Vakantie Kreta/Paleochora en Mirtos - Anette en Bert - 25 september - 8 oktober 2026

Vrijdag 25 september - Vertrek naar Iraklion

Om 5 uur werden we met de taxi naar Eindhoven Airport gebracht. Om 7.10 uur zou onze vlucht vertrekken, maar vanwege de drukte op de airport van Iraklion, vertrokken we met 15 minuten vertraging. Bij aankomst op Kreta haalden we onze auto op bij Monza en reden we eerst naar de lidl in de richting van Rethymnon daarna door naar Travonitis, voorbij Chania. Daar sloegen we af naar het zuiden. Onderweg belden we naar appartement Evtichis in Paleochora, over onze aankomst. Inchecken ging vlot en app. was klein maar prima. De familie die de appartementen runde was erg aardig. We kregen een paar trossen druiven uit eigen tuin. We pakten onze rugtassen uit en gaven alles een plekje. Daarna gingen we uit eten. We waren hier in juli 2013 een keer een nachtje geweest en waren dus niet heel bekend. Toch herkenden we wel het een en ander en dat maakte het extra leuk. De maaltijd met kalamari, kolokithokeftedes en garides was erg smakelijk. Na nog een afzakkertje op het balkon rolden we vermoeid, maar erg voldaan ons bed in. Onze reis van Eindhoven naar Paleochora had 11 uren in beslag genomen en nu was het voor vandaag klaar...

zaterdag 26 september - eerste verkenning en naar het Anidri-strand.

Die ochtend sliepen we heerlijk uit tot tien uur, waarna we rustig ontbeten op het balkon. Toen pakten we de strandspullen in en reden we met de auto het stadje uit, op weg naar het avontuur. We hadden niet echt vaste plannen voor vandaag, maar wilden in ieder geval een keer naar de oost- en westkant van Paleochora, langs de zee rijden, om op zoek te gaan naar mooie stranden. Min of meer toevallig reden we eerst naar de oostkant. Het eerste strand, Chalikia, ligt aan de rand van Paleochora en lieten we liggen. Het Keratidis-strand lag iets verder naar het oosten en was bijna geheel verlaten. Maar dit strand is erg open en daarom niet zo aantrakkelijk. Via een onverharde weg kun je nog verder naar het oosten. Er reden meerdere auto's en de weg is goed begaanbaar. Wij reden verder en kwamen bij het strand van Anidri. Volgens Google-maps heet het stuk strand aan de kant van Paleochora, Anidri en iets verder weg Gialiskari. De plaatselijke bordjes noemden het gehele gebied met een dubbele naam. Hoe dan ook, wanneer je aan komt rijden, zie je het strand geheel voor je liggen, vanaf de hoger gelegen weg. Er is een lange rotsformatie die als een pier in zee steekt en aan weerszijden daarvan liggen grote stukken strand. Waarschijnlijk is de pier de grens en heet het oostelijke stuk Gialiskari en het westelijke deel Anidri. Op beide delen waren stukken waar parasollen en ligbedjes beschikbaar waren. Maar vanwege de grillige kustlijn aan de zijkanten zijn er verschillende inhammetjes waar je geheel afgezonderd van het grote strand in alle rust kunt zwemmen en zonnen. De prachtige natuur met mooie rotsformaties en kleine kiezelstrandjes is hier erg aantrekkelijk. Wij streken neer op een klein ministrandje tussen de rotsen en genoten meteen van het water dat nu, eind september, een aangename temperatuur had. Er was vandaag slechts een waterig zonnetje, maar het was warm genoeg. Ons zonnetentje bleef daarom buiten gebruik. Na wat relaxen besteedden we de tijd om te lezen en om verslag te schrijven. Ik had het inklapbare toetsenbordje meegenomen, dat een bluetooth verbinding heeft met mijn mobiel. Dat werkt prima en is ideaal voor op het strand. Later in de middag brak de zon af en toe door, dat was heerlijk. Het enige geluid dat je hier hoorde, was het rustige gekabbel van de golven; flisvos, zoals de Grieken het noemen. Na een geweldige eerste middag reden we terug naar Paleochora. Na een kopje koffie op ons balkon, gingen we weer op stap. Nu om verder rond te kijken en wat te winkelen. Aansluitend konden we dan een leuke plek zoeken om te gaan eten.

We liepen de boulevard af naar het uiteinde van het schiereiland. Het oude kasteel van Paleochora was gebouwd op het schiereiland, zoals bijvoorbeeld ook Monemvassia en vele andere steden uit de oudheid. Van het kasteel was niet veel meer over, maar het uizicht over Paleochora is hier erg mooi. We liepen daarna weer terug, de stad in en bezochten een paar winkeltjes. Opvallend was de fthinopolio, letterlijk: de goedkoop winkel. We kochten een paar kleine dingetjes en zochten daarna een gezellige plek om te eten. Het stel dat naast ons zat aan het tafeltje, verdween vrij snel en een anders stel schoof aan. Het grote luifel boven ons werd verder uitgeschoven en de tafeltjes werden wat dichter bij elkaar gezet, want het was begonnen met regenen. We zaten nu nog dichter bij het stel naast ons en er begon een gezellig gesprek. Ze kwamen uit Duitsland en kwamen al jaren in Paleochora omdat zij daar een aantal weken Pilates gaf aan landgenoten. We bespraken van alles over en weer, over werk en kinderen en nog meer. Uiteindelijk kregen we haar emailadres en gaven wij de url van onze website. Het was een erg leuke avond geweest.

Zondag 27 september - Naar het Grammenos-strand

Toen we die ochtend opstonden was het een beetje fris en het motregende. Veel mensen kwamen langslopen met een paraplu. Maar toen we na ons traditionele rustige ontbijtje en ons tweede kopje koffie de deur uitgingen brak de zon door.

Het zou een dag worden van afwisselend zon en wolken, maar wel heel aangenaam. We reden vandaag naar het gebied ten westen van Paleochora. We reden met de aantekeningen erbij, die we thuis hadden gemaakt van eventueel te bezoeken stranden. Google was onze assistent in het vinden van de juiste weggetjes. We bezochten als meest westelijke plek, het strand van Krios. Er werden hier volop ligbedjes verhuurd en er stond een bord dat dit de laatste plek was waar je naar het strand kon gaan; de meest westelijke plek dus van Kreta's zuidkust. Het dichtstbijzijnde was nu Elafonissi, aan de westkust. Er was echter nog een mogelijkheid om over de berg te klimmen, om zo het strand van Viena te bereiken. We zagen wat wandelaars de berg op gaan, maar zij kwamen na korte tijd weer terug. Wij stapten weer in de auto.We keken nog even bij Kontoura Pelekanou, dat letterlijk betekent: de contouren van een pelikaan. Vanaf een afstandje leek de kleine landtong inderdaad op de snavel van een pelikaan. Het strand zelf is niet zo bijzonder. Onderweg kochten we iets te eten in een supermarkt en na een snelle lunch reden we naar Grammenou. Het strand daar is erg groot en lang en het ligt aan een enorme landtong. Het bestaat uit zand met kiezels. Er waren maar weinig mensen en wij zochten een mooie rustige plek, waar we een aantal uren bleven.

Daarna reden we terug naar Paleochora. We fristen ons een beetje op en gingen met onze muziekspullen de stad in. Aan de boulevard vonden we een geschikte plek om te zingen. Ongeveer een uur hebben we daar met veel plezier een deel van onze Griekse liedjes gezongen. Af en toe scheen de zon en af en toe viel er een regendruppel. De temperatuur was prima en de reacties van veel mensen was erg leuk. Toen we tussendoor de regenboog hadden gefotografeerd en de wolken erg donker werden en erg dichtbij kwamen, maakten we een einde aan onze sessie en zochten we een restaurantje op om te schuilen en natuurlijk om te eten. Het was weer een geslaagde dag geweest.

Toen we terugliepen naar huis zagen we een dansgroep die op straat optrad. We hoorden dat dit een jaarlijkse gebeurtenis was in het kader van de verbinding tussen Grieken en Pontische Grieken. Toen we inmiddels al thuis waren, kwam de groep door onze straat en werden er bekertjes raki uitgedeeld.

Maandag 28 september - Naar Topolia

Vandaag wilden we naar Topolia om de kunstenaar Manolis Tsouris te bezoeken. We waren 13 jaar geleden in zijn winkel geweest in Elos. Later waren we weer een keer in de buurt geweest en lazen we dat hij verhuisd was naar Topolia. Via Sarakino, Strovles en Mili, reden we naar Topolia. Daar zagen we de plaats waar zijn atelier nu is. Er was daar echter geen winkel en Manolis zelf was er ook niet. We dronken koffie op een terrasje en informeerden naar hem. Hij bleek zijn winkel te hebben in Voulgaro, een dorp dat 3 kilometer verderop ligt. Daar reden we naar toe en vonden al snel zijn winkel. Manolis was er ook en heette ons welkom. Hij was in die 13 jaar aardig wat dikker en grijzer geworden, maar was nog steeds de exentrieke vriendelijke man van toen. We keken rond in zijn winkel, vol met prachtige dingen, gemaakt van olijvenhout. Het was zoveel dat je er bijna een dagtaak aan zou hebben om alles nauwkeurig te bekijken. Ondertussen maakten we een praatje en liet ik hem de pagina zien van onze website, waarop hij zelf te zien is en zijn winkel, die toen nog in Elos was. We wilden graag iets kopen, maar omdat we alleen met handbagage reisden, konden we geen grote dingen meenemen. Toen we uiteindelijk een setje oorbellen en een komboloi hadden uitgezocht, legden we deze op de toonbank om af te rekenen. Tot onze verbazing betaalde hij zelf het verschuldigde bedrag aan zijn collega. Hij zei erbij dat dit zijn cadeau voor ons was. Daarnaast kregen we nog allebei een hanger met een steen eraan en moesten we samen met hem proosten met een glaasje raki. Ondertussen werden onze cadeau's door hem zelf ingepakt. Allemaal stukjes papier, zorgvuldig uitgeknipt met een kartelschaar en aan elkaar gezet met een nietmachientje, net als 13 jaar geleden. Nu echter ook de letters A en B en het cijfer 20 erop. Hij had onze namen gevraagd en wij hadden zelf spontaan gezegd dat we al bijna 20 jaar samen waren. Tot drie keer toe schudden we handen en zeiden we sto epanidin; tot ziens. Na nog een laatste foto van de buitenkant van de winkel reden we beduusd weg.

Via Herethiana en Kaludiana gingen we verder naar Kissamos, waar we 13 jaar geleden verbleven. Met het uitzicht op zee aten we gezellig wat op een bankje. Het was lekker, in de zon en de wind en net niet te koud. Het bezoek aan Manolis hield ons nog steeds bezig.

Via Zerviana, Platanos, en Sfinari, reden we langs de mooie westkust naar Amigdalokefali. Daar maakten we fotos van het uitzicht op de weg naar Livadia. Dat hadden we eerder al eens gedaan, maar toen was het nogal mistig. Nu hadden we een prachtig helder uitzicht, goed voor een scherpe foto. In Kefali dronken we koffie en daarna reden we via Elos, Mili, Trovles Vothiana en Voutas weer terug naar Paleochora. Thuis bakte Anette een omelet met groente en daarna liepen we de stad in om wat te winkelen. We dronken nog een wijntje op een terrasje en wandelden daarna terug naar huis. Daar keken we een beetje tv en bespraken we de gebeurtenissen van die dag, en wat voor route we overmorgen zouden nemen naar Mirtos.

Volgens Google was de kortste weg: 4.25 uur, De route liep dan vanaf Paleochora direct naar het noorden, naar Travonitis. Vervolgens geheel naar het oosten en bij Agios Nikolaos weer naar het zuiden. Wij zelf wilden eigenlijk zoveel mogelijk langs de zuidkust rijden, vanaf Chora Sfakion, maar dat zou ruim 6 en een half uur in beslag nemen. Naar het noorden is vanaf Paleochora altijd nodig, want je moet om de Lefka Ori heen. Daar zijn geen wegen. We besloten om vanaf Travonitis door te rijden tot bijna bij Rethymnon en dan af te slaan naar Agia Galini. Dan via Moires en Agii Deka verder naar het oosten. Die rit zou dan ongeveer 5 uur duren en was tenminste afwisselend en interessant. Na dit besluit gingen we lekker slapen.

Op het kaartje van Manolis, dat ook in het bijzonder ingepakte pakketje zat, stond zijn telefoonnummer: 0030 69 48 46 5002

dinsdag 29 september - naar het strand van Anidri

In alle rust genoten we van ons ontbijtje op het balkon. De lucht was strak blauw en de temperatuur was ook hoger dan de afgelopen dagen. ons plan was om naar het strand te gaan vandaag en de weergoden hadden het blijkbaar goed met ons voor. Na ons ontbijt pakten we de strandspullen in en reden we naar het Anidristrand. Het was er drukker dan de eerste keer, maar we konden een fijne plek vinden, tussen de rotsen, vlak bij het water. Na enige tijd besloten we ook ons zonnescherm op te zetten want het was best wel warm en af en toe een beetje schaduw was dan welkom. We hadden onze lunch meegenomen en genoeg water. Het werd een heerlijke middag.

Woensdag 30 september - Reis van Paleochora naar Mirtos

De wekker zorgde ervoor dat we vanmorgen om 8 uur uit ons bed stapten. We hadden de meeste spullen de vorige avond al ingepakt, dus waren we snel klaar. Na iets eenvoudigs te eten en een kop koffie brachten we onze spullen naar de auto en namen we afscheid van de eigenares, die meestal op het naastgelegen balkon zat. De poetsvrouw was er ook en we kregen van beiden een dikke knuffel toen we gedag zeiden. We bedankten voor alles en zwaaiden nog een keer toen we wegreden. We reden naar het noorden via dezelfde weg die we op de heenreis hadden genomen, via Kantanos en Kakopetros. Een eindje voor Travonitis sloegen we af naar het oosten en in Gerani, een eindje ten westen van Rethymnon, deden we nog een paar boodschappen bij de lidl.

Via Armeni en Spili namen we de weg die naar het zuidoosten gaat en in Agia Galini maakten we een stop. We parkeerden de auto in de buurt van de plek waar we in 2011 onze slaapplek hadden gehad. We liepen langs de slingerende hoofdweg naar beneden. Daar herkenden we nog veel. We dronken koffie op een terrasje en genoten van de rustpauze en de aangename herinneringen die we hadden aan de vakantie destijds in Ag. Galini. Via de voor ons bekende weg over de trappen liepen we terug naar de auto.

Via Timbaki en Moires reden we verder naar Agii Deka. Hier hadden we de afslag moeten nemen naar het oosten, naar Pirgos, maar die reden we voorbij. We kwamen achter onze fout, toen we Agia Varvara binnen reden. Met behulp van Google reden we nu binnendoor verder via Megali Vrisi en Larani en even later reden we alsnog Pirgos binnen. Onderweg stopten we nog een keer om iets te eten. In het noorden van Kreta was het erg regenachtig geweest en onderweg in de bergen viel er ook regelmatig regen. Maar nu we verder naar het zuiden waren gereden knapte het weer eindelijk op en scheen de zon overwegend. We reden verder via Vianos en Mournies en om een uur of 6 kwamen we aan in Mirtos. We verbaasden ons over het aantal auto's dat op de parkeerplaatsen stond en ook langs de toegangswegen. Het was eigenlijk niet in verhouding met de grootte van Mirtos. We pakten de hoofdzaken uit de auto en zochten de eigenaar van ons nieuwe appartement op. Hij verwachtte ons en vroeg ons met hem mee te lopen. Echter viel ons meteen op dat we niet direct aan het strand zaten, maar in een straatje verder weg. Bovendien bleek dat er ook geen tv aanwezig was, zoals in de beschrijving stond. Het was allemaal niet zo erg, maar misschien zouden we hem er later nog op aanspreken, dat beschrijving en werkelijheid niet met elkaar strookten.

We haalden de rest uit de auto en lieten ons vervoermiddel achter op de parkeerplaats. Nadat we ons kleine onderkomen een beetje hadden ingericht, gingen we naar beneden om ergens te eten. Het restaurant direct onder ons, waar we de wificode moesten vragen, zat vol. Maar aan de rand van het strand, bij "Flisvos", was nog plaats genoeg. Het was erg gezellig en het eten was heerlijk. Na nog een ouzootje op het balkon gingen we lekker slapen.

Donderdag 1 oktober - naar Ierapetra - regen en nog eens regen...

In de nacht waren we regelmatig wakker geworden van het onweer. Het was al vrij snel begonnen en hield de rest van de nacht aan. Ondertussen kwam de regen met bakken uit de hemel en dat ging nog tot ver in de ochtend door. We ontbeten op ons gemak en besloten eerst maar even af te wachten. Ondertussen ging Anette verder lezen in haar boek en ik beschreef de route van gisteren in ons reisverslag. Toen het iets minder hard regende zijn we naar de auto gelopen en naar Ierapetra gereden. We reden een beetje door de stad en stopten vlakbij een Chinese winkel, waar we een paraplu kochten. Nu konden we tenminste ergens naartoe lopen zonder doornat te worden. We parkeerden de auto in de straat die van het kasteel naar het centrum loopt, vlakbij het Oosters ogende appartement en het voor ons bekende restaurant "Gorgona". Bij "Napoleon" gingen we naar binnen voor koffie en een eenvoudige lunch van gebakken kleine visjes en een choriatikisalade. De naam Napoleon komt overigens vaker voor in Ierapetra en er is zelfs een Napoleon-huis. Er gaat een verhaal dat Napoleon in dat huisje een keer de nacht heeft doorgebracht. Na de lunch reden we, nog steeds in de regen, terug naar Mirtos. Het was inmiddels een stuk helderder geworden, maar het was nog steeds nat en bleef doorregenen tot 6 uur. We waren een paar uur in ons appartement gebleven en liepen tegen zevenen naar het restaurant beneden ons, om daar te gaan eten. We hadden daar gisteren een tafel gereserveerd. Het eten was erg lekker en de regen was gestopt. Echter, om negen uur begon het weer te gieten en te onweren. Morgen strand? Kweenie...

vrijdag 2 oktober - A room with a view - naar het strand van Tertsa

We stonden op om 9 uur, want we hadden plannen om te verhuizen. We hadden gisteren de eigenaar een bericht gestuurd met de vraag, waarom wij niet de kamer hadden gekregen die we hadden geboekt. In Booking.com stond zwart op wit vermeld dat we 5 meter bij het strand vandaan zouden zitten, met uitzicht op de zee en dat er ook een tv zou zijn. Dat alles hadden we nu niet, dus wilden we weten waarom dat zo was. Er kwam geen antwoord op de vraag, maar wel het voorstel om van appartement te wisselen. We moesten dan in de ochtend naar de receptie komen. We antwoordden terug dat we er tussen 10 en 11 uur zouden zijn. Na ons ontbijt stopten we onze rugtassen zoveel mogelijk vol en liepen we naar de receptie. De baas was er niet werd ons gezegd, maar hij zou over een uur terug zijn. In de tussentijd maakten we een wandeling door het dorp en langs de boulevard. Toen hij er na een uur nog niet was belden we hem op. Hij zei dat hij onderweg was en binnen 5 minuten zou aankomen. Niet lang daarna spraken we hem. Het appartement moest nog worden schoongemaakt, maar niet veel later konden we met al onze spullen onze intrek nemen. We kregen nu echter een kamertje dat nog kleiner was dan het eerste, met een minikoelkastje, 1 eetlepel, 1 theelepeltje, 2 vorken en 1 bord. Het stopcontact bij de deur hing er 5 cm uit en de wc-deur kon niet dicht omdat hij aan de onderkant vermolmd was en daarom twee keer zo dik. Maar wat we WEL hadden, was een schitterend uitzicht over het strand en de zee. De tv was er wel, maar de antenne was niet aangesloten en er was geen zapper.

Het regende af en toe alweer, maar we hadden goede hoop dat het niet zo zou blijven. We pakten onze strandspullen, inclusief lunch en zonnescherm maar deze keer ging de paraplu uit Ierapetra ook mee. We wilden naar het strand van Tertsa en daarvoor moesten met de auto dwars door Mirtos, over de niet zo brede hoofdstraat. Vlak voordat we het dorp zouden verlaten kwamen er twee auto's achteruit terugrijden. Vanaf de andere kant leken ook auto's te komen, maar het was nog niet duidelijk wat het probleem was. De beide auto's reden dan weer een meter vooruit, dan weer een meter achteruit. Tot twee keer toe moest ik claxoneren om deuken te voorkomen. Wij reden met de auto naar de uiterste zijkant om de twee laverende auto's voorbij te laten gaan. Toen eindelijk de eerste auto naast ons, verder naar achteren reed, vroeg ik wat er aan de hand was. De vrouw achter het stuur antwoordde paniekerig: "It is full". Ik zei dat ze dan naar de kant moest gaan, maar ze luisterde niet en bleef met horten en stoten achteruit rijden en zo ook de volgende auto. Ondertussen kwamen de tegenliggers dichterbij en reden ons voorbij. Er was ruimte genoeg en toen de laatste auto was gepasseerd, reden we zonder een enkel probleem de straat uit, naar Tertsa. We kenden de weg nog van jaren geleden en ook het strand net voorbij het dorp. De zon was inmiddels weer gaan schijnen en niet lang daarna lagen we op het strand, heerlijk in de zon. Het werd zelfs warm van tijd tot tijd en het water was heerlijk. Om een uur of 4 wilden we weer gaan inpakken. We moesten dit plotseling versneld doen want het begon te regenen. Maar gelukkig hadden we de paraplu meegenomen. Zo kwamen we droog bij de auto. Tijdens de rit naar boven, via Sikologos, regende het eerst nog wel aardig, maar even later werd het droog. We hoorden dat het in het noorden van Kreta flink tekeer was gegaan met overstromingen en aardverschuivingen. Met name werd Livadia genoemd, maar dat ligt geheel aan de westkust. Daar hadden wij pas nog foto's gemaakt van de mooie slingerweg naar beneden. Dan hadden wij hier nog niets te klagen.

In de avond gingen we eten bij een restaurant aan de boulevard. Het was erg gezellig en lekker. We hadden die avond tot twee keer toe een alert gekregen op onze mobiel. Er werd gewaarschuwd voor het extreme weer dat vanavond zou beginnen en zou voortduren tot morgenavond. Het regende inmiddels alweer en het onweer kwam steeds dichterbij. Voor we gingen slapen hebben we nog even op bed gezeten, iets anders kon niet, de enige stoelen die we hadden stonden buiten en die waren nat. In de nacht bleef het onweren, bijna de hele nacht door.

zaterdag 3 oktober - opnamen van "Den tha xanagapiso"

Toen we opstonden tegen negenen, was het een beetje wisselend bewolkt. De zon kwam er af en toe door en de temperatuur was lekker. We droogden de tafel buiten af en legden onze stranddoeken op de vochtige stoelen, om droog te kunnen zitten. De lucht was dreigend en er kwam een dikke bui boven ons hangen, maar verder dan drie druppels ging het niet. Ons ontbijt op het balkon was alvast geslaagd. We wisten nog niet hoe we deze dag zouden invullen, want veel zou afhangen van het weer. Strandweer was het niet en daarom besloten we om met onze zangspullen het dorp in te gaan om een plekje te zoeken om te zingen. Langs de boulevard leek niet zo geschikt, want daar waren eigenlijk alleen maar plekken waar je dicht bij een restaurant of ander terras zat. Bovendien waren daar geen muurtjes om op te zitten. We kozen uiteindelijk voor een plekje tegenover een appartementencomplex. We hadden anderhalf liedje gezongen en al vier leuke reacties gehad, maar toen kwam het commentaar van een oude vrouw, die graag haar middagdutje wilde doen. Ze was niet boos, maar vroeg vriendelijk of we ergens anders wilden gaan zitten. We besloten om het op dit tijdstip niet weer in Mirtos te proberen. We gingen met onze spullen naar de auto en reden een stukje in de richting van Tertsa, om daar opnamen te maken van "Den tha xanagapiso". We hadden thuis al een goede geluidsopname en wilden daar tijdens ons verblijf op Kreta een mooie clip bij maken. Een eindje buiten Mirtos stond er een hek op de weg, met een bord dat de weg was afgesloten. Waarschijnlijk was het hier niet meer begaanbaar na de regen van afgelopen nacht. We parkeerden de auto en begonnen met het opnemen. We zongen het liedje in totaal drie keer, waarbij we elkaar filmden en ook een keer samen in beeld waren. Van het "harde werken" hadden we honger gekregen en daarom besloten we om eerst lekker te lunchen bij Flisvos. Daarna liepen we terug naar huis. Inmiddels regende het weer en hadden we ook weer een alert op onze telefoon gekregen. Het was weer een waarschuwing voor zwaar weer, nu speciaal voor de regio Lassithi en Ierapetra. Dat betende dat wij misschien nu ook de klappen zouden krijgen.

We hadden nog tijd, die middag, want het was nog vrij vroeg. We besloten om nog een ritje te maken. We reden een eindje in de richting van Viannos en sloegen af naar Mithi, een klein dorp dat iets meer in de bergen ligt. Je kon van daaraf ook naar de kloof van Sarakina. Omdat we langzamerhand stukken weg tegenkwamen die behoorlijk waren overspoeld met modder en stenen, besloten we terug te rijden naar de hoofdweg en daar Viannos nog wat verder te volgen. We sloegen nog een keer af naar Loutraki, een heel klein dorp. De weg liep na verloop van tijd dood en wij keerden om. Het was nu ook tijd om naar huis te gaan, want de zon stond inmiddels al laag.

Na een kopje koffie op het balkon liepen we naar de boulevard om te eten. Uiteindelijk viel onze keuze op "Elia". De tafels en stoelen oogden niet zo Grieks, maar de keuken bleek uitstekend te zijn. We hadden een heerlijk diner met dolmades, feta saganaki en lavraki (zeebaars). Het was weer een tijdje droog geweest, maar nu regende het weer. Toen we afgerekend hadden, hadden we geluk; we konden droog naar huis lopen, maar voor we de deur hadden geopend begon het alweer. Maar al met al hadden we toch een leuke dag gehad.

Zondag 4 oktober - dierendag !! - "Singing in the rain" - naar Kritsa en Ierapetra.

Toen we opstonden regende het weer, maar het klaarde wel wat op. De aftandse houten stoelen die buiten stonden, waren doorweekt en begonnen gewoon te rotten. De spijlen vielen er al uit. Maar, onze buren uit Tsjechie, waren inmiddels vertrokken en dat betekende dat we de oude stoelen van ons konden ruilen met die van hen. Die waren van plastic en ook oud, maar die konden we tenminste afdrogen. Zo kwam het dat we deel 1 van ons ontbijt binnen op de rand van het bed moesten doen, maar voor deel 2 konden we buiten zitten want de regen was gestopt. Er was wel bewolking, maar het was niet meer zo dreigend als gisteren.

We besloten naar Kritsa te gaan. Daar waren we in 2016 een keer geweest. Het is een leuk dorp en we hadden wel zin om daar nog een keer te kijken. We namen onze zangspullen mee en zouden wel zien hoe de dag verder zou lopen.

Via Makrilia, Meseleri, Prina en Kroustas reden we binnendoor naar Kritsa. De laatste keer dat we deze route namen, was in 2016. Toen gingen we op de scooter naar Kritsa. Een eindje voor Kroustas was er toen een stukje onverharde weg. Dat was nu keurig geasfalteerd. In Kritsa maakten we een wandeling door het winkelgebied van het dorp. Het voornaamste speelt zich af langs de sterk omhooglopende hoofdweg en een paar dwarsstraten. We kochten een mooie ring voor Anette en voor mij een paar nieuwe slippers. Daarna hadden we een zeer smakelijke lunch in een klein restaurantje.

We verlieten Kritsa met de gedachte om ergens te gaan zingen. Er waren twee mogelijkheden; ten eerste Pachia Ammos, waar we langs zouden rijden en ten tweede Ierapetra. In Pachia Ammos was niets te beleven, dus reden we door naar Ierapetra. Op het pleintje, dicht bij de boulevard, daar waar de beide winkelstraten beginnen, vonden we een bankje dat precies op de goede plek stond. We installeerden ons en keken een beetje angstig omhoog naar de donkere lucht. We waren nog maar net begonnen en de regen kwam plotsleling met bakken tegelijk uit de hemel. Ondanks dat we de paraplu bij de hand hadden, om zoveel mogelijk alles droog te houden, waren we zelf flink nat geworden, maar ook een deel van onze spullen. Gelukkig was er niets echt beschadigd. De bladen van ons boek met bladmuziek zouden wel gaan krullen, maar dat was niet zo erg. We brachten alles in veiligheid onder een afdak en wachtten af. We hoopten dat het een bui zou zijn die snel overtrok. Dat bleek ook zo te zijn, maar we vreesden toch ook de volgende. Het leek echter droog te worden en terwijl we de lucht in de gaten hielden installeerden we ons opnieuw. Helaas mocht het niet zo zijn vandaag. Halverwege het tweede liedje herhaalde zich dezelfde catastrofe. Nu was alles nog natter. We pakten de spullen in en liepen onder de paraplu terug naar de auto. Even was het weer droog, maar toen we in de auto stapten begon het weer opnieuw. Toen we in Mirtos aankwamen bleek alles daar gewoon droog te zijn. We hingen alles zoveel mogelijk uit om te drogen, dronken koffie op het balkon en liepen daarna naar beneden, naar de boulevard om te gaan eten. Onderweg pikten we nog even een paar dingen op bij de supermarkt. We hadden lekker gegeten en toen we thuis kwamen voelde alles kil en vochtig aan en hebben we de verwarming aangezet op 23 graden!!

Maandag 5 oktober. - naar het strand van Arvi

Toen we die ochtend opstonden waren er alleen wat wolken te zien boven de bergen. Boven het strand en de zee was het geheel blauw. Na ons ontbijtje op het balkon pakten we de strandspullen om naar Tertsa te gaan. Maar dat zou toch nog niet zo eenvoudig blijken te zijn.

We reden door Mirtos, op weg naar de kustweg naar tertsa. Helaas stond er een hek op de weg met een bord dat je er niet langs mocht. We keerden om en reden langs de hoofdweg richting Vianos. Bij de afslag nar Gdonia sloegen we af naar de kust. We spraken een bewoonster in het dorp en zij raadde ons af om verder te rijden. De weg verderop zou te slecht zijn.

We reden terug naar de hoofdweg en vervolgden deze verder naar Vianos. We namen nu de afslag naar Sikologos. Dit is de andere verbinding met Tertsa. Maar net buiten Sikologos stond er weer een bord op de weg; Tertsa was niet bereikbaar. We vroegen het nog aan een man die langsgereden kwam. Hij beaamde ons vermoeden en we reden weer naar de hoofdweg, weer verder richting Vianos. Een eindje verder namen we de afslag naar Arvi. Daar kwamen we bij het strand.

Het was niet helemaal onze eerste keus, want het strand lag een beetje dicht langs de weg, maar de zon scheen, het was een mooi en rustig zandstrand en het was heerlijk warm. Af en toe konden we bij de bomen een beetje schaduw vinden. Daarom bleef ons zonnescherm ingepakt. Er kwam slechts twee keer iemand langs lopen, verder waren we met ons tweeen. Maar, net toen we lekker lagen te doezelen in de warme zon, schrokken we van een hard geluid. Er was vlak naast ons iets op het zand gevallen. Toen we opkeken bleek het een klapstoeltje te zijn. De eigenaar kwam er achteraan gelopen en zag dat we geschrokken waren. Hij had ons niet gezien en gooide het stoeltje voor zich uit, dan hoefde hij het niet het heuveltje af te dragen. Hij zei sorry voor het voorval en zocht daarna ook een plekje op het strand.

We genoten van de heerlijke zonnige dag en bleven tot 5 uur op het strand. Vanaf Arvi reden we via Sidonia en Psari Forada weer terug naar Mirtos. In onze kamer was het weer een beetje aangnaam geworden. De zon had het interieur opgewarmd en de vochtigheid was aardig verdwenen. We fristen ons lekker op en gingen naar de boulevard om te eten. We aten voor de tweede keer bij "Elia", het eten was daar erg lekker. Thuis zaten we nog even een spelletje te doen op onze mobiel. Daar waren we een paar avonden geleden aan begonnen, omdat we geen tv hadden en buiten was het regenachtig.

Dinsdag 6 oktober - naar Tertsa

We ontbeten op een zonovergoten balkon en pakten daarna snel onze tassen in voor het strand. We gokten erop dat het kustweggetje naar Tertsa weer open zou zijn en dat was het ook. Even later liepen we het pad op naar het strand. Op het eerste stukje, waar we al eerder hadden gezeten, zaten nu mensen. Wij besloten over de heuvel te klimmen en te kijken naar het strand ernaast. Daar waren een paar mensen maar druk was het geheel niet. Dit strand bestaat eigenlijk uit drie delen, gescheiden van elkaar door lage rotspartijen. Het verste deel is het kleinst en daar zaten al mensen. Wij streken neer op het middelste deel. Wij plaatsten ons ZONNETENTJE ZO 'N NET ENTJE bij de familie vandaan op het andere eind van het strand. We hadden een plekje op een mooi stukje strand, tegen een rotswandje waar hier en daar een plukje kritamo op groeide. Alle ingredienten voor een heerlijke dag op het strand. Die kritamo was echter niet meer zo geschikt om te plukken. De meeste takjes stonden in bloei en waren een beetje taai. Na een heerlijke middag reden we weer naar huis. We fristen ons een beetje op en na een kopje koffie op het balkon, liepen we het dorp in. We wilden deze dag nog een keer proberen om ergens te gaan zingen. We vonden vlak bij de hoofdstraat, in een zijweg, een stoepje waar we net met ons tweeen konden zitten. We installeerden ons en begonnen met de eerste nummers. So far so good. In Paleochora hadden we met heel veel plezier aan de boulevard gezongen, maar In Mirtos en Ierapetra hadden we, voornamelijk door de regen, nogal pech gehad.

We hadden een paar nummers gezongen en toen werden we aangesproken door een man. Hij was van het restaurant om de hoek en het personeel had ons gehoord. Ze vonden het mooi wat we deden. Ze vroegen of we bij hen wilden gaan zitten om daar verder te gaan met zingen. Dat konden we natuurlijk niet weigeren. We raapten onze spullen bij elkaar en installeerden ons op het terras van " Avli". Er werd meteen gevraagd wat we wilden drinken en we kregen er ook een paar hapjes bij.We hebben meer dan twee uur gezongen, voornamelijk Griekse liedjes, maar ook af en toe andere. Het publiek vond het duidelijk de moeite waard en na korte tijd zat het hele terras vol. Wij zongen gewoon door, met af en toe een korte pauze om iets te eten. Onze wijn werd aangevuld en er kwam ook nog een grote schaal met souvlaki en friet op tafel. Meerdere malen werd er enthousiast geapplaudiseerd en ook langs lopende mensen bleven soms even staat. Het was een super avond. Op een gegeven moment waren de accu' s van onze speakers leeg en moesten we stoppen. De baas kwam nog even bij ons zitten en vertelde dat hij van ons en onze stemmen had genoten. Toen we het meeste van de aangeleverde heerlijkheden hadden weggewerkt, namen we afscheid van de baas en bedankten hem voor de gastvrijheid. Het was geweldig geweest.

woensdag 7 oktober - naar Tertsa

Toen we opstonden scheen de zon volop, net als gisteren. Voor de laatste dag was de keuze niet moeilijk; naar het strand natuurlijk en dan was Tertsa de eerste keuze. Omdat het tijd was om in te checken voor onze vlucht naar Rotterdam, probeerden we dat eerst, maar wat voor gegevens we ook invoerden, het wilden niet lukken. Uiteindelijk besloten we om het 's-avonds nog een keer te proberen en anders maar gewoon op de luchthaven, naar het loket te gaan. Toen we ons eten hadden besteld in het restaurant, waar we die avond gingen eten, probeerden we de incheckprocedure nog eens, maar het lukte niet. Het had waarschijnlijk te maken met het feit dat we hadden geboekt bij een overkoepelende maatschappij die er eigen codes e.d. op nahield. De conectie die er gemaakt moest worden met Aegean was erg ingewikkeld en leek niet te werken. We namen ons voor om dit in de toekomst te vermijden. Wanneer we via een overkoepelende zoekmachine of iets dergelijks weer iets zouden vinden dat we wilden boeken, zouden we direct op de site van de luchtvaartmaatschappij kijken.

Genoeg over het inchecken. We hebben heerlijk gegeten bij "Thalassa" en na nog een glyka apo to koutaliou met een raki, gingen we naar huis. We hadden het meeste al ingepakt en deden nu de rest. We gingen op tijd slapen want de wekker zou morgen vroeg afgaan.

Donderdag 8 oktober - terugreis naar Eindhoven

Om half zeven maakte de wekker een einde aan onze nacht. We hadden nog een restantje yoghurt met honing en maakten daarbij natuurlijk een bak koffie. Zo hadden we een snel maar ook aangenaam ontbijt. Ondertussen pakten we de allerlaatste spullen in en inspecteerden we onze kamer, die eigenlijk zo klein was, dat we deze gekscherend vergeleken met een container van opslagbedrijf Shurgard. Het voordeel van een kleine container is dat je snel klaar bent met inspecteren en bijna onmogelijk iets kunt vergeten om mee te nemen. Dat was nu een voordeeltje. Om half acht stapten we in de auto en reden we via Viannos naar Iraklion. Met behulp van Anette en mevrouw Google reden we vlot naar Monza, de autoverhuurder bij de luchthaven. Daar moesten we even wachten op de "inspectie". Even later liep een medewerkster van Monza een rondje rond de auto, nam de sleutel in ontvangst en beduidde met een vriendelijk knikje dat alles in orde was. Wanneer nu de financiele afwikkeling van Monza ook in orde zou komen, waren we erg tevreden over het bedrijf; goed voor een volgende keer dus.

In de vertrekhal van de luchthaven was het zo als altijd een chaotische drukte. We liepen naar de bali van Aegean en waren als eerste aan de beurt om in te checken. ID' s laten zien en instapkaarten meenemen. Het was in no time gebeurd. Bij Aegean mocht je maar 8 kilo handbagage meenemen. Op de heenreis bij Transavia was dat 10 kilo. Ik had in mijn tas wat extra dingen en bleek achteraf een gewicht van 11 kilo te hebben, maar daar werd niet naar gekeken. Bij de security check duurde het iets langer maar ging alles ook vlot. Even later zaten we aan de koffie, in afwachting van het openen van de gate. Om half twaalf vertrokken we in de richting van Athene en een half uur later landden we op de luchthaven van de hoofdstad.

Daar moest iedereen uitstappen en met de gebruikelijke bus naar het luchthavengebouw worden gebracht. Daar moesten we kijken waar vandaan onze overstap zou vertrekken. Deze bleek vertraging te hebben, maar om drie uur vertrokken we naar Rotterdam. We hadden een mooi uitzicht over Athene en later over de Golf van Korinthe. We zagen zelfs de brug bij Patra. De vlucht verliep soepel en drie uur later, dus vijf uur Nederlandse tijd, arriveerden we op de luchthaven van Rotterdam. Daar vandaan ging een bus naar het Meijersplein. Het Meijersplein is de verbinding van bus met metro wanneer je naar de luchthaven moet. Met de metro reden we naar Rotterdam Centraal, toen verder met de trein via Breda en Tilburg naar Eindhoven.

We hadden een supervakantie gehad...!!