar eerst wilden we eens langs het huisje van Anneke
lopen. Misschien was ze er en dan zou het leuk zijn om even een
babbeltje te maken. Toen we bij het huisje kwamen zagen we de naam
op de gevel staan: "Het Houweeltje". Net toen we stonden te kijken,
kwam er een vrouw naar buiten. "Het houweeltje", zei ik, "dat komt
beslist uit Nederland". "Nou en of, helemaal!", antwoordde de vrouw.
We vroegen of zij Anneke was en verbaasd antwoordde ze: "Ja, hoe
weten jullie mijn naam?" We vertelden van de muurschildering en de
kleine schilderijtjes bij Nikos. Zo ontstond er een gesprek, heel
leuk. We hebben er wel ruim een uur gestaan. Ze vertelde over haar
poezen, waarvan ze er ooit wel 50 heeft gehad. Ze ontfermde zich
vaak over de zwervertjes, die er op het eiland rondliepen. Ook
vertelde ze van de periode waarin zij en haar Griekse man een huisje
zochten op Telendos en uiteindelijk dit huis hadden kunnen kopen.
Net buiten het hek om haar tuin stonden bakjes met schelpen en
beschilderde stenen. Wanneer je er iets van wilde kopen, kon je
het geld in een mandje leggen. We namen een steen mee, met een
afbeelding van Telendos en namen afscheid.
Daarna gingen we naar het strand aan de overkant van de heuvel.
Net toen we een stel ligbedden hadden bezet, kwam de Griekse
vrouw, die de ligbedden verhuurde, naar ons toe om geld te
innen. Ik wist niet meer precies wat we de vorige keer hadden
betaald, dus ik zei: "Kalimera, poso ine?" "Pende evro",
antwoordde ze. Ik gaf de vijf euro en zei netjes "parakalo".
Toen vroeg ze mij of ik soms uit de omgeving van Saloniki kwam.
Ik moest lachen en zei: "Ochi, ochi, ime Ollanthos". Maar ik
sprak dan toch wel Grieks, merkte ze op; "ligo" zei ik. Ze lachte
en zei gedag en dat was maar goed ook, want mijn Grieks was
"op". Even later zagen we haar terug, op het heetst van de dag. Ze
legde haar tasje en petje op een ligbed naast ons en kuierde met
jurk en al het water in. Ze dompelde zich tot aan haar hals onder
en ging toen een poosje liggen doezelen op het
ligbed naast ons.
Aan het eind van een heerlijke dag liepen we weer terug naar het
dorp om te gaan eten bij Yannis. Het eten was er, zoals de keren
daarvoor, heerlijk. We zaten er weer lekker, maar waren ons er
pijnlijk van bewust dat het morgen onze laatste dag zou zijn in
Griekenland. We waren telkens alweer een beetje bezig met het
afscheid en voelden de heimwee, die we zouden krijgen.
Tijdens het eten gebeurde er ineens iets. Naast ons zat een Frans
stel. De vrouw werd ineens onwel. Ze zakte onderuit en begon hevig
te transpireren. Een vrouw die achter ons zat kende ze waarschijnlijk
en liep naar hun toe. Ze sprak ook Frans en we begrepen dat het
ging over een tekort aan suiker. Ik wenkte haar en vroeg: "Est ce
que elle a besoin du sucre?". Ze antwoorde bevestigend en ik zei dat
wij druivesuiker bij ons hadden. Tegen Diana zei ik: "pak maar even
een paar tabletten". "O", zei de vrouw, "jullie komen ook uit
Nederland!" Ze gaf de tabletten aan de vrouw en zei dat ze maar even
rustig moest blijven zitten voordat ze terug gingen naar hun hotel.
De Franse vrouw bedankte ons nog voor ze terugliepen. Een tijdje
daarna stapten wij op de boot naar ons "eigen" eiland.
Woensdag 20 augustus 2003 - Naar "ons" strandje op Telendos.
Vanmorgen zaten we om half vier op het balkon in de zwoele wind.
Tegen de tijd dat het licht begon te worden gingen we nog een paar
uurtjes slapen. Toen we weer wakker werden pakten we de rugtas in
en liepen naar het haventje in Myrties. Daar kochten we in de
supermarkt wat fruit om mee te nemen en een paar spanakopita's
als ontbijt. We stapten voor de laatste keer op de boot en
gingen voor de laatste keer naar het naaktstrand van Telendos.
Daar zagen we het Franse stel van gisteravond ook weer en ook
de vrouw die hun had aangesproken en die ook Nederlandse bleek te
zijn. Na een lange stranddag gingen we terug naar Potha. We hadden
het Limburgse stel ook weer gezien op het strand en met hen
afgesproken dat we ze nog even zouden ontmoeten bij Yannis. Daarna
wilden we de laatste avond gaan eten bij de Aegean Tavern aan de
overkant, vlak bij ons appartement. Maar het liep allemaal anders
die avond. Toen we langs het terras van Nikos liepen, zat daar de
Nederlandse vrouw van gisteravond, met haar man. Ze spraken ons
aan en nodigden ons uit om bij hun te komen zitten. Ze hadden
iets te eten besteld en wilden graag dat wij met hun meeaten. We
stelden ons voor en er begon een heel gezellige avond met Louise
en Ger uit Harmelen. We spraken over de diepere dingen van het
leven en zeker niet over koetjes en kalfjes. We wisselden onze
adressen uit en bij alle vier bestond de wens om elkaar nog
eens te zien. Het begon al laat te worden, toen we afscheid
van hun en van Nikos namen. Daarna gingen we op het terras
bij buurman Yannis, bij Magda en Klaas zitten. Ook dat was
gezellig. Maar het kon niet zo lang meer duren, want wij
moesten de laatste boot halen. Dus namen we afscheid
van de Limburgers en van Yannis.
Donderdag 21 augustus 2003 - Vertrek naar Nederland.
Helaas, onze drie weken zaten er op en we moesten terug naar
Nederland. Om 5 uur stonden we op, want om 6.10 uur zouden we
met de bus worden gehaald, om naar de haven in Pothia te gaan. We
stonden netjes op tijd op straat, maar er kwam geen bus, wel een
taxi. De chaffeur zei dat hij kwam om ons naar de haven te brengen,
voor de boot naar Kos. Wij namen aan dat dit speciaal voor ons was;
op de heenreis waren wij tenslotte ook door de taxi gebracht. Wel
vonden we het uiterst vreemd dat we bij aankomst in de haven moesten
betalen! Ook was Natascha nergens te bekennen, met de tickets voor
de boot. Uiteindelijk was het al kwart voor zeven. De mensen begonnen
al volop op de boot te gaan en om zeven uur zou hij vertrekken. Nog
steeds geen spoor van Natascha. Ik besloot het zekere voor het onzekere
te nemen en ging in de rij staan voor het loket om dan zelf maar
kaartjes te kopen. Drie euro per persoon was nou ook niet een bedrag
waar je meteen arm van werd. Even later stopte er een bus van Olympia
en Natascha stapte uit. Ze kwam naar mij toe en vroeg hoe we hier kwamen.
Toen ik het verhaal van de taxi vertelde zei ze dat ze ons had
gezocht en had gezien dat de sleutel aan de buitenkant van de deur
van ons appartement in het slot zat. Ze had dus aangenomen dat we al
waren vertrokken. De conclusie was, dat de taxi bestemd was voor de
Franse families, die ook in Maria hadden gezeten. We zagen ze in de
haven lopen en ze moesten blijkbaar ook naar Kos. Dus hadden wij ze
de taxi voor de neus weg gepikt... Maar verder kwam het nu in orde.
Natascha gaf ons de tickets en we namen afscheid. Nog net voor 7.00 uur
stapten we op de boot en vertrokken we naar Kos. We zouden in
Mastichari om kwart over 8 door de bus worden afgehaald, bij hetzelfde
cafe als waar we op de heenreis hadden gezeten met Carita, Henk en
Albert. We waren ons niet helemaal van de tijd bewust en bestelden bij
aankomst bij het cafe op ons gemak een frappe. Net toen we de eerste
slok hadden genomen, kwam de bus voorrijden.
Hals over kop dronken we ons glas leeg en betaalden
de rekening. Een half uurtje later stonden we in de lange rij op het
Aerodromion van Kos; net zo druk en hectisch als jaren geleden op het
vliegveld van Iraklion. Na een tijd transpirerend in de rij staan, waren
we uiteindelijk onze koffers kwijt en konden we naar de andere hal. Het
gewicht van beide koffers was royaal onder de 40 kilo gebleven; hadden
we nou dat mooie beeldje toch maar meegenomen.... Bijna twee uur later
stapten we met een zucht het vliegtuig in. We vlogen terug over Samos en
Chios. We herkenden de vorm van de eilanden en de piloot bevestigde dit
even later ook. Vanaf Schiphol pakten we de trein naar Eindhoven en zo
eindigde onze reis naar Kalymnos, Telendos, Pserimos en Leros.
Vakantie Kalymnos - Diana en Bert - 30 juli - 21 aug. 2003