Vakantie Kreta (Agia Galini) - Anette en Bert - 25 juli t/m 8 augustus 2011

Maandag 25 juli - Vetrek naar Kreta.

Op maandagmorgen vertrokken we rustig, na het ontbijt naar Eindhoven Airport. Aanvankelijk zou onze vlucht vertrekken uit Eindhoven, maar vanweg te weinig deelname moesten we toch vertrekken vanaf Schiphol. Gelukkig had Sunweb een bus geregeld van Eindhoven naar Amsterdam. Op Welschap keken we nog uit naar Daan en Suus, die net terug zouden komen uit Portugal, maar achteraf bleek dat ze een flinke vertraging hadden. Dus die hebben we niet meer gezien. Alles ging goed en om 18.00 uur vlogen we naar Kreta. we landden om 22.30 in Iraklion, vanwaar we met een busje naar Agia Galini werden gebracht. We vonden de sleutel en een enveloppe van Sunweb bij de receptie van ons appartementencomplex en betrokken ons nieuwe huis voor de komende 2 weken. het was een mooie ruime kamer met een keukenblok en een aparte toilet- en doucheruimte. We zetten de koffers neer, pakten al een beetje uit en gingen daarna het dorp in om te kijken of er nog iets open was. Na een paar honderd meter vonden we nog een cafeetje waar we een ouzo dronken. Onze chauffeur bleek er ook te zitten en hij bood ons een raki aan. Raki is echt de drank van Kreta en daarom wilden we ook niet weigeren, maar in werkelijkheid dachten we: "στην Ολλανδία πλένουν τα παράθυρα με αυτό". Na nog twee raki's liepen we terug naar appartement "Pallada" en gingen we slapen.

Dinsdag 26 juli - Bespreking met de hostess en scooter gehuurd.

We stonden die ochtend op om 9 uur. Een half uurtje later ontmoetten we Ann Bortels, die ons namens Sunweb welkom heette en ons één en ander vertelde over de omgeving en mogelijke excursies. Haar advies om vooral geen scooter te huren hebben we verstandig overwogen maar uiteindelijk in de wind geslagen. Die avond hadden we onze scooter voor de deur staan, maar ook hadden we voor de andere dagen een auto gereserveerd bij Ann. We moesten snel beslissen want er waren er niet zoveel. Na het regelen van onze vervoermiddelen dronken we een eerste frappé en gingen toen naar het strand ten oosten van Agia Galini. De zon en het water waren heerlijk. 's-Avonds aten we in een taverne in één van de smalle straatjes. De bedienende ober was een beetje een aparte, maar wel aardig. Hij bleek uit Servië te komen. het laatste dat we kregen vóór we vertrokken, was raki; dat hoorde er op Kreta helemaal bij. Naarmate je het vaker dronk begon het zowaar ook nog iets beter te smaken!

Woensdag 27 juli - Voor 't eerst naar Agios Pavlos.

We hadden verhalen gelezen over het strand van Agios Pavlos, over de hoge zandduinen waar je vanaf en weer op moest klimmen. Ook hadden we hetzelfde gehoord van Vincent en Maria, die er eerder waren geweest. We gingen niet over de hoofdweg, maar binnendoor, langs Mélambes en Saktouria. Het eerste stuk moesten we heel erg klimmen en hadden we een prachtig uitzicht over Agia Galini. De weg met heel veel haarspeldbochten ging door een schitterende omgeving en eindigde bij Agios Pavlos. We dronken eerst een frappé bij een cafeetje daar in de buurt en gingen toen in de richting van het strand. We keken naar beneden langs de enorme zandduinen. beneden was je zo.... maar naar boven?! Na wat foto's besloten we eerst nog verder te kijken. We stapten weer op de scooter en reden terug in de richting vanwaar we kwamen. Toen namen we op de kruising, die later een herkenningspunt zou worden, de eerste afslag naar links. Even later sloegen we weer linksaf en zo daalden we af naar een dal met daarin een droge rivierbedding. Natuurlijk leidde deze naar het strand. We parkeerden de scooter en liepen in de riching van de zee. Eenmaal op het strand zagen we links de hoge zandduinen. Maar daar hadden wij geen last van. Wij liepen heel ontspannen met onze blote voeten langs het water en zochten een plaatsje ergens in het midden van het enorme strand, dat we moesten delen met slechts enkele mensen. De meesten liepen bloot; dat mocht hier gewoon. Maar de afstand tot de mensen die naast ons zaten was zo groot dat je alle vrijheid had! Het was een schitterend strand. Het zand en de zon waren heet en het water heerlijke verkoelend, maar zeker niet koud. We hadden een heerlijke stranddag! We reden pas terug om 7 uur. Toen we thuis waren dronken we op ons gemak nog iets op het balkon. We keken uit op de Libische Zee en op de hoofdweg die binnenkomt in Agia Galini en na een paar honderd meter als een haarspeld afbuigt naar links, om tenslotte te eindigen op het plein bij de haven. Tussen de beide poten van de haarspeld ligt het grootste deel van het dorp, bestaande uit smalle straatjes met daartussen trappen om het hoogteverschil te overbruggen. Wanneer je van ons appartement naar het haven wilde, moest je 114 traptreden naar beneden en terug..... ja precies; het zelfde aantal, maar dan omhoog!! We aten die avond lekker in een visrestaurant van een Griekse familie. (maar 85 treden omlaag en omhoog)

Donderdag 28 juli - Naar Matala en Kokkino Ammos.

Na ons ontbijtje op het balkon snorden we met ons 110 CC machientje in oostelijke richting, om later af te buigen naar het zuiden. We reden vanaf Agia Galini via Kokkino Pirgos, Timbaki, Festos en Pitsidia naar Matala. Eén van de rotswanden die langs het strand van Matala liggen, bestaat uit allemaal grotten. Deze holtes zijn in de oude geschiedenis, in de tijd van de Romeinen, gebruikt als grafkelders. Veel later, rond 1970 maakten de hippies gebruik van de grotten en woonden daar. Omdat het klimaat heel gunstig is kon dat zowel in de zomer als in de winter. We bekeken in Matala eerst de grotten en lunchten daarna met een paar crèpes. Ondertussen hadden we bordjes gezien die verwezen naar "Kokkino Ammos". Er moest in de buurt dus een rood strand zijn, of tenminste een strand dat enigzins anders van kleur was. We besloten om op zoek te gaan. We reden het weggetje in, waar het bord naar wees, maar dit liep na zo'n 100 meter dood. Maar de bordjes met de aanduidingen gingen verder. Blijkbaar was het dan toch wel de moeite waard om op het rode strand te gaan kijken. We gingen lopend verder. De bordjes wezen naar boven, de heuvel op. Het was warm en de heuvel over was een flinke work-out. Maar helaas, toen we boven kwamen wezen er bordjes naar de volgende heuvel. We moesten dus nog verder. We waagden het erop en klommen verder. Ook de top van deze heuvel bleek het einde niet te zijn; we moesten nog hoger! Na nog een klim waren we op het hoogste punt en konden we eindelijk naar beneden lopen. We zagen een flinke afdaling voor ons, die op het eerste gezicht gemakkelijk leek, maar die vanwege zijn grilligheid nog best wel zwaar was. Eindelijk zagen we halverwege de afdaling het strand. Niet echt rood, maar wel mooi. Vlak voor we het hete strand opliepen hoorden we een paar mensen tegen elkaar zeggen dat op dit strand vorig jaar iemand is overleden. Leuk om te weten. We baanden ons een weg door het veel te hete strand. Anette brandde echt haar voetzolen en zou daar dagen later nog last van hebben. We verlosten onszelf tenslotte van de hitte door ons in het verkoelende water te laten vallen! Aan het strand was een klein café waar we tussendoor een frappé dronken. Het was een lekkere middag en het water was heerlijk! Aan het einde van de middag wisten we wat ons te wachten stond: we moesten langs dezelfde weg terug en daar hadden we ons op ingesteld. We koelden ons nog lekker af in het water en terwijl we nog nat waren begonnen we aan de klim terug. Juist omdat we precies wisten wat ons te wachten stond, ging de terugweg eigenlijk gemakkelijker dan de heenweg. Het was nu natuurlijk ook niet meer zo heet als midden op de dag. Na een uur zwoegen zaten we weer op de scooter, op de weg terug naar Agia Galini. Thuis op het balkon dronken we eerst nog even iets en gingen daarna douchen en het dorp in om te eten. Ondertussen hadden we een paar keer een helicopter gezien, maar daar niet echt aandacht aan geschonken. Maar dit zou nog een vervolg hebben......

Vrijdag 29 juli - Naar Agios Georgios en ..... brand!!

Na het ontbijt reden we met de scooter naar Agios Georgios. Daar zijn een paar rustige strandjes die ook geschikt zijn om te snorkelen. Ondertussen zagen we flinke rookwolken uit westelijke richting komen. De helicopter van gisteravond had dus waarschijnlijk al te maken gehad met de brand die nu aan de gang was. Onderweg ontmoetten we de bovenburen uit ons appartement; Wim en Mirjam. Zij waren ook met de scooter op pad. We namen afscheid en gingen naar het eerste van de 3 strandjes van Agios Georgios. Het was lekker op het strand, maar soms was het net of we in de schaduw zaten; dikke rookwolken hingen boven het strand en af en toe zag je de as op je lijf vallen. Het was dus goed mis. Na een paar uur op het strand wilden we nog een rit gaan maken, iets verder naar het binnenland. We wilden eerst in de richting van Mélambes en Kria Vrisi rijden en dan verder kijken hoe we zouden gaan. Maar hoe verder we kwamen in de richting van Mélambes, hoe dichter de rookwolk werd die boven het dal hing. In Mélambes was het een drukte van belang. Het halve dorp was uitgelopen en stond aan de rand van het dal te kijken naar de overkant. Tenminste vier flinke brandhaarden waren er te zien. Je zag het vuur telkens verder kruipen en wanneer er weer een boom aan de beurt was, ontstond er een enorme vlam en een dikke zwarte rookwolk. De mensen stonden verschrikt te kijken en sommige vrouwen zagen we een kruis slaan. We wilden eigenlijk wel een paar foto's maken, maar niet hier, tussen de mensen. We reden daarom iets verder buiten het dorp, maakten daar een paar foto's en een filmshot en reden toen terug naar Agia Galini. Verder rijden langs deze kant konden we wel vergeten, want het hele dal en de berg aan de overkant stonden in brand. Later zouden we zien dat het nog veel erger was als dat we nu konden zien. Toen we thuis weer op het balkon zaten kwam er om de paar minuten een blusvliegtuig of helicopter een lading water halen in de baai vlak voor ons. Toen we later gingen eten sprak iedereen er over. het bleek dat er in totaal 10 vliegtuigen en helicopters waren ingezet. Het blussen ging nog door tot het donker was. De brand was het onderwerp van gesprek, bij alle mensen die we om ons heel zagen. Omdat het onze laatste scooterdag was leverden we ons apparaatje in voordat we gingen eten.

Zaterdag 30 juli - auto gehaald en naar Preveli.

Na ons gebruikelijke onbtijtje-op-balkon liepen we naar beneden om de auto te halen die we meteen de eerste dag bij Ann hadden gereserveerd. het was een nieuw type Fiat Panda. Hij zat lekker en reed lekker soepel. Na de noodzakelijke handtekeningen zetten we de rugtas achterin, startten de motor, arko aan en reden westwaarts. We reden over de hoofdweg, boven Mélambes langs. We zagen dat grote stukken aan weerszijden van de weg waren afgebrand. Het getroffen gebied was veel groter dan we hadden kunnen overzien, toen we in Mélambes hadden staan kijken. Het verbrande gebied liep door tot Vrisses. De schade was enorm, de Grieken spraken dan ook van een catastrophe! Op sommige plekken brandde het nog en de brandweer was nog volop aanwezig. In Spili was er de gelegenheid om even geld te pinnen. Even daarna sloegen we af naar Frati. We reden nu verder zuidwaarts, om te eindigen bij het strand van Preveli. De weg leidde door de indrukwekkende Kourtaliotiko-Farangi. Het was een prachtige rit door een geweldig mooi stuk natuur. Door de hoge bergen en de enorme hoogteverschillen is Zuid-Kreta heel erg mooi. In Asómatos, een eindje voor Preveli, dronken we een frappé. Daarna reden we het laatste stukje. We parkeerden de auto en liepen/klommen naar het strand. De rivier Kourtaliotiko heeft zich gedurende vele honderden jaren een weg gebaand vanaf de bergen naar de kust. Op het strand van Preveli zie je de monding van de rivier. Het is een heel mooi strand met veel palmbomen. Maar helaas is het op zo'n strand bijna altijd druk. Hier dus ook. We maakten mooie foto's en verfristen ons in het heerlijke water. Helaas heeft een brand in 2010 een flink deel van de mooie hoge palmbomen op het strand aangetast. Wanneer je de stam aanraakte bleef het roet nog aan je handen zitten. Het is dan ook maar de vraag of de meeste palmbomen het zullen overleven. Toen we alles hadden gezien liepen we terug naar onze Panda, die geduldig in de brandende zon stond te wachten. Motor aan, arko aan en weg waren we! We reden een klein stukje noordwaarts en sloegen toen af naar Plakias. Daar namen we een chimos portokali fresko met meze. Het strand van Plakias was redelijk druk, maar we hadden geboord dat er buiten Plakias ook nog mooie stranden waren. De stranden bij Damnoni waren heel mooi. Eén van de grootste van de maar liefst 4 stranden was gemengd; gekleed en ongekleed. Op het kleinste en mooiste strandje was slechts plaats voor een handjevol mensen. We vonden de stranden wel geschikt om even een plons in het water te nemen, maar niet aantrekkelijk genoeg voor een hele middag. Hoe dan ook, we hadden in Preveli nog gezwommen en reden nu door. Agios Pavlos was in korte tijd onze favoriet geworden en bleef dat nu ook. We reden nu naar het klooster van Preveli. We zochten het weggetje dat de verbinding zou vormen van de plaats van het klooster met Drimiskos en Keramés, om zo weer op de hoofdweg van Spili naar Agia Galini te komen. De weg was schitterend, maar we konden het verbindingsweggetje niet vinden. We reden toen terug door de Kourtaliotikokloof. Dat was allerminst een straf! Langs de hoofdweg, ter hoogte van Kria Vrisi rookte het nog steeds en toen we weer op ons balkon in Agia Galini zaten, kwamen de blushelicopters ook nog regelmatig water halen. Het was dus nog niet voorbij, maar te oordelen naar de geringe hoeveelheid rook die we onderweg hadden gezien, had de brandweer alles inmiddels onder controle. Het was alleen te hopen dat het niet erg zou gaan waaien, want dat zou het vuur weer kunnen aanwakkeren. We aten thuis iets eenvoudigs en knapten ons daarna op om nog even naar beneden te gaan om iets te drinken. Onze bovenburen, Wim en Mirjam ontmoetten we bij het muziekcafé van Miros. Het was gezellig en aan het einde van de avond liepen we gezamenlijk terug.

Zondag 31 juli - Naar ons favoriete strand: Agios Pavlos.

Na de rit van gisteren was het vandaag weer tijd voor een stranddag. We reden op de heenweg via de hoofdweg en terug via de veel smallere, maar ook veel mooiere weg door Mélambes. Juist het rijden van de hoofdweg en de kleine weg binnen één dag, gaf een nog duidelijker beeld van de volle omvang van de brand. De brandweer was nog volop aanwezig om de boel in de gaten te houden en het was mooi om te zien hoe ze er in waren geslaagd om sommige olijfbomen te redden. Om die bomen heen zag je een groene cirkel en de boom zelf was onaangetast. Helaas waren er heel veel bomen verbrand. Sommige hadden een geheel verkoolde stam en waren door de bijna altijd aanwezige wind, gewoon afgeknapt en omgevallen. We moesten zelfs uitkijken want er lagen ook bomen op de weg. Andere bomen waren niet direct verbrand, maar hadden zoveel hitte gehad dat de bladeren van het ene op het andere moment waren verdroogd. Die bomen zouden dit jaar geen olijven meer geven, misschien wel nooit meer. De brandlucht was op verschillende plaatsen heel doordringend. Dit alles was de tragedie van Zuid-Kreta 2011, die we van zo dichtbij hadden meegemaakt.
Maar de andere kant was, dat voor ons de vakantie gewoon doorging en dat het strand van Agios Pavlos nog steeds heerlijk was. Het werd weer een fijne uitrust-dag en onze kleur veranderde vandaag weer in een tintje bruiner.

Maandag 1 augustus - Naar Réthimnon en Chaniá.

Ons eerste doel op die maandag, was Réthimnon, de hoofdstad van het prefectuur waarin ook Agia galini ligt. We reden via Akoumia, Spili en Armeni. Het eerst stuk totaan Spili hadden we al gereden. Dat was een mooie weg. Maar ook het tweede stuk was de moeite waard. In Rethimnon hebben we wat gewandeld en gewinkeld. Het is een mooie oude stad, met smalle straatjes. Helaas was het erg toeristisch en dat zag je ook aan de winkels; heel veel souvenirs en weinig normale winkels waar de Grieken zelf hun inkopen doen. Waarschijnlijk waren die meer aan de rand van de stad te vinden, maar dat maakt een stad nu juist minder aantrekkelijk. In een klein straatje aten we een yaourti me meli (ke karidia/chories karidia) en we dronken een broodnodlige frappé, want de dorst lag de gehele dag op de loer. We lieten Réthimnon achter ons en reden via de hoofdweg naar Chaniá, de hoofdstad van het gelijknamige district. Op de hoofdweg was het, zoals op de meeste hoofdwegen, verboden om in te halen. Maar de Grieken hadden hier hun eigen verkeersregels gemaakt. Want het bleek heel gebruikelijk te zijn dat een auto met een lagere snelheid toch gewoon werd ingehaald. Hij reed dan een beetje meer op de vluchtstrook en dan was er ruimte genoeg voor de inhaler, zonder op de helft te komen van de tegenliggers. In het begin was dit wel even wennen, maar na een poosje ga je je vanzelf aanpassen. Maar ik gaf toch duidelijk de voorkeur aan de bochtige binnenweggetjes! Chania was ook mooi om te zien, maar leek veel op Rethimnon. Beide steden, met veel invloeden uit de Venetiaanse periode, hadden toch een stuk van hun charme prijsgegeven aan het steeds verder oprukkende toerisme. Ergens in het centrum met zijn kleine straatjes, aten we een choriatikisalade. Ondertussen kwam er een jongen langs die CD's verkocht. We hebben ons laten verleiden om er toch nog weer een paar mee te nemen. Na ons bezoek aan Chaniá reden we langs dezelfde weg, via Souda, Vamos en Réthimnon terug naar Agia Galini. We maakten in Spili nog een stop. Het centrum bleek daar leuk te zijn en we lieten ons de ouzo met meze goed smaken. Toen het inmiddels al donker was, tegen negen uur, reden we rustig terug naar ons appartement in Agia Galini. We dronken nog iets bij Miros en gingen toen slapen.

Dinsdag 2 augustus - Naar Agios Pavlos.

Na ons ontbijt reden we het weggetje op naar Mélambes. We namen de afslag naar het kleine plaatsje Agios Georgios om daar de strandjes eens verder te bekijken. Het eerste is vrij rustig, daar waren we geweest op de dag dat de brand het hevigst was. We bekeken nu het 2e strandje. Dat was ook rustig en mooi om te zien, maar niet voor een hele dag. We reden terug naar de weg die langs Agios Georgios leidde en vervolgden die in westelijke richting. Na enige tijd hield het asfalt op en reden we op het gruis. Na ongeveer 4 kilometer begon het asfalt weer en kwamen we uit op de kruising, vlak bij Agios Pavlos. Achter ons lag Agios Georgios, rechts ging je terug naar Saktouria en Mélambes.


Rechtdoor stond aangegeven: Akoumiani Gialia, daar ging je naar "ons strand" en linksaf ging naar Agios Pavlos zelf. We besloten om eerst de laatste richting te nemen. Op deze weg, naar Agios Pavlos zelf, kwam je langs de hoge rots, vanwaar je kon afdalen langs het zandduin, om zo op het mooie strand te komen. Deze rots was duidelijk zichtbaar vanaf ons strand. Vanaf onze plek leek de rots op de kop van een enorme schildpad die het strand op liep. Met een beetje fantasie kon je de rechter voorpoot ook nog zien. Vanaf de kop van de schildpad konden we de beroemde stranden goed overzien en omdat we nu inmiddels ook een paar keer op het strand zelf waren geweest, wisten we hoe het zat. Vanaf de schildpadkop zag je middenonder het strand met de gele parasollen, waarschijnlijk was dit het strand dat het vaakst in de beschrijvingen werd genoemd. Het was alleen toegankelijk door vanaf het zandduin naar beneden te strompelen en aan het einde van de middag al zwoegend en zwetend weer omhoog te klimmen. Via de rotsen kon je ook al een eind afdalen, maar dat pad hebben we niet tot onderaan gelopen. Iets meer naar rechts lag onder ons een ander stuk strand, net zo mooi als het eerste en ook veel minder druk. Dit was alleen te bereiken vanaf het hoge zandduin. Maar aan de rechterkant van dit strand, aan de westkant dus, was er een opening tussen de rotsen waardoor je verder kon lopen naar het meest westelijke strand. Dat strand was "ons" strand. Vanaf hier was het alleen toegankelijk via het hoge zandduin, maar het eindigde aan de andere kant bij de rivierbedding. En daar kon je komen door op de kruising, een eindje terug landinwaarts, de richting van Akoumiani Gialia te kiezen en daarna de eerste afslag links te nemen. De weg liep dan het laatste eind parallel aan de rivierbedding in het dal. Een eindje voor het strand kon je dan de auto langs de weg parkeren, het paadje naar beneden nemen en dan via de rivierbedding op een heel ontspannen manier het strand opwandelen. Eenmaal op het strand liep je dan naar links en was je op het grote zandstrand, dat evanals de twee eerder genoemde stranden, werd begrensd door de hoge zandduinen. Het was een heerlijke plek en op dit grote stuk strand zaten eigenlijk nooit meer dan 10 mensen.
Het werd natuurlijk weer een schitterende dag. 's-Avonds aten we bij de haven in Agia Galini en als afsluiting hebben we bij Miros nog tot laat zitten borrelen met Mirjam en Wim. We beloofden de foto die we maakten bij Miros te sturen naar hun emailadres: wimkeizers@hotmail.nl

Woensdag 3 augustus - Naar Chora Sfakion.

Na ons beroemde, traditionele en onmisbare ontbijt-op-balkon reden we hoofdweg op in de richting van Rethimnon. Tussen Spili en Armeni namen we de afslag naar Ag. Vasilios en Paleoloutra. We reden verder via Ag. Ioannis, Kanevos, Selia, Rodakino, Argoules en Skaloti naar Frangokastello. Daar onderbraken we de rit bij een groot restaurant, met uitzicht op het oude kasteel, waaraan de plaats zijn naam ontleent. Na de lunch zijn we nog even binnen de muren van het kasteel geweest, maar van wie, waarvoor en waarom hebben we niet opgeslagen. We reden verder, via Ag. Nektarios, Nomikiana, Vouvas en Vraskas naar Chora Sfakion. Het gebied hier wordt door de Grieken Sfakia genoemd. Het dorp in die streek heet dus Chora Sfakion. Maar ook wordt het dorp aangeduidt met de naam Sfakia. We hebben in het dorp wat rondgekeken en wat gedronken. Op de terugweg naar de auto zijn we nog naar de aanlegplaats gelopen van de boot naar Gavdos. Even hebben we onze fantasie laten gaan en planden we in gedachten een overtocht naar het kleine eiland. Maar de realiteit deed ons beslissen dat het praktischer was om dat in een volgend jaar eens te doen. Naast Gavdos kon je vanaf hier ook met de boot naar Loutro, Agia Roumeli, Sougia en Paleochora. We maakten een foto van de boottijden en reden weg uit Sfakia. We reden een klein stukje terug naar het oosten en vervolgden toen onze weg naar het noorden, dwars door de Imbroskloof. Natuurlijk zie je in de auto niet zoveel als wanneer je de kloof zou lopen, maar het voordeel van de auto is, dat je in korte tijd kunt zien en voelen hoeveel je stijgt in meters en welke afstand je aflegt. Hoe dan ook; de route door de kloof is prachtig. We passeerden de dorpen Imbros en Ammoudari. Een aantal kilometers daarna namen we de afslag naar Alikambos, om zo een stukje tussendoor te rijden. We zagen een paar leuke kleine dorpen, maar bordjes die ons de weg konden wijzen ontbraken. We vroegen iemand, die er een beetje uit zag als "Catweazle" om hulp. Hij verklaarde dat we "Kato" moesten. Dat klopte ook wel, maar daar kwamen we vandaan. We wilden juist van de hoofdweg afblijven. Een Duitssprekend stel wilde net als ons ook verder naar Maza, maar reed precies de andere kant op. Wij zijn uiteindelijk wel in Maza geweest, maar zijn daarna toch teruggekeerd naar de hoofdweg. Na korte tijd kwamen we nu uit op de weg van Chania naar Rethimnon. Even later sloegen we nog een keer af. We hadden op de borden zien staan Λίμνη Κουρνά, het meer van Kourna. Het uitstapje naar het meer bleek heel leuk te zijn. We hadden dat op Kreta helemaal niet verwacht, maar de plas was een echte trekpleister voor dagjesmensen. Na een aantal mooie foto- en filmshots gingen we verder. We reden nu via de oude weg naar Rethimnon verder, via Episkopi en Agios Andreas. Toen sloegen we af naar Ano Valsamonera en reden we verder via Kastelos naar Armeni. Daar vervolgden we de hoofdweg via Mixórouma, Darviana, Spili en Kria Vrisi naar Agia Galini. We waren nog mooi voor het donker thuis. Nou zijn wij bepaald niet bang in het donker en rijden in het donker is ook niet zo heel erg. Alleen zie je niets meer van de omgeving wanneer het donker is en dat is gewoon niet leuk. Daarom streefden we er altijd naar om uiterlijk tegen negenen weer thuis te zijn. Het was een heel afwisselende dag geweest. We hadden prachtige routes gereden en mooie dingen gezien.

Donderdag 4 augustus - Veel wind. Naar Agios Georgios en Agios Pavlos.

We zaten die ochtend al om 10.30 uur in de auto. We reden eerst naar het tweede strandje van Agios Georgios. Daar was niemand, dus hadden we lekker een mooie plek voor ons alleen. Na vrij korte tijd kwamen er meer mensen en besloten we naar Ag. Pavlos te gaan. De Meltemi, de verkoelende noordenwind, zorgde daar echter voor een complete zandstorm. Zelfs het grofkorrelige zand van Ag. Pavlos bleef niet netjes op het strand liggen zoals dat hoort. We waren enthousiast dat we als enigen op het strand waren, die ochtend. Maar al snel kwamen we erachter waarom dat was. We werden kompleet afgeschuurd door het rondspuitende zand. Eigenlijk wilden we nog niet weg, maar blijven was ook geen optie. We liepen toen naar de westkant van het strand. Gelukkig waaide het daar niet half zo erg. Er was hier alleen geen zandstrand. De kustlijn werd hier gevormd door lage rotsen, soms net in het water, soms net erbuiten. Toch werden de scherpe lage rotsen hier en daar afgewisseld met minuscule kleine zandstrandjes, van slecht 2 meter breed. Het water wat er aan grensde was nog geen halve meter diep. Zwemmen kon niet, dat was duidelijk. Maar een beetje rondkijken, zitten, lekker lunchen en ondertussen natmaken kon wel en al met al was dat toch een heel aangename manier van lekker op het strand zijn. We hebben twee mensen zien lopen in de tijd dat we daar waren. Die gingen ook naar het grote strand, net als wij, maar werden daar ook gezandstraald. Ze verlieten het strand dan ook na enkele minuten. Wij hadden het rijk alleen en hadden het geweldig. We hebben zelfs kleine schelpjes gevonden en meegenomen. Later in de middag reden we terug naar het strandje bij Agios Georgios om nog te snorkelen. Ondanks de hevige wind die om de bergen loeide, was er hier op het strand weinig of geen golfslag. Bovendien zijn de stranden van Ag. Georgios kiezelstranden en daarom eigenlijk altijd wel geschikt om te snorkelen. Na een heerlijke dag reden we weer naar huis terug. We hadden nog wat tijd voor het donker was en konden dus op ons gemak nog een tijdje op het balkon zitten. Wanneer we opgefrist en omgekleed waren rond een uur of 10 was het nog vroeg genoeg om te gaan eten.

Vrijdag 5 augustus - Naar Iraklion.

Na de lekkere luie stranddag gisteren, was het nu weer tijd voor een enerverende rit. We hadden besloten om naar de hoofdstad te gaan: Iraklion. We reden eerst een klein stukje over de hoofdweg naar Iraklion. Deze gaat eerst naar het oosten en na Agii Deka sla je dan af naar het noorden. Wij maakten slechts enkele kilometers gebruik van de hoofdweg. Na een korte afstand sloegen wij linksaf, naar het noordoosten. We namen de weg die vlak onder het Psiloritisgebergte doorloopt. We stegen enorm in hoogte en passeerden een aantal mooie bergdorpen: Platanos, Lohria, Kamares, Vorizia, Zaros en Gergeri. In Agia Varvára kwamen we pas weer uit op de hoofdweg, die noordwaarts liep naar Iraklion. In Gergeri stopten we bij een klein bergmeertje en in Agia Varvára dronken we koffie. Daarna reden we verder en namen slechts een klein stukje van de hoofdweg, tot Venerato. Daar sloegen we weer af en reden we verder via Pirgos, Kiparisia en Profitis Ilias. Daarna bleven we deze weg volgen via Malades en Finikia, om zo uiteindelijk onze tocht te beëindigen in Iraklion.
We parkeerden de auto in de garage aan de οδος Αλμηρου, die uitkomt op de Οδος Αρκολεων, noteerden de namen van beide straten en gingen de stad in. In 1997 was ik al eens een keer in en door Iraklion geweest, maar het centrum was geheel nieuw voor mij. In tegenstelling tot Chaniá en Réthimnon was Iraklion niet echt toeristisch, maar gewoon een grote stad voor de Grieken zelf. Je kon er kopen wat je nodig had en daarnaast ook lekker op een rustig terrasje zitten, weg van de drukte of als je dat wilde, er middenin. Iraklion was leuk. Misschien voor de gemiddelde toerist niet zo, maar voor ons, stadsmensen, was het heel aantrekkelijk. Daarnaast oogde de stad ook mooi vanwege de toch wel mooie oude gebouwen, afgewisseld met moderne strakke bouwwerken.
We hebben lekker geluncht in het centrum en daarna lekker gewinkeld. Bij een boekhandel kocht ik een μαθητικό ημερολόγιο. Ik had weer een nieuwe agenda nodig en wilde die eigenlijk op Kreta kopen. Tot nu toe was dat nog niet gelukt, maar nu had ik er eindelijk één! Ook kochten we nog CD's van Yanni en Nikos Ignitiadis. Nikos is de schrijver van ondermeer liedjes van zanger Benny Neyman. Ik heb hem zelfs een keer ontmoet bij restaurant Mykonos in Son . Bij het muziekcafe van Miros hadden we een muziekstuk gehoord waarvan ik dacht dat het van Yanni zou kunnen zijn. Helaas stond dat nummer niet op de CD. We moeten dus nog verder zoeken. Aan het einde van de winkelmiddag liepen we naar beneden over de Οδος 25 αυγυστου, de brede winkelboulevard, die vanuit het centrum naar de rotonde loopt, vanwaar je het Venetiaanse fort ziet liggen. We waren nu weer in de buurt van de parkeergarage. We hadden daar de auto met de sleutel erin moeten afgeven. We kregen een afleverbewijs en moesten dat overhandigen bij het afhalen van de auto. Na betaling van een acceptabel bedrag werd de auto voorgereden en konden we aan de terugreis beginnen.
We hadden nog een flinke rit voor de boeg en besloten daarom om maar gewoon de hoofdweg te nemen. Zo kwamen we via Agia Varvára, Kapariana, Moires, Vori en Timbaki weer in Agia Galini.

Zaterdag 5 augustus - Naar Agios Pavlos.

Over de stranden van Agios Pavlos kun je bladzijden vol schrijven en over dat speciale stuk waar wij het liefst kwamen ook. Vandaag waren we er weer en ik volsta om te schrijven dat het weer een heerlijke dag was. De warme zon, het het zand en het verkoelende water zorgden weer voor een zalige ontspannen dag. We bleven tot de zon al laag stond. Op ons gemak reden we terug, via onze favoriete weg, langs Melambes. Even vóór en ná Melambes hadden we al vaak dat bord zien staan, dat verwees naar een hogere weg en ondermeer het voetbalveld. Deze avond namen we die afslag. De weg ging inderdaad langs het voetbalveld. Haast ongelofelijk dat er in zo'n bergachtig gebied zoveel vierkante meters plat zijn gemaakt voor een voetbalveld! Na het voetbalveld reed je dwars door het centrum van Melambes. Het dorp bleek veel groter te zijn dan wij hadden gedacht. Wanneer je aan komt rijden wordt een groot deel aan het oog onttrokken door de omringende bergen. Nu we deze weg hadden gereden wisten we wat meer van Mélambes.

Zondag 6 augustus - Naar Kali Limenes en Lendas.

Vandaag begonnen we weer aan een mooie trip. We reden eerst de hoofdweg op in de richting van Iraklion, via Timbaki naar Moires. Daar sloegen we af naar Pombia. Toen via Pigaidakia naar het kleine plaatsje Kali Limenes. Onder het genot van een Frappé keken we naar het strandje, waar het behoorlijk druk was. Logisch, want het was weekend en de Grieken waren vrij. Waarschijnlijk was er niet één toerist op het strand. Een klein stukje van de kust af lag een klein eiland met daarop een soort van silo's of tanks voor vloeistoffen. Er was in ieder geval industrie en een pendelbootje onderhield een regelmatige verbinding met het vasteland. Een mooi gezicht was het niet, maar waarschijnlijk was het voor de inwoners heel belangrijk. Een eindje verder naar het oosten lagen verschillende grote boten voor anker, alsof ze op hun beurt lagen te wachten tot het kleine pendelbootje hun geheimzinnige lading naar het eilandje zou brengen. We hebben het geheim nog niet ontrafeld en waarschijnlijk willen we dat ook niet. We rekenden de frappe af en reden verder naar Platia Peramata. Daar in de buurt was een klein verlaten strandje. We waren er met z'n tweeën. Het was heerlijk om er te zwemmen en te snorkelen. Toen we verder reden naar Lendas zagen we het strand waar Maria het over had gehad. Het was een mooi strand, waar de mensen gekleed en ongekleed mochten zwemmen. Maar wij hadden net onze portie al gehad, dus reden we door. We lunchten lekker op een mooi plekje in Lendas zelf en lieten ons de choriatiki salade en moussaka goed smaken.
We reden terug via Miamou, Plora, Platanos en Houstouliana. Bij Kapariana kwamen we weer op de hoofdweg uit en reden zo via Moires en Timbaki terug naar Agia Galini. Het was de laatste dag dat we de huurauto hadden. We reden eerst terug naar het appartement en zetten de spullen eruit. Toen reden we door en leverden de auto af bij het verhuurbedrijf. Vlakbij zat de zaak waar we onze scooter hadden gehuurd. Daar vroegen we of het mogelijk was of we voor morgen nog een keer een scooter konden huren. Gelukkig hadden ze er nog één. We konden hem meteen meenemen. Ons vervoer naar Agios Pavlos voor onze laatste dag was dus prima geregeld! We reden op de scooter naar huis, gingen ons douchen en omkleden en aten daarna voor het laatst bij de haven.

Maandag 7 augustus - Eerst op de scooter naar Ag. Pavlos - daarna naar huis!

Zoals altijd was het weer geweldig op ons mooie strand. De route er naartoe was nu extra mooi omdat we hem met de scooter konden rijden. We genoten dan ook volop van onze laatste dag. We hadden 's-morgens de koffers ingepakt en bij de receptie neergezet. De sleutel gaven we af in de supermarkt. Wanneer we terugkwamen van het strand konden we hier nog douchen en omkleden, zo werd ons verteld. We bleven tot 5.00 uur op het strand en reden toen op ons gemak terug via Mélambes. Onderweg maakten we nog een laatste serie foto's. Thuisgekomen gingen we eerst douchen en de koffers verder inpakken met de laatste dingen. Toen kochten we nog iets te eten voor onderweg in het winkeltje onder ons appartement en namen afscheid van de eigenaar. We hadden nog tijd voor een ouzootje en een sigaretje op de stoep, daarna kwam de bus, met dezelfde chauffeur als op de heenreis, die ons via Matala terugbracht naar de luchthaven in Iraklion. De terugreis ging zonder problemen en tegen de ochtend waren we weer thuis. Na nog even onwennig uitblazen in de bank gingen we slapen. Het avontuur was ten einde, helaas, maar we hadden het wel heerlijk gehad!!



* * * * * * * * * * * * * * * *