Vakantie Stoupa - Messinia - Anette en Bert - 10 t/m 24 aug. 2009

Zondag 9 augustus - Vertrek naar Stoupa

We hadden er lang naar uitgekeken, maar zondagavond was het zover; we namen de bus van 10.00 uur naar het station en namen de trein van half 11 naar Schiphol. We checkten onze koffers in na een korte tijd wachten en passeerden de douane. De tijd die we daarna nog moesten wachten ging snel om. Rond 4.00 uur stapten we in het vliegtuig en drie kwartier later zaten we in de lucht, op weg naar Kalamata, in het zuiden van de Peloponnesos.

Maandag 10 augustus - bespreking met Marga en scooter en auto geregeld.

Om 8.50 uur Griekse tijd, landden we op de luchthaven van Kalamata. Nadat we onze koffers van de band hadden gehaald gingen we onder begeleiding van hostess Marga Schaepman met de bus naar onze bestemming Stoupa. In appartement Nefeli pakten we onze koffers uit en legden alles in de gigantisch grote klerenkast, die dus nog niet voor een kwart gevuld werd met het weinige dat we bij ons hadden. Het appartement was mooi en groot. Zo luxe hadden we het in Griekenland nog niet meegemaakt. We gingen meteen naar buiten en keken wat rond in Stoupa. Daarna deden we boodschappen in de grote supermarkt die vlak bij ons was. Toen we thuis kwamen bleek dat de feta en de yoghurt die we hadden gekocht niet in onze tas zat. We gingen meteen terug met de bon en vroegen het aan de kassiere. Maar die wist nergens van. Er zat dus niets anders op dan nog maar een doosje feta en een emmer yoghurt te kopen. Nadat we ons thuis een beetje opfristen gingen we naar de bespreking met Marga. Zo'n bespreking is altijd een beetje standaard en voorspelbaar, maar toch wel nuttig omdat zo'n hostess je wat dingetjes kan vertellen die gewoon handig zijn voor het verblijf op een plaats die je nog helemaal niet kent. Marga leek in haar manier van vertellen een beetje op een schooljuf voor een klas met kinderen, maar ze was wel heel aardig en wat ze vertelde was zeker geen flauwekul
Na de bespreking gingen we naar To Steki, waar we naar Tony moesten vragen voor het huren van een scooter. Het werd duidelijk dat een scooter van 50 cc het maximum was wat je met een autorijbewijs mocht berijden. Beide voorgaande jaren hadden we een zwaardere gehad, dus moesten we wel even wennen aan het idee. Het werd ons echter afgeraden om met zo'n scooter de rit van Kalamata naar Sparti te maken. Marga adviseerde ons om dan een auto te huren. We besloten om met Tony af te spreken dat we de scooter eerst voor twee dagen zouden huren en dan zouden beslissen of we de huurperiode zouden verlengen. Dat bleek geen probleem te zijn. We spraken af om de scooter morgen te halen. Daarna gingen we naar het kantoor waar ook Marga af en toe zat en spraken daar met Vazzo. Zij keek voor ons na of het adres in Kalamata, dat we hadden gevonden op internet, juist was en of we daar inderdaad kaartjes konden kopen voor het concert van Xaris Alexiou op 21 augustus. Ze gaf ons een plattegrondje van Kalamata en wees aan waar we moesten zijn. Daarna liepen we naar Budget autoverhuur en reserveerden daar bij Julia een auto voor 21 en 22 aug. Na ons regelwerk genoten we van een heerlijke maaltijd bij restaurant Akro Giali aan de boulevard. Tenslotte dronken we nog een ouzo op ons ruime balkon en gingen toen slapen.

Dinsdag 11 augustus - naar Platsa, Trachila, Thalames en Eleochori.

Die morgen sliepen we lekker lang uit. Dat konden we goed gebruiken na het overslaan van de gehele vorige nacht. We ontbeten op ons gemak en het was al na 1.00 uur toen we bij Tony aankwamen om onze scooter te halen. Tony was een Engelsman, een aardige kerel, die werkte voor het scooterverhuurbedrijf. Na het uitzoeken van een geschikte helm voor ons allebei en het invullen van de papieren konden we op weg met ons ideale vervoermiddel.
We reden in Zuidelijke richting en namen de afslag naar Agios Nikolaos. Daar gingen we verder naar Agios Dimitrios, Kotroni en Trachila. Bij een prachtige diepe baai hield de weg op. We maakten wat foto's en reden terug naar Kotroni, waar we afbogen naar Platsa. De weg er naartoe was prachtig. We moesten flink klimmen maar met de scooter ging het redelijk goed, ondanks dat we maar een 50 cc hadden. Wanneer we te lang achter elkaar sterk moesten klimmen, viel hij af en toe terug, maar dat was gelukkig niet vaak. In Platsa hebben we op het plein enkele foto's gemaakt. Het dorpje zag er mooi uit, maar leek op dit uur volledig uitgestorven. Via de hoofdweg, ook wel genoemd de Maniweg, reden we verder naar Nomitsi en Thalames. Daar kochten we bij een standje langs de weg een grote pot olijven en lieten we ons rondleiden in het mani-museum. Onze "gids" dreunde allerlei feiten op in het Duits en wij lieten alles gelaten over ons heen komen. Daarna mochten we verschillende soorten honing proeven. Ook daarvan namen we tenslotte een grote pot mee. Toen was het tijd voor een ouzo met meze op het terras van een van de restaurantjes.
Daarna reden we terug via Nomitsi, Pigi en Riglia en sloegen we af naar Eleochori. Er leidde een smal weggetje naar het plaatsje en we genoten van de mooie omgeving. Na het schieten van een paar mooie foto's reden we terug naar de hoofdweg en tussen Ag. Dimitrios en Ag. Nikolaos sloegen we af naar Paralia Pantazi. Daar hebben we nog even lekker gezwommen en in de zon gelegen. Om 20.00 uur reden we terug naar huis, waar we ons lekker opfristen en in de zwoele avondlucht nog even genoten van een drankje op ons balkon. We keken uit op een ruime tuin die net was aangelegd en die nog regelmatig moest worden gesproeid. We bekeken de foto's en filmopnamen en ik schreef het verslag totaan vandaag.

Woensdag 12 augustus - Naar Kalamata - in Kardamili zonder benzine.

We stonden die morgen al op om 7.30 uur en ontbeten niet te uitgebreid. Daarna gingen we op weg naar kalamata, om daar als eerste de kaartje te kopen bij de "Efimerida Elefteria". We reden langs de hoofdweg, die we ook hadden gereden met de bus, vanaf de luchthaven. Deze weg ging "bovenlangs", dus iets hoger de bergen in. Op de terugweg zouden we "onderlangs" rijden, dus langs de kust. Vanaf Stoupa kwamen we door Kardamili, Prosillio, Stavropigi, Platoma, Almiros en Paralia Vargas. Daarna kwam Kalamata. We reden eerst een beetje rond door de straten, die als het ware volgens een strak rechthoekig rooster waren aangelegd. Na enige tijd hadden we een straat gevonden die we ook op de plattegrond zagen. Toen parkeerden we de scooter en besloten we om verder te gaan lopen. Vanwege de vele eenrichtingswegen was het lastig om nog dichter bij de straat te komen waar we moesten zijn. Na korte tijd vonden we de "Efimerida Elefteria" en kochten we onze kaarten. Ziezo, dat was alvast geregeld. Toen gingen we verder kijken en winkelen. We wilden kijken naar een paar Griekse DVD's en een boek met CD. Misschien ook nog enkele muziek-CD's. Alles wat we wilden kopen vonden we na wat zoekwerk. We kochten 2 CD's, 2 boeken met CD, een boek in het Grieks over de Griekse Goden, 2 films op DVD, een haarklem voor Anette en 2 vaatdoeken. Daarna reden we naar de boulevard bij de haven en en genoten daar van twee frappé's, en een ouzo met meze. Ondertussen kwam er een Afrikaanse jongen langs die gekopieerde CD's verkocht. We wenkten hem en bekeken zo'n beetje de helft van alles wat hij bij zich had. We kochten uiteindelijk nog 16 CD's van hem voor € 40, dat was dus maar € 2.50 per CD.
De weg terug namen we, zoals we al van plan waren, "onderlangs" via Almiros, Mikri Mantineia, Avia, Akrogiali, Santova, Kitries, Kato Doli en Kalianeika. Daar gingen we een pad op in de richting van het strand, om nog even te kunnen zwemmen, maar het pad was onverhard en erg slecht begaanbaar. Bovendien leek het nog heel erg ver. We besloten terug te gaan naar de weg. Ondertussen zagen we dat de benzinetank aardig leeg was geraakt en dat we dus in Kardamili zouden moeten tanken. Het was nog wel een aardig eindje naar Kardamili maar naar verwachting zouden we dat nog wel halen. Het was de eerste dagen van ons verblijf in Stoupa een beetje bewolkt. In de morgen scheen de zon volop, maar later op de middag kwamen de wolken van boven de bergen verder naar de kust. Het werd nu ook weer flink bewolkt en naarmate we dichter bij Kardamili kwamen werd het wolkendek steeds voller en onze benzinetank steeds leger. Uiteindelijk haalden we Kardamili, maar er was geen pompstation te bekennen. Het dichtstbijzijnde bleek in Stoupa te zijn. Dat konden we absoluut niet meer halen. Tot overmaat van ramp begon het te regenen, en niet zomaar een klein beetje. Tegen de tijd dat we een cafeetje hadden gevonden kwam de regen met bakken tegelijk de hemel uit en waren we inmiddels doorweekt. Binnen in het cafe stond de TV aan, met een groot scherm. Er was een programma bezig met videoclips. Af en toe kwam er een mooi nummer voorbij. Zelfs Xaris Alexiou en Natasha Theodoridou hoorden we. Terwijl we een frappé dronken overlegden we dat de beste optie zou zijn om een taxi te bellen naar Stoupa, daar een fles benzine te kopen en ons meteen weer terug te laten brengen naar Kardamili. We vroegen het aan de eigenaar. Hij was zo behulpzaam om voor ons te bellen. Aan het einde van het gesprek zei hij ons dat we hier konden blijven wachten en dat er iemand zou komen met een fles benzine! Al met al hebben we twee uur in het cafe gezeten, maar gelukkig kwam de verlossing: een fles van anderhalve liter, gevuld met benzine. We rekenden af, gaven een flinke fooi en bedankten de eigenaar voor zijn hulp. Wij konden weer verder! Thuis knapten we ons lekker op en aten als voorgerecht eerst een portie yoghurt, want we hadden flink honger gekregen. We deden nog wat boodschappen en gingen naar Tony om de huur van de scooter te verlengen tot en met volgende week donderdag. Vrijdag zouden we dan de auto kunnen halen. Daarna konden we op ons gemak gaan eten. We konden de toestanden van het einde van deze dag nu rustig van ons af laten vallen en na het eten zaten we nog een poosje lekker op ons balkon.

Donderdag 13 augustus - "ons strand" gevonden.

Die morgen reden we na ons ontbijt heerlijk ontspannen in de richting van Kardamili, om daar ergens een mooi rustig strandje te zoeken. Op een paar plaatsen vonden we iets wat al beter was dan het drukke strand bij ons in Stoupa, maar het was nog niet echt wat wij wilden. Na een poosje vonden we net voorbij de afslag naar Exochori een strand wat onze aandacht trok. We besloten naar beneden te rijden en te gaan kijken. Het strand was mooi en redelijk rustig. Eenmaal beneden gekomen zagen we aan onze rechterkant rotsen, met daar tussendoor een paadje. Het pad was slecht, maar voor Griekse begrippen nog redelijk. We vonden tussen de rotsen een plekje dat zou kunnen voldoen, maar dat bleek niet zo erg schoon te zijn. Toen we even later nog wat verder liepen kwamen we op een tweede strand, dat veel kleiner was dan het eerste. Er waren slechts enkele mensen en even later waren we zelfs samen. Lekker bloot zonnen en zwemmen kon hier zonder problemen. Het water was bijzonder helder, het strand mooi schoon en de directe omgeving bestond uit een prachtige natuurlijke omheining van steile rotswanden met daarop groene bomen. We wisten het eigenlijk meteen; iets mooiers dan dit zouden we waarschijnlijk niet vinden. Dit werd ONS strand! Na een heerlijke lange middag reden we met ons scootertje terug naar Stoupa. Ook dit keer bleek de scooter weer het perfecte vervoermiddel te zijn. We fristen ons thuis lekker op en gingen toen eten bij "Το σπιτικο της Ανγελικης". Er zou daar die avond live-muziek zijn. Het bleek dat we hadden moeten reserveren, maar de dochter van de eigenaar was zo aardig om iets voor ons te regelen. Ze vroeg of we er geen bezwaar tegen hadden om bij twee Engelse dames aan tafel te zitten. Toen was het probleem opgelost. We aten heerlijk en het gesprek met de dames was ook leuk. De muziek werd gemaakt door twee zangers die zich begeleidden op gitaar en bouzouki. Die twee waren erg goed. Later kwam er nog een zangeres bij, die regelmatig een nummer meezong. Ze had een klassiek geschoolde stem, die wel mooi was, maar vrij zacht en niet zo geweldig bij het geheel paste. Maar al met al werd het een geslaagde avond. Toen we na een drankje op ons balkon gingen slapen, was het inmiddels al aardig laat geworden.

Vrijdag 14 augustus - Op ons strand en in de regen in Exochori.

We begonnen de dag met lekker uit te slapen. Na het ontbijt reden we met de scooter voorbij Kardamili. We keken nog een beetje rond naar andere strandjes, maar zoiets moois als we gisteren hadden gezien, kwamen we niet meer tegen. We kochten in Kardamili iets te eten en gingen voor ongeveer een uur lekker zwemmen op ons "eigen" strandje. Daarna tankten we in Stoupa en trokken toen de bergen in. Via Neochori, Pirgos, Kastania en Aidona reden we naar Exochori. De temperatuur daalde behoorlijk en we reden regelrecht de dikke wolken in. Bij Exochori zochten we een restaurant op en aten daar een Griekse pizza. Ondertussen was het flink gaan regenen. Het regende een uur achter elkaar behoorlijk hard, toen klaarde het op en konden we droog naar beneden rijden. Net voor het donker werd zaten we weer op de inmiddels vertrouwde weg van Kardamili naar Stoupa. Zo te zien had het beneden aan de kust geheel niet geregend. De temperatuur was daar ook veel hoger dan in Exochori. Thuis zetten we lekker koffie en fristen we ons op. Nadat Anette had gedoucht was het water op.... Gelukkig tijdelijk, want even later kon ik ook gaan douchen. Nadat we nog even lekker op ons balkon hadden gezeten gingen we slapen.

Zaterdag 15 augustus - δεκαπενταυγυστο - feest in Platsa.

Na ons balkon-ontbijt deden we boodschappen in de supermarkt, beneden in Stoupa. We hadden gehoord dat er ter gelegenheid van δεκαπενταυγυστο, vandaag dus, een feest zou zijn in Platsa. We reden er heen met de scooter. Toen we de vorige keer in Platsa waren, was het plein geheel leeg en verlaten. Nu stonden er tientallen tafels en stoelen klaar. We dronken wat bij het cafeetje en vroegen wanneer het feest zou beginnen en of het alleen voor Griekse families zou zijn of voor iedereen. Het antwoord was positief: Het begon vanavond en het was voor iedereen. We reden terug naar Ag. Nikolaos en genoten daar van een ouzo met meze. Daarna gingen we naar παραλια πανταζι, waar we lekker konden zwemmen en in de zon liggen. Tegen de avond reden we naar huis, waar we ons lekker opfristen en omkleedden. Vervolgens reden we terug naar Ag. Nikolaos en aten daar gevulde inktvis bij het zelfde restaurant als die middag. Even na achten reden we naar Platsa. Het plein begon langzamerhand drukker te worden. We hoorden dat sommige tafels gereserveerd waren, maar er was nog plaats genoeg over. Een eindje voor het plein werden hapjes en drankjes verkocht. Wij kochten een plastic oliefles, gevuld met plaatselijke wijn, met twee plastic bekertjes. Hele families schoven inmiddels aan met plasticzakken vol met eten. De sfeer was gezellig en heel gemoedelijk. Toen het plein ongeveer vol zat begon de muziek. Een bouzoukispeler, een toetsenist en een gitarist begeleidden een zangerers, die later werd afgelost door enkele zangers. Ook kwam er later nog een klarinettist bij die erg goed was. Ondertussen werd er ook langdurig gedanst. Het was een leuke avond en om 1.00 uur reden we voorzichtig in het donker de weg terug naar Stoupa.

Zondag 16 augustus - Naar ons eigen strandje.

We gingen eerst een beetje winkelen in Stoupa. Anette kocht twee dunne strandjurkjes en ik een paar nieuwe slippers. Daarna gingen we weer naar ons eigen ontdekte strandje tussen Stoupa en Kardamili. De temperatuur was heerlijk en we hadden die dag ook onze snorkelspullen meegenomen. Het onderwater-uitzicht was prachtig. Grote grillige rotsen bedekten de bodem en vormden diverse eilandjes die soms net boven water uitkwamen en soms net niet. We zagen ook mooie vissen en zwommen een klein eindje de grot in die net buiten ons strandje, ook de hoek begon. Van dit alles onder water had je geen idee wanneer je gewoon aan het zwemmen was. Snorkelen was hier echt mooi en dus ook een aanrader voor de volgende keer wanneer we hier weer kwamen. Ook nu was het heel rustig op het strand. Af en toe kwamen er wat mensen, maar die vertrokken meestal weer vrij snel. Ook kwam er een Engelse familie, alleen om te zwemmen. Ze lieten wat spullen op het strand liggen en gingen dan het water in. Na een tijdje kwamen ze weer terug en namen hun spullen mee. Ze hadden waarschijnlijk een appartement boven aan het strand. Via een gemetselde stenen trap kwamen ze naar beneden, met hun zwemkleren al aan en zo verdwenen ze later ook weer. Die trap was het enige wat door mensenhanden was gemaakt. Verder waren we daar geheel midden in de natuur! We genoten volop van de heerlijke dag en bleven vrij lang. Die avond aten we bij Διμητρι van restaurant "Το παλειο Μπουστανι". Hier hadden we de bespreking met Marga gehad en zij had dit restaurant speciaal aanbevolen. Dat bleek ook niet voor niets te zijn, want het eten was er heerlijk. We zeiden tegen Dimitri dat hij zelf maar iets voor ons moest uitzoeken. We zouden wel afwachten. We kregen σαγανακι, μαυροματικα με σπανακι, μουσακα, τζατζικι en een gerecht met friet en vlees, waarvan ik de naam vergeten ben. Het was in ieder geval allemaal heel lekker.

Maandag 17 augustus - Naar Areopoli en de grotten van Diros.

We stonden die morgen op om half negen en tuften na ons ontbijt in de richting van Areopoli. We volgden de hoofdweg, ofwel Mani-weg genoemd, via Riglia, Platsa, Nomitsi, Thalames, Langkada, Ag. Nikon en Oitilo. Daarna kwamen we in Areopoli. We keken rustig rond en op het centrale plein namen we een gefrituurd broodje met kaas en een frappé. Daarna liepen we nog wat verder en kwamen zo bij de kerk met de mooie toren, in het oudste deel van de stad. Toen reden we verder naar Diros, om daar de grotten te bekijken. Met een bootje werden we door het ondergrondse gangenstelsel geleid, vol met stalagtieten en stalagmieten in verschillende kleuren en formaten. We zaten direct aan de kust, maar het water in de grotten was zoet. Af en toe moesten we bukken in het bootje omdat we maar net onder de rotsen door konden varen. Het was een indrukwekkende tocht. Na de koelte van de grot stonden we weer in de warme buitenlucht die we van Griekenland gewend waren.
Terug in Diros dronken we iets op het hoekje van een straat. Ineens zagen we aan de overkant van de weg een poster van Glykeria hangen. Het was een aankondiging van een concert op het centrale plein van Areopoli..... gisteren! Dat hadden we dus net gemist. Anette had een paar uur geleden nog het een podium gestaan op het plein om een foto te maken, niet wetende dat Glykeria daar gisteravond de sterretjes van de hemel had gezongen. Balen, maar het was niet anders. Als troost hebben we de beide posters meegenomen. In Areopoli aten we even later een choriatiki met een ouzo. We vroegen nog of er iets bekend was van een volgend optreden van Glykeria, maar ze wisten het niet. Later, terug in Stoupa gingen we nog even naar het kantoor waar Vasso zat en vroegen haar hetzelfde, maar zij kon ook niets zeggen. We kregen van haar nog wel een krantje. Daarin stond inderdaad het optreden van gisteren, maar niets nieuws. We deden nog wat boodschappen bij de grote supermarkt en kochten een zak garnalen. Die gooiden we thuis in de pan en bleven de rest van de avond thuis.

Dinsdag 18 augustus - στο παραλία μας.

Na de rit van gisteren was het vandaag weer tijd voor een rustig dagje op het strand. We namen onze snorkelspullen weer meer en reden naar ons eigen strand, net voorbij de afslag naar Exochori. We hebben weer heerlijk gesnorkeld en maakten meerdere foto's. Bovenop de rotsen, waar we opgeklommen waren, vonden we een prachtige zwart-witte steen. Het was te gevaarlijk om deze mee te nemen naar beneden, omdat we dan niet onze beide handen konden gebruiken bij de klimpartij. Op zich viel het wel mee, maar met één hand was het toch niet verantwoord. We gooiden de steen naar beneden in het water en met behulp van de duikbril doken we deze later weer op. Die ging dus mee naar Eindhoven!
Die avond aten we weer bij Διμητρι, van "Το παλειο Μπουστανι".

Woensdag 19 augustus - Via het klooster Giatrissa, door de bergen naar Githio.

Ons plan voor vandaag was om naar het dorpje Kariovouni te gaan, in de bergen. Door de gehele Mani liep het Taïgetos-gebergte met de uitloper daarvan. We gingen niet te laat op pad en waren eigenlijk al snel in Kariovouni. We besloten om nog verder te gaan naar Kato Chora en Milia. Korte tijd later zaten we in Milia aan de frappé. Langzamerhand ontstond het idee om vanaf Milia verder door de bergen te rijden, langs het Klooster Giatrissa. Tot aan het klooster zou de weg onverhard zijn volgens de kaart, maar aan de overkant was er weer asfalt. Uiteindelijk besloten we om te gaan en we gingen vanaf Milia de weg op naar het klooster. Eerst ging het nog wel, maar even later kon de scooter ons niet meer trekken en moesten we om beurten lopen. De omgeving was woest, maar prachtig en indrukwekkend. Maar toen ging het mis. Toen het Anette's beurt weer was om te rijden, reed ze tegen een dikke steen en viel om met de scooter op haar rechter been. Haar teen en haar knie lagen flink open. Nauwkeurig spoelde ik de wonden schoon met het water dat we bij ons hadden en ontsmette alles zo goed mogelijk. Daarna verbond ik de beide wonden. Anette had de schrik in de benen en wilde niet meer alleen op de scooter. Zij liep de rest van het pad, bijna tot aan het klooster. Het lopen ging nu een stuk moeilijker vanwege de pijn. Later bleek er ook een fikse keuzing te zitten onder haar knie, op de plek waar de scooter erop was gevallen. Gelukkig was het niet zo ver meer en het laatste stuk konden we weer samen op de scooter. Die deed het gelukkig nog. Het was heet die dag, en zeker daar tussen de kale bergen.
Bij het klooster, dat op zichzelf niets bijzonders bleek te zijn, maakten we nog een paar foto's en reden toen naar beneden naar het eerstvolgende dorp, Mikro Kastania. Daar genoten we van de rust en de voldoening dat we het moeilijke deel hadden gehad. We namen allebei een ouzo met meze en vroegen of we de glazen konden kopen. Die kregen we gratis en er werden zelfs schone voor ons neergezet, om mee te nemen. We hoefden slechts € 3,- te betalen voor de ouzo met meze. We gaven een fooi, bedankten en reden verder. Via Ag. Nikolaos, Kokkino Louria en Melissa kwamen we uit op de hoofdweg van Sparti naar Githio. Sparti was daarvandaan 40 km. en Githio 12. Korte tijd later stonden we dan ook in Githio. We reden eerst wat rond, want te veel lopen was nu even niet zo geslaagd. We keken in het winkeltje van een kunstenaar, die veel eigen werk had hangen. Toen dronken we een frappé op een terrasje bij de haven. Na deze stop reden we over de hoofdweg, door de bergen weer terug naar Areopoli. Daar was de weg bekend, want vanaf Areopoli waren we al eerder naar huis gereden.
Areopoli ligt hoog, aan een diepe baai. Om naar het noorden te rijden moest je om de hele baai heenrijden. Dat betende vanaf de stad naar beneden tot ongeveer op de helft van de hoogte van de berg, maar wel helemaal tot het uiteinde van de baai, aan de zeekant. Dan via een haarspeldbocht de tegengesteld kant op, landinwaarts dus, naar beneden tot vlak langs de waterkant. Zo de hele bocht van de baai om en aan de overkant weer omhoog, tot ongeveer de helft van de hoogte van de berg. Je was dan inmiddels weer aan de zeekant en draaide dan weer om via een haarspeldbocht, om zo terug landinwaarts te gaan, tot het begin van de baai. Inmiddels was je dan weer bovenop de berg aangekomen. Dan eindelijk kon je verder gaan in noordelijke richting. Weer kwamen we door Ag. Nikon, Thalames en Platsa. Ag. Dimitrios en Ag. Nikolaos lieten we links liggen en even later zaten we moe maar voldaan weer op ons balkon.

- Vlak onder Stoupa ligt Ag. Nikolaos en vanaf Stoupa de bergen in kom je bij Kastania.
- Voorbij het klooster Giatrissa, in de richting van Githio, heet het eerste plaatsje Mikro Kastania.
- Daarna komt er een andere plaats die ook Ag. Nikolaos heet.

Donderdag 20 augustus - στο παραλία μας.

Vandaag ..... ach hoe kan het ook anders; lekker luieren en uitrusten op ons eigen strandje. Voor Anette maakte ik van dikke stenen een heuveltje, waarop ze met haar rechterbeen kon steunen. Zodat alles in het water lag, behalve haar rechter been. Het was beter dat dat nog even droog bleef. We hadden bij de apotheek wel waterdichte pleisters gehaald, maar om daar 100 % op te vertrouwen was toch een beetje riskant. Het was beter zo. De dikke keien die op ons plekje in het water lagen had ik eerder al opzij gelegd en als een muurtje opgetapeld, zodat we zonder vallen of stoten gemakkelijk het water in konden stappen om te gaan zwemmen. Nu kwam dat "paadje" mooi uit voor Anette. We snorkelden niet, die dag, maar het was toch fijn. Ook Anette kon regelmatig verkoeling zoeken in het water. Ze had nog wel veel last van haar teen en knie, maar het zag er gelukkig niet verontrustend uit. Ik was heel blij dat er niets gebroken was. De keuzing onder haar knie had inmiddels een dikke bult veroorzaakt en de intens blauwe plek zou de komende week uitgroeien tot een heel groot vlak met alle kleuren van de regenboog. Na toch een heerlijke stranddag, brachten we 's-avonds de scooter terug naar Tony.

Vrijdag 21 augustus

Na een iets minder uitbebreid ontbijt dan de meeste keren in deze vakantie, liepen we tegen half tien 's-morgens naar Budget en maakten bij Julia de papieren in orde. Daarna konden we onze huurauto meenemen. we reden eerst nog even naar ons appartement om de rugtas de pakken en nog wat andere dingen die we mee wilden nemen. Toen konden we gaan. Eerst reden we de inmiddels bekende weg naar Kalamata. We zagen in de stad toch nog wel wat leuke plekken, die we bij ons eerste bezoek niet hadden gezien. Tijdens onze conversatie bij met de beide Engelse dames bij Το σπιτικο τησ Ανγελικης, vertelde de ene dame dat Kalamata toch wel een stad was waar je telkens nieuwe dingen ontdekte. Dat werd ons nu ook duidelijk, maar we wilden niet de tijd nemen om hier nog verder rond te kijken en namen de route die de stad uitleidde, in de richting van onze bestemming: Sparti. De weg van Kalamata naar Sparti staat er om bekend dat het één van de mooiste wegen van de Peloponnesos is. De route is inderdaad prachtig en voert over hoge bergen en door diepe dalen. Maar in vergelijking wat wij allemaal al hadden gereden met de scooter, was dit voor ons toch niet de allermooiste route.
Toen we al aardig in de buurt van Sparti waren gekomen namen we de afslag naar Mystras. Daar bekeken we de overblijfselen van de Middeleeuwse, Byzantijnse stad. Het hele complex is best wel uitgebreid en daarom bekeken we niet alles. Toch kregen we een goede indruk van het mooie stadje. Daarna hadden we honger en dorst. We namen vanaf Mystras de eerste afslag naar Sparti en direct om de hoek was er een restaurant. Daar bestelden we een frappé met meze. De schaal met hapjes was was groter dan wij gewend waren, maar het smaakte ons goed. Echter bij het afrekenen wachtte ons een enigzins onaangename verrassing: de prijs was € 32,50. Dat was maar liefts € 30 meer dan de ouze met meze die we aten in Mikro Kastania. Nu was de hoeveelheid wel aanzienlijk groter, maar zoveel geld....? Maar ja, we zaten net om het hoekje van Mystras en van zo'n toeristische trekpleister wordt meteen gebruik (misbruik) gemaakt! We vervolgden onze weg naar Sparti en sloegen vlak voor de stad af naar Kalamata.
Het Sainopoleio Theater waar het optreden van Xaris Alexiou zou zijn, lag aan de weg van Kalamata naar Sparti, dicht bij Magoula. Na korte tijd hadden we het theater gevonden. We konden bij de ingang de auto parkeren en gingen binnen kijken. Het mooie oude amfitheater zag er prachtig uit. Om de te verwachten bezoekers kwijt te kunnen waren er ook nog veel stoelen bijgezet en op het podium waren ze druk bezig om de geluidsapparatuur op te bouwen. We maakten een paar foto's en reden toen naar Sparti om een hotelkamer voor de komende nacht te zoeken. Het tweede hotel dat we zagen lag vlak langs de brede hoofdweg door Sparti, een klein eindje in een zijstraat. We informeerden en toen bleek dat er voor € 60 nog een kamer beschikbaar was, namen we die. We gingen eerst de stad in om wat rond te kijken en wat te drinken. Korte tijd later, om 5 uur, waren de winkels weer open. We snuffelden nog wat en aten toen een eenvoudig hapje op een terras. Toen was het tijd om naar de hotelkamer te gaan om ons om te kleden. Om half negen reden we in de richting van het theater. Toen we aankwamen stonden er al heel wat auto's en de politie stond het verkeer te regelen. Gelukkig konden we dicht in de buurt van het theater komen en parkeerden de auto daar langs de weg. Het theater was al bijna vol, maar vooraan, op de stoelen waren nog enkele plaatsen vrij. Uiteindelijk zaten we op rij 4, vlak voor het podium, een beetje aan de linkerkant; we hadden gewoon een spuperplaats! Het concert was prachtig. Mooier nog dan twee jaar geleden op Rodos. Xaris leek beter in vorm te zijn. Video-opnamen bleken geen probleem, want om ons heen werd volop gefilmd, ondanks de beveiliging, die ruimschoots aanwezig was. Drie mooie nummers heb ik opgenomen en op de terugweg haalden we de beide posters weg, die we aan een boom hadden zien hangen. Voldaan zaten we na afloop op het balkonnetje van onze hotelkamer.

Zaterdag 22 augustus

De kamer die we de afgelopen nacht hadden was inclusief ontbijt en dus verwenden we onszelf met vanalles wat er op het buffet stond. Na de gebruikelijke yoghurt met honing checkten we uit en reden we over de hoofdweg naar Gythio. Omdat we daar al eerder waren geweest reden we door de stad heen en gingen eerst een eindje in de richting van Areopoli. Daarna sloegen we linksaf naar het zuiden, naar Skoutari. Toen verder naar het zuiden, naar Kotronas. Daar dronken we wat op een terrasje bij het haventje. Na Kotronas vervolgden we onze weg en gingen verder naar het zuiden. We wilden eigenlijk nog wel even zwemmen, maar konden niet echt een rustig strandje vinden. Een eindje verder naar het zuiden was een prachtig strandje, helemaal ingemetseld tussen de huizen en muren van het plaatsje. Maar er was totaal geen schaduw en privacy al helemaal niet. We besloten door te rijden. We kwamen uiteindelijk in de uiterste zuidpunt van Mani en reden door het woeste, droge landschap met hoge bergen en prachtige uitzichten. We reden van Alika naar Vathia en nog verder naar Marmari en Milani. Daar hield de weg op. In de buurt was een mooi schilderachtig strandje en om er te komen moesten we de auto in een nauw straatje proppen en toen lopend verder gaan over een klein paadje, wat uiteindelijk overging in zand, aansluitend op het strand. Het was superheet en ondanks de slippers die we droegen was het zand soms nog te heet aan je voeten. Gelukkig konden we daarna een verfrissende duik nemen. De waterdichte pleisters op het been van Anette hielden het gelukkig.
Toen we weer in de auto zaten was het er zo heet dat we besloten de airco even aan te zetten. Ondanks al mijn vooroordelen was dat nu toch wel even lekker. We reden nu langs de andere kustlijn een eindje naar het noordwesten, waar we in Gerolimenas een lunchstop hielden. We hadden nu een flinke tocht gehouden door geheel Mani en reden vanaf Gerolimenas via Diros, Areopoli, Ag. Nikon en Platsa weer terug naar Stoupa, waar we later op de avond de auto weer inleverden.

Zondag 23 augustus

Vandaag was het alweer onze laatste dag en die wilden we het liefst besteden op het strand. En eigenlijk op ons eigen strandje, tussen Stoupa en Kardamili. Omdat we nu geen scooter en ook geen auto meer hadden, dacht ik dat het de gemakkelijkste oplossing zou zijn om een taxi te bestellen en meteen af te spreken wanneer die ons weer zou komen halen. Maar er bleek maar één taxi in Stoupa te zijn en die was nu naar Kalamata. We vroegen het ook nog aan onze huisbaas. We hadden hem inmiddels Herr Heinrich genoemd. Hij werkte in de winter in Berlijn en sprak goed Duits. Telkens wanneer we hem spraken, meestal 's-avonds wanneer wij op het balkon zaten, en we vroegen iets in het Grieks, dan antwoordde hij in het Duits. Later tijdens ons verblijf leerde hij dat gelukkig af en sprak ons aan in "zijn moe'rs taal". Maar Herr Heinrich bevestigde onze conclusie dat er maar één taxi in Stoupa beschikbaar was. Hij raadde ons aan om met de bus te gaan; die ging ieder uur. We besloten eerst να παμε κάτω στο Διμιτρι. Misschien kon hij ons nog iets anders aanraden. Maar Dimitri belde nog voor ons naar het taxibedrijf en daarmee verdween onze hoop op een taxi geheel. We liepen maar weer πάνω στη στάση λεοφορείο en besloten daar te wachten tot de bus kwam. Maar alles wat er kwam .... geen bus. Toen kwamen we op het idee om nog een scooter te huren voor één dag. Dus να παμε παλι κάτω στο Tony. Die was ons gunstig gezind. Papierwerk was zo klaar want hij had onze gegevens nog. Ondertussen een helm uitgezocht en we hoefden slechts € 10 te betalen. Toen kregen we alleen nog de boodschap mee: "Now go to the beach before the sun's gone down!" En weg waren we. We konden de weg wel dromen, maar toch was het heerlijke om nog een rit op de scooter te maken. Het werd weer een heerlijke middag en we bleven tot 7 uur. Thuis pakten we onze koffers alvast in, fristen ons lekker op en reden toen met de scooter naar de boulevard van Stoupa en leverden eerst de scooter in bij Tony. Nadat we hem gedag hadden gezegd gingen we lekker eten bij het restaurant aan het einde van de boulevard. Op de terugweg keken we nog in een paar winkeltjes en gingen toen naar huis. Voor het laatst zaten we in de avondlucht op ons balkon en gingen toen slapen. Maandag 24 augustus

Ruw werd onze broodnodige nachtrust verstoord door de wekker. Dat rotding ging al af om half zes. Gelukkig hadden we nu nog wel de tijd om gezellig te ontbijten op ons balkon. We maakten de laatste restjes op, sloten de koffers, keken nog een keer in het rond en liepen toen naar de hoofdweg, waar de bus ons korte tijd later oppikte en naar de luchthaven van Kalamata bracht. Bij het inchecken bleken we weer teveel gewicht bij ons te hebben, maar dat was gelukkig niet erg. De dikke steen, die naderhand 7 kilo bleek te wegen, zat in de rugtas die ik als handbagage meezeulde. Doe ik nooit weer, zo'n gewicht! Behalve natuurlijk wanneer het gaat om een mooie steen mee naar huis te nemen!

Onze vakantie was weer één groot feest geweest en met een beetje heimwee, maar ook een heel voldaan gevoel lieten we ons door Transavia de lucht in schieten, in de hoop ergens in de buurt van Amsterdam weer neer te komen, want ..... We hadden nog een week naar Portugal tegoed, na één week al. En dat wilden we heel graag meemaken!
Ik was heel benieuwd en wachtte in spanning af; Πορτυγαλ........?