Vakantie Sissi - Kreta - Diana en Bert - 1 t/m 8 mei 2005

Zondag 1 mei 2005 - Vertrek

Omdat onze reis zo op het laatste moment was geboekt, wisten we op vrijdag pas hoe laat onze vliegtijden zouden zijn. We waren dan ook enigzins teleurgesteld dat de vlucht vanaf Schiphol pas om 23.59 zou zijn. Onze eerste vakantiedag was dan al om. Uiteindelijk bleek deze tijd een geluk bij een ongeluk; die zondag was het namelijk op Kreta bewolkt en in nederland was het de enige warme dag in die week. We zaten die dag dus heerlijk in de tuin in de zon. Om 19.30 uur werden we door de taxi van Interlux gehaald. De wachttijd op het vliegveld viel mee en we vertrokken uiteindelijk om 10 minuten over 12; maandagmorgen dus.

Maandag 2 mei 2005 - Aankomst Sissi en bespreking hostess

Rond half vijf Griekse tijd landden we op de luchthaven van Iraklion. Af en toe hadden we een leuk uitzicht gehad, maar over het algemeen is 's-nachts vliegen toch een beetje saai. Het toewijzen van de juiste bus ging vlot en een uurtje later stonden we in Sissi, bij appartement Amarylis. We hoorden achteraf dat het die zondag bewolkt was geweest en dat was ook de reden dat de temperatuur aan de lage kant was op deze vroege morgen. Kou in Griekenland waren we niet gewend! Gelukkig zou die dag de zon weer gaan schijnen. We pakten het noodzakelijke uit en gingen eerst een paar uurtjes slapen.

Om 13.15 uur begon de bespreking met Monique, de hostess voor De Reisgigant en Jiba. Het werd een rommelig samenzijn met veel te weinig informatie helaas. Wij overwogen eerst nog om een excursie bij haar te boeken en wachtten rustig onze beurt af, maar toen wij aan de beurt waren, had ze geen tijd meer. We hebben toen onze eigen "excursies" maar geregeld, waarbij we gewoon lekker eigen baas waren. De eigenares van Amarylis was een spontane vrouw, die vlot Engels sprak. Haar dochter sprak zelfs goed Nederlands. Dat was aan de ene kant wel leuk, maar het verraadde ook meteen dat Amarylis heel erg was ingesteld op Nederlanders, eigenlijk kwamen er alleen maar Nederlanders. Je kon zelfs patat met mayonaise krijgen en een Nederlands ontbijt !! niet dus!!

We deden die dag onze eerste Griekse boodschappen; nero, psomi, ouzo, woetiro, froeta ke awgo en verkenden Sissi. We kwamen op de heenweg langs een heel klein strandje, waar we later terug zouden komen, maar wat we nu eigenlijk niet eens als een strandje hadden herkend. We herkenden het terras waar we 8 jaar geleden hadden gezeten, bij het boottochtje van Chersonissos naar Sissi. Een groter strand lag aan de oost-kant van Sissi; zo te zien een aardig stukje lopen over een kiezelpad. Ondertussen begon het toch aardig af te koelen. Dit was nieuw voor ons; het was ons eerste voorjaar in Griekenland en gelukkig was het overdag heerlijk, maar eenmaal thuisgekomen deden we toch iets warmers aan, om te gaan eten. We gingen naar "Kokotas". Daar bestelden we zwaardvis en zeetong met friet. Het meisje wat onze bestelling opnam bleek uit Roemenie te komen, dus moest "efcharisto" vervangen worden door "moertze mesk". Voor een bedrag van 28 euro hadden we vorstelijk gegeten en gedronken en voldaan gingen we thuis de gemaakte foto's en film bekijken, voordat we aan onze eerste normale nacht begonnen.

Dinsdag 3 mei 2005 - Met een taxi naar Chersonissos

We begonnen de dag met een eenvoudig ontbijtje op ons balkon, met uitzicht op de tuin en het zwembadje van Amarylis. Daarachter zag je de zee liggen. We bestelden daarna bij het barretje een frappe en vroegen om een taxi te bellen. Die kwam zo snel dat we onze koffie versneld moesten wegwerken. Noord-Oost Kreta is erg toeristisch geworden en dat heeft af en toe als voordeel, dat je geen uur op een taxi hoeft te wachten; hij is alleen wat duurder en dat is meteen weer een nadeel. De taxichafeur was een blonde dame, die uit Nederland bleek te komen. Toen ze vertelde dat haar man eigenlijk de taxi reed en dat zij een makelaarskantoor had, herinnerde ik mij dat ik daar op een internetsite wat over had gelezen. Ze stelde zich voor als Irma en vertelde dat ze uit Zwartsluis kwam. Ze vroeg waar we precies naar toe wilden en ik legde uit dat ik informatie had gelezen over een klein strandje even buiten Chersonissos en nam met haar de routebeschrijving door, die ik van internet had gehaald. Ondertussen hadden we zomaar een heel spontaan gesprek over het strand, thuis in je blootje lopen en hoe natuurlijk dat was en hoe dat voor de kinderen was, enzovoort.

Na een beetje speurwerk kwamen we uiteindelijk aan bij het cafe wat in de beschijving van Capt'n Barefoot stond. De naam van het cafe was eigenlijk niet duidelijk te zien. Veel duidelijker was de naam van het restaurant: "Saradari". We stapten uit en vroegen Irma naar de manier van betalen; heel simpel, wanneer zij of haar man ons 's-avonds weer kwam halen! We zochten de plaats op waar we naar beneden konden lopen en kwamen op het strand. Het was niet breed en op veel plaatsen lag een hoop wier, maar we hadden toch een mooie plaats kunnen vinden, aan de rand. Het was er heerlijk rustig. Af en toe kwam er iemand in de buurt en het gebeurde ook wel dat er iemand van boven vanaf het weggetje naar beneden keek, maar verder was het een fijne plek en je kon er zonder problemen in je blootje lopen. We bleven een flinke poos op dezelfde plaats liggen en schoven daarna op naar een rotsplateau, even verder, omdat we anders in de schaduw zouden komen. Om de hoek van de rotsen was ook nog een stuk strand, wat heel mooi was, maar daar was het veel drukker, maar echter wèl naaktstrand!

Om 17.30 uur haalden Irma en haar man ons weer op. Voor 44 euro waren we heen en terug geweest naar een prachtige plek aan de westkant van Chersonissos. We lieten ons afzetten in het centrum van Sissi en genoten daar op het terras van "Avra" van een hapje en een drankje. Daarna gingen we naar huis, om ons op te knappen, iets warmers aan te trekken en de gemaakte foto's van die dag te bekijken.

Woensdag 4 mei 2005 - Met de taxi naar Agios Nikolaos

We sliepen lekker een beetje uit, die morgen. Na het ontbijtje op ons balkon deden we boodschappen bij supermarkt "Knossos", vlak in de buurt. Het was een grote winkel waar je ruimschoots keuze had op het gebied van groente, fruit, souvenirs en drank en noem maar op. Na het opruimen van de boodschappen lieten we bij de bar van Amarylis weer een taxi bellen en korte tijd later zaten we weer bij Irma in de auto, op weg naar het Oostelijk gelegen Agios Nikolaos.
Irma informeerde of we weer een routebeschrijving bij ons hadden, maar we stelden haar gerust, dat ze gewoon naar het centrum van Agios Nikolaos kon rijden. Halverwege kwamen we haar man tegen, in een vrachtautootje. Ze verwisselden van auto en wij reden verder met haar man.

Agios Nikolaos is de hoofdstad van de gelijknamige provincie, de oostelijke van de vier provincies op Kreta. We hebben er gezelig gewinkeld, terrasjes genomen en tenslotte lekker gegeten aan het "meer" bij restaurant Dyonisos". Dit meertje is een uitloper van de zee en doet dienst als binnenhaven, voor de kleinere boten. Daar waar het meer verbonden is met de grotere haven en de zee, is er een brug om aan de overkant te komen. Om 20.00 uur werden we weer door de taxi teruggebracht naar Sissi; 50 euro totaal. Daar hebben we op ons gemak de foto's en de film bekeken en zijn daarna gaan slapen.

Donderdag 5 mei 2005 - Naar het kleine strandje bij de haven

Het ontbijt namen we, zoals gewoonlijk op het balkonnetje. Zo in de morgen, in de schaduw was het nog niet warm, maar het kon net. We wilden die dag niet naar het strand wat we de eerste dag aan de oostkant hadden zien liggen, maar naar het strand wat aan de westkant van Sissi ligt. Omdat we op onze eerdere wandelingen naar het centrum geen strand hadden gezien, liepen we vanaf Amarylis direct naar de kust en vanaf daar naar links. Het werd een leuke wandeling, maar alles wat we zagen; geen strand. Alleen maar rotsen. Daarna liepen we terug tot aan de afslag naar Amarylis en besloten om toen verder te gaan in de richting van de haven. Vlak bij de haven bleek toch een klein stukje strand te zijn, wat we de eerste keer niet eens hadden opgemerkt. Maar het was er niet druk. Een groot deel van de middag waren we er zelfs samen. Het was een aparte situatie daar; je kon alle mensen aan de overkant zien lopen en op de terrasjes zien zitten. Ook legden er een paar boten aan in het haventje. Alle mensen gingen van boord om in Sissi rond te gaan kijken.

Van privacy was er deze keer geen sprake, maar het was wel afwisselend met alles wat er te zien was. En we hadden nu tenminste eens de kans om onze nieuwe zwemkleding eens te dragen. De zon was fel en een beetje verbranden kon dus ook niet uitblijven. Aan het eind van de middag gingen we nog wat winkelen en genoten we van de ontspanning op een terrasje. We aten die avond aan de andere kant van het water; bij de haven, schuin tegenover de plaats waar we 8 jaar geleden op het terras hadden gezeten.
Diana had zin in een spaghetti en ik informeerde naar een gerecht wat ik op de kaart zag staan en geheel niet kende. De ober antwoordde dat het een typisch Grieks gerecht was en dat ik dat maar eens moest proberen. Ik besloot de gok te wagen en bestelde het. Het was heerlijk, maar ik weet helaas niet meer hoe het heet. Thuis gekomen bekeken we voor het slapen gaan nog even de gemaakte foto's van die dag en een stukje film.

Vrijdag 6 mei 2005 - Met de taxi naar Elounda en Plaka

Na het ontbijt lieten we de taxi weer bellen bij de bar van ons appartementencomplex. Na korte tijd kwam Irma's man voorrijden en vroegen we hem of hij ons naar Elounda kon brengen. Voor een deel reden we weer dezelfde weg van eergisteren, naar Agios Nikolaos, maar voor de stad sloegen we af in de richting van Elounda. Een eindje voor Elounda reed de chauffeur de auto op een parkeerplaats en maakten duidelijk dat dit een mooie plek was om een foto te maken. Hij gaf ons ruimschoots de gelegenheid om te fotograferen en te filmen. ondertussen legde hij het een en ander uit over de omgeving en over de mogelijkheiden van wandelen in Elounda.

We waren 8 jaar geleden ook in Elounda geweest, maar hadden toen eigenlijk alleen het terras van restaurant "The Ferryman" gezien. We vonden het nu leuk om weer een keer terug te gaan en wat meer van de plaats te bekijken. Onze eerste stop was "The Ferryman". Daar aten we wat met een ouzo erbij. Ondertussen spraken we ook even met de hoogzwangere eigenares. Ze vertelde dat de toekomstige vader van haar baby, vroeger als klein jongetje nog mee had gedaan aan de opnamen van de televisieserie "Who pays the Ferryman". Na de gezellige lunch spraken we ook nog met het jongetje uit de TV-serie, die nu een grote kerel was geworden. Hij bedankte ons voor het bezoek en gaf ons een hand met de woorden: "Sto Epanithin!". Dat betekent zoiets als "tot ziens", maar dan met een officieler karakter. Daarna gingen we verder rondkijken in Elounda. We liepen eerst een eind over de landtong in de richting van het grote schiereiland. Daarna hebben we nog wat gewinkeld in Elounda zelf.

Toen we een beetje waren uitgekeken namen we een taxi naar het wat noordelijker gelegen Plaka. Hier heb je een prachtig en duidelijk uitzicht op het eiland Spinalonga, het eiland waar vroeger de mensen die aan lepra leden, naar toe werden gebracht. Er gaan excursies naar het eiland, waarbij je een rondleiding krijgt en uitleg waarvoor alle gebouwen en woonverblijven dienst deden. Wij vonden het uitzicht voldoende. Plaka is een klein plaatsje, leuk voor een kort bezoek. We wandelden wat door de omgeving en na een terrasje bestelden we een taxi terug naar Elounda.

In Elounda aten we bij een restaurant in de buurt van "The Ferryman". Na een maaltijd van pizza margarita en een xtapodi-stifado hadden we heerlijk gegeten. Om half negen haalde de taxi ons weer op en bracht ons terug naar Sissi.



Zaterdag 7 mei 2005 - Naar het strand van "Kalimera Kriti"

Na ons ontbijt begonnen we aan de wandeling naar het verstgelegen strand van Sissi; het kalimera Kriti-strand. We liepen eerst het stuk weg af, wat we de eerste dag ook hadden gelopen. Daarna gingen we verder over het kiezelpad. Aan het eind van dit pad werd duidelijk dat we terug moesten buigen naar de weg, omdat een flinke uitloper van de zee ons de weg versperde. Achteraf bleek dat we net zo goed de asfaltweg hadden kunnen aanhouden. Na een stuk weg sloegen we linksaf het pad in, wat volgens ons idee in de buurt van het strand moest komen. Het bleek dat het een heel klein tussenstrandje was, wat we van verre al hadden gezien, maar dit was niet onze bedoeling. Hier vandaan konden we over de rotsen verder lopen naar het Kalimera Kriti-strand, of terug naar de weg en nog een eindje rechtsaf. We kozen voor het laatste en namen toen de afslag die naar het Kalimera Kriti-hotel ging. Het hotel met het hele complex van appartementen was een prachtig gebouwd geheel, mooi en luxe aangelegd, maar een doolhof wanneer je er de weg niet wist. Even tussendoor lopen naar het strand leek haast niet te kunnen. Bij navraag bij de receptie bleek dat je officieel 15 euro per persoon moest betalen om via het hotel naar het strand te kunnen gaan. Blijkbaar lag het strand op het grondgebied van het hotel en werd het je als "vreemdeling" behoorlijk moeilijk gemaakt om hier even naar het strand te gaan. Ik vertelde aan het meisje aan de balie dat we al een heel eind hadden gelopen en hier niet op hadden gerekend. Ze gaf ons toestemming om maar gewoon door te lopen en wees ons de weg.

Het strand, met parasols en ligbedden was redelijk bezet, maar net niet te druk. Voor een paar uur was dit lekker, temeer omdat het een beetje bewolkt begon te worden. We bleven daarom niet al te lang en liepen tegen het eind van de middag terug naar de receptie, waar we vroegen om een taxi te bellen naar Epano Sissi, het oude deel van Sissi.

Korte tijd later stapten we uit in het kleine dorpje, wat niet meer bleek te zijn dan zeven huizen een kerkje en twee cafeetjes, waarvan er een open was. We wandelde wat rond in het kleine dorp en dronken daarna iets op het terras van het enige geopende cafe. Samen met de rekening vroegen we ook of het mogelijk was om een taxi te bestellen. Dat kon en even later reden we naar Milatos, een klein dorpje aan de kust, wat verder naar het oosten. Daar was iets meer te zien en het oogde er ook gezellig. Na wat rondkijken kozen een mooi plekje aan het water en gingen daarop ons gemak eten. De twee glazen van ouzo-plomarion, in het Grieks geschreven, mochten we zonder problemen meenemen. Na het eten keken we nog wat rond in Milatos en namen tenslotte nog een drankje op hetzelfde terras. Hier bestelden we een taxi terug naar Sissi. Het was een leuke dag geweest. We pakten alvast het een en ander in, omdat het morgen onze vertrekdag zou zijn en besloten de dag met het bekijken van de film en de gemaakte foto's.

Zondag 8 mei 2005 - Zonnen bij het zwembad en terug naar Eindhoven

We begonnen de dag met het verder inpakken van onze koffers en legden onze handdoeken neer op een paar ligstoelen in de tuin bij het zwembad. Een beetje asociale manier van doen, maar iedereen deed dat de hele week al en wij wilden vandaag thuis blijven en een andere manier was er nu eenmaal niet om van een stoel verzekerd te zijn. Nadat onze koffers in orde waren en we ons ontbijtje hadden genuttigd, vlijden we ons neer bij het zwembad, tussen de meute. Voor één dag prima. We lieten ons een beetje verwennen met hapjes en drankjes en gebruikten een lekkere uitgebreide lunch. Tegen een uur of zeven kleedden we ons om en waren we klaar voor vertrek.

Om half acht kwam de bus om ons naar het vliegveld bij Iraklion te brengen. Daar was het net als 8 jaar geleden weer chaotisch. We hadden uiteindelijk maar amper de tijd om iets te eten en te drinken, omdat we toen al aan boord moesten gaan. We kwamen netjes op de geplande tijd in Amsterdam aan en nadat we onze koffers van de band hadden gehaald, hoefden we nog maar tien minuten op de taxi te wachten, die weer naar Eindhoven reed. De maandag was inmiddels al flink gevorderd toen we in ons eigen bed stapten. We hadden nog een paar uurtjes om bij te slapen, want om 13.30 uur moest ik vertrekken naar de muziekschool. Toen zat onze vakantie er echt op!!