Vakantie Kefallonia - Anette en Bert - 16 t/m 30 augustus 2010

Maandag 16 augustus - Vetrek naar Kefallonia

Omdat onze vlucht naar Kefallonia pas 's-middags was om 15.30 uur, hadden we alle tijd om die dag rustig te ontbijten en daarna te vertrekken naar het station. De koffers hadden we de vorige dag al ingepakt. Alles ging vlot en soepel. Om 19.45 uur, Griekse tijd, landden we op de luchthaven van Kefallonia. Daarna werden we met de bus naar ons appartement in Katelios gebracht. Die avond belde ik eerst mijn moeder, om te zeggen dat we goed waren aangekomen en om te vragen naar de situatie van Martin, die in het ziekenhuis in Utrecht was opgenomen. Hij onderging uiteindelijk drie zware hartoperaties en de situatie was meerdere keren kritiek. Het bleef ook de komende twee weken spannend en daarom besloten we om iedere avond naar Ma of Tineke te bellen. Ondanks het feit dat we ver weg waren, drukte de situatie toch een stempel op onze vakantie, die daardoor minder onbezorgd zou worden. Aanvankelijk hadden we zelfs getwijfeld of we wel weg konden gaan.
We zetten onze koffers in een hoek en gingen eten aan het kleine boulevardje, onderaan onze straat. We aten heerlijk bij "Lighthouse" en zeker niet te duur. Daarna gingen we terug naar huis, pakten onze koffers uit en gingen slapen.

Dinsdag 17 augustus - Bespreking hostess - Scooter gehuurd - Naar Koroni Beach

Voor de zekerheid hadden we die ochtend de wekker gezet. We hadden namelijk een bespreking met de hostess. We hoorden enkele interessante dingetjes, maar gingen daarna snel op stap om een scooter te huren. De plaatselijke verhuurder had geen scooter meer over en verwees ons naar Skala. We konden nog net de bus halen en gingen naar het verhuurbedrijf van Tasos. Tasos was een aardige kerel met een mooie charismatische kop en een manier van praten die je deed denken aan een figuur uit een film. Wanneer hij het verhuren van scooters zat was, kon hij altijd nog gaan acteren. Hij had een wat oudere scooter, die we mee konden nemen. Morgen mochten we dan terugkomen voor een nieuwer model. We moesten 220 euro betalen en hadden daarvoor vervoer voor de hele vakantie!
De rechter weghelft van de weg naar Skala was bijzonder slecht, maar de linker was veel beter. Dat betekende dat we onze eerste rit over een acceptabele weg konden maken. We besloten om eerst een route te rijden die ik had gevonden met behulp van Google-earth. In Portugal had dat uitstekend gewerkt, maar waarschijnlijk waren de satellietfoto's van Griekenland ouder. We zochten een weggetje naar een strandje, niet ver bij ons vandaan. Naar Koroni Beach liepen volgens Google 2 wegen. Omdat de eerste de meeste haarspeldbochten had, was die waarschijnlijk de meest steile. We besloten om die het eerst te proberen, zodat we alleen maar hoefden af te dalen. Dan konden we de andere weg bewaren voor de terugweg. Na wat zoekwerk hadden we het weggetje gevonden. Helaas eindigde al snel het asfalt en moesten we onverhard verder. Na een flink stuk moeilijk rijden bleek de weg eigenlijk dood te lopen. Er stond steeds meer begroeiing tussen de stenen en uiteindelijk was het hele pad verdwenen. De oorzaak bleek achteraf simpel: Het andere pad hadden ze grotendeels verhard en werd nu als enige gebruikt voor de toegang naar het strand. We reden terug en vonden het andere pad, wat aangeduid stond met bordjes die verwezen naar Koroni Beach. Korte tijd later dompelden we ons onder in het heerlijke water. Het was een mooi en rustig strandje, niet overvol gelukkig. Aan het einde van de middag besloten we om terug te gaan. We hadden net alles ingepakt toen we boven ons, in de bergen, dikke rookwolken omhoog zagen gaan. Een flinke bosbrand, dat was duidelijk. Veel mensen stonden te kijken en besloten om ook te vertrekken. Het was niet te zien of het heel dicht bij was of iets verder weg. De brand zou zelfs de toegangsweg naar het strand kunnen afsluiten. Maar gelukkig konden we gewoon doorrijden naar de hoofdweg. Daar reden we een eindje in de richting van Argostoli, om duidelijker te kunnen zien waar het precies brandde. Na enige tijd zagen we aan de rechterkant van de hoofdweg, bij Simotata, duidelijk de vlammen. De brandweer hield alles goed in de gaten. Gevaar voor ons was er gelukkig niet. Na enige tijd besloten we om terug te gaan. Toen we thuis op ons balkon zaten, kon je inmiddels een dikke rookwolk boven de bergen zien hangen. Ik belde eerst naar Tineke; de situatie met Martin was nog steeds heel spannend.
We aten die avond weer "Kato sto gialo" en gingen daarna nog wat drinken bij een bar waar live muziek was. Een zanger, een zangeres, gitaar en bouzouki. Jan en Lieneke, die ook in ons appartementencomplex zaten, waren er ook. Met hen hebben we nog een tijdje gezellig zitten praten.

Woensdag 18 augustus - naar het strand Mounda Beach

Die ochtend sliepen we lekker een beetje uit en reden na ons ontbijt eerst naar Skala om bij Tasos de oude scooter om te ruilen voor een nieuwe. Ook zochten we andere helmen uit, want van die deksels die we eerst hadden kreeg Anette een punthoofd en ik flaporen. Dat was een hele verbetering. We reden nu een stuk comfortabeler. We winkelden een beetje in Skala en zaten even op een terrasje. Daarna reden we terug in de richting van Katelios en namen we de afslag naar Mounda Beach, een strand waar we over hadden gelezen op internet. Vanaf de parkeerplaats konden we meteen het strand op. Daar was het redelijk druk. Wij liepen een stuk verder en zagen aan het einde Kaap Mounda liggen. We liepen door tot een eindje voor de punt en zetten daar het parasolletje neer dat we hadden gekocht. Het was hier helemaal niet druk meer. Slechts enkele mensen hadden de moeite genomen om zover door te lopen. We hadden een heerlijke plaats en konden ongestoord al onze kleren uitdoen. Het was een strand met heerlijk fijn zand en mooi helder water. We wisten het eigelijk al meteen; dit zou ons strand worden voor de komende twee weken. we liepen tussendoor nog even naar de kaap om wat rond te kijken en om foto's te maken. Het werd een heerlijke middag. Die avond aten we bij "Jerry's Elliniko" aan de hoofdweg. De Griekse Jerry was getrouwd met de Nederandse Maaike en ze hadden een gezellig en groot restaurant. Die avond was er livemuziek en ondanks dat we niet hadden gereserveerd was er nog plaats voor ons. Het was hetzelfde restaurant waar we dinsdagochtend ook de bespreking hadden gehad. Het trio dat de muziek verzorgde bestond uit een zangeres, een gitarist en een bouzoukispeler. Alle drie zongen ze, soms afwisselend, soms tweestemmig. Het was een gezellige avond en het eten was uitstekend. Na nog een afzakkertje op ons eigen balkonnetje gingen we slapen.

Donderdag 19 augustus - Naar Xi-strand - ongeluk met de scooter

Na ons ontbijtje-op-balkon reden we op ons gemak naar Argostoli. Onderweg zagen we een eindje voorbij Platies al het begin van de brand van dinsdag. Er bleek een flink stuk te zijn afgebrand. Op een enkele plaats rookte het nog steeds een beetje en de brandweer was paraat. Na een uurtje rijden waren we in de hoofdstad Argostoli. Daar keken we eerst in een paar winkeltjes en liepen we een eindje de Drapanobrug op, in de hoop een schildpad te zien. Er was ons verteld dat ze zich daar soms lieten zien. Helaas niet aan ons. Toen reden we naar de haven en reden met scooter en al op de veerboot, die ons naar Lixouri zou brengen, op het schiereiland. Je kon er over land ook komen, maar dat betekende een flinke extra rit. Dit was leuk en nog gemakkelijk ook. Jan en Lieneke waren ons onderweg voorbij gereden met hun huurauto en zij zaten ook op de boot, op weg naar Xi. Aan de overkant aten we eerst iets op een terrasje. Toen reden we naar het zuiden. Het strand van Xi was gemakkelijk te vinden want er stonden duidelijke bordjes langs de weg. Het beroemde strand, met het roodachtige zand hadden we al gezien op een foto op internet. Helaas viel de eerste aanblik erg tegen, want het zand was bijna niet te zien omdat alles volgepakt was met parasols en ligbedden. Na ons een beetje geörienteerd te hebben, besloten we naar rechts te lopen, weg van de drukte. We kwamen Jan en Lieneke ook tegen. Die hadden zich net ingesmeerd met de klei die hier in de rotsen zat. Er werd gezegd dat deze klei net zo heilzaam was als een masker van Dr. vd. Hoog. En... hier was het gratis. We lieten iedereen achter ons en vonden een prachtig priveplaatsje op het strand. Heel smal, maar ook heel rustig. De kleren konden uit en ook wij smeerden ons helemaal in met het de wonderklei. Het zou ons tien jaar jonger maken, volgens de verhalen. Hoe dan ook het was leuk, lekker en hilarisch. Goed voor een heerlijke middag en een stel leuke foto's.
Na onze "kuurmiddag" reden we, met een flinke zak met brokken klei, naar Megas Lakkos en aten daar heel riant voor heel weinig geld. Toen we een opmerking maakten over de prachtige grote druiventrossen die daar boven het terras hingen werd ons aangeboden om er één mee te nemen wanneer we weggingen. We namen het aanbod graag aan en reden op ons gemak weer terug naar Lixouri, onze magen gevuld en druiven voor de rest van de vakantie!
Maar onze mooie dag zou nog een vervelend staartje krijgen, die de rest van de vankantie zou tekenen: Midden in Lixouri draaide vlak voor ons een auto dwars over de weg. Hij had ons niet gezien, zei hij achteraf. Ik moest keihard remmen, wilde ik er niet volop tegenaan gaan. We raakten in een slip en belandden allebei naast de scooter op de grond. Anette had verschillende schaafwonden aan haar knieën en haar teen had een diepe wond. Ik had ook een paar schaafwonden aan mijn linker arm en linker voet. Ook deed mijn linker schouder pijn. In een ommezien waren we omringd door een aantal mensen met flessen water om de wonden af te spoelen en met betadine en verband. Anette's teen werd goed ingepakt maar voor de rest bloedde er gelukkig niet zo veel. De bestuurder bood zijn welgemeende excuses aan en vroeg of hij nog iets voor ons kon doen. Maar het leek allemaal mee te vallen en de scooter was nog intact en leek weinig of niet te zijn beschadigd. We stapten weer op de scooter en reden naar de boot. We konden er nog net op gelukkig. Anders hadden we een uur moeten wachten. Anette haar teen, die net weer genezen was van het struikelen in de slaapkamer van ons appartement in Portugal, lag flink open en deed pijn en ik had flink last van mijn schouder. Verder waren we gelukkig nog heel. We waren heel blij dat het hierbij was gebleven. Onderweg, tussen Argostoli en Katelios dronken we nog een frappe om even bij te komen van de schrik. Daarna reden we verder naar huis. Daar hebben we alle wonden zo goed mogelijk schoongemaakt en ontsmet. We hadden genoeg gegeten en niet de minste behoefte om nog de deur uit te gaan. Ongemakkelijk en moeizaam probeerden we wat te slapen.

Vrijdag 20 augustus - Naar het strandje van Katelios

Die morgen zouden we in principe een stranddagje houden, en omdat we even geen zin hadden om op de scooter stappen en besloten om maar even heel rustig aan te doen, om te kijken hoe het zou gaan met onze verwondingen. Om te beginnen bleven we lekker lang in bed liggen om nog wat te ontspannen en bij te slapen. Anette liep ongemakkelijk vanwege haar kapotte teen en ik voelde mijn schouder protesteren bij alle bewegingen die ik maakte. Toch lieten we onze dag niet verpesten en pakten we onze strandspullen in de rugtas. We liepen naar beneden en huurden twee ligbedden en een parasol op het strand van Katelios. We lagen tussen de mensen in en hadden niet echt de dag van ons leven. De ligbedden waren ook niet geweldig. We gingen wel gewoon het water in, maar voelden alles dat kapot was, flink steken in het zoute zeewater. Toch deed het ons goed om even rustig aan te doen. Die avond aten we toch weer gezellig bij een restaurantje vlak bij het water.

Zaterdag 21 augustus - Naar Limni Melisani en Aghia Efimia

Na het ontbijt stapten we toch weer op de scooter en reden weg in de richting van Argostoli. Onze mankementen namen we maar voor lief en we lieten ons plezier niet bederven door de gevolgen van het ongeluk van eergisteren. Tussen Atsoupades en Platies sloegen we rechtsaf en namen we de weg naar Poros en Sami. Deze weg lag veel hoger en bood ons na enige tijd een prachtig uitzicht op de baai en het laagland waar Katelios lag. Vanaf Markopoulos reden we verder naar Ag. Nikolaos en en Koulourata. We moesten eerst flink klimmen, maar later ging het snel naar beneden. Halverwege reden we door een prachtige vallei met heel veel cypressen. Het was net of schilder Bob Ross hier aan het werk was geweest.
Na ongeveer een uur rijden kwamen we aan in Sami. Hier dichtbij op het strand van Antisamos waren destijds opnamen gemaakt voor de film Captain Corelli's Mandolin. Eén van de restaurantjes droeg de naam Captain Corelli. We gingen eerst naar de apotheek om extra pleisters te kopen. Ik vroeg naar metaline-pleisters, omdat die niet aan de wond hechten. Er werd domweg nee geschud en zelfs nadat we naar Anette's teen hadden gewezen, werden we verder niet geholpen. Toen hebben we zelf maar bij elkaar gezocht wat we nodig hadden. We kochtten daarna voor Anette een paar nieuwe slippers en toen ik in een winkeltje probeerde of een slipper mij pastte kreeg ik meteen een schrille opmerking van de eigenares, dat die veel te klein waren en alleen voor ladies. Nou, bedankt voor de hulp dan maar. Ze waren niet bepaald hulpvaardig in Sami en goedgehumeurd al helemaal niet. Het dorp zelf stelde ook niet veel voor. Terwijl we op een terrasje een frappe dronken, stelden we vast dat Sami voor ons had afgedaan. We rekenden af en reden daarna verder naar het meer van Melisani.
Aan de westkant van het eiland, bij Katavothri stroomt het zeewater via twee ondergrondse gangen onder het hele eiland door naar Melisani. Daar komt het weer uit in zee. Het gevolg is dat het water hier half zout en half zoet is. Bij Melisani is er een deel van het "dak" boven de ondergrondse watergang ingestort. Daardoor is er een meertje te zien, waarin de zonneschijn voor een helder blauw geheel zorgt. Later is er een voetgangerstunneltje gemaakt, zodat je naar beneden kunt lopen en je met een bootje kunt laten rondvaren op het meertje. Het was wel erg toeristisch, maar wel leuk om een keer te zien.
Na Melisani reden we nog wat verder naar Aghia Efimia. De weg er naartoe voerde langs twee mooie hagelwitte strandjes, met prachtig helder water. Helaas kon je de strandjes zo zien liggen vanaf de weg en er waren relatief veel mensen. Aghia Efimia was leuk. Het is een mooi vissersplaatsje, gelegen aan een diepe baai. We dronken er iets en zagen op de plaatsnaamborden dat hiervandaan de afstand naar Myrthos maar 8 kilometer is en Lixouri, Argostoli en Fiskardo 33 kilometer. Dat viel eigenlijk wel mee. We hadden aanvankelijk gedacht dat Fiskardo, in het uiterste noorden, te ver zou zijn, maar gezien de ervaring die we nu hadden bleek het toch wel binnen ons bereik te liggen. We hielden het in ieder geval in gedachten. Vanaf Aghia Efimia reden we in precies een uur naar Poros. Van Poros reden we naar Skala en tussen Skala en Katelios gingen we nog even naar het Kaminiastrand voor een korte zwemstop.
's-Avonds aten we thuis een paar broodjes en gingen de deur niet meer uit. Onze verwondingen leken niet tegen te vallen. Anette's teen was nog lang niet dicht en deed flink pijn. Mijn schouder plaagde mij ook nog erg, maar we lieten ons niet weerhouden van de dingen die we wilden doen. We waren wel moe, maar ook erg voldaan. Zoals iedere avond belde ik naar het thuisfront om te informeren naar Martin. Het ging allemaal heel moeizaam met hem, maar het ging gelukkig niet achteruit.

Zondag 22 augustus - Naar Mounda Beach

Na de scooterrit van gisteren was het vandaag weer tijd voor een heerlijk dagje strand. We hadden "ons" strand inmiddels gevonden, dus reden we na het ontbijt op ons gemak naar Mounda Beach. Zoals altijd was het er weer heerlijk rustig. Het water was lekker en er stond niet veel wind. In de loop van de middag zagen we een brand ontstaan in de berghelling net boven Ratzakli. We zagen hoe het vuur zich al snel verspreidde naar de zijkanten. Korte tijd later kwamen er twee blusvliegtuigen. We konden goed zien hoe ze de brand bestreden. In totaal zijn ze vier keer gekomen om een lading water op het vuur te gooien. Na de laatste keer was het uit. We bleven totdat de zon achter de heuvels was verdwenen. Op de terugweg konden we het verbrande stuk zien. Het vuur was tot vlak aan de hoofdweg gekomen. 's-Avonds aten we kalamaria jemisto bij "Lighthouse".

Maandag 23 augustus - Naar strand van Aghios Thomas en een rit door de omgeving

In de informatie van de hostess hadden we iets gelezen over het strand van Aghios Thomas en de mogelijkheid om daar te snorkelen. We besloten om daar naartoe te gaan. Aghios Thomas ligt ongeveer halverwege de rit naar Argostoli. Na een half uur rijden waren we er. Het was een klein strand en gelukkig niet overvol. We hebben een paar keer gesnorkeld en mooie vissen gezien. Onze schaafwonden waren pijnlijk in het water, maar weerhielden ons er niet van om toch te gaan zwemmen. Het was alleen lastig dat de wonden die al een beetje aan het genezen waren, in het water telkens weer openweekten. Mijn schouder kon ik moeilijk gebruiken, dus een echte zwembeweging zat er niet in. Toch was het leuk. Vanaf het strand konden we goed het verbrandde gebied zien bij Simotata.
Na het snorkelen vertrokken we en maakten we nog een rondrit door de omgeving. We kwamen door Keramies, Travliata, Peratata, Pesada, Afrato en Lourdata. Om 8 uur waren we thuis. Zoals inmiddels gebruikelijk belde ik de ene avond naar Tineke en de andere avond naar mijn moeder. Ze hadden het er allemaal niet breed mee, met de toestand van Martin. Gelukkig zat er stapje voor stapje een beetje verbetering in, maar we wisten allemaal dat hij, en ook Tineke, nog een lange weg te gaan had. Daarna gingen we douchen, maakten we onze wonden schoon en gingen we naar beneden om te eten in één van de tavernes.

Dinsdag 24 augustus - Naar Mounda Beach

Vandaag was het weer tijd voor een dagje Mounda Beach. Na het ontbijt reden we weg. Net toen we de scooter wilden parkeren kwamen we tot de ontdekking dat we de parasol waren vergeten. We besloten om maar gewoon terug te rijden en hem te gaan halen. Een uurtje later op het strand was niet erg en een ritje op de scooter bleef, ondanks onze valpartij in Lixouri, toch leuk. We reden voor de tweede keer richting Mounda en besloten om de afslag naar het strand voorbij te rijden, in de hoop op die manier dichter bij onze plaats op het strand te komen. We zagen een afslag naar de Cosmoclub en besloten die eens te gaan proberen. We kwamen uit bij een groot huis, dat een homo-club bleek te huisvesten. Er was een opgang naar het strand. We zagen het strand van boven af. Het was een mooi klein strandje, ingesloten tussen de rotsen. De eigenaar of beheerder zagen we bij het huis en hij zei dat we van het strand gebruik mochten maken. Hij kon natuurlijk ook niet anders, want een strand is openbaar gebied. Wel klonk uit zijn manier van praten een zekere gereserveerdheid. Wij waren nu eenmaal geen homo-stel. Na enige aarzeling besloten we toch maar terug te rijden naar onze vertrouwde plaats op het Mounda-strand.
Vanaf ons eigen strand zijn we die middag nog een eind gaan lopen, rond de kaap, in de hoop misschien naar het homo-strandje te kunnen lopen, gewoon om eens te kijken hoe het daar was. Maar de grillige rotspartijen nodigden toch niet zo uit om verder te gaan. Na enige tijd liepen we weer terug. We bleven weer tot laat op het strand. Het waaide inmiddels behoorlijk en het werd frisser. Dat kwam voornamelijk door het vocht in de lucht. Alles voelde klam aan.
We aten die avond bij "Captain Jerry" een pikilia psaron en een tonosalata. Het eten was heerlijk. De buitentemperatuur was een aantal graden minder dan we inmiddels gewend waren. Met Anette haar teen ging het gelukkig een beetje beter. Mijn voet was inmiddels dikker geworden en voelde extra pijlijk aan.

Woensdag 25 augustus - Naar Myrthos en Assos

Na de rustige dagen die we hadden gehad besloten we om vandaag maar weer eens wat kilometers te maken. We reden eerst tot vlak voor Argostoli, via de zuidelijke hoofdweg, een eindje boven de kust. Vlak voor de hoofdstad sloegen we rechtsaf, om het meer heen, naar Drapano. Daarna sloegen we af en namen we de weg dwars door de bergen, naar Divarata. We klommen tot heel hoog, maar de scooter kon het gelukkig wel trekken. het was een prachtige indrukwekkende weg. Het laatste stuk konden we de hele tijd dalen en dat ging supersnel. We moesten alleen maar afremmen anders zouden we nog meer snelheid gaan maken en dat zou, ondanks de goede kwaliteit van de weg, niet verantwoord geweest zijn.
De weg eindigde in Divarata. Daar gebruikten we eerst maar eens een goede lunch. We hadden eigenlijk al eerder willen stoppen, maar nadat we de afslag vanaf Drapano hadden genomen zagen we geen gelegenheid meer om iets te eten of te drinken. We hadden een uur gereden naar Argostoli en daarna nog een uur naar Divarata, waar we om 12.30 uur aankwamen.
Na een frappe en een pita giros reden we verder naar Myrthos. We fotografeerden eerst het strand van bovenaf. Het was een prachtig gezicht, dat hagelwitte strand met dat heldere blauwe water. Toen reden we via vele haarspelbochten naar beneden. Daar hebben we even lekker gezwommen en zand en stenen meegenomen.
Even later waren we op weg naar Assos. Assos was gelegen op het randje van het gelijknamige schiereiland. We zagen het al van een grote afstand liggen. Net voor de bocht konden we Myrthos nog zien liggen en na de bocht had je zicht op Assos. Beneden in het mooie plaatsje hebben we eerst wat rondgekeken en zijn toen wat gaan drinken op een terrasje. Mijn gezwollen voet plaagde mij en ik zag er tegenop om te lopen. Verder was alles perfect. Onze vakantie was weer helemaal op dreef, op een manier zoals we dat allebei graag deden. De ene dag ver weg, de andere dag lekker lui op het strand. Elke dag verheugden we ons alweer op de volgende, maar het belangrijkste was dat we van iedere dag en ieder moment genoten en dat ook volop samen konden delen!
Na het bezoek aan Assos begonnen we aan de terugreis. Eerst weer naar het inmiddels bekende kruispunt in Divarata, daarna verder via de kustweg naar het zuiden. Ook deze weg was erg mooi. Hij liep veel dichter langs de kust dan de weg door de bergen, maar omdat de steile rotsen hier in zee eindigden, reden we nog erg hoog.
De weg eindigde in Argostoli. Daar deden we nog een paar boodschappen en namen we nog een pita giros met een frappe. Ook keken we nog of er een apotheek open was omdat er iets aan mijn voet gedaan moest worden. Helaas waren alle apotheken geloten. Toen reden we via de ons inmiddels bekende weg terug naar Katelios. Onderweg in Peratata was er nog wel een apotheek open. We spraken met de apotheker en hij bekeek mijn voet. Hij gaf waterstofperoxide mee om de wond te reinigen, betadine om mee af te deppen en pulvo om te fixeren. Als ondersteuning kreeg ik ook een kuurtje van antibiotica mee. In Griekenland mag een apotheker dat namelijk geven. We gebruikten de waterstofperoxide en de betadine ook voor de andere verwondingen en die van Anette en hadden goede hoop dat het nu beter zou gaan. We aten en dronken die avond iets bij "Medusa".

Donderdag 26 augustus - Naar Mounda Beach

We begonnen de dag met lekker uitslapen. Daarna reden we op ons gemak naar Paralia Mounda. Het waaide niet te hard, de zon was heerlijk en het werd niet vochtig. Het laatste deel van de middag waren we de enigen op het strand. We maakten nog een foto van de zonsondergang! en reden toen weer naar huis. We hadden een heerlijke middag gehad.

Vrijdag 27 augustus - Naar Fiskardo; de langste rit

Na ons luierdagje van gisteren konden we er weer tegenaan. Op mijn voet na begonnen onze wonden gelukkig goed te genezen. We reden via Skala naar Poros, toen via Aghios Nikolaos en Sami naar Aghia Efimia. Daar stopten we voor onze lunch. We hadden er inmiddels al twee uur rijden opzitten. Toen reden we via Divarata, Anomeria, Assos en Vasilikiades naar Fiskardo. Daar maakten we weer een stop. We keken wat rond in het plaatsje en dronken iets op een terrasje. Het plaatsje was wel aardig, maar veel te druk en toeristisch. Eigenlijk niks voor ons dus.
Via de oostelijke weg reden we terug en die weg was schitterend. Bijna onafgebroken hadden we zicht op het naastgelegen eiland Ithaca. Odysseus had naar ons kunnen zwaaien. We maakten een paar keer een stop om foto´s te maken. Daarvandaan namen we ook een grote steen met gaten mee, een karakteristiek exemplaar voor deze streek. We reden vanaf Fiskardo via Mesovounia, Vari, Karia en Neochori terug naar Aghia Efimia. Toen verder via dezelfde weg als de heenreis.
In Poros stopten we om te eten. We hadden het zicht op de veerboot, die net vertrok naar Kilíni, in het noordwesten van de Peloponnesos. Kilíni ligt tussen Patra en Pirgos. De landpunt waarop Kilíni ligt, konden we in de verte zien liggen.
Daarna reden we het laatste stukje naar huis. Daar knapten we ons lekker op en pakten we nog een ouzo "Kato sto Gialo". Op het balkon nog een afzakkertje en toen vielen we moe, maar voldaan om in ons bed.

Zaterdag 28 augustus - Rit dwars over het eiland en naar het schiereiland

Vandaag doorbraken we het ritme van de ene dag rijden en de andere dag strand. Morgen wilden we onze laatste dag besteden op het Mounda-strand, in een poging tenminste enigzins bruin thuis te komen. Dus gingen we vandaag nog een rit maken. Een belangrijke weg die we nog niet hadden gereden, was de weg van rechts naar links midden over het eiland.
We vertrokken niet te laat op de ochtend en reden eerst naar Platies om te tanken. Toen een klein stukje terug en daarna de afslag naar een klein klooster. Deze weg sneed een flinke punt af en was bovendien nieuw voor ons. Het was een smal en steil weggetje en de laatste tien meter moest Anette zelfs gaan lopen omdat ons scootertje ons niet meer kon trekken. Boven aan de weg sloegen we rechtsaf naar Markopoulos. We kwamen weer langs het mooie uitzicht op het dal met daarin Katelios. Daar vandaan reden we verder in de richting van Sami. In Digaletto begon het weggetje door de bergen, naar Argostoli.
We wilden eerst nog iets drinken en zagen een restaurant met slechts één man op het terras. We parkeerden de scooter en liepen het terras op. De oude man kwam ons tegemoet en maakte ons duidelijk dat het restaurant was gesloten. Wij zeiden dat we mono katie na pioeme wilden. Hij aarzelde enigzins en zei dat hij ons alleen water kon aanbieden. Aangezien er verder niets in de omgeving te zien was, vonden we dat prima. Hij legde uit dat hij alleen in het huis woonde en dat het restaurant van iemand anders was. We vroegen hem wat dingetjes en hij vertelde spontaan, onder andere dat zijn vrouw was overleden, een aantal jaren geleden en dat ze geen kinderen hadden. Hij werd zelfs ontroerd toen hij het over zijn vrouw "sto psila" had. Even later werd hij opgehaald door zijn jongere broer, die als twee druppels water op hem leek. De flesjes water die we kregen waren eigenhandig gevuld uit de kraan en toen in de koelkast gelegd.
Na zijn vertrek ruimden we de flesjes op en reden we de bergen in. Het was een bijzonder mooi weggetje met prachtige uitzichten. Op het hoogste punt kon je Argostoli al zien liggen. Maar toen moesten we nog een heel eind. Het weggetje kwam uit op de weg van Sami naar Argostoli. Daar sloegen we linksaf.
In Argostoli kwamen we uit op het kruispunt dat we al eerder hadden gezien toen we naar Myrthos reden. Nu konden we een klein eindje naar rechts en dan via de Drapanobrug naar Argostoli.
De brug was al heel oud en begon te verzakken. Daarom was hij inmiddels afgesloten voor auto's. Maar met de scooter mocht je er gewoon gebruik van maken. We dronken wat aan de boulevard en stapten toen op de boot naar de overkant.
Vanaf Lixouri maakten we een mooie rondrit over het schiereiland. We reden door veel kleine dorpen, zoals Kouvalata, Loukerata, Kaminerata en Damoulianata. Op verschillende plaatsen hadden we een prachtig uitzicht over het grote deel van Kefallonia, de baai, Argostoli en de plaats waar het schiereiland aan het grote deel vastzat. Ook zagen we de weg die we hadden gereden toen we terugkwamen van Assos.
In Damoulianata wilden we wat drinken, maar het enige restaurant dat we zagen, was gesloten. We vroegen een voorbijkomende vrouw of zij misschien iets wist. Zij verwees ons naar het restaurant aan het einde van de straat. Dat hadden we dus net gezien. Ze verontschuldigde zich met de woorden: "Den echie allo". Dus zat er niets anders op dan te wachten tot we weer in Lixouri waren.
We dronken daar wat op een terrasje in dezelfde straat waar we vorige week onze ongelukkige "noodlanding" hadden gemaakt. Dat tafereel herhaalde zich gelukkig niet. We stapten weer op de boot en reden van Argostoli naar Platies. Een eindje voorbij Platies namen we op de splitsing de richting Poros, tot in Markopoulos en reden daar vandaan via het kleine maar bijzonder mooie weggetje naar Katelios.
Het was inmiddels behoorlijk fris geworden, want de wolken dreven beneden de bertoppen. In Markopoulos zagen we de wolkenflarden voor ons over de weg dwarrelen. Het werd zo klam dat onze huid gewoon nat aanvoelde. Beneden in Katelios was dat gelukkig bijna over.
We waren eigenlijk iedere avond thuis tussen 8 en 9 uur, net tussen zonsondergang en donker. Zo ook deze avond. We eindigden de dag weer zoals gewoonlijk, met een etentje "Kato".

Zondag 29 augustus - Voor het laatst naar Mounda Beach

Onze laatste vakantiedag was aangebroken en ik voelde een lichte pijn in mijn buik. Dat heb ik nou eenmaal ieder jaar en dat gaat altijd vanzelf over. We lieten er in ieder geval niet ons plezier door bederven. Het werd weer een heerlijke dag op Mounda Beach. Heel rustig en met heerlijk warm weer en niet teveel wind. De temperatuur lag, net als iedere dag, zo rond de 40 graden en daar genoten wij van. Tegen de avond vertrokken we in de richting van Skala. Daar hebben we eerst nog wat gewinkeld en gingen daarna eten bij "Aquarius". Daarna reden we zonder helm en "ligo methismenos" het hoekje om naar Tasos.
Hij nam onze scooter in ontvangst en bracht ons daarna met de auto keurig naar huis. Eerst nam Anette nog even een foto van Tasos en mij en daarna stapten we in. Hij zong mee met de Griekse muziek die hij had opgezet en scheurde er lustig op los. Een echte Griekse rit dus. Voor appartement "Irini" namen we afscheid en bedankten hem voor de prettige ervaringen.
De rugtas pakte ik geheel uit en gooide deze in de afvalbak. Hij hoefde niet meer mee terug. Ik had hem al diverse keren gerepareerd en nu was één van de schouderbanden geheel afgescheurd. Omdat er aan de onderkant ook al veel slijtplekken waren ontstaan, besloten we om in Nederland een nieuwe te kopen. We besloten de avond met een ouzo, beneden bij het strand, waarbij we spontaan meze kregen. Onze koffers waren al ingepakt op een enkel dingetje na en na een laatste ouzo op het balkon, gingen we slapen.

Maandag 30 augustus - Terugreis naar Nederland

Om 9.00 uur werden we die morgen opgehaald. We hadden nog lekker de tijd gehad om de restjes uit de koelkast op te maken tijdens ons laatste ontbijt op Kefallonia. We reden met de bus grotendeels dezelfde weg naar Argostoli, die voor ons zo bekend was geworden.
Op het vliegveld ging alles op rolletjes. Onze koffers waren, ondanks de stenen, het zand en de klein van het Xi-strand, niet eens te zwaar. De vlucht ging goed en ook de treinreis terug naar Nederland. Het was heel erg wennen om weer thuis te zijn, maar we konden terugkijken op een heerlijke vakantie waar we samen van hadden kunnen genieten, ondanks de negatieve gebeurtenissen.