Vakantie Kreta/Lendas - Anette en Bert - donderdag 5 september - maandag 16 september 2024

Donderdag 5 september 2024 - Reis van Eindhoven naar Iraklion

We begonnen onze dag zoals meerdere dagen: niet te vroeg en met een ontspannen ontbijt. Onze vlucht naar Iraklion op Kreta, zou vanmiddag vertrekken vanaf onze eigen luchthaven bij Eindhoven. Dat maakte de reis meteen relaxed. Wat deze keer echter een punt van extra aandacht was kwam door het feit dat we alleen met handbagage zouden reizen. De normen voor handbagage waren de laatste jaren strenger geworden. Vorig jaar konden we in onze handbagage gewoon onze muziekspullen meenemen maar dat kon nu niet. Je mocht nu per persoon slechts een tas meenemen van 20x30x40 cm. Daar moest dan alles in: korte broek, tandenborstel en ondergoed. Maar ook ons zonnescherm voor op het strand, slippers en stranddoek. Hoe dan ook, wanneer alles is ingepakt, is je tas vol, eigenlijk net te vol en heb je de toegestane 10 kilo net overschreden. Tegen 12 uur deden we de voordeur achter ons dicht en ruim op tijd arriveerden we op de luchthaven voor onze vlucht van 14.30 uur ssen mochten mee en om 19.30 uur, Griekseen hadden ook nog alle tijd voor een kop koffie. Alles verliep zoals het zou moeten, zelfs onze ta tijd landden we op Kreta. Daar haalden we onze gereserveerde huurauto op bij Aca-rent en deden daarna een paar boodschappen in een kleine supermarkt. Met behulp van juffrouw Google lieten we ons leiden naar het appartement in een buitenwijk van Iraklion, dat we hadden gereserveerd voor een nacht.

Vrijdag 6 september - bezichtiging Knossos - reis naar Lentas

We werden wakker in het kleine appartementje in een buitenwijk van Iraklion. Vanaf het terras, waar we onze lunch met koffie gebruikten, hadden we een mooi uitzicht over de stad. Toen we onze bescheiden hoeveelheid spullen weer hadden verzameld, stapten we in de auto en reden we voor de boodschappen voor de komende week naar de lidl, die vrij dichtbij was. Toen we waren voorzien van de meeste noodzakelijkheden, reden we naar Knossos, een van de beroemdste overblijfselen uit de Minoische cultuur. Het was aangenaam om rond te wandelen in het park. De temperatuur was rond de 30 graden, dus voor ons uitstekend. Toen we uitgekeken waren, gingen we lekker lunchen bij een dichtbij gelegen restaurantje. Na een lekkere en ontspannen lunch stapten we in de auto en reden we via Moires en Agios Kyrillos naar onze bestemming, ten oosten van Lendas.
De huisbaas verraste ons met iets lekkers in de koelkast, namelijk, een flesje raki en een bord met druiven. Ondanks het feit dat het hier gaat om een zeer aangename combinatie, besloten we om deze traktatie nog even uit te stellen. Na het installeren in ons appartement zonder naam, aten we gezellig bij het naastgelegen restaurantje. Na nog een drankje op ons eigen balkon, dat wil zeggen stafilia me raki, zat onze eerste dag in Lendas erop.

Zaterdag 7 september - naar het Petrakistrand

We begonnen de dag met lekker uitslapen. Daarna pakten we onze strandspullen en liepen naar beneden, het strand op. Ons appartement lag dicht bij het Petrakistrand. We liepen een klein stukje naar links en konden daar bijna geheel privé ons zonnescherm opzetten. Het was warm en zonnig en het water was, zoals meestal in september, heerlijk aangenaam. We hadden dan ook een heerlijke strandmiddag.Tegen zessen pakten we alles weer in en liepen we in slechts enkele minuten terug naar huis, waar we ons lekker opfristen. Even later liepen we naar beneden naar 'Ostria', een simpele eetgelegenheid naast die van gisteren. Het werd beheerd door slechts een man. Er stond een bordje met de aanwijzing 'zelfbediening' en dat werd meteen duidelijk toen de man ons beduidde dat we iets uit de koelkast moesten pakken. Op de vraag of we hier iets konden eten antwoordde hij kortweg ja, we hebben vis. We tapten eigenhandig een half litertje witte wijn uit de koelkast en zochten een tafeltje op. Toen we al een tijdje aan tafel hadden gezeten, wenkte hij ons om het eten te komen halen. Het bestond uit een Griekse salade met een schaal gavros, kleine gebakken visjes die je in twee happen naar binnen werkt. Het geheel was heerlijk. Na het bijzondere maar toch prettige verblijf liepen we weer naar huis, waar we nog heerlijk buiten konden zitten. We hadden op de tafel naast ons een doos met backgammon materiaal zien liggen. De buitenkant van de doos was een schaakbord. En toevallig was ik kortgeleden onder invloed van mijn stiefkleinzoon in aanraking gekomen met het schaakspel. Zijn kennis en enthousiasme werkten aanstekelijk. Ik leerde de regels van de 5 jarige Dante en zijn vader Daan en verloor daarop mijn allereerste wedstrijd met veel genoegen. Nu werden we getriggerd door het schaakbord en hadden van het strand 16 witte en 16 donkergrijze steentjes meegenomen. De symbolen tekenden we erop met een merkstift en zo speelden wij die avond ons allereerste potje schaak, onder het genot van een koele retsina en de schaal druiven die we van onze huisbaas hadden gekregen. Ik verloor natuurlijk....

Zondag 8 september - naar het Dytikos-strand

We hadden deze morgen niet echt plannen om uit te slapen, maar hadden ook geen wekker gezet. We werden wakker om half elf en begonnen de dag met ontbijt en koffie. Daarna reden we naar het Dytikos strand, waar we in de wind en een temperatuur van 34 graden ons zonnescherm opzetten. Het Dytikos strand was, zoals twee jaar geleden ook, nog steeds een heerlijk strand. Het is groot en was vandaag redelijk druk. Maar iedereen liet elkaar gewoon zichzelf zijn en dat geeft een fijne ontspannen sfeer. Rond 5 uur ruimden we onze spullen op, namen nog een duik in het water en reden toen naar Lendas, om daar lekker te eten bij Nikitas. We kenden het restaurant nog van twee jaar geleden. Daar vlakbij ligt Porta Lenta, waar we twee jaar geleden een fijne avond met live muziek meemaakten. Daar gaan we deze week ook nog eten....
We besloten de dag met een spannende schaakwedstrijd, op ons terras, met 'onze' drie katten als trouwe toeschouwers...

Maandag 9 september - gewandeld naar Lendas en naar Petraki-beach

We stonden lekker op tijd op en genoten van ons ontbijt in de nog enigzins koele buitenlucht. Twee van de katten waren er ook en ze gedroegen zich gespannen tegenover elkaar. Even later vlogen ze elkaar in de haren en joeg ik ze uit elkaar. Luid krijsend gingen ze er vandoor en lieten ons rustig ons ontbijt afmaken. Na het ontbijt wandelden we van ons appartement in Petraki beach naar Lendas. Daar dronken we een frappe en liepen daarna weer over hetzelfde rotspaadje terug naar Petraki, waar we de rest van de middag aan het strand doorbrachten. Voor het avondeten gingen we naar het restaurant Petraki Beach.

De wandeling was sowieso leuk om te doen, maar ook bedoeld om de tijd op te nemen. De conclusie was:
Petraki - Elephant - 25 minuten
Elephant - Lendas - 15 minuten
Van Petraki naar het pleintje in Lendas zou dan ongeveer drie kwartier zijn.

Dinsdag 10 september - naar Matala

We waren allebei flink geprikt door de muggen en hadden, zoals al eens eerder was gebeurd, symptomen van een allergische reactie. We besloten daarom om vandaag een autoritje te maken en ook even langs de apotheek te gaan voor een anti histaminicum. We konden dan in Moires ook even naar de lidl en de benzinetank van de auto vol laten gooien. Na het ontbijt reden we naar Moires en deden daar wat boodschappen. Toen naar de bezinepomp, de apotheek en de pinautomaat. Toen we klaar waren met de noodzakelijkheden verlieten we Moires om na een kort ritje ergens te gaan lunchen. Min of meer toevallig namen we de afslag naar Matala en zo parkeerden we daar even later onze auto. Het was leuk om weer even terug te zijn. We waren er al vier keer geweest en hadden er zelfs gezongen. Na wat rondlopen en winkelen, ik kocht zelfs een linnen overhemd, gingen we lunchen bij hetzelfde restaurant als vorig jaar, aan het strand, vlak bij de grotten. Ik herkende de eigenaar, die mij vorig jaar het verhaal vertelde over een toerist die ze in de maling hadden genomen. Hij sprak geen woord Grieks, maar wilde het wel leren. Goedemorgen, dat is kalimera in het Grieks, maar ze hadden hem wijsgemaakt dat de vertaling kalamari was, wat inktvis betekent. Iedere keer wanneer hij voorbij kwam groette hij oprecht met 'kalamari', totdat hij na alle hilariteit achter de waarheid kwam. Toen we al even aan het tafeltje zaten en onze bestelling bij een jongere ober hadden gedaan, kwam de eigenaar langs en groette ons. 'Kalamari' zei ik en hij schoot meteen in de lach. Hij wist het nog van vorig jaar.

Na de lunch reden we via Moires en Miamou terug naar Lentas, waar we nog heerlijk een tijd naar ons eigen Petraki strand gingen. In Nederland zou je het niet zo snel doen, om half zes nog naar het strand, maar hier in Griekenland is dat heel normaal. Het was nog erg lekker op het strand en we bleven tot de zon achter de bergen verdwenen was. We zaten nog aardig vol van de lunch en besloten lekker thuis te blijven met een eenvoudig hapje op ons eigen balkon. Niet lang daarna haalden we het schaakbord weer voor de dag en speelden we een paar spannende wedstrijden. Ik stond er soms aardig goed voor, maar legde op het einde toch het loodje. Hoe dan ook, het was in ieder geval gezellig.

Woensdag 11 september - naar het Dytikos-strand

Na een rustig ontbijtje op ons balkon, pakten we onze strandspullen in en reden we naar het strand bij Dytikos. Het was er niet erg druk en we zochten een fijne plek dicht bij de zee. Aan het einde van de middag reden we naar Lendas om lekker te gaan eten bij 'Porto Lenta'. De eigenaar van de zaak zei dat hij ons nog herkende. Zijn vrouw was er ook maar zij leek een beetje in zichzelf gekeerd. Haar hebben we niet gesproken. Maar het eten was wel erg lekker. Als toetje kregen we nog een bord met fruit, waaronder cactusvijgen en natuurlijk, zoals vaak op Kreta, een flesje raki. We waren nog net voor het donker thuis en begonnen daar onder het genot van een kopje koffie aan een nieuwe schaakronde. Het werd langzamerhand wel steeds boeiender, maar winnen zat er voor mij nog niet in...

Donderdag 12 september - naar het Komos-strand

We waren deze week al eerder naar Matala geweest en hadden toen het idee opgevat om naar het strand van Komos te gaan. Daar kom je namelijk langs wanneer je naar Matala gaat. We waren er een jaar geleden meerdere keren geweest en dat was altijd super. Na het onbijt gingen we op weg. We reden de route naar het noorden via Agios Kyrillos. Waarschijnlijk zijn we in Platanos verkeerd gereden want het bleek onderweg dat we een ommetje hadden gemaakt. Maar toch waren we na een ritje van een uur bij Komos. Het was heerlijk om hier weer terug te zijn. Er stond een lekker windje en er waren flinke golven. Er was volop zon en de temperatuur was heel aangenaam. We hadden een heerlijke ontspannen middag en vertrokken pas weer om half zes. Met behulp van Google hielden we de route in de gaten. We werden geleid langs een weg waarbij geen bord bij de afslag stond en waar we op de heenweg niet langs waren gekomen. Maar het was net iets korter, het scheelde ongeveer 10 minuten. Wij hadden in ieder geval een fijne dag gehad.

Vrijdag 13 september - naar het Petraki-strand

Na ons ontbijt reden we eerst even naar 'Cristina', de kleine supermarkt in Lendas. Het winkeltje was maar klein, maar ze hadden eigenlijk alles wat we nodig hadden. Nadat we de spullen thuis hadden uitgepakt, liepen we naar het Petraki strand. Het waaide aardig maar het was er heerlijk. Maria was vandaag jarig en we stuurden haar een felicitatie met een foto van de leeuwenrots. Die zou ze zeker herkennen van hun eigen Kreta-vakanties.

Het was niet druk op het strand. Waarschijnlijk was de wind daar mede de oorzaak van. We zetten ons zonnescherm zonder problemen op, maar zekerden het geheel wel met een 5e zak zand aan de windkant. Even later was een stel naast ons in een hevig gevecht gewikkeld met een parasol. Het ding wilde met geen mogelijkheid blijven staan en klapte alsmaar binnenstebuiten. Uiteindelijk gaf de man het op, klapte de parasol met veel moeite weer in en kroop samen met zijn vrouw onder een bosje voor wat schaduw. Na een uurtje of zo kwam een ander stel het strand op. Zij hadden zo'n modern systeem, een lap stof met op de 4 hoeken een zak die je vult met zand of stenen. Ze hadden de lap uitgespreid op de grond en de zakken netjes gevuld. Toen moesten er nog twee stokken onder om het ding omhoog te houden. Maar het geheel stond niet stabiel, het slingerde hard heen en weer en je kon er zo niet onder zitten. Hij ving veel wind want hij stond met de hoge kant naar de wind toe. Misschien was het andersom beter geweest, maar de irritatie van de man was inmiddels naar een hoogtepunt gestegen en het zonnescherm werd weer ingepakt. Toen deden ze het maar met het zitkleed alleen. Met voldoende stenen erop bleef dit tenminste liggen. Later op de middag, toen er iemand vertrok en een plekje onder een struik vrijmaakte, zijn ze daar naartoe gevlucht. Ons zonnescherm bleef netjes staan en we genoten nog tot het einde van de middag van de zon, de wind en de zee. Daarna gingen we voor de tweede keer eten in Ostria. We konden kiezen tussen omelet of spaghetti. Dat wil zeggen: Anette mocht kiezen, ik niet. De eigenaar had een apart gevoel voor humor, was een grote fan van Che Guevara en was zijn restaurant Ostria begonnen in 1992. We konden alles nalezen in twee boeken die op tafel lagen. Ze waren gemaakt door oude vrienden van hem. Er stonden stukjes tekst in en veel foto's. Je moest, net als de vorige keer, je eigen drankje halen en ook je bord, wanneer het klaar was. Aanvankelijk kwam hij nors over maar wanneer je zijn manier van praten een beetje begreep, lachte hij. Het was een gezellige avond en de spaghetti was ok. Thuisgekomen begonnen we onder het genot van een kop koffie aan ons eerste schaakspel van die avond. Uiteindelijk werden het twee spannende competities. De eerste verloor ik, en de tweede won Anette.

Zaterdag 14 september - naar Trachoulas-beach

Vandaag zou ons grote avontuur beginnen: Trachoulas. We hadden er meerdere keren iets over opgezocht op internet en hadden al twee keer het plan gehad om er naartoe te gaan, maar het was er nog niet van gekomen. Vandaag gingen we op pad, met voldoende eten en drinken bij ons. Wat we inmiddels al wisten over de weg er naartoe, is dat het lange onverharde pad dat van de oostkant van Lendas in de richting van Loutra loopt, inmiddels is verhard. Er loopt een goed berijdbare betonweg van Lendas tot vlakbij het haventje. Dit haventje wordt door Google Maps Agios Favlos genoemd, maar die naam kende een plaatselijke visser niet. Hij noemde de plek gewoon Loutra. Bij de haven stopt de weg en iets ervoor gaat er een pad omhoog. Dit leidt tot de op internet genoemde parkeerplek. De visser raadde het ons af om daar met de auto op te rijden. De weg zou te slecht zijn. We hakten de knoop door, parkeerden de auto bij het haventje en beklommen lopend het steile pad. Ondanks menig zweetdruppeltje waren we toch blij dat we dit niet met de auto deden. Daar waar het steile pad ophoudt is een klein platje, geschikt voor een paar auto's. Precies van af daar daal je langs een stijl gruispad, langs een houten leuning af in de kloof.

In de kloof zelf stonden op sommige plekken plasjes water. Waarschijnlijk een overblijfsel van de heftige regen van een poosje geleden. Een keer of vier moesten we over een paar flinke rotsblokken klimmen. Sommige waren erg glad en dan moest je uitkijken waar je je voeten zette. Maar alles ging goed. Later werd de kloof wat breder en groeiden er oleanderstruiken. Weer iets verder kon je de zee zien. We hadden er een uur over gedaan, vanaf het haventje tot aan het strand. We hadden een keertje gepauzeerd en meerdere keren foto's gemaakt. Op je dooie gemak is het dus prima te doen binnen een uur. Het strand is prachtig, een combinatie van zand en kiezel. Maar vooral de indrukwekkende rotsen die het strand omzomen maken deze plek bijzonder. We zetten ons zonnescherm op en rusten lekker uit. Na de lunch nog een rondje lekker bakken en toen vonden we het tijd om terug te gaan. De terugweg ging sneller dan de heenweg, terwijl we toch nog meerdere keren foto's maakten.

Toen we bij ons appartement aankwamen zagen we dat Pirounakis, de eigenaar, die we een aantal dagen niet hadden gezien, weer terug was. We groetten hem en even later kwam hij naar beneden. Hij vertelde dat hij in Iraklion bij de dokter was geweest. Hij gebruikte medicijnen voor zijn hart en voor diabetes. Ondertussen haalde hij een paar trossen druiven uit een plastic tas en vroeg ons om een bord om ze op te leggen. Terwijl hij verder vertelde pakte hij het rakiflesje wat nog op tafel stond van de traktatie van de vorige keer, stopte er een groezelige trechter in en schonk het weer vol vanuit een grote plastic fles. Die was voor ons, voor later op de avond. Nadat hij was vertrokken haalden we het schaakbord nog een keer te voorschijn.

Zondag 15 september - naar Dytikos

Het was vandaag alweer onze laatste dag en we besloten deze te besteden op het strand bij Dytikos. Er waren flinke golven en de temperatuur was heerlijk. We waren er al vrij vroeg, dus hadden we een hele middag te besteden. Vanwege de hoge krachtige golven zagen we dat meerdere mensen moesten verhuizen omdat ze anders natte voeten zouden krijgen. Het was best wel druk op het strand, waarschijnlijk omdat het zondag was, maar het werd een zeer geslaagde laatste dag. Die avond verwerkte Anette onze laatste restjes groente in een flinke omelet en zo konden we, lekker thuis, in alle rust onze weinige spulletjes inpakken, zodat we bijna klaar waren voor de terugreis, morgen en nog tijd hadden voor een spelletje schaak.

Maandag 16 september - terugreis naar Eindhoven

De wekker ging die ochtend om 7 uur, best wel vroeg, maar we moesten nu eenmaal weg. Na twee koppen koffie en een restantje yoghurt met honing vertrokken we. We reden via Agios Kyrillos en Agii Deka. Vlak voor de luchthaven tanken we de auto vol. Alles was prima gegaan, nu moesten we de auto nog afleveren. Een jongedame trad ons heel vriendelijk tegemoet maar bekeek daarna de auto zo precies, dat ze op haar knieën onder de voor- en achterbumper ging kijken of ze misschien een krasje kon vinden. En dat vond ze dus ook. In het normale leven noemen we dit muggenziften. Wij hadden een all-risks verzekering afgesloten, maar moesten toch nog 75 euro administratiekosten betalen. We vonden het niet fair omdat er niet genoeg bewijs was dat wij het krasje hadden veroorzaakt bovendien hadden we erg voorzichtig gereden en geen schade gemaakt. Maar helaas kwamen we er niet onderuit. We hebben wel gezegd nooit meer bij Aca-rent te zullen huren. De rest van de terugreis verliep prima en die avond zaten we weer op onze eigen bank. We hadden een heerlijke vakantie gehad. Kreta blijft toch een heerlijke plek.....