Vakantie Lesbos - Anette en Bert - 4 t/m 25 juli 2008

Vrijdag 4 juli - Vertrek naar Lesbos

Op donderdag 3 juli pakten we onze koffers in en die avond, eigenlijk vrijdagmorgen heel vroeg, namen we om 1.00 uur een taxi naar het station. Daarvandaan stapten we op de nachttrein naar Schiphol, waar we om ongeveer 4.00 uur aankwamen. Onze vliegtijd stond op 7.10 uur, maar werd iets later. Om ongeveer 11.30 Griekse tijd kwamen we aan op de luchthaven van Mitilini, waarna we met een busje naar appartement Toula in Petra werden gebracht.
We pakten onze koffers uit en gingen daarna rondkijken in Petra, een gezellig plaatsje. Het was er niet druk. Volgende week zou dit nog een beetje veranderen, maar nu was het echt rustig. We deden de eerste noodzakelijke boodschappen en aten een eenvoudige maaltijd bij een van de tavernes.
Tijdens onze wandeling hadden we een adres ontdekt voor de huur van een scooter. De vrouw die ons aansprak was Nederlandse. Ze was de verloofde van de Griekse eigenaar of bedrijfsleider van de scooterverhuur. We reserveerden alvast een scooter; een mooi oranje exemplaar van 80 cc, en spraken af deze morgen te komen halen. De prijs voor drie weken was net zo hoog als vorig jaar voor twee; tweehonderd euro.

Zaterdag 5 juli - Voor de eerste keer naar Eftalou

Die morgen sliepen we heerlijk uit en ontbeten voor het eerst op ons kleine balkonnetje, grenzend aan ons kleine appartementje. Alles was klein en eenvoudig, maar voldoende voor ons tweeen. Na het ontbijt gingen we de scooter halen. Onze papieren waren ruimschoots voldoende. Alle toestanden die we hadden gehad met bromfietscertificaat en internationaal rijbewijs waren hier niet nodig geweest. Nu hadden we drie weken lang ons vervoer voor de deur staan, echt ideaal! We reden eerst naar Mithimna. De populaire naam van Mithimna is Molyvos. We reden eerst naar de oude burcht op de heuvel. Vanaf verschillende locaties op het eiland kon je Molivos zien liggen, het dorp waarvan de huisjes tegen de heuvel waren "geplakt" en helemaal bovenaan de ruine van het oude kasteel. Na het kasteel gingen we het dorp in. We winkelden wat en dronken een heerlijke frappe.
Daarna reden we verder langs de kust in oostelijke richting en kwamen in Eftalou. Op een gegeven moment hield daar de verharde weg op. Vanaf dit onverharde pad had je een prachtig uitzicht op een aantal strandjes naast elkaar. Aan de donkere kleur kon je zien dat deze stranden een vulkanische oorsprong hadden. Er waren maar heel weinig mensen en we besloten te gaan zoeken naar de plaats waar je dit strand kon bereiken. We reden uiteindelijk terug naar het begin van de onverharde weg en parkeerden daar de scooter, vlak boven het restaurant wat vlak aan het strand lag. Daarvandaan liepen we verder. De eerste twee stranden waren iets drukker, maar vanaf het derde strand waren er maar heel weinig mensen. Bovendien waren de meesten van hen bloot. We hadden dus een ideale plek gevonden en bleven daar de rest van de middag. We hebben heerlijk gezond en gezwommen. Dit zou ons strand worden voor de rest van de vakantie!
Na een heerlijke middag reden we terug naar Molyvos. Er was een restaurantje met live-muziek en we besloten daar te blijven hangen. Maar, de bediening was niet leuk, het eten was matig en de toetsenist was slecht, maar toch, we hadden het heel erg naar onze zin.
Op de terugweg konden we in Petra niet verder. De weg was afgezet vanwege een of andere festiviteit en er werd ons gezegd dat we om moesten rijden. We waren net een dag hier en nu moesten we een alternatieve route zoeken. Een week later was dat geen probleem meer geweest, maar nu was het lastig. Bovendien was het al donker. Na wat zoek- en slingerwerk vonden we een weggetje wat de goede kant op leek te gaan. Maar het bleek een weg te zijn waar nog "iets" aan gedaan moest worden. Na honderd meter hadden we net een berg zand en puin ontweken en daarna een paar gaten. Iets verderop eindigde de weg in een gigantisch gat, waar Anette en ik met scooter en al geheel in zouden kunnen verdwijnen. Gelukkig reden we rustig en konden we op tijd stoppen. Het gevolg was dan ook dat we "in een deuk" lagen, in plaats van in het gat. Er zat niets anders op dan maar weer terug te gaan en nog iets anders te zoeken. Uiteindelijk kwamen we midden in het dorp uit, reden bijna het terras op van een restaurantje en belandden net 2 meter voorbij de afgezette weg. Maar dat was net genoeg. We waren thuis en fristen ons lekker op. Daarna wandelden we naar cafe "Down Town" waar we een ouzo dronken en naderhand de glazen mee mochten nemen. Zo, die hadden we alvast! En dat kwam goed uit want in ons appartement hadden we drie borden, een paar vorken en een mes, maar geen glazen!
Onze eerste hele dag op Lesbos zat er op. We voelden ons helemaal thuis en genoten volop.

Zondag 6 juli - Naar Skalochori en Kalo Limani

We stonden niet te vroeg op en ontbeten op ons gemak op het kleine balkonnetje. Daarna gingen we met de scooter op weg. Via Skoutaros reden we verder naar Skalochori. Daar genoten we van een frappe op het centrale pleintje, onder de plataan. We wilden daarvandaan naar de kust, naar Panagia en vroegen aan iemand op het plein de weg. Deze vroeg weer iemand anders en vanuit het winkeltje en vanaf de overkant van het plein kwamen mensen aangelopen die de twee toeristen wel wilden helpen. Skalochori was niet bepaald een trekpleister voor toeristen en we kregen het idee dat we een soort bezienswaardigheid waren. Maar iedereen was vriendelijk en behulpzaam. Uiteindelijk bleek dat Panagia de naam was van een kerkje daar in de buurt en niemand wist precies waar dat lag. Uiteindelijk zijn we het dorp uitgereden en namen de afslag naar Kalo Limani. Dat betekent letterlijk "mooie haven" en het kon dus niet missen, dat we daar bij de zee uitkwamen. De geasfalteerde weg ging over in een hobbelpad, vol met gruis, keien en gaten. Maar na een half uur stuntwerk kwamen we dan toch in Kalo Limani aan. Het was inderdaad een mooi haventje, met aan de andere kant een klein strandje. Daar hebben we eerst even gezwommen. In de enige taverne namen we een frappe en hadden we een leuk gesprekje met de eigenaar. Hij wees van alles aan op de kaart en beweerde dat we een kaart hadden van 10 jaar oud. Kalo Limani stond er niet eens op. In zijn bijzijn heb ik het op de kaart gezet. Dat gaf hem denk ik toch wel enige voldoening.
Aan het einde van de middag reden we over hetzelfde hobbelpad van een kilometer of vijf, weer terug naar de verharde weg. Toen terug naar Anaxos, het dorp naast Petra. Hier aten we feta saganaki. Het was volgens mij niet gemaakt van feta, maar van kaseri. Het was vrij zout en was niet helemaal wat we verwachtten, maar we hadden in ieder geval wat gegeten. Op het kleine strandje van Anaxos wachtten we de zonsondergang af. Daarna reden we het laatste stukje naar huis.
Daar namen we een ouzo op het balkon en gingen toen het dorp in. We hoorden muziek in de buurt en toen we op het geluid afgingen kwamen we in het centrum, bij een restaurantje waar een zanger met een bouzouki zat te spelen en te zingen. De rest van de begeleiding kwam uit een Yamaha-psr-550 keyboard, door middel van een midifile. Het totaal klonk goed en het was er gezellig. Regelmatig stopte de muzikant een nieuwe floppy in de diskdrive en zong dan weer verder. Wij hoefden niet meer te eten en gingen zitten bij cafe "Down Town". We gingen niet laat naar huis en bekeken daar de gemaakte foto's en de film, tot nu toe. Ik werkte het verslag bij en we keken nog een beetje TV. Jaja, we hadden een TV op de kamer. Alleen Griekse zenders, maar dat was juist wel leuk. Af en toe vingen we een paar woorden op.

Maandag 7 juli - naar het strand van Eftalou

We waren om ongeveer 10.00 uur wakker en na ons gebruikelijke "ontbijt-op-ons-gemak-op-ons-balkon" reden we de inmiddels vertrouwde weg via Mithimna naar Eftalou. Deze keer liepen we door naar het 4e strandje. Hier was een mooie plek met onder de rotsen een beetje schaduw. We hadden een heerlijke middag en bruinden lekker bij. Verbranden deden we gelukkig niet. Het was heet en af en toe was er wat verkoelende wind. De golven waren dan ook hoger dan de vorige keer. We hadden onze snorkelspullen ook meegenomen, maar door de hogere golfslag was het water een beetje troebel. Er was dus niet zoveel te zien. Verder was alles perfect. Vorig jaar hadden we allebei op dezelfde middag tijdens ons uitstapje naar Simi, onze slippers kapotgelopen. Nu gebeurde hetzelfde. Van ons allebei liet een slipper het afweten. Gelukkig had ik een stuk touw in de rugtas zitten. Hiermee heb ik beide slippers kunnen repareren. Uiteindelijk hielden ze het de hele vakantie nog vol!
We waren om 7.00 uur thuis, fristten ons op en kleedden ons om. We wilden naar een restaurant in Petra waar live-muziek zou zijn. Op diverse plaatsen hadden we aankondigingen gezien. Maar bij aankomst daar bleek de muziek niet door te gaan vanwege het overlijden van een oude vrouw daar vlakbij in de straat. Het was nu verplaatst naar de volgende dag. Op het terras bij Machalas waren echter twee zangers bezig, met gitaar en bouzouki. Ze waren heel goed en met veel genoegen hebben we daar de avond doorgebracht.

Dinsdag 8 juli - naar Kalloni, Agios Paraskevi en het klooster van Limonos

Die morgen waren we om 10.00 uur wakker en na het ontbijt vertrokken we via Lafionas en Dafia naar Kalloni. De weg naar Kalloni was goed berijdbaar en had veel bochten, zoals eigenlijk overal op het eiland. Af en toe moesten we flink afremmen vanwege heel scherpe haarspeldbochten. Al met al was het een prachtige weg om te rijden. In Kalloni maakten we onze eerste stop. We keken wat rond in de winkeltjes en dronken een frappe op een terrasje. Daarna reden we verder naar de kust, naar Skala Kallonis. Op een stoepje bij de boulevard aten we het broodje op wat we hadden meegenomen. Daarna reden we terug in de richting van Kalloni en sloegen we rechtsaf in de richting van de hoofdstad Mitilini. Even verder gingen we linksaf naar Agios Paraskevi. Onderweg hadden we een mooi uitzicht op de kustlijn en Alikes, de plaats waar men in ondiepe meertjes het water liet verdampen om zo het zout over te houden. Een grote berg wit zout tussen de meertjes was een stille getuige van het resultaat van de zoutwinning. In Agios Paraskevi keken we een beetje rond en reden toen door over een weg die later overging in een onverharde hobbelweg. Onderweg, vrij hoog in de heuvels zagen we een groep varkens, luierend in een modderpoel. Toen we stopten om ze te fotograferen namen ze de benen (poten). Slechts een enkele waagde het om terug te komen en die konden we op de film vastleggen. Waar het pad ons uiteindelijk zou brengen wisten we niet en daarom zijn we omgekeerd en weer teruggegaan naar Agios Paraskevi. Later kwamen we erachter dat er een doorgaande weg, of pad, bestaat tussen Agios Paraskevi en Mantamados, aan de andere kant van de bergketen. Deze weg werd een van de weinige wegen op Lesbos die we niet hebben bereden.
Terug in Ag. Paraskevi namen we op een van de grote terrassen plaats voor een ouzo met meze. Het was bijna uitgestorven in het plaatsje. De ober vertelde dat de meeste mensen nu naar het strand gingen of lagen te rusten. Tegen de avond zou het weer drukker worden. Na het betalen van de rekening, van slechts 4 euro, zetten we onze helmen weer op en reden we terug richting Kalloni. Bij Dafia sloegen we af in de richting van Skalochori en zo kwamen we langs het klooster van Limonos. Het klooster ligt in een dal en vanaf de hoofdweg had je een mooi overzicht over het hele complex. We reden naar beneden en keken wat rond. Wat heel erg opviel, waren de kleine gebouwtjes waarin zich de graven bevonden van verschillende mensen, waarschijnlijk koosterlingen. De naam en datum van overlijden stond op een bordje aan de voorkant van ieder huisje.
Na ons bezoek aan het klooster reden we terug naar huis, via Filia, Skoutaros en Anaxos. Daar maakten we eerst de rugtas leeg, die we elke dag meenamen, en deden we boodschappen in het winkeltje, wat inmiddels "onze" supermarkt was. We namen een drankje op een terrasje in het centrum, wat pal aan de achterkant van de supermarkt lag en gingen daarna naar huis om ons op te knappen.
De muziekavond in het zogenaamde "Traditional Restaurant" was gisteravond een dag uitgesteld, dus besloten we om er vanavond te gaan eten. Het viel een beetje tegen dat er geen live-muziek was, maar er werd mooie Griekse muziek gedraaid en er waren een danser en een danseres, die begonnnen met een aantal traditionele Griekse dansen. Daarna gebeurde waar ik al "bang" voor was geweest; ik had mijn slippers al speciaal thuisgelaten (...put on my dancingshoes..). Een voor een werden een aantal mannen uit het publiek gehaald en naar een stoel in het midden geleid. Ze moesten eerst op de stoel dansen en klappen om het ritme van de muziek; 7/8e maat, dus dat was voor de meeste toeristen al een opgave. Toen van de stoel afstappen, door het ene been op de leuning te zetten en de andere als tegengewicht op de rand van de zitting te laten staan. Dan de stoel zo langzaam en beheerst mogelijk laten kantelen en op de grond "afstappen". Even later stond ik dus de 7/8e te klappen op de stoel, die inmiddels al enkele keren naar beneden was gepetterd. Even later moesten de vrouwen er ook aan geloven en ook Anette ontsprong de dans niet; ook klappen op de 7/8e, helemaal zonder fouten! en daarna de stoel kantelen. Op een blauwe plek na ging dit ook goed. Na dit alles moesten we allemaal in een grote kring komen staan en werden ons de basispassen uitgelegd van een tweetal traditionele dansen. Dit begon best goed te gaan en eigenlijk was het ook heel leuk. Het was alleen jammer dat het tweetal dat de dansen instrueerde, de boel een beetje te commercieel aanpakte en daardoor ontaarde het geheel te snel in een soort verkapte polonaise. We moesten eten wat de pot schaftte en voor het eten en de dans betaalden we een totaalprijs. Al met al was het toch een leuke avond geweest. Na nog een afzakkertje op het balkon gingen we slapen.

Woensdag 9 juli - naar Eftalou

Na ons traditionele ontbijtje-op-balkon reden we eerst naar Molyvos om nieuwe slippers te kopen voor ons allebei. Daarna genoten we op een terrasje van een frappe met gebak. Na deze geslaagde missie reden we verder naar het mooie strand van Eftalou. Ons vorige plekje was al ingenomen door enkele anderen en daarom liepen we wat verder door. Ook hier vonden we een geschikte plaats; heel anders dan de vorige, maar wel heel mooi. Die middag was het water helder genoeg om te snorkelen en dat hebben we dan ook gedaan. Als souvenir namen we een paar mooie stenen mee.
In "Chrisi Akti", het restaurant aan het begin van het strand, bleven we die avond eten. We besloten om een grote vis te nemen voor ons samen en een choriatiki. Het werd ons aanbevolen door een van de obers, die erg aardig en behulpzaam was. De siamese poes, die we daar al vaker hadden zien lopen had ook wel zin in vis en af en toe kreeg ze van ons een stukje. Ze werd op het laatst wat vrijer en kwam op de stoel naast Anette zitten. Toen we waren uitgegeten en het bord met de kop en het geraamte van de vis wat naar de zijkant van de tafel hadden geschoven zag de poes haar kans schoon; in een enkele beweging van een sprong en een hap, ging ze er vandoor met de rest van de vis. Vlak bij onze tafel bleef ze zitten om zich te goed te doen aan haar verworven feestmaal. De ober maakte bij het opruimen van de tafel een opmerking dat we wel heel erg goed hadden gegeten, omdat het hele bord leeg was. We konden toen niet anders dan bekennen dat er een derde in het spel was geweest. Hij kon er wel om lachen en bleef heel hartelijk.
Na afloop reden we over de mooie weg via Molyvos terug naar huis. Na een lekkere douche zaten we nog even op ons balkonnetje en gingen toen slapen.

Donderdag 10 juli - naar Mitilini en Loutra

We stonden redelijk vroeg op omdat we deze dag naar Mitilini wilden gaan, een rit van zo'n 55 of 75 kilometer, afhankelijk of je de route ten noorden of ten zuiden van het Lepetimnos gebergte zou nemen. Wij gingen op de heenweg bovenlangs en op de terugweg onderlangs, zoals we ook met de bus vanaf de luchthaven waren gereden.
Op de heenweg reden we via Molyvos, Vafios en Argennos naar Sykaminia, waar we op een terras met een mooi uitzicht een frappe dronken. Daarna gingen we verder via Mantamados, Skala Nees Kidonis, Thermi, Pamfilla en Moria naar Mitilini. We reden eerst door naar de kasteelruine op de heuvel en daarna zakten we weer af naar het centrum. Daar parkeerden we onze scooter en gingen we eerst iets eten. De meeste winkels waren nu inmiddels gesloten en we besloten om eerst een ommetje te maken en meteen bezine te gaan tanken. Omdat we eerst geen tankstation konden vinden werd ons ommetje aanzienlijk groter dan we hadden gepland. We reden langs het vliegveld en langs de uiterste zuid-oostpunt van het eiland, langs Agios Ermogenis en daarna weer in noordelijke richting, In Loutra konden we uiteindelijk tanken. Na een frappe reden we verder naar het noord-oosten, met de baai van Gera aan onze linkerkant, om zo weer uit te komen in Mitilini. Daar gingen we opnieuw aan de wandel, met name om te zoeken naar een boek met Griekse uitdrukkingen en gezegden, maar helaas hebben we dat niet kunnen vinden. We kochten een paar wafels met chocolade en een daarvan aten we op op een bankje dicht bij de haven. Mitilini was niet echt een leuke stad om nog eens terug te komen. Het aantal winkels viel een beetje tegen en echt gezellig was het ook niet. Achteraf hoorden we dat er bij de haven een standbeeld van de dichteres-musicus Sappho moest staan. Dat was nog wel iets geweest om te bekijken, maar dat hebben we dus gemist. Na de wafel reden we terug naar Petra, nu onderlangs, via Keramia en Lambou Mili. In Kalloni sloegen we af naar het noorden en in de bergen boven Kalloni aten we in een picknickhutje onze tweede chocoladewafel op. Het uitzicht over het vlakke, groene land rond Kalloni en de baai van Kalloni was hier bijzonder mooi. Na deze laatste stop reden we het resterende stuk, via Lafionas weer terug naar huis.
Na ons thuis te hebben opgefrist gingen we nog even naar het centrum om iets te drinken. De wafels hadden de honger voor de rest van de avond verdreven; voorlopig wilden we even niet aan eten denken, maar we hadden een fijne dag gehad!

Vrijdag 11 juli - naar het strand (van Eftalou natuurlijk!)

Na ons gebruikelijke balkon-ontbijt vertrokken we naar het strand van Eftalou. We dronken eerst een frappe bij restaurant Chrisi Akti en zochten daarna weer een fijn plekje op het strand. We hebben een beetje gezwommen en heerlijk gezond. Er was een sterke wind en het was helemaal niet te heet. De laatste uren zaten we op een grote vlakke rots, die rond die tijd precies naar de zon was gekeerd. Na een heerlijke middag genieten gingen we kort voor zonsondergang terug naar huis. Daar deden we eerst boodschappen en we kochten onder meer een zak grote garnalen, die we daarna thuis in de pan gooiden. We hadden daarmee een heerlijke maaltijd. Morgen stond er weer een grote rit op de planning, dus wilden we niet te laat gaan slapen. We bleven daarom de rest van de avond thuis en lagen nog lekker wat te lezen en te schrijven.

Zaterdag 12 juli - naar Sigri en Eressos

Die morgen merkten we dat de koelkast niet meer werkte. De contactdoos in het aanrechtkastje was naar beneden gezakt en de zekering in de muur bij de deur was uitgeslagen. Na inschakelen ontstond er een knal en kwam er een kleine steekvlam uit het aanrechtkastje. Dit was dus duidelijk een zaak om goed te laten repareren. Ons ontbijt bestond die morgen slechts uit een paar abrikozen en een yaourti me meli, want we wilden snel weg. We deelden de eigenares mede dat "to psichio den litourgie" en voegden er de onsterfelijke woorden aan toe: "elektrismos poef!" Een beetje Grieks en een beetje Eindhovens, maar de boodschap was duidelijk. Daarna vertrokken we naar Sigri, aan de westkust van Lesbos.
We reden via Skoutaros en Skalochori naar Vatoussa, daar dronken we eerst een frappe. Het was behoorlijk fris op de scooter. De temperatuur was niet zo hoog en omdat het nog vroeg was en de zon nog vrij laag stond, reden we soms flinke stukken in de schaduw. We dronken onze koffie dan ook lekker in de zon om weer wat op te warmen. Daarna gingen we verder, via Perivolis en Andissa naar Ypsilou. Daar weken we van de route af en klommen we omhoog naar de bergtop waar het kooster van Ypsilou lag. Het uitzicht vanaf die plaats was geweldig. Na wat foto's en een filmshot reden we langs dezelfde weg weer terug naar de hoofdweg en vervolgden onze route. We kwamen nog langs Paleochori en zagen toen Sigri voor ons liggen aan de kust.
De wind in Sigri was heel sterk en maakte het gewoon een beetje koud. We liepen naar de oude kasteelruine op de heuvel en aten daar ons broodje op. Daarna gingen we rondkijken in het dorpje zelf. Na nog een frappe op een terrasje gingen we verder. We namen de onverharde weg, die liep van Sigri naar Eressos. Het was een prachtige route door een ruig en grillig landschap. Meerdere malen stopten we voor een foto of gewoon om beter te kunnen kijken.
Toen we in Eressos aankwamen hadden we inmiddels honger gekregen en zochten we in het centrum op de "Platia Elefterias" een gezellig plekje op een terrasje. We aten kalamaria met choriatiki en vroegen ondertussen aan de eigenaar of er in Eressos iets te vinden was van dichteres Sappho. Volgens de geschiedenis was Mitilini haar geboorteplaats geweest en had ze in Eressos het grootste deel van haar leven doorgebracht. De ober deed de vraag af met een opmerking dat het maar een verhaal was en dat er in Skala Eressos, aan de kust misschien iets te zien was; hier in ieder geval niet. Na de lunch, die overigens heel smakelijk en niet duur was, reden we de berg verder af, naar Skala Eressos, ondermeer op zoek naar Sappho.
In Skala Eressos liepen we eerst een tijdje rond. Meerdere hotels en cafe's droegen de naam Sappho. Uiteindelijk dronken we een frappe bij cafe "Sappho" en vroegen de serveerster, die goed Engels bleek te spreken, om opheldering over de dichteres. Volgens de geschiedenis leidde Sappho een meisjesschool, waar speciaal werd onderwezen in muziek, poezie en dans. Vanwege de sfeer in de school en sommige regels uit haar gedichten, werd aan Sappho toegeschreven dat zij de vrouwenliefde zou aanhangen, die daarna "lesbisch" werd genoemd, van Lesbos dus. Uit andere verhalen blijkt dat ze getrouwd is geweest en een dochter had. Misschien zou zij biseksueel zijn geweest. Weer anderen vertellen dat ze zelfmoord heeft gepleegd vanwege een onmogelijke liefde met een veerman. Hoe dan ook, Sappho en Lesbos zijn in de loop van de geschiedenis verbonden geraakt met de lesbische liefde. Tijdens een nieuwsuitzending op de TV, enige tijd voordat wij naar Lesbos vertrokken, werd duidelijk dat de Grieken, met name de bewoners van Lesbos, niet meer het stempel wilden hebben van een eiland wat met lesbische liefde te maken had. De serveerster vertelde in het kort iets over de reden waarom er op het eiland zo weinig van Sappho was te vinden. Eigenlijk kwam haar verhaal neer op dat wat wij in de TV-uitzending al hadden gehoord. We kochtten een paar kleine beeldjes en een plaquette van de dame in kwestie en verlieten Skala Eressos. Via Mesotopos, het prachtige kleine dorpje Agra, Kato Kontissa, Parakila en Keramio reden we naar Kalloni. Daar aten we in het centrum een pita giros, eenvoudig en lekker. Tot slot reden we via Dafia en Lafionas weer naar huis. Daar douchten we ons lekker en brachten de rest van de avond door met TV kijken, vertalen en verslag schrijven.

Zondag 13 juli - naar Eftalou

Na de lange rit van gisteren, was het vandaag weer tijd voor een ontspannen stranddagje. We begonnen de dag met lekker uit te slapen en een uitgebreid ontbijt op ons balkonnetje. Terwijl we samen even op het voeteneind van het ene bed zaten om iets te bekijken, zakte het hele zaakje met een hevige plof in elkaar. We lagen in een deuk van het lachen. Dit had er al dagen aan zitten komen want het bed was erg gammel en al meer dan eens had ik het een beetje in vorm proberen te duwen. We vonden het een beetje genant om meteen de volgende dag weer naar de eigenaar te gaan, nu met de melding van een doorgezakt bed en besloten om er maar even niets van te zeggen. Vanavond zouden we wel verder zien. We reden op ons scootertje, dat we "Pim" hadden gedoopt vanwege de nummerplaat, opnieuw naar het mooie strand van Eftalou. Zoals altijd vloog de tijd daar om en "even later" reden we terug naar Petra. Na een heerlijke zondag, letterlijk en figuurlijk, knapten we ons op en gingen eten in het centrum. De zanger met de midifiles was er weer en dicht in de buurt vonden we een plaatsje op het terras. Een Griek kwam bij ons in de buurt zitten en begon een gesprek. Af en toe lichtte hij zijn verhaal toe in gebrekkig Engels en hij was helemaal verrukt dat wij een beetje Grieks spraken. Hij vertelde over zijn vrouw en kinderen en vroeg naar onze familie en waar we vandaan kwamen, waar we logeerden en hoelang we nog bleven. Ondertussen werd er gedanst en uiteindelijk waagden Anette en ik ons ook tussen het gezelschap wat voornamelijk uit Grieken bestond. We deden mee aan een traditionele Griekse dans! Aan het einde van de avond liepen we terug naar appartement Toula. Tot onze grote verrassing was het ingezakte bed gerepareerd!

Maandag 14 juli - naar Plomari

We hadden de wekker op 8.00 uur gezet omdat we vandaag weer een lange afstand zouden rijden. We wilden nu naar het zuidelijkste deel van het eiland, met name naar het plaatsje Plomari. Plomari is bekend vanwege de stokerij van "ouzo Plomari" en misschien konden we iets van de fabriek bekijken. Na ons ontbijt reden we eerst via de mooie en inmiddels bekende weg, naar Kalloni. Via Lambou Mili, Keramia, Paliokipos, Papados en Trigonas reden we naar Plomari. De route onderweg was geweldig mooi en we genoten volop van de rit. Voor we het wisten reden we Plomari binnen. Nadat we met de scooter wat hadden rondgereden, parkeerden we deze en gingen we verder lopen. Op een gezellig terras bestelden we twee ouzo's; ouzo Plomari.
De eigenares vroeg prompt welke ouzo, want er waren meerdere soorten die in Plomari werden gestookt. Ze gaf ons allebei een andere ouzo en zei dat we dan de beide konden proeven. Dat was leuk! Ze waren inderdaad behoorlijk verschillend en wij hadden al gauw onze voorkeursmaak. Gelukkig kozen we niet voor hetzelfde glas. De vrouw vertelde dat de zogenaamde ouzo Plomari van de stokerij van Arvanitis komt en dat hij de naam "ouzo Plomari" eigenlijk zonder algemeen goedvinden van de andere fabrikanten heeft aangenomen. Maar ook de ouzo van de fabriek van Varvayanni mag er zijn en die is natuurlijk net zo goed "ouzo Plomari". Ze vertelde dat we in de fabriek van Varvayanni wel iets konden bekijken, want daar was een deel van de fabriek ingericht als museum. We bedankten haar, keken nog even in het winkeltje aan de overkant en enkele andere en reden toen volgens de aanwijzingen die we hadden gekregen, naar de ouzostokerij van Varvayanni.
Het was leuk om daar binnen te kijken. Het kostte niets en we mochten ook gewoon fotograferen. Na afloop mochten we de 4 verschillende soorten die de fabriek maaktte, proeven. Van twee soorten namen we iets mee en voor ons allebei een gastendoekje met de opdruk van de fabriek.
We hadden het verste punt van onze ouzotocht gehad en begonnen aan de terugreis. We wilden via de wat meer westelijk gelegen weg terug. Deze weg liep door het binnenland en voerde over een deel van het Olympos gebergte. We reden via Megalochori naar het noorden en volgden de richting van Agiassos, een plaats die ongeveer even groot is als Plomari. Een eindje voorbij Megalochori hield de asfaltweg op en moesten we verder over de losse stenen. We wisten dat er een einde kwam aan deze weg want de aanduiding naar Agiassos hadden we een paar keer zien staan. En in vergelijking met het hobbelpad naar Kalo Limani was dit nog redelijk begaanbaar. Het was in ieder geval een prachtige weg, met heel vaak een mooi uitzicht op de witte top van de berg, die zelfs voorbij Kalloni nog te zien was. Soms kwamen we er behoorlijk dicht bij in de buurt. Maar uiteindelijk lieten we de 967 meter hoge berg links liggen.
Een eindje voor Agiassos eindigde de keienweg en konden we het asfalt weer ontspannen onder ons door laten glijden. We hadden inmiddels honger gekregen en besloten in Agiassos een restaurantje te zoeken. We reden wat rond en bereikten uiteindelijk het centrum, tenminste, wat daarvoor moest doorgaan. Maar er was geen restaurant te zien. Een eindje verder was een cafe en we stopten om te kijken of we daar misschien iets konden eten. De eigenaar kwam ons met een vragende blik tegemoet en ik vroeg of we hier iets konden eten. Dat bleek niet te kunnen en onze volgende vraag was, of er dan misschien een restaurant in de buurt zou zijn. "Kato" was het antwoord en "beneden" bleek niet zomaar een beetje lager te zijn, maar helemaal de berg af, buiten Agiassos, naar het laagland van de Gerabaai! Uiteindelijk vonden we in het kleine plaatsje Lambou Mili een eenvoudige taverne waar we een ouzo met meze konden krijgen.
Enkele kilometers voor Kalloni reden we vlak bij de kust. Daar gingen we via een pad naar het strand van de baai van Kalloni. Het omringende land was hier laag en het strand bestond uit zand, wat heel langzaam afliep naar de zee. Er waren slechts een paar Griekse families en aan de kant waar wij gingen liggen was het zelfs helemaal leeg. Het was heerlijk om in de late middag nog even te zonnen en te zwemmen. Ten slotte reden we verder, via Arisvi naar Kalloni en het laatste mooie stuk met de prachtige bochtige weg, via Dafia en Lafionas naar huis.
's-Avonds gingen we voor de tweede keer naar Machalas, waar de twee zangers met gitaar en bouzouki weer zorgden voor een fijne sfeer. De keuken was daar heel goed en we aten weer heerlijk. Toen de meeste mensen weg waren zat er bij ons in de buurt nog een groot Grieks gezelschap. Ze vroegen ons om bij hun te komen zitten. Dat hebben we gedaan en het was heel leuk. Onze Griekse opmerkingen sloegen aan en er werd op een leuke manier gereageerd. Na een gezellige avond liepen we in de kleine uurtjes weer naar huis.

dinsdag 15 juli - een stranddagje in Eftalou

Zoals inmiddels gebruikelijk na een lange reisdag, sliepen we vandaag lekker uit en genoten we van ons ontbijtje. We waren vergeten om een koffiefilter mee te nemen en hadden daarom in de supermarkt een speciale filterkan gekocht. Die was niet duur en je kreeg er nog een pak koffie bij ook! En de koffie smaakte prima. We hadden alleen heet water nodig en dat ging gemakkelijk in de (enige) pan die in ons keukentje stond. Het naar beneden duwen van het filter was alleen een kwestie van erg oppassen want meer dan eens duwden we te hard en ontstond er een fonteintje van heet water en koffieprut.
Na het ontbijt gingen we op weg. Eerst nog even een paar broodjes kopen voor op het strand en even tanken op de hoek. Toen gingen we verder naar Molyvos en namen daar de afslag naar Eftalou. Eerst dronken we een frappe bij Chrissi Akti, toen gingen we het strand op. Er was eerst veel wind op het strand en het was dan ook niet heel warm, maar wel lekker. Later ging de wind liggen en werd het meteen veel warmer. Al met al werd het weer een heerlijke middag. We kwamen tegen achten thuis. Daarna fristen we ons op en zijn we in de stad gaan eten.

woensdag 16 juli - naar de Profitis Ilias en Skala Sikaminia

We hadden vandaag weer een trip voorbereid, maar niet zo'n lange. We stonden dan ook niet bijzonder vroeg op en deden alles op ons gemak. Na het ontbijt met koffie, deze keer zonder knoeien, begonnen we aan ons rondje rond de berg. We wilden de weg rijden die geheel rond het bergcomplex loopt, aan de noordkant van het eiland. Het was eigenlijk een stuk van ons achterland. Het Lepetimnosgebergte ligt tussen Petra en de noord-oostkust. De top is met z'n 968 meter, de hoogste van het eiland.
Vanaf Petra reden we eerst via Lafionas, Stypsi en Ypsilometopo naar Pelopi. Daar dronken we koffie. Vanaf Pelopi reden we een klein stukje terug en namen toen de afslag naar de Profitis Ilias, een bergtop die reikt tot slechts 30 meter onder de hoogste top. De slingerende weg was onverhard en soms moeilijk te berijden, maar na alles wat we al eerder hadden gehad was het goed te doen. De omgeving was schitterend en de vergezichten adembenemend. Hoe verder we boven kwamen hoe harder de wind werd en de temperatuur daalde bij iedere meter die we vorderden. Eenmaal boven gekomen keken we uit over een gigantisch deel van het eiland. Het was jammer dat het niet geheel helder was, dan was het waarschijnlijk nog mooier geweest. We parkeerden de scooter vlakbij een paar masten die daar stonden, waarschijnlijk met zend- of ontvangapparatuur. De wind gierde er doorheen en dat maakte het bijna onmogelijk om iets tegen elkaar te zeggen. Op de rotspunt, die nog een meter of 10 hoger zat, stond een klein kerkje. We hebben nog gezocht naar een pad wat daar naartoe leidde, maar dat hebben we niet kunnen vinden. We schreven onze namen op een rotswand en maakten verschillende mooie foto's. Toen we uitgekeken waren reden we via dezelfde weg weer terug naar Pelopi. We reden door naar Kapi, waar we een ouzo met meze namen. Ook daar was het heel goedkoop; we betaalden voor alles tesamen slechts 5 euro. Vanaf Kapi gingen we verder langs Klio, naar Sykaminia en daarvandaan zakten we af naar de kust, naar Skala Sykaminias. Hier stopten we weer en liepen er wat rond. Verschillende vissers waren er bezig om netten te maken of te repareren. We bezochten ook het kleine kerkje aan de haven. Daar stak ik een kaarsje aan. Na een frappe op een terrasje reden we weer verder. We namen de onverharde weg van Skala Sykaminias naar Eftalou, een mooie weg, die soms vlak langs de zee liep. Uiteindelijk kwamen we bij Eftalou en keken we naar beneden op de strandjes waar we al zo vaak waren geweest. In Molyvos maakten we onze laatste stop. We winkelden eerst nog een beetje en gingen toen eten. Het balkon van het restaurant lag aan de zeekant en keek uit over de baai en de haven. In de bergen aan de oostkant konden we precies de Profitis Ilias zien, de top van 938 meter hoog, met de beide masten en de rots met het kerkje. Een paar uur geleden hadden we daar gestaan!
Het ritje van Molyvos naar huis was, zoals altijd, weer leuk en even later liepen we naar de supermarkt voor een paar noodzakelijke boodschappen. Daarna informeerden we bij Nirvana Tours hoeveel een dagtrip naar Turkije kostte. Ze vroegen normaal een prijs van 55 euro, maar nu hadden ze een aanbieding voor 35 euro. We besloten om morgen de reis te boeken. We pakten nog een afzakkertje bij "Down Town" en besloten de avond thuis met nog wat leeswerk en het bijwerken van het beknopte vakantieverslag, wat ik in de weken na onze thuiskomst uit Griekenland zou uitwerken tot een leesbaar geheel.

donderdag 17 juli - naar het rode strand van Tsonia

Na het ontbijt gingen we eerst naar Nirvana Tours en boekten daar de dagtrip naar Dikili, aan de Turkse westkust. Daarna gingen we op weg naar Tsonia. We reden via Molyvos, Vafios, Argennos en Sykaminia. Daarna kwam de weg naar Klio. Deze leidde langs een berghelling en bleef een aantal kilometers op dezelfde hoogte doorlopen. Aan de overkant van het dal liep de weg verder en je kon een groot stuk daarvan al overzien. Je wist alleen niet hoever de weg nog door zou lopen in dezelfde richting, voordat je aan de overkant aan de "terugweg" kon beginnen. Dat was een prachtig gezicht. In Klio sloegen we af naar Tsonia, om daar tenslotte uit te komen bij het strand. In een taverne aan het strand namen we eerst een frappe. Daarna zochten we een mooie rustige plaats om te zonnen en te zwemmen.
Het was er niet druk en je was je er bijna niet van bewust dat er ook nog andere mensen waren. Het strand van Tsonia stond bekend om zijn rode zand. Toen we het plaatsje naderden kon je al zien dat de rotswanden langs de weg veel rood bevatten. Op het stand, voornamelijk op de plaatsen waar het water de kleine steentjes regelmatig nat maakte, kon je duidelijk de donkerrode kleur van het zand zien. Vlakbij de plaats waar we lagen mondde een rivier uit in zee. De hele rivierbedding stond, zoals bij bijna alle riviertjes op het eiland het geval was, geheel droog. Met uitzondering van een lager gelegen gedeelte, wat grenste aan het strand. In deze groengrijs gekleurde poel, wemelde het van de schildpadden, die om een kapotte terrasstoel heenzwommen en regelmatig hun nieuwsgierige kopjes boven water uitstaken.
We moesten deze middag wel "netjes gekleed" blijven maar hadden het uitstekend naar onze zin. We bleven tot ongeveer 6 uur en reden toen via Klio weer terug naar Sykaminia. Daar aten we gavros, kleine gebakken visjes, die in z'n geheel konden worden gegeten. We zaten bij hetzelfde restaurant als waar we op weg naar Mitilini waren geweest. Alleen hadden we toen op het terras gezeten. Nu gingen we naar binnen omdat het vanwege de stevige wind een beetje fris was geworden. We reden daarna terug via Argennos, Vafios en Molivos. Het was fris op de scooter. We waren thuis om 20.35, net op tijd om nog een foto te maken van de ondergaande zon, die het water inmiddels al raakte.
De rest van de avond zijn we thuis gebleven. We waren allebei een beetje misselijk van de visjes, die blijkbaar niet goed gevallen waren. Jammer, het was nog wel "panselinos apopse", maar ach, "avrio ximeroni".

vrijdag 18 juli - naar het stand van Eftalou

We hadden een beetje een onrustige nacht gehad omdat de gavros de vorige avond niet lekker was gevallen, maar hadden toch wel voldoende geslapen en nu waren we weer fit gelukkig. Na het ontbijt reden we weer naar Eftalou. Het was warm die middag en we verbrandden allebei een beetje, maar niet zo dat we er last van hadden. Het was heerlijk geweest en die avond aten we weer een keer bij Xrisi Akti, aan het strand. Thuis fristen we ons lekker op en smeerden we onze droog geworden huid een beetje in. Tenslotte haalden we nog een paar noodzakelijke dingen in de supermarkt. We maakten het niet laat, want het was weer zover: de wekker stond op 8.30 uur!

zaterdag 19 juli - naar Nifida en Vatera

Het was vandaag weer tijd voor een lange trip en daarom stonden we wat eerder op. Om half negen begon onze dag met een ontspannen ontbijt. Om 10.00 uur reden we weg en begonnen we met de reeds bekende weg naar Kalloni. Daar sloegen we, zoals al eerder, af in de richting van Mitilini. Maar bij de baai van Kalloni reden we nu verder door naar het zuiden, in plaats van af te slaan naar Mitilini, in het zuid-oosten. Ook hier was een zoutvlakte, net als Alikes. We stopten nog even dichtbij om beter te kunnen kijken, en te proeven; het was dus echt zout! Via Achladeri, Vasilika en Polichnitos reden we naar Nifida.
Op een terras, vlak aan het water dronken we een frappe en namen pikilia te eten. We keken over het water uit op het land aan de overkant van de baai van Kalloni. De afstand naar de overkant was hier nog niet de helft van de afstand tussen Petra en Molyvos; naar schatting slechts anderhalve kilometer. Een eindje verder naar het zuiden kon je de opening naar open zee niet eens zien. Het leek of we aan een meer zaten.
Ons eten was lekker, maar omdat alles gefrituurd was, was het behoorlijk machtig. We hebben het overschot in een plastic zak gekieperd en zijn daarna verder gereden. Via Skala Polichnitos zijn we weer teruggereden naar Polychnitos. Daarvandaan gingen we verder, via Vrisa naar Vatera. Daar maakten we een langere stop. We dronken een ouzo aan het strand en gingen daarna lekker een poos zwemmen en zonnen.
We vervolgden onze weg naar het oosten, eerst langs een lange rechte weg langs de kust, daarna linksaf, de bergen weer in. We reden via Kato Stavros en Ampelikos naar Panagia. Ondertussen was de weg weer veranderd in een onverhard hobbelpad. Maar de omgeving was prachtig. We reden door de zijkant van het Olympos gebergte. Toen we terug waren gekomen uit Plomari reden we door de oostelijke helft, nu reden we langs de westelijke kant. Toen we de bergen uit waren reden we verder naar beneden en maakten we een frappe-stop in Lambou Mili. We zaten daar op een terras met een prachtig uitzicht over de bergen. Daarvandaan reden we verder naar de kust van de Kalloni-baai en voorbij Kalloni, in het picknick hutje in de S-bocht aten we croissants op die we hadden meegenomen. We zaten weer op dezelfde plaats als waar we al eerder een stop hadden gemaakt. Tot slot reden we het laatste stuk, via Lafionas naar Petra. Daar deden we na het opfrissen nog even boodschappen en vielen toen moe maar voldaan in slaap.

zondag 20 juli - naar Eftalou

Vandaag waren we weer hoog nodig toe aan een dagje strand. Lekker ontspannen, een beetje snorkelen en zwemmen en ondertussen wat bijbruinen, want we zagen nog zo bleek! Het strand van Tsonia was heel leuk geweest, maar we hadden nog geen plaats gevonden die Eftalou kon evenaren. Na een beetje uitslapen begonnen we aan een lekker ontbijt. Dat ontbijt werd in de loop van de tijd steeds Griekser; olijven, feta, kaseri en tomaat. De koffie zetten we op de Griekse manier en we besloten met Griekse yoghurt met honing. Na het ontbijt gingen we weer op weg naar Eftalou. De dag verliep zoals zoveel dagen die we al op het strand van Eftalou hadden doorgebracht. Iedere keer namen we wel een paar stenen mee. Ik weet niet wie de grootste stenengek is; inmiddels had Anette al meer verzameld dan ik. We kwamen er denk ik, niet onderuit om met koffers met overgewicht op het vliegveld aan te komen. Maar ach, de Grieken kijken daar meestal niet naar. Nu ook niet, hoop ik....
Ons stranddagje was niet een bijzonderheid om in de krant te vermelden, maar voor ons was het heel bijzonder. We genoten van de mooie omgeving, het water en de zon, maar bovenal van elkaar. We hadden het heerlijke samen!!

maandag 21 juli - sto apolithomeno dasos

Bij de informatie die we vooraf over Lesbos hadden verzameld, hadden we al gelezen over het versteende woud, een plaats waar door een vulkanische uitbarsting, lang geleden, een heel bos is bedolven onder de lava. Door een ingewikkeld en langdurig proces kan organisch materiaal in zo'n geval geheel vervangen worden door steen. En dat is destijds ook met een flink aantal bomen gebeurd.
Vandaag vertrokken we voor de tweede keer in de richting van Sigri, nu om naar het versteende woud te gaan. We reden eerst het bekende stuk, via Skoutaros, naar Skalochori. Daar dronken we op het centrale plein, onder de plataan een frappe. Een mannetje sprak ons aan met de woorden: "apo poe iste?". Wij antwoordden met: "imaste apo tin Ollandia". Daarna wilde hij weten of we wel wisten in welk plaatsje we nu waren. Ons antwoord was: "Skalochori, malista!" Hij moest lachen en kon het wel waarderen.
Daarna reden we door, via Vatoussa, Perivolis en Andissa, langs het klooster van Ypsilou en daarna namen we de afslag naar het apolithomeno dasos. We moesten een klein bedrag voor entree betalen en de rugtas moest bij de receptie achterblijven omdat in het verleden stukken steen waren meegenomen door toeristen. De kleine tasjes mochten gewoon mee. We maakten een flinke wandeling en fotografeerden diverse mooie versteende stammen. Op diverse plaatsen lagen mooie, hanteerbare brokken steen, maar die mochten nou juist niet mee. Gelukkig vond Anette twee kleine stukjes, die precies dezelfde kleur en structuur hadden als van een van de grotere brokken. Die hebben we meegenomen! Toch nog een tastbaar bewijs van ons bezoek hier.
We reden daarna terug naar Ypsilou en een eindje daar voorbij sloegen we rechtsaf naar Eressos. Het Ordimnos gebergte, waar we door reden was maar ruim 500 meter hoog, maar de natuur was prachtig! Op de Platia Elefterias in Eressos, hetzelfde plein waar we de vorige keer voor het eerst waren geweest en gevraagd hadden naar Sappho, maakten we een stop voor een ouzo me meze.
Van Eressos reden we verder naar Mesotopos, Agra en Kato Kontissa. Daar voorbij sloegen we af naar Apothikes, aan de kust. We hadden het warm en we wilden even zwemmen. Bij Apothikes was echter alleen een haventje en geen zwemmogelijkheid. We reden daarom terug naar de hoofdweg en vervolgden de route naar Parakila. Daar vonden we een onverhard pad wat naar het laagland leidde en uiteindelijk naar het water. We strandden met de scooter langs het strand in een berg mul zand waardoor we een zachte landing maakten. Verder rijden ging niet meer, dus zetten we "Pim" maar aan de kant en gingen hier het water in. Gelukkig zag ik op tijd dat het iets verder van de kant af wemelde van de zeeegels. We moesten noodgedwongen dobberen in heel ondiep water. Maar het was nat en gelukkig een beetje verkoelend.
Na onze "zwemstop" reden we verder naar Skala Kallonis. Daar aten we een hapje. De eigenaar van de taverne was aardig. Hij merkte op dat we een beetje Grieks spraken en vertelde over het dialect van Lesbos. Hij vertelde ook dat diverse namen, die in het Grieks normaal gesproken mannelijk zouden zijn, hier op Lesbos met het vrouwelijke "i" werden aangeduid. Wij logeerden dus in "i Petra". Na een lekkere en heel gezellige maaltijd reden we het laatste stuk naar huis. Van de route van Kalloni naar Petra kende ik inmiddels de bochten en vooral de aard daarvan. We legden de route dan ook steeds sneller af en scheurden menige toerist voorbij.
's-Avonds aten we bij Machalas. Met de twee muzikanten erbij was het daar weer heel gezellig!

dinsdag 2 juli - met de boot naar Dikili in Turkije

We stonden op om 6.20 uur en om 7.00 uur werden we gehaald door de taxi, die ons, samen met een ander stel wat vlak bij ons in een appartement zat, naar de haven van Mililini zou brengen. De chauffeur scheurde er behoorlijk op los en dat maakte dat de reis niet echt comfortabel was. Het meisje naast mij was zelfs bang geweest. Binnen het uur stonden we bij de haven. De controle van de tickets verliep traag en dus stonden we nogal een tijdje in de rij. De boot zou om 9 uur vertrekken, maar dit werd een kwartier later. De reis nam ongeveer anderhalf uur in beslag en verliep verder goed. In Dikili hebben we ongeveer een uur bij de douanecontrole moeten wachten. Tegen 12 uur konden we aan onze rondwandeling door Dikili beginnen. Het plaatsje werd gedomineerd door de bazaar. Daar hebben we dan ook een groot deel van de tijd doorgebracht. We kochten een paar mooie handdoeken met de Griekse meanderrand erop en 4 overhemden, voor slechts 4 euro per stuk. Ondertussen zochten we een eenvoudig restaurant, waar we allebei een gerecht bestelden wat we niet kenden. Dat pakte gelukkig goed uit; we hebben heerlijk gegeten. Daarna gingen we nog wat winkeltjes kijken en nog even terug naar de markt. Later onderbraken we onze winkelmiddag nog een keer met een raki op een terrasje en gingen daarna nog een keer terug voor een laatste wandeling. We waren onder de indruk van een vrouw die over de markt liep, met een wanhopige blik in haar ogen; ze was haar kind kwijt. Gelukkig zagen we haar een minuut of tien later terug, met haar kleintje aan de hand. De terugweg via de douane ging sneller omdat wij vroeger aanwezig waren dan de grootste groep. Maar de vertrektijd van de boot werd wel 40 minuten later. De controle aan de Griekse kant ging redelijk vlot en korte tijd later zaten we weer in de taxi. Gelukkig was er een andere chauffeur. Ook hij reed snel, maar niet onverantwoord en hij had tussendoor nog tijd voor een praatje.
Na aankomst thuis vertrokken we korte tijd later naar het centrum om nog gezellig even wat te drinken.

woensdag 3 juli - naar Eftalou

Na de hectiek van gisteren, genoten we vandaag weer van de rust. We sliepen eerst lekker uit en ontbeten daarna uitgebreid. Nadat onze tas gepakt was, met de beschermdekjes, het luchtbed, de handdoeken, snorkels en zwemvliezen en natuurlijk iets te eten en te drinken, vertrokken we naar het strand van Eftalou. Na een heerlijke rustige middag aten we bij Chrissi Akti en 's-avonds zijn we na het winkelen nog even blijven hangen bij Down Town.

donderdag 4 juli - voor het laatst nog een keer naar Eftalou

Vandaag was het de laatste dag. Morgen moesten we weer terug naar Nederland. De tijd was omgevlogen en wanneer we de mogelijkheid hadden gehad, waren we met veel plezier nog een week gebleven. We stonden op tegen half tien en na het ontbijt reden we eerst naar Molyvos om nog wat te winkelen. Daarna aten we bij Chrisi Akti een gerecht wat we gisteren op het menu zagen staan: kolokitholoulouda. Het werd gemaakt van de bloem van een soort kleine komkommer en smaakte prima! Daarna betrokken we ons favoriete plaatsje aan het strand, daar waar de grote platte steen lag, waar we in de tweede helft van de middag samen op konden liggen. Er was veel wind, die middag en de temperatuur was heerlijk! Na een fijne middag gingen we voldaan terug, maar ook hadden we een gevoel van heimwee. We zouden hier niet meer terug komen en dat wisten we allebei heel goed!
Bij Chrissi Akti dronken we nog een frappe en maakten we een paar foto's waar we opstonden met het personeel, dat al die tijd erg aardig was geweest. Daarna reden we langs Molyvos terug naar "i Petra" en leverden daar "i Pim" weer in bij het scooterverhuurbedrijf. Het laatste stukje liepen we naar huis en pakten daar eerst de rugtas uit en onze koffers in. De ruimte in beide koffers was voldoende, maar het gewicht......?!
Tenslotte fristen we ons allebei lekker op en gingen voor de laatste keer eten bij Machalas. De muzikanten waren er nu niet, die kwamen alleen op maandag. Het eten was, zoals altijd heel smakelijk en aan het einde van de avond liepen we naar huis terug.

vrijdag 5 juli - de terugreis naar Nederland

We stonden op om 7.00 uur en stopten onze laatste dingen in de koffer. Daarna droeg ik de zware koffers de trap af naar beneden. Daar gingen we nog even zitten bij de eigenaar en eigenares. We vertelden dat we het heel erg naar onze zin hadden gehad en dat we overal op het eiland waren geweest. Om 8.25 uur werden we opgehaald door de bus en namen we afscheid van hen.
Op het vliegveld van Mitilini was het druk, rommelig en hectisch, zoals op ieder Grieks vliegveld. Hoe dichter we bij de incheckbalie kwamen hoe zwaarder de koffers werden en ook onze temperatuur steeg een paar graden. Onze koffers werden gewogen en gaven een gezamenlijk gewicht aan van 54.4 kilo, ruim 14 kilo te zwaar dus. Ik vroeg netjes aan de dame achter de balie: "echete akomi thio steses sto parathiro?" Een kort knikje was het antwoord en over het gewicht van de koffers werd niets gezegd. Opgelucht begaven we ons naar de controle van de handbagage. Ik liet een flesje ijs zien en een flesje ouzo en vroeg vriendelijk of ik die mee mocht nemen. Maar het antwoord was negatief. Ik zette ze bij de vele andere flesjes op de tafel die allemaal geweigerd waren. Daarna mochten we doorlopen.
In de loop van de middag hadden we weer Nederlandse grond onder onze voeten en namen we de trein naar huis. Tijdens de overstap in Utrecht aten we sushi in de stationshal. Een paar uur later waren we weer thuis. Anette bleef de rest van de week nog bij mij gelukkig. Maandag moest ze weer werken en de week daarop zouden Loes en Daan terugkomen van hun vakantie in Portugal. Alles zou dan weer anders worden. Dat was wel even slikken, maar daar zouden we samen wel weer het beste van maken.
We konden terugkijken op een geweldige vakantie en hadden het samen ook geweldig.
Dat laatste bleef gelukkig zo!

xxx