Vakantie Kreta en Gavdos - Anette en Bert - 11 juli t/m 25 juli 2013

In de zomer van 2013 regelden we voor het eerst een vakantie, door zelf alle onderdelen via internet te boeken. Het begon met een goedkope retourvlucht met Ryanair van Eindhoven naar Chania, daarna boekten we de hotels en appartementen. In grote lijnen hebben we onze vooraf gemaakte planning kunnen uitvoeren. We hebben alleen een aanpassing moeten doen vanwege de boot naar en van Gavdos, deze voer niet op de geplande dag.




dag 1 - donderdag 11 juli 2013 - Reis van Eindhoven naar Chania

Onze vakantie begon met een ontspannen ritje met de bus naar ons eigen Eindhoven-airport, vanwaar om 14.25 uur de vlucht vertrok naar Chania. Even na 18.00 uur Griekse tijd, landden we op de luchthaven van Chania. Daarvandaan namen we de bus naar het busstation in Chania. Dit lag vrij dicht bij het oude centrum en vlak bij de Plateia Athinagora, waar we een kamer hadden gereserveerd. Apostolis Rooms hadden we snel gevonden, maar de naam was inmiddels veranderd in Nikolas Rooms. De kamer was prima en na het deponeren van onze koffers gingen we de stad in. Het was onze tweede keer in Chania en we herkenden dan ook verschillende dingen. Bij de zo bekende en gezellige haven besloten we die avond te eten en daarmee onze zeer geslaagde eerste dag te vieren.

dag 2 - vrijdag 12 juli 2013 - Rondgekeken in Chania en busreis naar Chora Sfakion

We sliepen die ochtend lekker een beetje uit, betaalden de kamer en lieten de koffers nog even staan. We gebruikten ons ontbijt in de stad en liepen toen lekker door de stad. Nadat we ook de overdekte agora hadden bezocht haalden we onze koffers en liepen we naar het σταθμος λέοφοριο en in afwachting van de bus naar Chora Sfakion genoten we van een frappé met een superlekkere baklava. Om 14.00 uur vertrok de bus naar Chora Sfakion; Sfakiá, zoals de Sfakianen zelf zeggen. Het was een hele mooie rit, langs de rand van de λεφκα Ορι. De reis duurde ruim anderhalf uur en kostte slechts 15 euro voor ons tweeën. We maakten in Sfakia kennis met de familie die hotel Lefka Ori runde, dronken wat op het terras en deden daarna een klein slaapje. Daarna aten we op het terras van ons eigen hotel en deden nog net voor de supermarkt sloot, enkele boodschappen. Onze tweede dag zat er alweer op!

dag 3 - zaterdag 13 juli 2013 - Met de boot naar Glykanera

We begonnen de dag met een lekkere kop koffie op het terras van ons hotel. Daarna vertrok de boot naar het mooie strand Glykanera. Op het strand liepen we een eindje naar rechts en daar werd het steeds rustiger. De meeste mensen waren daar ook bloot. Op het strand waren op een aantal plaatsen gaten gegraven. Hierin kwam dan water naar boven. Dit water was afkomstig uit de bergen. Het was zoet water en nog drinkbaar ook. Boven ons op de rotsen liepen de wilde geiten. Af en toe kwam er één naar beneden om op het strand te kijken. Het werd een heerlijke stranddag. Om 17.30 bracht de boot ons terug naar het haventje van Sfakia. Daar knapten we ons weer een beetje op en deden wat boodschappen. Daarna aten we op het terras van hotel Lefka Ori. We betaalden een prijs van 20 euro voor het eten en dit bedrag zou een standaardbedrag worden voor de rest van onze vakantie. Meestal kwamen we met eten en drinken uit op een bedrag onder de 20 en een enkele keer werd het 25 euro.

dag 4 - zondag 14 juli 2013 - Met de boot naar Glykanera en daarna naar Gavdos

Na een uitgebreid ontbijt bij Lefka Ori lieten we ons met de taxiboot brengen naar Glykanera. Die boot was wel wat duurder dan de boot van gisteren, maar nu konden we een beetje uitslapen en uitgebreid ontbijten. We hadden tenslotte vakantie! Op het strand liepen we deze keer helemaal door naar het einde en klommen toen over de rotsen. We kwamen nu op het kleine strandje naast het grote. Hier waren de hele dag maar twee mensen: Anette en ik. Het was heerlijk; eigenlijk nog fijner dan de vorige dag. We gingen om 17.30 uur terug met de gewone boot. Daarna pikten we onze koffers op bij het hotel en liepen we naar de haven vanwaar de boot naar Gavdos zou vertrekken. We hadden die ochtend even gedacht dat we misschien een beetje krap in de tijd zouden zitten, maar het tegengestelde bleek waar. De boot, die om 18.00 met een lading Samaria-kloof-lopers was vertrokken uit Agia Roumeli, zou volgens de aangekondigde gegevens om 18.30 uur vanuit Sfakia vertrekken naar Gavdos. Maar uiteindelijk vertrokken we pas om 19.45 uur. Lange tijd stonden we in de hete zon in de rij voor het kleine loketje om een kaartje te kopen voor de boot. Ondertussen maakten we kennis met de Britse patholoog Nick Wilson. Hij zou voor langere tijd op Gavdos blijven. Hij vertelde dat hij bezig was met het schrijven van een boek over het gebruik van verschillende medicijnen, die eigenlijk bij wijze van proef werden voorgeschreven aan mensen. Wanneer de mensen daar dan ziek van werden werd het afgedaan als een "natuurlijk opgelopen ziekte". Volgens hem waren van deze manier van medicijnmisbruik meerdere voorbeelden te vinden. Eenmaal op de boot spraken we met een Griekse psychotherapeute, die ons vertelde dat ze naar Gavdos ging voor het bijwonen van een bijeenkomst van psychotherapeuten.

Na vertrek voeren we eerst onder de kust langs, naar Loutro. De aanblik van Loutro was vanaf zee, vergelijkbaar met die van Sfakia. Het grote verschil was natuurlijk, dat Sfakia over de weg te bereiken was vanaf het noorden en ook vanuit de oostkant van Kreta. Loutro lag helemaal ingemetseld tussen de steile uitlopers van de Lefka Ori en was alleen per boot te bereiken. Na een reis van anderhalf uur voeren we de haven van Gavdos binnen. We werden afgehaald door het busje van Consolas Tours en werden gebracht naar het plaatsje Sarakiniko. Nadat we ons daar bij de receptie hadden gemeld, kregen we de sleutel van het appartement en aanwijzingen hoe we moesten lopen. Na een enigzins onzekere wandeling door het donker, hadden we ons huis gevonden. De naam was Afroditi en het was ruim, eigenlijk gigantisch! Een hele grote kamer, met keuken en een badkamer. En buiten een balkon aan de vóórkant en de zijkant! Het eenvoudige restaurant dat op hetzelfde terrein was gevestigd, had rekening gehouden met de late aankomst van de boot en we konden nog eten. We konden kiezen uit twee dingen, waaronder kip. Daarbij moesten we denken aan het kleine restaurantje in Portugal waar we een keer iets wilden eten. "We have chicken" was toen de reactie van de serveerster. De kip smaakte ook deze keer prima! Toen we eenmaal weer in ons grote nieuwe huis waren, vielen we als een blok in slaap.

dag 5 - maandag 15 juli 2013 - Met de huurauto naar Agios Giannis en Kastri

Na een rustig ontbijt, bij de huur van het appartement inbegrepen, in hetzelfde restaurant als gisteravond, deden we wat boodschappen in de kleine winkel aan het strand. Het was de enige supermarkt in Sarakiniko, maar wanneer je niet teveel noten op je zang had, kon je hier alles krijgen. Daarna informeerden we bij Consolas of er ergens op het eiland scooters te huur waren. Hij riep wat naar de chauffeur, die net klaarstond om een paar mensen naar de haven te brengen. Wij mochten meerijden naar de haven en even later reden we terug tot dicht bij Sarakiniko en werden daar afgezet bij de enige scooterverhuurder op het eiland. We werden welkom geheten door de dochter. Het vriendelijke meisje noteerde mijn naam aan de hand van het rijbewijs en begon toen vanalles uit te leggen over de ouderwetse brommer met versnellingen. Help!! Ik had nog nooit op zo'n ding gereden en zag het eerlijk gezegd ook niet zitten. Even later wam haar vader er ook bij en raadde ons aan een auto te huren. Dat was niet helemaal zo leuk als een scooter, maar tien keer beter dan dat vooroorlogse brommertje. Nou was de auto ook niet meer de nieuwste want ook deze had speciale gebruiksaanwijzingen, die niet van de fabrikant waren, maar in de loop van de tijd waren ontstaan. Maar goed, hij reed. We kregen echter niet meer dan 5 liter benzine in de tank, want deze was nogal schaars op het eiland en omdat ze nog meer huurauto's hadden die ze wilden laten rijden, moest de bezine worden verdeeld. We reden eerst naar het strand Agios Giannis, het meest bekende strand van het eiland. Het was een soort van hippie-strand. Er liepen verschillende types rond die zo uit de hippietijd kwamen. De meeste mensen waren bloot en er werd veelvuldig op het strand gekampeerd. Het was op heel Gavdos toegestaan om onder iedere boom je tent op te zetten, mits je maar niets vernielde. Misscien komen we nog eens terug, maar dan alleen met een tentje.... Hoe dan ook, het strand was geweldig! Heerlijk zand en helder water. Niet druk en een heel gemoedelijke sfeer. Iedereen deed gewoon waar hij zin in had en bemoeide zich niet met de ander. We hadden een heerlijke middag!

Tegen de avond reden we nog even naar Kastrí, de "hoofdstad" van Gavdos en daarna wilden we verder naar Tripiti, maar omdat het rode lampje van de benzinemeter bleef branden durfden we dat niet meer aan. Het was ook niet zo erg. Deze dag was eigenlijk ook wel lang genoeg geweest. Toen we thuis waren belden we naar de verhuurder of we morgen nog wat bezine bij konden krijgen. Nadat we ons hadden opgefrist gingen we naar beneden naar het strand om daar te eten. Er waren een paar plaatsen waar je kon eten, maar dat was genoeg. We gingen naar een eenvoudige plek. Een menukaart was er niet. Toen we de jongeman vroegen naar het menu, begon hij heel moeilijk in het Engels te vertellen wat ze hadden. Hij was zichtbaar opgelucht toen hij van ons begreep dat het ook in het Grieks mocht. We bestelden patates, fava, gigantes en psomi. Daarmee hadden we een heerlijke maaltijd.

dag 6 - dinsdag 16 juli 2013 - Rondgereden over het hele eiland en naar het strand van Korfos

We stonden die dag een beetje eerder op en gingen eerst naar de verhuurder, tevens het enige distributiepunt van bezine, om nog een paar liter te halen. We konden nog 4 liter meekrijgen. Het eiland Gavdos is dan weliswaar niet groot, maar wij wilden wel het hèle eiland zien en daarom begreep ik niet dat ze niet een beetje meer op zeker speelden en de huurders een beetje meer benzine meegaven. Ze liepen daarmee toch een wezenlijk risico dat ze naar een gestrandde huurder toe moesten rijden met een flesje benzine om hem uit de brand te helpen. Ik vroeg Maria daarom toch nog eens: "What happens when we are running out of gas?". "Then it stops!" was het simpele antwoord. We hebben ons er toen maar bij neer gelegd en hebben het hele eiland bekeken, met de gedachte: when it stops, it stops....

We reden eerst even langs de "grote supermarkt" voor enkele noodzakelijkheden, toen gingen we verder waar we gisteren waren gebleven; de rit naar Tripiti. Dit was de meest zuidelijke punt van het eiland en een groep Russen heeft daar ooit een gigantisch grote stoel neergezet. Wij hadden de wandeling die we moesten maken na het parkeren van de auto, aan het einde van de weg, onderschat. We hadden al bijna een uur gelopen, toen we door een stel mensen op motoren werden ingehaald. Het was erg heet en er werd ons verteld dat we zeker nog anderhalf uur moesten lopen, en dan nog terug.... We besloten om Tripiti te laten voor wat het was en terug te gaan. Aan het einde van het pad, daar waar de weg weer begon, leidde een bordje naar een kleine taverne. We hadden wel zin in iets te eten en te drinken en besloten om daar naartoe te gaan. De taverne was niets anders dan het keukentje van een eenvoudig woonhuisje te zijn. Daarnaast was er een tafeltje met vier stoelen in de schaduw. We werden verwelkomd door een vriendelijk oud vrouwtje. Later hoorden we van autoverhuurster Maria, dat de oude vrouw haar oma is en dat zij net als haar, Maria heet. We mochten in de keuken komen kijken en aanwijzen wat we wilden hebben. Ze had een aantal soorten zelfgemaakt gebak en frisdrank. We zochten iets uit en kregen het voorgeschoteld aan het tafeltje. Maria bleef erbij zitten. Ze sprak alleen Grieks, maar sprak langzaam en duidelijk. Voor ons was dit een prachtige gelegenheid om een flink gesprek te voeren. We kwamen vanalles aan de weet over het eiland, dat maar 51 bewoners had en een paar scholen. Op de basisschool zaten 4 kinderen en op het gymnasium zat alleen nog Johanna en die zou na volgend jaar vertrekken. Dan zou de school voorlopig sluiten. Na een bijzondere stop gingen we verder en bekeken we de vuurtoren en het plaatsje Ambelos. Daarna reden we naar de oostkant van het eiland, naar het strand van Korfos. Hier maakten we een heerlijke zwemstop. Het strand bestond uit drie delen. Op het eerste deel waren vijf mensen, op het tweede en derde deel was helemaal niemand. We hadden een prachtig stuk voor onszelf! We hadden een heerlijke middag. Tenslotte reden we nog even naar Karavé, de haven van Gavdos, om ons te verzekeren van de vertrektijden van de boot naar Kreta. We wisten inmiddels dat de boot op woensdag en vrijdag zou gaan en niet, zoals we aanvankelijk hadden gepland, op donderdag. We besloten de boot van woensdag te nemen, morgen dus. We stelden er allebei prijs op om de laatste periode van onze vakantie, nog een gehele week te hebben op één plaats. De boot zou morgen om 14.30 uur vertrekken. Maar, we zagen nu pas dat deze niet terugging, zoals we hadden gedacht, naar Chora Sfakion, maar naar Paleochora. Dat was even omschakelen, maar bij nader inzien zagen we het als een extra cadeautje dat we kregen. Anders zouden we daar helemaal niet zijn gekomen. Nu kwamen we onverwacht in een andere plaats en van daaruit hadden we ook een andere busrit terug naar het noorden. Bij de haven dronken we nog een frappé en gingen toen terug naar huis. Nadat we ons lekker hadden opgeknapt gingen we naar het strand en aten daar bij Nixiada. Ook deze keer betaalden we een mooi gemiddeld prijsje van 22 euro.

dag 7 - woensdag 17 juli 2013 - Naar het strand van Ag. Giannis en met de boot naar Paleochora

We begonnen de dag met het inpakken van onze koffers. Dat is altijd zo klaar, want alles wat je om je heen ziet, dat van jou is, moet gewoon mee. Vlak daarna gingen we ontbijten en even later zetten we onze koffers bij de receptie, met de boodschap dat we naar het strand waren en op tijd terug zouden zijn voor het vervoer terug naar de haven. We reden regelrecht naar Agios Giannis. Nog één keer naar dit speciale strand om lekker wat te lopen, te zonnen en te zwemmen. We genoten van de anderhalf uur die we hadden. Toen brachten we de auto terug, waarvoor we 80 euro betaalden en liepen daarna binnendoor terug naar Consolas. Onderweg zagen we de psychotherapeuten in twee grote groepen druk bezig, in de schaduw van een paar grote koukounaries. Onder het genot van een frappé wachtten we op het vertrek naar de haven. Daar namen we afscheid van de chauffeur en bedankten hem voor de goede zorgen. We kochten kaartjes voor de boot en niet lange tijd later waren we op weg naar Kreta. Het werd een mooie tocht waarbij je heel lang Gavdos steeds kleiner zag worden. De hoge bergen van Kreta waren de hele tijd prominent aanwezig, maar werden wel duidelijker en imposanter, naarmate we dichterbij kwamen. Ondertussen was er ook veel wind gekomen en deze harde meltemi zou het weer voor de komende dagen ook bepalen. Om 7 uur waren we die avond in Paleochora. Van het zoeken naar een kamer was geen sprake; de kamer kwam ons zoeken! We stonden nog op de kade en keken of we links, rechts of rechtdoor zouden lopen, toen er een jonge man op een moter naar ons toe kwam, met de vraag: "Are you looking for a room?" Nog geen 5 minuten later leverde hij ons af bij het huis van zijn ouders, die ons een kamer wezen, voor 40 euro. We zetten onze koffers binnen en gingen het dorp in om wat rond te kijken en om te eten.

dag 8 - donderdag 18 juli 2013 - Ontbeten en gewinkeld in Paleochora en met de bus naar Kissamos

We ontbeten die ochtend in de hoofdstraat van Paleochora. Daarna gingen we nog wat winkelen en rondkijken. Daarna liepen we rustig naar de bushalte. Om 12.00 uur vertrok de bus naar het noorden. Wij konden meerijden naar Travonitis en moesten daar overstappen op de bus naar Kastelli. De plaats was algemeen bekend onder de naam Kissamos, maar stond in de dienstregeling van de bussen als Kastelli, een oude naam die jaren geleden van toepassing was geweest. Het was weer een mooie rit, deze keer langs de westkant van de Lefka Ori. In Travonitis moesten we eruit en daar wachtten we een half uurtje. Op goed geluk bleven we in Kastelli zitten tot het busstation aan het einde. Het meisje dat daar dienst had vroeg of ze ons kon helpen. Wij lieten haar de naam van het appartement zien dat we hadden geboekt, met de vraag of zij wist waar dat was. Ze wist het niet, maar pakte spontaan de telefoon en belde naar Eléni. Toen zij ze dat we even konden wachten, want we werden bij de bushalte opgehaald. Even later stonden Eléni zelf en haar moeder voor onze neus. Ze namen ons me naar een paar straten verderop en we werden meteen uitgenodigd op de koffie. Het was een leuk gesprek. Eléni sprak goed Engels en haar moeder alleen Grieks. Daarna pakten we onze koffers geheel uit, we zouden tenslotte een hele week blijven, en zochten een supermarkt op. Na de boodschappen gingen we weer de stad in om te eten. Onderweg zagen we een verhuurder van scooters en daar reserveerden we meteen een exemplaar voor de volgende ochtend. Toen gingen we naar de boulevard om te eten. We voelden ons gesetteld in Kissamos, onze laatste slaapplaats.

dag 9 - vrijdag 19 juli 2013 - Met de gehuurde scooter naar schiereiland Gramvousa en terug via Falasarna

Onze tweede week was ingegaan, dat realiseerden we ons in stilte wel een beetje, maar gelukkig hadden we nog het gevoel dat de hele wereld van òns was! We gingen eerst naar de scooterverhuurder om ons vervoermiddel voor de komende week te halen. Het was een degelijk apparaat, maar toch al wat verouderd. Wat opviel was de opmerking van de baas, dat er bij iedere tank van 5 liter benzine, ook een heel flesje olie in de benzinetank moest worden gedaan en níet in het oliereservoir. Maar oké wanneer de baas het zei, dan moest dat maar. We tankten kort daarna en gooiden ook het flesje olie in de tank. De scooter rookte in het begin enorm en we waren bang dat we iets verkeerd hadden gedaan, maar gelukkig verminderde de rook. Hij reed lekker, was goed in evenwicht en trok goed genoeg om ons allebei de berg op te takelen. En dat was maar goed ook, want ons kennende zouden we nog heel wat voor dit beestje in petto hebben!

Ons eerste doel van ons verblijf in Kissamos, Kastelli, was een rit over het schiereiland Gramvousa. Dit was de lange punt in het noorden van Kreta, ten westen van Kissamos. De weg was niet moeilijk te vinden. We reden gevoelsmatig naar het westen en even later zag je op de borden al aangegeven waar je moest afslaag naar het schiereiland en het mooie strand Balos, dat aan de linkerkant van deze punt ligt. De prachtige rit begon vanaf de oostkant van het schiereiland. Even later hield de geasfalteerde weg op en moesten we 1 euro betalen bij een kantoortje waar de hele dag een meisje zat om geld te innnen. Langzamerhand klommen we hoger, totdat we over de hoogste punt heen waren en steeds meer naar het westen draaiden. Uiteindelijk hield het pad op bij een parkeerterrein, waar een eenvoudige tavarne stond, die zijn stroom kreeg van een agregaat, dat al vanaf een afstandje te horen was. We hadden gedacht van hieruit al een blik te kunnen werpen op het strand, maar dat bleek niet het geval te zijn. Na een frappé in de taverne begonnen we aan de wandeling. Via een pad en een trap gingen we steeds verder omlaag en even later zagen we het prachtige strand beneden ons liggen. Het water tussen het strand en het kleine eilandje was heel lichtblauw van kleur. Het leek of iemand een grote bak met glashelder water over het geheel had uitgegoten, zodat de lichtblauwe kleur nog verder "verdund" werd om de gewenste tint te krijgen. Het was er echter wel druk. Logisch ook, want net als wij wilden ook veel andere mensen genieten van het bijzonder mooie strand. We zijn helemaal naar beneden gelopen en hebben lekker gebadderd in het verkoelende heldere water. Ondertussen legde er een boot aan die naar schatting meer dan 100 mensen afzette bij het kleine eilandje. De boot onderhield een dienst tussen Gramvousa en Kissamos. Net buiten de stad hebben we hem later zien liggen, wachtend op een nieuwe lading toeristen om naar Gramvousa te brengen.

Kort nadat we hadden gezien hoeveel drukker het ineens was geworden, begonnen we aan de terugtocht. Het was een hele klim om weer bovenaan het pad met de trappen te komen. Maar de wind die was begonnen toen we aankwamen in de haven van Paleochora, was nog steeds actief. Het was eigenlijk heel lekker, ondanks de hitte, om nu te wandelen. Eenmaal boven gekomen leek de wind een stuk minder, maar dat bleek maar tijdelijk te zijn. Na een korte rit met ons stalen beestje, dronken we eerst wat in Kaliviani. Daarna gingen we verder naar Platanos en sloegen we af naar de bekende plaats Falasarna. We kenden de naam reeds van wat onderzoek op internet; er zou een mooi groot strand zijn en ook voldoende gelegenheid om je wat meer af te zonderen van de massa, zodat je ook in je blootje zou kunnen zonnen. Onze vrienden, Maria en Vincent, die net als wij, ook ieder jaar naar Griekenland gingen, zouden dit jaar toevallig naar Falasarna gaan. Na een korte rit vanaf Platanos, kon je de streek van Falasarna zien liggen. Het was heel mooi hoe de grote baai aan de ene kant werd omzoomd door een prachtig getekende rotspartij. Aan de andere kant was er wat meer laagland en kon je verschillende kassen zien liggen. Blijkbaar maakten de boeren hier, ondanks het warme klimaat, toch veelvuldig gebruik van. We reden eerst naar beneden en zagen de toegang tot het grote strand. Door middel van een grote boog kwam je binnen op het strand. Tientallen parasollen en ligbedden verborgen het mooie zand en het gekrioel en stemgeluid van honderden mensen overstemde het geluid van de wind en de krekels. Niks voor ons dus. We sloegen af naar de noordkant van Falasarna, in de hoop wat meer rust en landelijkheid te vinden. Gelukkig leek het daar aardig op. De grote grillige bergen die we van bovenaf zo mooi hadden kunnen zien, waren nu behoorlijk dichtbij. Na nog wat rondrijden ontdekten we vanaf het pad dat leidde naar "Oud Falasarna" enkele zijpaden die naar het strand leken te gaan. Dit zou misschien iets voor een volgende dag zijn, om te proberen. Voor vandaag was het genoeg geweest. We reden terug naar huis en keken nog even over onze schouders terug naar het mooie uitzicht op Falasarna. De ambiance van bergen en zee was prachtig, maar een dorpskern was er niet. Dat vonden we eigenlijk wel jammer. Ondertussen vroegen we ons ook af hoe Maria en Vincent het hier straks zouden vinden... Thuis knapten we ons lekker op en liepen toen naar het centrum van ons eigen kastelli, om daar op het pleintje te eten. Het was heel eenvoudig maar wel heel lekker. Voldaan liepen we terug naar huis; we hadden een heerlijke dag gehad!

dag 10 - zaterdag 20 juli 2013 - Naar Sfinari en daarna naar de noordkant van het Falasarna-strand

Na ons ontbijtje reden we via Platanos naar het zuiden, naar Sfinari. De weg bood op de meeste plaatsen vrij zicht op de kust. Het was schitterend om te zien en niet ver van Sfinari zagen we een strandje liggen, helemaal verlaten. Zo te zien liep er een pad naar beneden dat ergens in de buurt van het strand eindigde. We reden eerst door om een iets vollediger beeld te krijgen. In Sfinari reden we naar het strand. Daar dichtbij was een taverne waar we eerst maar eens een frappé nuttigden. De prijzen in deze streek waren laag. We betaalden gemiddeld veel minder voor eten en drinken dan twee jaar geleden in Agia Galini. Deze streek is gewoon veel toeristischer en dat merk je dan meteen aan de prijzen. Hoe dan ook; we werden in deze omgeving telkens heel hartelijk ontvangen en telkens was er tijdens ons bezoek aan een restaurantje wel ruimte voor een leuk gesprek.

Na onze stop reden we weer terug naar het noorden en hielden ondertussen vol verwachting de zijpaden in de gaten die naar beneden liepen. Natuurlijk liepen er geen asfaltweggetjes. Dat zou meteen gemaakt hebben dat het strandje niet meer verlaten zou zijn. We namen verschillende onverharde wegen naar beneden, maar ook daar waar we de meeste hoop op gevestigd hadden, liep niet verder dan een klein kerkje, helemaal in het midden van niks. We vroegen ons vaak af in Griekenland, waarom ze zoveel moeite deden om kerkjes te bouwen op zulke onbereikbare plaatsen. Ook nu stelden we elkaar die vraag. We konden geen antwoord vinden, en evenmin een weg die verder naar beneden liep. Helaas, we moesten het opgeven en reden terug naar Platanos. Hier sloegen we af naar Falasarna en reden door naar de zijpaden die we gisteren hadden gezien. We kozen één van de paden uit, die ver genoeg verwijderd waren van de grote en drukke stranden en zetten aan het einde onze scooter neer. Het was er niet druk gelukkig, maar er waren wel mensen. We liepen een eindje naar links en rechts en besloten daarna om ongeveer in het midden te gaan zitten. Niet ver bij ons vandaan lag een jong stel bloot en wij voelden ons vrij genoeg om ook bloot te gaan. Het was een aardige plek, maar niet echt geweldig. Om in het water te komen moest je eerst door ondiep water lopen met nogal scherpe stenen en om daarna zo diep te komen dat je kon zwemmen, zonder je knieën te stoten, moest je tussen twee rotsen doorzwemmen die onder water lagen. Bovendien werden we behoorlijk omringd door groepen jongeren en hele families, die weliswaar de hevige drukte wilden mijden, maar toch niet in hun blootje wilden lopen. Om half zes reden we terug via Neo Chorio en Kaliviana. We aten die avond bij één van de restaurantjes aan de boulevard. Zoals gebruikelijk kregen we ook nu weer karpouzi en peponi en de traditionele Kretenzer rakí. Stin ollandia.... Al weer een dag voorbij. Het ging véél te snel!

dag 11 - zondag 21 juli 2013 - Naar Travonitis, Kolimbari en het Oostelijke schiereiland.

Na ons ontbijt reden we naar het oosten, naar Travonitis. Precies op de plaats waar we aan het begin van deze tweede week met de bus moesten overstappen, dronken we een frappé. Even later reden we terug naar Kolimbari. Daarvandaan reden we het grote schiereiland op, dat ten oosten van Kastelli ligt. We gingen eerst naar Afrata. Volgens de kaart moest daar een pad beginnen dat naar het noorden van het schiereiland loopt. Beter gezegd, volgens één van de kaarten. Het was niet duidelijk hoe het nu echt zat. We probeerden een aantal van die paden, maar allen liepen ze dood in één van de vele olijven- en wijngaarden. Het leverde ons wel een lekkere tros druiven op. Maar even later waren we weer terug in Afrata. Daar vroegen we onder het genot van frappé, rakí en vijgen of er een pad liep naar het noorden van het schiereiland. Het antwoord was eerst "nee!" maar even later verbeterde de eigenaar het in "tries ores me ta podia, me to mexanaki, den eine dinata!" Daar moesten we het mee doen. We rekenden af en konden het toch niet nalaten om nog wat verder rond te rijden. Even later kwamen we in Rodopos en daar vandaan bleek het pad wel verder door te lopen naar het noorden. Een paar kilometer reden we genoeglijk over het asfalt, toen was het afgelopen. Steeds hoger klommen we en af en toe had je een prachtig uitzicht op de zee en Kolimbari. We hoopten nog op een blik op de zee ten westen van ons, dan konden we Kastelli zien liggen, maar dan zat er helaas niet in. We reden door tot de driesprong, waar de weg naar links afboog naar het kerkje van Ag. Ioannis en rechtdoor naar Diktyna. We reden nog een eindje door en draaiden toen om. We wisten dat daar aan het einde één of andere archeologische plek was en een strandje, maar we zouden nog flink wat energie en tijd moeten spenderen om daar te komen. We wisten niet of het werkelijk de moeite waard zou zijn.

We reden via Aspra Nera naar Ravdoucha. Hier picknickten we op het strand. Het was er heel mooi. Grillige rotsen in de zee en een mooie plek om te zwemmen. De kinderen uit de buurt kwamen hier om te spelen. De ouders konden lekker in de schaduw van de koukounaries zitten. Daar zaten wij dus ook. Na een heerlijke rustpauze gingen we verder en reden we via Kamara en Kalidonia, via de oude weg van Kastelli naar Chania, weer terug naar huis. Daar hebben we op het balkon lekker zitten uitwaaien en zijn daarna gaan eten bij de eerste taverne aan de boulevard. Er was live muziek. Twee zangers die gitaar en bouzouki speelden en ze waren nog goed ook! We hebben heerlijk gegeten, geklapt, gezongen en zelfs gedanst! Daarna was het tijd voor een slaapje...

dag 12 - maandag 22 juli 2013 - Naar de zuidkant van het Falasarna-strand - veel wind

Die dag was het tijd voor een stranddagje en verder niks! We reden naar Falasarna en bogen af naar de noordkant, nog vóór we beneden waren. We reden tussen de kassen door en kwamen uiteindelijk uit bij een weggetje dat langs het strand leidde. We hadden dit op een vorige verkenningstocht gezien en besloten er nu naar toe te gaan. Het strand was niet zo bijzonder om te zien, maar des te meer om te zijn! Gramvousa en het strand van Balos was precies andersom: prachtig om te zien, maar niet geweldig om zo lang te blijven. Het zuidelijke strand van Falasarna lag achter een laag duinenrijtje en was nét niet te zien vanaf de weg. Vanaf het strand kon je ver weg, aan beide kanten de uiteinden van de weg zien, maar verder waren er alleen de bergen, het laagland en de zee. En die dag was héél nadrukkelijk ook de wind aanwezig. We genoten volop van het lekkere zeewater, de hete zon en de strelende wind. Af en toe, wanneer we in het zand zaten, moesten we onze ogen en mond beschermen tegen het zand dat met hoge snelheid onze huid schuurde. Het is moeilijk uit te leggen aan iemand die dit nog nooit heeft meegemaakt, maar het was heerlijk! Ondanks de hevige wind was het ons toch gelukt om ons tentje op te zetten. We gebruikten alle acht scheerlijnen, spanden deze goed aan en legden op de haringen, vooraf gezochte, dikke stenen. We hebben de zaak alleen maar een keertje een beetje hoeven bij te stellen, maar de tent is blijven staan.

Aan het einde van de middag zijn we een eindje teruggereden, tussen Falasarna en Platanos. In de taverne met het prachtige uitzicht over de gehele baai, waarin Falasarna en dus ook ons strandje ligt, hebben we een frappé gedronken en kleine gebakken visjes gegeten. Daarna reden we lekker uitgewaaid terug naar huis. Na een lekkere opfrissing gingen we naar de boulevard om te eten. We zaten voor de tweede keer bij Aretousa. Het eten was er heel goed en het personeel heel aardig.

dag 13 - dinsdag 23 juli 2013 - Naar strandjes vanaf de oude weg van Kastelli naar Kolimbari - veder naar Agia Marina

Vlak bij ons appartement hadden we het bordje Pyrgos gezien en dat was vandaag ons eerst doel. We reden een eindje naar boven via een half verhardde weg. Uiteindelijk keerden we om omdat er voor ons een auto reed die speciaal was ingericht om de weg nat te sproeien. Blijkbaar reden er gedurende de dag nog al wat auto's op en neer en omdat er maar ten dele asfalt lag werd het zonder de sproeiactie een grote stuifboel. We hadden geen zin om te wachten tot de auto eindelijk klaar was en reden terug na het maken van een paar foto's van het mooie uitzicht. Daarna verlieten we kissamos en sloegen we af naar de oude weg naar het oosten. Lange tijd is deze oude weg de enige geweest, die langs de noordkust van Kissamos naar Chania liep. Later is er een nieuwere en bredere weg aangelegd. Met name met de auto kon je je over de nieuwe weg sneller verplaatsen, maar wij hadden geen haast. We hadden eerder wel al een keer de nieuwe weg genomen, maar de oude was veel mooier en bood van tijd tot tijd een schitterend uitzicht op de baai van Kissamos. Langs deze route hadden we ook al eens afslagen gezien naar het strand en we waren benieuwd waar deze zouden uitkomen. Dat wilden we deze dag gaan proberen. We namen een paar keer een afslag en reden door tot op het strand. Sommige plekken waren leuk, andere minder, maar de tochtjes waren zeker de moeite waard. Even later reden we via een kronkelweg weer omhoog en hadden op dat moment nog niet in de gaten dat we al weer op de bekende oude weg zaten, maar even later kwamen we langs de afslag naar Nochia. Toen wisten we weer waar we zaten. In Nochia Namen we een frappé met meze. De feta was hier bijzonder lekker. Na een welverdiende stop gingen we verder.naar het oosten. Uiteindelijk reden we langs Kolimbari, waar we al eerder waren geweest en gingen we naar het strand ten oosten daarvan. het was er heel stil. Enkele mensen zaten op flinke afstand van ons. Het was een mooie plek en er waren hoge golven. We bleven daar een tijdje voor een lekkere verfrissing en een beetje zon. We konden lekker bloot lopen want er was niemand die ons kon zien. Toen we vonden dat het genoeg was geweest, reden we nog verder door naar het oosten; Tavronitis, Máleme, Geráni en via Platanias naar Agia Marina. Het laatse stuk, van Platanias naar Agia Marina, was één lange brede weg met aan weerszijden allemaal hotels, appartementen, winkels en restaurants. Allemaal ingericht voor het massatoerisme. Het was leuk om er door te rijden, maar we waren blij dat wij in Kissamos verbleven. Daar was wel wat toerisme, maar daar voelden we ons toch veel meer tussen de Grieken en het was in ieder geval veel rustiger. Het enige leuke dat hier opviel, was het eilandje Agios Theodori, dat hier vlak voor de kust lag. We reden nog een beetje rond in Agia Marina en besloten toen om terug te gaan. We reden via de oude weg terug naar kissamos, d aar deden we nog een paar boodschappen en gingen ons toen opknappen om te gaan eten.

dag 14 - woensdag 24 juli 2013 - Via Elos naar Elafonisi en terug via Sfinari

Vandaag was onze laatst hele dag en hadden we gepland om nog een mooie trip te maken door het binnenland. Er lopen niet veel wegen van Noord naar Zuid, over het eiland. De weg van Rethymnon naar Plakias en de weg van Chania naar Chora Sfakion hadden we al eens gehad. Van Chania naar Sougia was nu niet aan de orde, daarvoor waren we te ver weg. Dan was er de weg van Paleochora naar Tavronitis, die hadden we met de bus gedaan. Voor de hand lag nu, om van Kissamos naar het zuiden te gaan. Volgens onze scooter-verhuurder was Elafonissi véél te ver. Wij hadden daar onze positieve bedenkingen over, maar respecteerden zijn mening. We hadden daarom bedacht om van Kissamos naar het zuiden te rijden, tot de driesprong voorbij Elos, en dan weer af te slaan naar het noorden, om zo langs de kust via Sfinari weer naar Kissamos te rijden.

We begonnen onze rit na het ontbijt en sloegen even buiten Kissamos af naar de bekende oude weg richting Chania. Even later sloegen we op de kruising in Kaloudiana af naar het zuiden. Via Potamida, Vourgaro en Topólia. De mooie Topólia kloof die hier ligt, maakte de rit schitterend. Via Koutsomatádos kwamen we in Elos. Daar was het tijd voor een koffiestop. We parkeerden de scooter en liepen een klein eindje. Een winkeltje met houtsnijwerk en nog veel meer, trok onze aandacht. De eigenaar had ons al zien lopen en nodigde ons uit. Toen we binnen kwamen vroeg hij wat we wilden drinken en meteen wenkte hij de jongen van de taverne aan de overkant. Deze kwam de bestelling opnemen. Ondertussen keken we rond in het bijzondere winkeltje van Manolis, een exentrieke Griek, die in de bergen bleek te wonen en hier dagelijks naartoe kwam om zijn kunstwerken uit olijvenhout te maken en te verkopen. De stoep lag bezaaid met centen en stuivers, om te symbolyseren dat geld niet belangrijk was. Veel winkeleigenaren zetten een waarschuwings bordje in het zaak neer met de woorden: "niet aanraken aub". Deze man had een bordje met: "angizete parakalo". En voor toeristen die helemaal in zwijm vallen bij aankondigingen als: "alles 60 % korting" of "alles 1 euro", had hij een verhelderend bordje geplaatst met de woorden: "nothing 1 euro!". Hij vertelde half Grieks, half Engels, dat hij een hekel had aan toeristen, die alleen maar alles wilden bekijken en niets wilden kopen. "Maar", zei Anette, "wij zijn toch ook toeristen?". "Nee", was het antwoord, "jullie zijn reizigers". We bekeken vol belangstelling alle bijzondere dingen en dronken onze frappé. Van betalen wilden hij niet horen, hij zei: "you are my guests, I pay". Toen we de dingen afrekenden die we hadden gekocht, moesten we een flinke prijs betalen voor het kleinste artikel, de rest was gratis. Daarna zeiden we gedag en reden we verder.

Ondertussen waren we tot de beslissing gekomen dat de trip naar Elos zo snel was gegaan, dat het nu eigenlijk te gek zou zijn om niét door te rijden naar Elafonissi. Onze scooterverhuurder had gezegd dat de afstand te groot zou zijn voor een scootertje van 50 cc. maar wij bewezen, dat het best wel mogelijk was. We sloegen bij de driesprong af naar het zuiden en niet lang daarna maakten we onze volgende stop in Elafonissi. De plaats Elafonissi kenden we al van internet. Het strand was prachtig. Het was eigenlijk net zoiets als Gramvousa; een klein eilandje vlak voor de kust, met daartussen een enorme zandplaat die zorgde voor heel ondiep water, geen golfslag en een prachtige lichtblauwe kleur. Gramvousa was behoorlijk druk gebleken, maar Elafonissi was nog drukker! Het was nèt zo'n grote uitbaterij als het grote strand van Falasarna. Echt onze favoriete plaats was het dus niet, maar het was wel mooi om het geheel gezien te hebben. Natuurlijk hebben we een poosje lekker gezwommen, op een relatief rustige plaats aan de zijkant. Daarna was het genoeg en na voldoende foto's en filmshots zijn we langs dezelfde weg teruggereden tot aan de driesprong. Hier bogen we af naar het westen, in de richting van Kissamos, maar nu langs de kust via Keramoti en Sfinari.

In Kefali pauseerden we bij "Panorama", een taverne met een schitterend uitzicht over de vallei. Ondertussen waren we gaan uitkijken naar een benzinepomp. We hadden weliswaar nog wel bijna een halve benzinetank, maar ik vond het toch altijd een prettig gevoel wanneer deze weer vol was. We hoopten op Keramotí of Kambos, maar in beide plaatsjes was er geen bezine te krijgen. Het was een beetje jammer, want we hadden eigenlijk nog een afbuiging naar het strand willen maken in de beide plaatsjes, maar vonden het veiliger om dit nu maar even niet te doen. De volgende plaats was Sfinari. Onze cirkel was inmiddels rond, want Sfinari hadden we al een bezocht vanaf Platanos. In Sfinari vroegen we aan een paar mannen op een terras of ze wisten of er een tankstation in de buurt was, maar ze antwoordden dat het eerste station in Platanos was. Er zat niets anders op dan de moter uit te zetten wanneer we de berg afreden en weer aan te zetten wanneer we moesten klimmen. Op die manier zouden we in ieder geval een beetje benzine besparen en werd de zekerheid dat we Platanos op tijd zouden halen alleen maar groter. Een heel stuk naar Sfinari hadden we met de moter uit kunnen rijden, maar naar Platanos moesten we alleen maar klimmen. Tijdens de laatste kilometers hielden we voor iedere bocht onze adem in; zouden we er zijn, of kwam er nóg een bocht? Zo ging het wel vier keer. Maar.... na de laatste bocht reden we Platanos binnen en even later kwam het benzinestation. Opgelucht lieten we de tank volgooien, inclusief een flesje olie, op voorschrift van de verhuurder. Het scootertje had zich uitstekend gehouden, tijdens de gehele week en ook tijdens deze lange trip. Het enige dat niet helemaal in de haak was, was het feit dat de moter af en toe afsloeg. We moesten dan opnieuw starten, maar dat ging dan ook altijd. Slechts één keer ging dat wat moeilijker. Ons vertrouwen was intussen gegroeid en na vandaag voelden we dat we op dit beestje de wereld rond konden.

Omdat we onze zwemstop bij Keramotí en Kambos hadden gemist, besloten we om nog even af te slaan naar Falasarna. Daar namen we in één van de laatste haarspeldbochten in de weg omlaag, meteen de afslag naar links. Zo waren we nog sneller op het strandje van de vorige keer; achter de zandduintjes, vlak langs de weg. Deze keer kwamen er nog een paar mensen, die met de auto stopten voor een zwemstop, maar die waren nog een kilometer ver weg. Het was een heerlijke rustige zwemstop en we hadden een heerlijk voldaan gevoel dat we de grote rit tot een goed einde hadden gebracht. (But it aint over until it's over...!) Na de lekker verfrissende rustpauze reden we op ons gemak terug naar Kissamos en toen gebeurde het; de moter sloeg af, slechts enkele kilomters vóór Kissamos. We stopten en startten de moter opnieuw. Geen probleem, hij deed het gewoon en we reden weer verder. Maar even later sloeg hij weer af en wat we ook probeerden, hij was uit en bleef uit. We duwden de scooter om de bocht om hem zo naast de weg, op een schaduwplekje te kunnen zetten. Ondertussen probeerden we nog eens te starten, maar niks hoor; het was afgelopen. We belden naar de verhuurder en hij sputterde eerst een beetje, maar uiteindelijk begreep hij dat we het probleem moesten oplossen. Hij stuurde een collega, op een scooter. Deze controleerde het één en ander maar liet toen los dat het een oude scooter was, die al veel kilometers had gemaakt. Wij dachten ondertussen je moest eens weten wat wij allemaal hebben gereden! Ik ging bij de man achterop naar Kissamos en Anette bleef bij de scooter. Na korte tijd reed ik met de andere scooter terug om Anette te halen. De sleutel van de kapotte scooter zat er nog in. Deze hebben we nog even afgegeven en zijn toen naar huis gereden. Door deze toestand waren we later thuis dan normaal en we wilden de laatste avond toch nog graag op ons gemak uit eten gaan. We knapten ons snel op en gingen niet meer op ons eigen balkonnetje zitten, zoals we dat vaak deden. Even later zaten we te genieten van arnaki met bamies. Na de karpouzi met rakí zat onze laatste avond erop. We liepen naar huis en gingen niet te laat slapen.

dag 15 - donderdag 25 juli 2013 - Naar de oostkant van het Kastelli-strand en terugreis via Chania naar Eindhoven

Onze laatste dag was aangebroken. Na het ontbijt pakten we onze koffers bijna geheel in en gingen toen het appartement betalen bij de moeder van Eleni. We werden hartelijk ontvangen en kregen zelfs een rakí aangeboden en mochten een hele fles meenemen! Het was een lieve, hartelijke vrouw en ze kuste ons allebei gedag. De koffers mochten we gewoon laten staan. Wanneer we terugkwamen van het strand, konden we ze meenemen en de sleutel achterlaten. We stapten nog een keer op de scooter en reden naar het strand ten oosten van Kissamos. Net na het laatste hotel namen we het pad naar het strand. Er was niemand, het was heerlijk. We hebben een uur lekker gezwommen, lieten ons droogwaaien en reden toen met de scooter naar de verhuurder. We verontschuldigden ons nog voor de overlast van gisteren. Ik denk dat hij er niet blij mee was, maar hij liet het niet merken. Hij wuifde onze excuses weg en zei dat het zíjn probleem was.

We namen nog een frappé op één van de terrasjes in het centrum en hadden het gelukzalige gevoel dat onze vakantie nu best wel zou mogen beginnen. Ondertussen wisten we heel goed dat het nu afgelopen was, maar we zaten nog heerlijk van de laatste uurtjes te genieten. We liepen terug naar ons appartement, stopten de laatste dingen in de koffers en namen de rugtas mee als handbagage. We lieten de deur open en legden de sleutel in de keuken. Bij het busstation kochten we twee kaartjes naar het vliegveld, maakten nog even een ommetje en aten toen nog een hapje in de wachtruimte. Even later stapten we in de bus en korte tijd later waren we in het centrum van Chania. We hadden nog ruim twee uur en die tijd benutten we om nog lekker wat te winkelen in de stad en te genieten van een ouzo met meze. Toen was het tijd voor de bus naar het vliegveld. We checkten in en doorliepen de gebruikelijke procedures en namen plaats in het vliegtuig. De terugreis ging prima en in Veldhoven aangekomen, namen we de bus naar huis. Het zat erop en we hadden het geweldig gehad! De mogelijkheid om in onze eigen stad op het vliegtuig te stappen en dan vanaf Chania naar elke willekeurige plaats te kunnen reizen was ons uitstekend bevallen en daar zouden we vast wel vaker gebruik van maken!