Vakantie Koroni - Messinia - Diana en Bert - 9 t/m 30 aug. 2004

zondag 8 augustus - Inpakdag
De zondag gebruikten we als inpakdag. We zouden de komende nacht om 1.30 uur door de schipholtaxi worden gehaald. We hadden lekker de hele dag tijd om alles in orde te maken en het gaf ons het gevoel alsof onze Griekenland-reis al een beetje was begonnen.


maandag 9 augustus - reis naar Koroni - eerste bezoek strand - bespreking host

Om ongeveer 2.00 in de vroege morgen werden we door de chauffeur van de taxi afgeleverd voor de vertrekhal van de luchthaven Schiphol. Het inchecken ging vlot en ook de douanecontrole was zo gedaan. We pinden nog even wat geld en konden de komende tijd rustig doorbrengen met een wandelingetje en ht nuttigen van een hapje en een drankje. Om 5.00 uur was het tijd om aan boord te gaan en om 5.30 steeg het vliegtuig op, richting Kalamata.
Na een reis zonder problemen kwamen we ongeveer drie uur later aan op de luchthaven van Kalamata. Ook daar ging alles weer vlot en werden we met een taxi naar ons appartement in Koroni gebracht. Rond half elf waren we op onze bestemming: Appartementencomplex "Zanga Beach" in Koroni. Even later werden we onze kamer binnengelaten. Het eerste wat opviel was ons prachtige uitzicht over de baai van Messinia. Korte tijd later hadden we onze koffers uitgepakt en waren we gesetteld. Toen voor het eerst het plaatsje Koroni verkennen en onze eerste boodschappen doen. Koroni is op een schiereiland gebouwd en dit schiereiland is een langgerekte heuvel, waarop aan de zeekant het oude fort is gebouwd. De bouw van de plaats Koroni en de ligging van het "Kastro" deed heel veel denken aan de bouw van het Zuid-Turkse Alanya, waar we vorig jaar herfst waren geweest. De dichtstbijzijnde supermarkt bevond zich op de heuvel. Dat betekende heel wat klimwerk, waaronder zo'n 60 trappen. Toen we onze eerste boodschappen, waaronder traditiegetrouw een aantal flessen water, wat brood en een paar flesjes ouzo waren, hadden opgeruimd begaven we ons naar het strand, wat maar zo'n 50 meter vanaf ons appartement lag. Er werden ligbedden en parasols vehuurd voor 6 euro. Lekker gemakkelijk voor de eerste dagen, maar dit zou niet ons favoriete strandplekje worden, dat wisten we nu al. Maar de zon was heerlijk en het water lekker verkoelend. We genoten volop van onze eerste stranddag en haalden een paar keer een koel drankje bij het restaurantje wat bij Zanga Beach hoort.

Aan het eind van de middag gingen we terug naar ons "huis" want de bespreking met de hostess zou om 7 uur beginnen. Onze hostess, was dit jaar een host, Ben Roberts, een aardige man die ons een aantal wetenswaardigheden over de Peleponnesos vertelde. We boekten bij hem een excursie naar Olympia en later in de week ook nog een naar Mystras en Sparti. Na de bespreking bleef hij met ons nog een beetje nakletsen en vetelde over zijn liefde voor Griekenland en zijn af en toe opwellende behoefte aan een Nederlandse frikandel of een zak drop. Toen we toch eenmaal daar zaten besloten we om maar meteen een hapje te gaan eten. We moesten het doen met de "left-overs" van die middag. 's-Middags is het er, zoals later zou blijken, telkens behoorlijk vol en is er van alles te krijgen, maar 's-avonds zitten er maar weinig mensen, die dan maar een beperkte menukeuze hebben. Maar dat was in het geheel geen probleem. We hebben heerlijk gegeten. Na nog een uurtje op ons eigen balkon, met uitzicht over de baai, was onze eerste dag lang genoeg geweest en gingen we slapen.


dinsdag 10 augustus - Verkenning Koroni en naar het strand tot laat

Onze tweede dag sliepen we lekker uit tot 10.30 uur. Daarna gingen we de rest van Koroni bekijken. We kwamen op bijzonder mooie plekjes en onderbraken onze wandeling regelmatig met een gezellig terrasje, voor wat te drinken en later ook om wat te eten. Het leuke van het schiereiland was dat je aan de ene kant de heuvel op klom en de zee achter je liet. Na korte tijd was je dan op de top en keek je aan beide kanten in de zee. Aan de noordkant van Koroni keek je dan in de richting van Kalamata en zag je rechts de hoge bergen van Mani, de streek die wordt gevormd door de "middelste vinger" van de Peloponnesos, het zuidelijkste deel, waar ook de grensstreek ligt tussen het prefektuur Messinia en Lakonia. De golf van Messinia leek hier een afgesloten meer. Aan de andere kant, de zuidkant, waar ook Zanga Beach lag keek je links naar de uitlopers van Mani, rechts naar de uiterste punt van van de "linker vinger" en in het zuiden, recht voor ons, lag de open zee, die uiteindelijk zou stoppen in Libie, voor de kust van Afrika. Toen we onze verkenningstocht lang genoeg vonden, zijn we terug naar huis gegaan en hebben we onze strandspullen gepakt. We bleven nog tot laat op het strand, vlak voor Zanga Beach.


woensdag 11 augustus - Hotel Marinos opgezocht - naar de dokter - naar het strand

Deze woensdagmorgen was ik vrij vroeg opgestaan. Ik wilde Hotel Marinos gaan opzoeken, omdat daar morgen de opstapplaats zou zijn voor onze excursie naar Olympia. Bovendien wilde ik in het centrum een dokter gaan zoeken want de oorpijn, die ik inmiddels al een paar dagen had, ging niet over en werd alleen maar erger. Ik liep eerst de heuvel op, in de richting van de supermarkt. Heel toevallig zag ik daarnaast een parkeerplaats met een bordje "stesi yatrou". Wanneer er hier een parkeerplaats werd gereserveerd voor een dokter, zou er wellicht ook een praktijk zijn. Ik besloot om te gaan kijken, maar de beide deuren waren gesloten. Toen ik informeerde bij de supermarkt, werd mij verteld dat er inderdaad een dokterpraktijk in het gebouw zat en deze zou na korte tijd open zijn, maar de beste tijd om te gaan was volgens de eigenaar van supermarkt "Chris" rond een uur of 1.00. Ik besloot eerst Marinos op te zoeken en dan op de terugweg nog eens te kijken. Ik hoefde nu in ieder geval niet meer in het centrum naar een dokter te gaan zoeken. Ik had inmiddels een kaartje van Koroni gekocht en had ook het schetsje van Ben meegenomen, waarop hotel Marinos stond. Het hotel, of beter gezegd, het bungalow-complex "Marinos" had ik vrij snel gevonden en heb daarna de weg bepaald die het kortst was vanaf ons huis. Dit bleek de weg te zijn die vanaf de supermarkt midden over de heuvel liep in westelijke richting. Dan aan het eind, bij de bocht naar links, rechtsaf de lange trap af naar beneden en vervolgens bij het schilderachtige winkeltje op de hoek, linksaf de weg op. Marinos zag je dan na een paar honderd meter aan de linkerkant van de weg.

Na een fikse wandeling was ik weer terug bij de supermarkt, en ging ik naar het naastgelegen pand, de dokter. De tweede deur was nu open en in ging naar binnen. Er bleken maar twee mensen voor mij te zijn; de eerste was binnen bij de dokter en de tweede, een oud vrouwtje, zat op de bank te wachten. Ik ging op de bank zitten en wachtte rustig af. Het duurde ruim een half uur voor ik aan de beurt was; de dokter nam hier duidelijk de tijd voor zijn patienten. Dat kwam goed uit, want ik had het flink warm gekregen van al dat geloop en nu ik hier binnen zat stonden bij mij alle kraantjes open. De deur van de spreekkamer stond half open en je kon duidelijk de stemmen horen. Ondertussen kwam de postbode een stapeltje brieven bezorgen, klopte op de deur, ging naar binnen en na kalimera te hebben gezegd vertrok hij weer. Toen ik bij de dokter binnenkwam was mijn overhemd weer aardig opgedroogd en hoefde ik mij daarover niet opgelaten te voelen. De dokter bleek een vrij jonge vrouw te zijn, die goed Engels sprak. Ik kon mijn verhaal dus uitgebreid vertellen en hoefde mij niet te beperken met het wijzen naar mijn oor, onder het uitspreken van de woorden "pono edo". Ze nam mijn klacht heel serieus en controleerde uitgebreid de beide oren, waarna het rechter oor werd schoon gezogen. Ze had goede hoop dat dit afdoende was, maar zei er wel bij dat ik het beste siliconen-dopjes kon kopen bij de apotheek, omdat er nu absoluut geen water in mocht komen. Voorlopig niet snorkelen dus! Al met al duurde de behandeling zo'n drie kwartier. Na afloop vroeg ik haar wat ik moest betalen. "Niets", was het antwoord. Ik bedankte haar hartelijk en ging vervolgens bij de buurman nog wat boodschappen halen, om daarna naar huis te gaan.

Diana was inmiddels al lang op en maakte zich al zorgen, waar ik toch zolang bleef. Het was beter geweest wanneer we hadden afgesproken dat ze gewoon naar het strand zou zijn gegaan, maar helaas hadden we dat niet gedaan. Ik vertelde mijn verhaal en daarna gingen we samen naar het strand. Mijn gehoor was rechts weer wat beter geworden en ook de pijn was een beetje minder. Het werd een lekkere middag aan het strand, nog een keer bij Zanga Beach. We maakten het die avond niet te laat, want we moesten morgen vroeg op, voor onze trip naar Olympia.


donderdag 12 augustus - Excursie naar Olympia

Die morgen stonden we op om 6 uur. We moesten om kwart over zeven bij Marinos staan, waar de bus ons zou oppikken om ons naar Kalamata te brengen. Onze onderburen, Een moeder met haar dochter, waren er ook. Toen we net bij de opstapplaats stonden, kwam de zon op, van achter de heuvels. Reden dus voor het maken van mooie foto's en een filmshot. De busreis naar Kalamata ging via Agios Andreas, Kalamaki en Petalidi; gewoon de kustweg in noordelijke richting. Drie kwartier later waren we in Kalamata. Daar hadden we eerst nog even tijd om een "Frappe, glyko me gala" te drinken en om even naar het toilet te gaan. Daarna stapten we over op een andere bus en vertrokken we in noordelijke richting. De route naar Olympia ging via Thouria, Ag. Konstantinos, Loutro, Dorio, Kalo Nero, Zahari en Kaiafas. Inmiddels waren we dan in de provincie Ilia terechtgekomen. Pirgos is de hoofdstad van Ilia en ligt ten noord-westen van Olympia, aan de Ionische kust, tegenover het eiland Zakynthos.

Olympia was de plaats waar in vroeger tijd de Olympische spelen zijn begonnen. Er werden wel op meer plaatsen in Griekenland spelen gehouden, maar die in Olympia groeiden uit tot een internationale manifestatie. Deelnamers waren soms maanden onderweg om van hun woonplaats naar Olympia te reizen. Dat er een groot repect uitging van dit spectakel blijkt wel uit het feit dat deelnmers soms door oorlogsgebieden moesten reizen om in Olympia te komen, maar ze kregen dan vrije doorgang, wanneer ze konden vertellen dat ze op weg waren naar Olympia.

Sandra, een Engelse gids begeleidde de excursie. Ze vertelde ons in de bus al het een en ander over Olympia. In Olympia kwam er een Griekse gids bij ons gezelschap, die alles nog eens dunnetjes over deed. Het verhaal werd wel erg uitgebreid en meerdere mensen werden zichtbaar ongeduldig en wilden nu op eigen gelegenheid het hele complex bekijken. Toen ze klaar was met haar verhaal dachten we eindelijk onze eigen weg te kunnen gaan, maar nee, bij de volgende boom begon ze opnieuw. We waren het nu beu en luisterden niet meer. We liepen in de buurt van de groep rond en maakten onze foto's en filmshots. Toen de Griekse Katie eindelijk klaar was met haar relaas en zelfs voorbijgangers had aangesproken omdat ze volgens haar te rumoerig waren, konden we de site verder op ons gemaak bekijken.

Het nieuwe Olympia was een plaats, zoals zoveel plaatsen in Griekenland, maar het antieke deel was een indrukwekkende plaats, vol met zuilen, torens en ruines. Het was een aparte ervaring om onder de poort door te lopen en dan te komen op het veld waar de spelen werden gehouden. Na veel foto's en filmshots was het tijd om naar de uitgang te gaan. Daarvandaan werden we naar het museum geleid, waar we ook nog de nodige tijd konden doorbrengen. Nu zijn we niet van die museumfreaks, maar het was toch wel interessant om de diverse overblijfselen uit de oude tijd te bewonderen. De bus bracht ons naar het nieuwe Olympia, waar we nog een tijdje konden doorbrengen. We hebben er gezellig wat gegeten en hadden nog tijd over om wat te winkelen. Toen was het tijd om naar de bus te gaan. Teruggekomen in Koroni zijn we eerst nog even aan de haven gaan zitten, om daarna naar huis te lopen.


vrijdag 13 augustus - Taxi naar Finikounda - Opening Olympische spelen

We begonnen de dag, zoals meestal, met een simpel licht ontbijtje. We deden daarna wat boodschappen bij "Chris" en liepen met onze volledig gevulde rugtas met badlakens, broodjes, water en ouzo naar de haven. Heuvel op, heuvel af dus. Bij de haven liepen we naar de taxistandplaats. Na niet al te lang wachten konden we mee en lieten we ons naar Finikounda brengen. Finikounda was een plaats waarvan ik informatie had gelezen op internet. Volgens Cap'n Barefoot moest er een strand zijn waar je zonder problemen bloot kon gaan. De route naar Finikounda liep door een prachtig stuk natuur. Mooie heuvels en diepe dalen, begroeid met cypressen en olijfbomen. Na enkele kilometers was het uitzicht achter ons op Koroni verdwenen en weer enige kilometers verder kon je Finikounda en de eilanden Schiza en Sapientza zien liggen. We kwamen steeds dichterbij en daalden ondertussen weer van de heuvel af. Het uitzicht was geweldig! We lieten ons door de taxichauffeur naar het verstgelegen strand brengen.

Het was heet die dag en het strand was prachtig. Mooi goudgeel grof zand, beter gezegd, kleine steentjes. En na even lopen kwamen we op een plek, gelegen tussen een paar drukkere stranddelen, waar het heerlijk rustig was. We prikten de parasol in de grond en installeerden ons. Het werd een heerlijke stranddag, met zorgeloos en ongestoord genieten. We bleven tot zes uur. Toen we daarna bij de tegenovergelegen camping informeerden naar een taxi, werd ons verteld dat er in Finikounda maar 1 taxi was en die zat nu in Athene. We konden het in het plaatsje zelf het beste nog maar eens proberen. Het was zo'n anderhalve kilometer naar Finikounda, dus na een klein half uur waren we in het dorp en vroegen daar nogmaals naar een taxi. We kregen dezelfde boodschap en een taxi in een andere plaats konden ze niet bereiken want daarvan hadden ze geen nummer. We liepen terug, weer in de richting van het centrum van Finikounda. Daar informeerden we bij Hotel Sirius nog eens. De man achter de balie was nogal lui en onverschillig. "It's not my job". Hij belde een nummer en liet ons weten dat er geen taxi te vinden was. Hij gaf ons een papiertje met een telefoonnummer, met de boodschap dat we dat nog eens konden proberen. We begonnen het inmiddels behoorlijk warm te krijgen, letterlijk en figuurlijk. We besloten nog een keer ergens te gaan zitten en eens rustig te overleggen. Ik bestelde bij Yannis' Music Bar dio ouzo me pago en vroeg aan de man of hij het nummer wilde draaien wat ik op het briefje had staan. Hij vroeg of ik perse dat nummer wilde. Ik antwoordde dat het niet uitmaakte welke taxi, maar dat we gewoon naar Koroni wilden. Hij vroeg mij even te wachten en na een gesprekje van een halve minuut kreeg ik de boodschap dat de taxi binnen twee minuten zou arriveren!! Even later verscheen de chauffeur met de boodschap: "doe maar rustig aan met je ouzo, kom over een kwartier, twintig minuten maar naar het haventje, om de hoek, dan wacht ik daar op jullie". Opgelucht dronken we rustig ons glas leeg en kuierden we naar de haven, vanwaar we korte tijd later richting Koroni vertrokken. Het mooie was dat we langs hotel Sirius reden. De vreemde man die we hadden gesproken bleek onze chauffeur te kennen en groette hem. Toen zag hij ons achterin zitten. Ik zwaaide. Met een verbaasd gezicht staarde hij ons na!

Om 21.00 uur kwamen we bij de haven van Koroni aan, waar alle TV's buiten stonden, omdat de opening van de Olympische Spelen, dit jaar in Athene, zou gaan beginnen. De hele ceremonie duurde tot 12.00 uur en we hebben bijna alles gezien. We zaten tussen de Grieken en iedereen was vol aandacht. Tijdens het volkslied gingen er zelfs mensen staan. De sfeer was heel bijzonder en voldaan liepen we na middernacht terug naar huis.


zaterdag 14 augustus - Naar "ons strand" en gegeten bij Flisvos

De zaterdag begon met een eenvoudig ontbijtje, terwijl we genoten van ons uitzicht op de baai van Messinia. Zoals elke dag was het weer zonnig en warm. Na het ontbijt gingen we even naar de supermarkt om het nodige te halen. Daarna maakten we onze rugtas klaar voor het strand. Dit keer lieten we het stuk met het verhuur van ligbedden voor wat het was en liepen een eind naar rechts. Het werd steeds rustiger en tenslotte kwamen we op een stuk waar eigenlijk niemand was. Af en toe liepen er eens een paar mensen langs. Hier konden we gerust onze kleren uitdoen en ons streeploos laten bruinen. We hadden zoals altijd 3 liter ijswater bij ons en een flesje ouzo, broodjes en fruit en een parasol. We konden het dus gemakkelijk een hele dag volhouden. We bleven uiteindelijk tot 18.00 uur op ons nieuwe plekje op het strand. Deze plaats was duidelijk voor herhaling vatbaar, met name omdat het zo lekker dichtbij was. Thuis gekomen hebben we ons lekker gedoucht en aangekleed en zijn toen naar de haven, aan de overkant van de heuvel gelopen. We aten bij restaurant "Flisvos" en zaten daarna nog even op ons eigen balkon en gingen toen slapen.


zondag 15 augustus - Het kasteel van Koroni bezichtigd en naar "ons strand"

Vandaag hadden we besloten om het kasteel in Koroni te gaan bezichtigen. Dit kasteel werd samen met het kasteel van Methoni, in het westen, de ogen van Venetie genoemd. In vroeger tijden hadden de Venetianen het in deze streek voor het zeggen. De beide kastelen boden veiligheid en gaven overzicht over de voorbij varende schepen over de Middellandse Zee. Van het kasteel zelf was niet zo veel meer over. De muren aan de buitenkant waren nog wel gedeeltelijk intact. Wat vooral boeiend was, waren de vele mooie plekken vanwaar je een prachtig uitzicht had over het water. We hebben dan ook veel foto- en filmopnamen gamaakt. Ook was de rust een belangrijke factor die de sfeer bepaalde van onze wandeling. Na een flink eind lopen gingen we terug naar huis. We pakten onze rugtas in en gingen weer naar ons eigen rustige stuk strand. Na een heerlijke middag op het strand gingen we terug naar huis om ons lekker te douchen. We aten daarna een hapje bij Zanga Beach, ons eigen restaurant. Zoals gebruikelijk moesten we het 's-avonds doen met het overschot van die middag... Maar hoe dan ook, het was heel smakelijk!


maandag 16 augustus - Weer naar de dokter en naar ons eigen strand - regen!!

Die maandagmorgen besloot ik om nog een keer langs de dokter te gaan. Mijn oor leek eerst wel wat beter te worden, maar de pijn was weer helemaal terug. Het was niet leuk meer om zo de rest van de vakantie door te brengen. Het ging gelukkig allemaal vlot en ik kreeg antibiotica-druppels voorgeschreven, die ik moest halen bij de apotheek. Ik hoefde weer niets te betalen bij de dokter. Ze vroeg mij om na ongeveer 5 dagen terug te komen om te laten controleren. Daarna gingen we naar beneden, in de richting van de haven. Daar kochten we de druppels bij de apotheek, voor een bedrag van maar liefst 1,37 euro. Daarna gingen we nog een beetje rondneuzen in de gezellige winkeltjes van Koroni. We aten daarna een tiropitta en een yaourti me meli bij ons eigen restaurant. Toen liepen we naar huis en pakten onze strandspullen. Het was die dag een beetje bewolkt, maar de temperatuur was prima. We gingen weer naar ons eigen strandje. Het werd een lekkere middag, maar de lucht werd steeds donkerder. Boven het Kastro begon het steeds dreigender te worden en uiteindelijk begon het te regenen. We beschermden onze spullen onder het leeggelopen luchtbed. Niets kon er dus nat worden, behalve wijzelf. We dachten dat de bui snel zou overwaaien. Ondertussen kwam het stel, dat we al eerder voorbij hadden zien komen, langs. Ze moesten lachen om ons en om de situatie. Wij probeerden nog op het strand te blijven, zij hadden de hoop al opgegeven en liepen in de stromende regen snel terug naar hun verblijfplaats. Intussen ging ik nog even het water in. Dat was heerlijk warm vergeleken met de regen, die inmiddels stevig naar beneden kwam. Toch begonnen we het langzamerhand koud te krijgen en het leek er niet op dat de bui binnen korte tijd over zou zijn. We besloten iets aan te trekken en naar huis toe te gaan. De regen onerweg viel nog wel mee, maar toen we eenmaal thuis waren, barstte de bui los. Het regende zo hard, dat het water als een waterval van de trappen naar beneden liep. We vreesden dat dit wel eens een ommekeer in de weersgesteldheid kon betekenen. Gelukkig was dat niet zo. De volgende dag zou het wel af en toe een beetje bewolkt zijn, maar gewoon weer lekker warm! We dronken die avond nog een ouzootje bij Zanga Beach en gingen vrij vroeg slapen. De natte handdoeken, die we hadden opgehangen waren door de hevige regen eerst nog natter geworden. Toen de volgende morgen de zon weer ging schijnen hebben we ze een paar keer omgedraaid en daarna waren ze weer droog.


dinsdag 17 augustus - Naar Methoni

Na een ontbijtje van crackers met kaas en een stuk meloen liepen we naar de haven om een taxi te kunnen nemen. We wilden naar Methoni, een plaatsje wat een eindje verder naar het westen lag dan Finikounda. De taxi liet niet lang op zich wachten. We maakten met de chauffeur meteen de afspraak om ons 's-avonds om 19.00 uur weer op te halen; dan waren we in ieder geval verzekerd van een probleemloze terugreis en kregen we geen herhaling van de toestand in Finikounda, afgelopen vrijdag!
In Methoni is, net als in Koroni, ook een kasteel gebouwd aan de zeekant. De beide forten, de ogen van Venetie, waarvan we nu het "rechteroog" gingen bezichtigen. Bij de ingang was er een bord te zien, waarop stond dat het verboden was om te fotograferen en te filmen. We baalden bij de gedachte dat we dit mooie stukje historie niet zouden kunnen vastleggen. We gingen naar binnen en keken rond of we meer duidelijkheid over dit gekke verbod konden vinden. Het kasteel van Methoni was heel mooi. Er waren flinke delen bewaard gebleven. Het lag alleen niet zo hoog als dat van Koroni. Toen we wat verder in het midden van het hele complex kwamen, zagen we allerlei mensen fotograferen en filmen. Wij hebben toen ook onze spullen tevoorschijn gehaald. Gelukkig maar, anders hadden we achteraf vast spijt gehad. Maar hoe het nu officieel zit met dat verbod? Geen idee!

Na de kasteelwandeling was het tijd voor een terrasje. Op het pleintje gingen we zitten op het terras van "Meltemi". Daar konden we onder het genot van een "kopje thee" een beetje uitrusten en uitwaaien. Daarna gingen we wat winkelen in Methoni zelf. Tenslotte wilden we nog een poosje naar het strand. Helaas viel het strand in Methoni tegen. Misschien was er aan de andere kant van het kasteel wel een mooier strand, maar we hadden geen zin om nu nog zo ver te lopen. We bleven aan de oostkant en besloten om op een van de bankjes te gaan zitten, vlak bij het strand. Zo hadden we het uitzicht over het strand en de zee. Aan de rechterkant zagen we het kasteel liggen. We konden dan weliswaar niet languit liggen, maar wel comfortabel genieten van de hapjes en drankjes die we hadden meegenomen. Het was niet zo heet die dag. Na de hevige bui van gisteren was het een beetje bewolkt gebleven, maar de temperatuur was gewoon lekker warm. We besloten ons bezoek aan Methoni op het terras van "Meltemi" en liepen tegen zeven uur naar de plaats waar de taxi ons zou halen. Deze was er inmiddels al, dus konden we meteen vertrekken. Thuis hebben we de rest van de avond op ons balkon doorgebracht.


woensdag 18 augustus - Naar ons eigen strand

We stonden vroeg op, die morgen. Het werd een heerlijke luierdag. Na de activiteiten van gisteren was het nu weer tijd voor een lekker dagje strand. En aangezien we vlak bij ons in de buurt een heerlijk rustig stuk strand hadden gevonden, was dit voor vandaag ideaal. We maakten na het ontbijt onze rugtas weer in orde en vertrokken naar het strand. Het weer was weer prima, zoals gebruikelijk in Griekenland in de zomer. We maakten dankbaar gebruik van ons parasolletje, wat we hier in een winkeltje hadden gekocht. Af en toe even met je hoofd uit de zon of helemaal in de schaduw. Er stond, zoals meestal, weer een lekker windje, dus ideaal om lekker te "bakken". Aan het einde van de dag gingen we terug naar huis. We waren zelfs een beetje verbrand, niet erg, maar gewoon lekker!


donderdag 19 augustus - Met de bus naar Agios Andreas en Petalidi

We liepen na ons ontbijtje de heuvel op en aan de andere kant weer af, naar het centrum van Koroni; een pleintje, vlak bij de haven, met een kerk, een paar winkeltjes, de apotheek, het postkantoor, de taxistandplaats en de bushalte. En dat laatste was vandaag ons doel. We wilden met de bus naar een plaatsje een eindje ten noorden van Koroni: Agios Andreas. Voor 1,80 euro konden we met z'n tweeen naar Agios Andreas. De bus was maar een kwartier te laat en de rit duurde ongeveer een kwartier. In tegenstelling tot de oude gammele bussen die we op de eilanden vaak hadden gezien, was dit een luxe touringcar met, jawel... airco! Toen we in Agios Andreas uitstapten voelden we dan ook weer in alle hevigheid hoe warm het vandaag weer was (gelukkig maar). Ons fruit-ontbijtje van vanmorgen was inmiddels allang verteerd en we hadden honger gekregen. Tijd voor iets stevigs. We genoten uitgebreid van een omelet met champignons en baklava. De eigenaar vroeg waar wij logeerden. Zanga Beach, o dat kende hij wel. Of we de groeten wilden doen aan Anna. Achteraf bleek dat er bij de gehele familie van Zanga Beach geen Anna thuishoorde. Anja, de Duitse parasolverhuurster was de enige wiens naam enigzins leek op Anna, maar zij kende niemand in Agios Andreas.

Na een hapje en een drankje was het tijd om eens wat rond te kijken in het plaatsje. Het kleine haventje en een paar winkeltjes en anderhalve taverne, meer was er niet echt in Agios Andreas. In een van de winkeltjes maakten we nog een praatje met de eigenares. Ze kende mensen uit Apeldoorn en haar moeder was eigenares van de naastgelegen taverne. We besloten de bus te nemen naar Petalidi, een plaats nog verder noordwaarts, in de richting van Kalamata. Helaas liet de bus lang op zich wachten. Dat is op zich niet ongebruikelijk, maar bijna een uur later is toch wel een beetje veel. In ieder geval zaten we een kwartier later en 1,80 euro armer, in Petalidi. Deze plaats was groter en er was ook meer om te bekijken. Maar omdat de bus zo laat was geweest hadden we nu minder tijd dan waar we op hadden gerekend. Er bleef maar 40 minuten over, in plaats van anderhalf uur, en dan moesten we weer met de bus terug. Maar al met al was het toch wel de moeite waard. De busrit terug naar Koroni duurde een half uur. Daar zijn we op de boulevard blijven hangen en hebben lekker tiropitakia en kalamarakia gegeten. Thuisgekomen hebben we ons lekker gedouchd en hebben we de rest van de avond op ons balkonnetje doorgebracht.


vrijdag 20 augustus - Excursie naar Mystras, Sparti en Githio

Voor vandaag hadden we een excursie geboekt naar de overblijfselen van het oude Mystras, de bekende stad Sparta en naar Githio. Net als de vorige keer, moesten we ook vandaag vroeg opstaan en zorgen dat we even na zevenen bij de Marinos-bugalows stonden. De bus was er op tijd en we werden langs dezelfde route als gisteren via Ag. Andreas en Petalidi naar Kalamata gebracht. Daar stapten we over in de bus van Stellios. Hij zou ons naar onze bestemmingen brengen. Van de weg van Kalamata naar Sparti wordt gezegd dat het de mooiste weg van Griekenland is. Nou, mooi was het in ieder geval! De rit via Artemisia en Tripi naar Mystras was prachtig. We stegen tot grote hoogte en zagen soms wel vier slierten van wegen ver onder ons liggen, van de weg, die we zelf hadden bereden! De uitzichten op de dalen en op Kalamata, achter ons waren duizelingwekkend mooi. De weg kronkelde zich door de hoge bergen, die voornamelijk begroeid waren met loof- en naaldbomen en leek soms tegen de bergwand te zijn aangeplakt. Om sommige plaatsen waren grote stukken rots naast en boven de weg uitgehakt om plaats te maken. Wat moet het een karwei geweest zijn om deze weg aan te leggen, beter gezegd: om dit kunstwerk te bouwen! En dat op hoogten van boven de 2000 meter! Een eindje voor Mystras maakten we een koffiestop, tevens bedoeld om nog even van het toilet gebruik te maken, want in Mystras was er geen toilet, behalve aan het einde van de gehele wandeling. We waren inmiddels aangekomen in de provincie Lakonia, het meest zuidelijke prefektuur van de Peloponnesos.

Eenmaal weer in de bus, reden we eerst door Sparti, nu een moderne stad. Van de vroegere historie was niet veel meer te zien. We maakten nog een stop bij het standbeeld van Leonidas, de bekendste Spartaanse strijder. Na een korte stop vervolgden we onze weg via Amikles, Chania en Egies naar Githio. Githio ligt aan de oostzijde van de "middelste vinger" van de Peloponnesos. Hier hadden we de tijd om wat te winkelen. Dat hebben we dan ook gedaan en daarna nog even een ouzo genomen op een terrasje, met het gezicht op de haven, waar onze bus geparkeerd stond.

Vanaf Githio gingen we door de uitlopers van het Taigetosgebergte naar de westkant van de "middelvinger". We kwamen weer aan de kust bij Areopoli. Bij Areopoli hadden we een prachtig uitzicht op de baai. We reden verder langs de kust in noordelijke richting, via Itilo, Agios Nikon, Thalames, Piyklia, Stoupa, Kardamyli, Kampos en Almiro, om uiteindelijk weer uit te komen in Kalamata. Hier stond de bus van vanmorgen weer klaar om ons naar Koroni te brengen. In Koroni hebben we nog wat gewinkeld en daarna een hapje gegeten bij de haven. We konden terugkijken op een zeer geslaagde dag!


zaterdag 21 augustus - Naar ons eigen strand.

We waren die morgen al vrij vroeg wakker. Het was inmiddels weer nodig om een paar boodschappen te doen, dus hebben we ons eerst de trappen op gehezen naar de supermarkt. De salamanders liepen vaak over het muurtje, aan de kant van de stenen trap. Ze waren echter heel schichtig en verdwenen meteen wanneer je iets dichter bij kwam. Met de boodschappen liepen we terug naar huis. We ruimden de spullen op en pakten de rugtas in om naar het strand te gaan. Zoals inmiddels de gewoonte was geworden, gingen we weer naar ons eigen mooie rustige stuk strand. Alle keren dat we daar waren geweest hadden we rustig bloot kunnen genieten van de zon, de wind en het water. Ook deze keer werd het weer een genietdag. Het stel wat we al zo vaak hadden gezien, wat uit Oostenrijk bleek te komen, kwam vaak langs wandelen. Soms hij alleen, soms zij alleen. Ze kenden ons inmiddels en sinds het grappige voorval met die regenbui, zeiden ze altijd vriendelijk gedag. Zo ook vandaag.

Na een heerlijke lange stranddag gingen we naar huis. Daar knapten we ons lekker op en namen plaats op ons balkonnetje, met het mooie uitzicht. De poes, die al een keer eerder ons appartement was binnengelopen, zagen we beneden. Toen we dichter bij haar kwamen begon ze te miauwen en ik kon haar zonder moeite oppakken en meenemen. We hadden haar de toepasselijke naam Olympia gegeven en een blikje kattevoer voor haar gekocht. Met smaak maakte ze alles tot de laatste hap op. Voldaan kwam ze bij ons zitten en begon zich te wassen. Na een tijdje hebben we haar weer buiten gezet en zijn we gaan slapen.


zondag 22 augustus - Ontbeten bij "Tasty" - naar ons strand - gegeten bij de buren van Zanga Beach.

Die morgen knapten we ons op na het opstaan en zijn we meteen naar de haven gelopen. Daar hebben we op ons gemak bij "Tasty" ontbeten met een omeleta special en een omeleta choriatiki. Een frappe, fruitcocktail en een ijscappucino erbij. We hebben nog nooit zolang zitten ontbijten (twee uur!). Daarna zijn we naar ons eigen strandplekje gegaan en we bleven daar tot zonsondergang.

Die avond zijn we naar de "buren" van Zanga Beach gelopen, een nog eenvoudiger restaurant dan Zanga Beach. Toen we daar aankwamen leek het erop dat ze gesoten waren en dat de familie zelf aan tafel zou gaan. Maar we vroegen toch of we nog iets konden eten. De vrouw vroeg: "what do you want to eat?". Mijn antwoord was: "What do you have?" We konden kiezen uit spaghetti met gehaktsaus of gebakken aardappelen met een of ander vlees. We kozen de spaghetti en kregen er een flinke Griekse salade bij . We aten dus gewoon mee met de familie, die de restjes van die dag opmaakte. Het was eenvoudig, maar wel lekker. Na de maaltijd rekenden we af (slechts 18 euro), zeiden kalinichta en gingen naar huis.


maandag 23 augustus - Ontbeten bij "Tasty" - naar de dokter - naar eigen strand
Omdat de dokter had gevraagd om over een dag of vijf terug te komen, ging ik vandaag terug om mijn oor te laten controleren. De pijn was geheel verdwenen en na controle beaamde de dokter dat het weer helemaal goed was. Maar ik mocht niet met dat oor onder water! Ik bedankte haar nogmaals en we liepen de berg af naar de haven. Daar gingen we weer naar "Tasty" om te ontbijten. Het was ons daar gisteren goed bevallen, dus duidelijk voor herhaling vatbaar. Dit keer hielden we het bij iets minder uitgebreid; een yaourti me meli, een croissant, een verse sinaasappelsap en een frappe. Net als gisteren lieten we twee baquettes met tomaat, tonijn en sla klaarmaken om mee te nemen. Daarna gingen we naar de apotheek om voor mij de siliconen oordopjes te halen die de dokter had voorgeschreven. We deden ook nog wat boodschappen en vertrokken daarna naar het strand.

Het heerlijke van iedere dag was, dat we onze dagen vulden op onze eigen eigenwijze manier. Met weinig middelen vulden we vaak onze dagen en konden zo genieten van de klein dingen. Al was het alleen maar het zitten achter een drankje en de alledaagse bedrijvigheid op de boulevard gade te slaan. Zo stopte er, toen we bij "Tasty" zaten, een auto met allemaal meloenen vlak voor onze neus. De deur van het oude wrak werd geopend en meteen zakte deze tien centimeter naar beneden. Een oude weegschaal werd aan een haak gehangen en de man verkocht het een en ander. Toen hij weer instapte hield hij de deur met zijn linker elleboog zo'n beetje op z'n plaats, om te voorkomen dat hij bij het rijden zou openzwaaien.

Onze stranddag werd, zoals alle andere, weer heerlijk warm, zonnig en rustig. Ons plekje was uniek. Af en toe kwamen er wat wandelaars voorbij, waaronder de Oostenrijkers, maar op de plaats zelf was niemand. Het water was er mooi en helder en we hadden links een prachtig uitzicht op de berg met het kasteel van Koroni. Rechts liep het strand verder in westelijke richting. Het eilandje Venetiko konden we vanaf ons balkon bijna geheel zien, maar hier lag het grotendeels achter het vasteland. Voor ons lag de open zee. We besloten de dag op ons eigen balkon.


dinsdag 24 augustus - Naar ons eigen strand - gegeten bij Flisvos

We gingen die morgen op het terras zitten van ons eigen Zanga Beach. onder het genot van een frappe lieten we een taxi bellen. We wilden nog een keer naar Finikounda. Maar helaas waren alle taxi's bezet en er was voorlopig geen zicht op dat wij vandaag in Finikounda zouden komen. Toen hebben we het luchtbed en het stoeltje even gehaald van onze kamer en zijn we naar ons eigen strand gelopen. Dat was niet zo'n grote straf. We hadden het daar altijd heerlijk en zo ook weer vandaag. De Oostenrijkers kwamen langs en er ontstond een gesprekje. Ze vertelden dat ze nog 4 dagen over hadden; wij nog 5.

Halverwege de avond gingen we naar de boulevard om te eten. We gingen zitten bij Flisvos, een restaurant wat een ruime sortering pizza's had, maar ook veel traditioneel Grieks en veel vis. Het werd weer een gezellig en lekker etentje.


woensdag 25 augustus - Taxi naar Finikounda

Gisteren hadden we eigenlijk naar Finikounda gewild, maar omdat er geen taxi's beschikbaar waren ging dat uiteindelijk niet door. We besloten het vandaag nog eens te proberen. We gingen weer zitten bij Zanga Beach en vroegen aan de bedienende man of hij een taxi wilde bellen. De baas ging bellen en vertelde dat het weer problematisch was, maar hij had nog een telefoonnummer van iemand die niet alle officiele papieren had, maar wel heel betrouwbaar was. Wij vertrouwden daarop en lieten het regelen. het duurde nog ruim een uur voor de taxi kon komen, maar dat was niet erg. Dan konden we op ons gemak een hapje eten en dan was de tijd zo om. Om half een kwam de auto voorrijden en konden we naar Finikounda. We hadden meteen laten afspreken dat we die avond weer om 19.00 uur gehaald wilden worden. Dan waren we in ieder geval verzekerd van een terugrit. We lieten ons afzetten in het centrum van het plaatsje, vlak bij de haven. We wilden eerst een beetje gaan rondkijken en wat winkelen. We zagen vlak bij de plaats waar we uitstapten een bord met informatie over een bootreisje naar het eiland Sapientza, wat schuin onder Finikounda ligt. We vroegen binnen om informatie. Het bleek dat de boottochtjes op woensdag, vrijdag en zaterdag waren. De boot vertrok dan om 10.00 uur en kwam aan het eind van de middag weer terug. We hoefden niets te reserveren, want de boot was eigenlijk nooit vol. We besloten om dit voor vrijdag te regelen met de taxichauffeur.

Toen we uitgewinkeld waren dronken we wat op het terras van Elena, een wat hoger gelegen restaurant, met een prachtig uitzicht op het haventje. Daarna liepen we de heuvel over, naar het strand waar we de eerste keer ook waren geweest. Het leek uit de verte aardig druk te zijn, maar toen we er eenmaal waren, bleek de situatie hetzelfde te zijn als de vorige keer: Links en rechts van ons waren redelijk wat mensen, maar op het stuk waar wij zaten was niemand. We hadden dus weer ons eigen privé-strandje! Het zand was hier zo lekker grof, dat had als groot voordeel dat het niet opwaaide wanneer het wat harder waaide en het ging niet zo snel overal tussen zitten. Het werd weer een heerlijke dag. We maakten foto's en filmshots in Finikounda, en ook op het strand.

Om een uur of zes liepen we terug naar Finikounda om daar op de taxi te wachten op een van de terrasjes vlak bij de haven. De mooie ouzoglazen mochten we, na het gevraagd te hebben, meenemen. Ondertussen liep ik even naar de supermarkt om twee flessen water te halen. We hadden daar eerder die middag gezien dat ze daar Avra-waterflessen hadden, met speciale afbeeldingen van de Olympische spelen 2004 in Athene. Die hadden we al eerder willen hebben, maar in Koroni konden we ze nergens vinden. Nu hadden we er twee en die wilden we mee naar naar Nederland nemen. Om 19.00 uur was dezelfde taxichauffeur er; keurig op tijd. We spraken bij aankomst in Koroni met hem af dat hij ons aanstaande vrijdag om 9 uur 's-morgens zou komen halen om ons weer naar Finikounda te brengen en dan die avond om 8 uur weer zou halen. Hij sprak geen woord Engels, dus moest het in het Grieks worden geregeld. Maar hij pakte als bevestiging zijn agende erbij en schreef daarin de afspraak keurig op de juiste dag en de juiste tijd. Hij had het gelukkig dus goed begrepen! Vrijdag naar Sapientza dus!


donderdag 26 augustus - Ontbeten bij "Tasty" - naar ons eigen strand

Die morgen begonnen we om even wat geld uit de muur te halen en daarna te ontbijten bij "Tasty". Zoals al eerder namen we weer een paar baquetjes met tonijn mee om mee te nemen naar het strand. We winkelden nog een beetje en haalden nog wat noodzakelijke boodschappen. Toen liepen we terug naar huis. Ondertussen spraken we de Oostenrijkse vrouw nog even. Ze vertelde dat ze op de terugweg nog een dagje in Venetië zouden blijven. We wensten elkaar nog fijne dagen en namen afscheid. Daarna maakten we onze rugtas weer in orde en vertrokken naar ons eigen stukje strand, tot het eind van de dag.


vrijdag 27 augustus - Taxi naar Finikounda - bootochtje naar Methoni en Sapientza
Die morgen stonden we om even voor negenen bij de oprit van ons appartementencomplex te wachten op de taxi. Klokslag negen uur zagen we hem op de weg boven ons aankomen. Na een half uurtje waren we in Finikounda. We liepen daar eerst naar het haventje om te kijken of de boot er al was. Deze lag er al, maar er was nog helemaal niemand. We besloten op het terrasje van afgelopen woensdag te gaan zitten. Dan konden we alles gemakkelijk in de gaten houden en hoefden we ons straks niet te haasten. Langzamerhand zagen we een paar mensen van wie het leek of zo ook met de boot mee wilden. Uiteindelijk vertrokken we om kwart over tien met 8 mensen; een Duits stel met 2 kinderen, een Engelse jonge vrouw met haar moeder en wij tweeen.

We hadden gedacht meteen naar Sapientza te varen, maar dat bleek niet juist te zijn. We gingen eerst naar Methoni en kregen daar een uur de tijd om het kasteel te bekijken. Nou hadden we dat al gezien en Methoni hadden we ook al bekeken. We besloten om nog even weer te gaan zitten op het terrasje van "Meltemi". De serveerster liet merken dat ze ons nog herkende. We lustten wel weer iets te eten en namen allebei een halve omelet. Toen het tijd werd voor de boot liepen we rustig naar de aanlegplaats.

Sapientza ligt recht onder Methoni, het is een onbewoond eiland, dat wil zeggen: er wonen geen mensen. Wel zijn er op het eiland veel geiten te vinden, diverse vogels en zelfs een ezeltje. De overtocht naar het eilandje duurde niet lang en al snel legden we aan bij een prachtig schilderachtig strandje, met helder blauw-groen water. Er werd een tijd afgesproken, wanneer we weer aan boord moesten zijn. Intussen hadden we de tijd om te zwemmen en wat te eten. Ik heb zelfs nog even gesnorkeld; met oordopjes wel te verstaan! Het was niet bijzonder indrukwekkend, maar ik heb toch een aantal prachtig gekleurde vissen gezien.

Na korte tijd kwamen er opeens een aantal geiten tevoorschijn, met een bok met een stel indrukwekkende horens. Ze waren blijkbaar al aardig gewend aan het regelmatige bezoek van toeristen. Ze wisten dat die altijd wel iets te eten bij zich hadden en kwamen duidelijk om iets vragen. Van de meeste mensen kregen ze wel een stukje brood. Ze stonden op een afstand van nog geen meter bij ons vandaan en aten bijna uit onze handen.
Toen het weer tijd was om te vertreken voeren we naar een zuidelijker gelegen deel van het eiland en legden daar opnieuw aan. Dit keer ging de kapitein mee en zou ons begeleiden op een wandeling. Ondertussen vertelde hij ook het een en ander over het eiland. We volgenden de groep tot op de top van de heuvel, die uitkeek over een oude vulkaankrater, maar omdat het pad nogal ruw was en wij teenslippers droegen, waren we nogal achter geraakt. Wanneer we dit hadden geweten hadden we zeker iets anders aangedaan. We filmden en fotografeerden nog verschillende mooie dingen en besloten niet verder achter de groep aan te gaan, maar rustig terug te lopen naar de boot. Het ezeltje, wat de hele tijd de groep had gevolgd, ging met ons mee naar beneden. Het laatste wat we hadden gezien, was dat de groep beneden over de kale vlakte in de krater liep. Een half uurtje nadat wij bij de boot waren aangekomen kwamen de anderen ook terug.

Het was de bedoeling geweest om nog verder te gaan, naar de oude vuurtoren, maar omdat de wind in de krater zo hevig was geweest, besloot de kapitein om dit niet te doen en terug te gaan. We hadden dus eigenlijk niets gemist. We waren alleen niet in de krater geweest. Het leuke was dat de Engelse vrouw die ons dit vertelde, mij een lavasteentje gaf, dat ze uit de krater had meegenomen. Ik was heel verrast, want dit zou ik zelf ook gedaan hebben wanneer ik beneden was geweest. Ik bedankte haar en vroeg hoe zij wist dat ik stenen verzamel. Dat wist ze uiteraard niet maar ze vroeg belangstellend hoe groot de collectie was. Ik vertelde haar dat ik van alle Griekse eilanden, waar we waren geweest, stenen had meegenomen en dat de verzameling inmiddels behoorlijk "heavy" was geworden.

Na deze wandeling begonnen we aan de terugreis. De wind was heerlijk en dat maakte de terugreis bijzonder fijn. Omdat de wandeling die we op het eiland hadden gemaakt, korter was dan aanvankelijk gepland, waren we eerder terug in Finikounda dan verwacht. We hadden nu nog lekker de tijd om te gaan eten. We besloten om weer naar Elena te gaan. Daar namen we spaghetti en pikilia psarion. Na het eten liepen we nog even naar het strand en daarna naar de haven, waar we met de taxichaffeur hadden afgesproken. Deze was weer keurig op tijd en om 8 uur reden we terug naar huis. De chauffeur nam een andere weg en zo kwamen we door Chrisokellaria, een dorpje waar we nog niet eerder waren geweest. Toch rekende hij gewoon hetzelfde bedrag. We bedankten hem en gaven hem een fooitje.


zaterdag 28 augustus - Naar eigen strand - gegeten bij Kaggelarios

Na de uit-dag van gisteren hadden we vandaag weer een thuis-dag. en hoe konden we die beter besteden dan op ons eigen mooie rustige strand. We waren redelijk vroeg opgestaan, dus konden we ook vrij vroeg op het strand zijn. Na een lekkere ontspannen bak-dag gingen we ons thuis opknappen, om daarna lekker te eten bij een gezellig restaurantje. We deden op de heenweg nog een paar boodschappen en gingen toen naar het visrestaurant van Kaggelarios. De eigenaar hadden we al verschillende keren zien vertrekken in zijn bootje, om vis te gaan vangen. Dat was gewoon zijn dagtaak. Hij ving de vis en die werd 's-avonds gegeten door de gasten van het restaurant. Verser kon het dus niet! Het kon dan ook niet anders, dan dat we een heerlijke maaltijd gepresenteerd kregen.


zondag 29 augustus - Koffer ingepakt - naar ons strand - gegeten bij Flisvos; afsluiting Olympische Spelen

Vandaag was helaas alweer onze laatste dag. Het was uiteindelijk weer zo snel gegaan, die drie weken! De laatste dag wilden we doorbrengen op ons strand, om nog een beetje bij te bruinen. We waren tenslotte nog zo bleek . . . . We begonnen de dag met het inpakken van onze koffers, voor zover dat kon. Daarna gingen we naar ons eigen strandje. We genoten volop, maar waren ons er van bewust dat dit de laatste keer was. Die avond aten we aan de haven, bij Flisvos. De TV's stonden overal weer buiten, want precies vanavond zou de afsluiting zijn van de Olympische Spelen. Het werd een gezellige avond. Maar de afsluiting van de Spelen was tevens de afsluiting van onze vakantie.


maandag 30 augustus - Terugreis naar Nederland

Die morgen moesten we vroeg opstaan. De wekker stond op 6.00 uur, want we zouden om 7.05 uur met de taxi naar een bushalte gebracht worden, om daar op de bus te wachten, die onder leiding van Ben naar het vliegveld van Kalamata zou rijden. Het verliep allemaal zoals het was gepland en ook het inchecken op het vliegveld ging zonder problemen. We hadden een goede vlucht en stapten in Schiphol op de trein, via Duivendrecht naar Eindhoven. Het was in Nederland een stuk kouder. We hadden moeite om weer te wennen en hadden heimwee naar Griekenland! ...