Vakantie Samos - Diana en Bert - 7 t/m 21 juli 2000
VRIJDAG 7 JULI - VERTREK NAAR SAMOS - BRAND!
Om 00.15 uur vertrokken we met de taxi naar Schiphol en om
5.25 uur vertrok het vliegtuig naar Griekenland. Om 9.25 uur Griekse tijd landden we op Samos. Met de taxi
werden we naar ons appartement Paris Sea gebracht in Pythagorion. Meteen bij de landing hadden we al gezien
dat er een bosbrandje was op het eiland. We hoorden later dat de brand de vorige dag al was begonnen. Eerst
besteedden we er niet zoveel aandacht aan, maar al gauw bleek dat we met een serieuse, grote brand te maken
hadden, De brandweer kreeg het vuur niet uit. Het was extreem droog, en er stond een stevige wind! Na onze
aankomst in het appartement pakten we het één en ander uit en deden eerst wat boodschappen.
Daarna vertrokken we naar het Tarsanas-strand, het strand vlakbij ons appartement.
We bleven niet lang, want om 16.00 uur begon de bespreking met Edna Ocket, onze hostess,
een Belgische met Iers bloed, die al 16 jaar op het eiland woonde. Naast de gebruikelijke
informatie hoorden we van haar de stand van zaken ivm. de brand. We boekten bij haar een jeep-safari voor
de volgende week en praatten daarna nog wat na. Het hoofdonderwerp bleef de brand. Na afloop van de bespreking
liepen we naar een hoger gelegen punt, aan de rand van de stad. Hier had je een goed uitzicht over de
bergen net buiten de stad. We zagen tot onze schrik, hoe dicht de vlammen al waren genaderd. Dikke
zwarte rookwolken stegen op en de één na de andere cypres ging in vlammen op. Het leek
net of we naar een rampenfilm zaten te kijken. Terwijl we daar stonden draaide de wind ineens. Alle
rook en as kwamen onze kant op. De temperatuur steeg; je voelde gewoon de hitte van de brand! De zon,
die door de rookwolken heen nog maar een zielig oranje bolletje was, verdween nu helemaal. Uit voorzorg
liepen we snel terug in de richting van ons appartement. Onderweg zagen we de paniek: Griekse
restauranteigenaars haalden in allerijl de terrassen leeg, luifels werden afgebroken en met tuinslangen
werd alles natgespoten. Op het terras van "Palladion", waar we zojuist de bespreking hadden gehad,
waren ze ook druk in de weer. Toen wij langskwamen hoorden we roepen: "No, no, no public!", maar we waren
al weer weg. Het was een heel onwerkelijke situatie, maar helaas maar al te waar!
Thuisgekomen pakten
we snel de belangrijkste dingen in onze koffers en liepen er mee naar buiten. We gingen naar de haven, zo
ver mogelijk van de brand vandaan. We waren niet de enigen. Het werd er druk en de rook was inmiddels veel
dikker geworden. Veel mensen liepen met roodomrandde ogen van de irritatie en met zakdoeken voor hun mond.
Wij stonden met hoofdpijn te kijken hoe politie, kustwacht en brandweer via walkie-talkies contact met elkaar
hielden. Aan de land-kant van de stad, in de bergen brandde het en we zagen de vlammen in korte tijd dichterbij
komen. Aan de andere kant, waar we hadden staan kijken, was de brand tot op zo'n 200 meter vanaf de stad
genaderd. Edna kon niet eens meer naar haar huis terug. De wegen waren afgesloten. Het vliegveld was al lang
dicht; wij waren de één na laatste vlucht, die nog had kunnen landen. Heel onzeker over wat er
zou gaan gebeuren, stonden we daar, vlak bij het water. We hebben daar denk ik, een paar uur gestaan en toen
begon eindelijk de wind weer te draaien. De lucht boven Pythagorion werd weer helder en wij gingen
op één van de terrasjes zitten om wat te eten en te drinken. Nog steeds zagen we het in de
bergen branden. Vooral toen het donker begon te worden was dat een angstaanjagend schouwspel. De vlammen
verspreidden zich nu naar de andere kant en dezelfde paniek, die wij hadden meegemaakt, zou zich de volgende
dag afspelen in Samos-stad en Kokkari. Daar werden de mensen uit voorzorg geëvacueerd. Wij bleven op onze
plaats; niemand kon via de normale wegen de stad in of uit. Maar voor ons leek het gevaar nu voorlopig te zijn
geweken. Laat in de avond gingen we nog wat drinken bij onze benedenburen: Joyce, Richard, Astrid en Peter,
twee jonge stellen. Ondanks de onzekerheid werd het toch nog gezellig. Laat in de avond zijn we nog gaan
kijken hoe het met de brand was. Een kilometers lang lint van vuur liep van links naar rechts over de bergtoppen.
De brand was nog steeds midden op het eiland. Van slapen kwam die nacht niet veel.
ZATERDAG 8 JULI - POTOKAKI-STRAND
Om 5.00 uur stond ik op om iets te drinken te pakken. Om naar de keuken te
gaan moest je via de buitendeur en het terras. "Miaauw!", vlak voor de deur zat een poesje, een mager Grieks
scharminkel. Eerst was ze nog een beetje schichtig, maar toen we haar aaiden kwam ze binnengelopen en begon
al spinnend koppies te geven. Het beestje zou ons na vandaag iedere morgen komen opzoeken. We wilden die dag
graag naar het strand, maar in verband met de brand besloten we om een beetje in de buurt te blijven. Met de
taxi lieten we ons naar het Potokaki-strand brengen, ongeveer 7 km naar het westen. Vanaf hier hadden we een
goed uitzicht op Pythagorion. Mocht er iets gebeuren, dan waren we zo weer thuis. Onderweg zagen we de
zwartgeblakerde bomen en struiken, tot vlak bij de stad! Tuinen van de buitenste huizen waren weggebrand,
maar de huizen hadden geen zichtbare schade geleden. Het werd een rustig dagje, maar we bleven ons heel
sterk bewust van de brand: Blusvliegtuigen vlogen af en aan. Ze haalden water in de baai en vlogen daarna
door naar de bergen. Ook een speciale blushelicopter was steeds in aktie. We aten die avond een hapje in
de haven.
ZONDAG 9 JULI - IREON-STRAND
Eigenlijk wilden we vandaag iets verder weg, maar om dat vanaf het eerste
daglicht de blusvliegtuigen alweer aktief waren, wisten we hoe het er voor stond met de brand. We bleven
toch maar liever in de buurt en lieten ons daarom met de taxi naar Ireon brengen. Ireon ligt een eindje
verder dan Potokaki. We keken eerst eens rond in het plaatsje en door de herrie van de vele agregaten
kwamen we er al snel achter dat er hier als gevolg van de brand, geen electriciteit meer was. Een ouzo
op het terras was mogelijk, maar ijs was er niet. Dan hadden wij in Pythagorion nog geluk gehad; bij ons
was de stroom voor ongeveer 10 minuten weggeweest, maar daar was het bij gebleven. Hier in Ireon was al meer
dan 24 uur geen stroom! Het vlees lag straks in de vriezers te bederven. We hoorden later van een Nederlands
stel, waarmee we de taxi terug deelden, dat er een grote barbecue georganiseerd zou worden, om zo toch nog
iets met het vlees te kunnen doen. We bleven die dag verder op het strand. De zon was af en toe niet meer dan
een vaag oranje bolletje en de as dwarrelde op onze huid. We spraken Edna nog even en die avond hoorden we
dat de brand ook op het Nederlandse nieuws was geweest. Die avond belden we naar huis en we spraken
een bericht in via de voicemail.
MAANDAG 10 JULI - TARSANAS-STRAND
Nadat we vanmorgen alwéér het poesje voor de deur zagen
zitten hebben we haar de naam "Kalimera" gegeven. Ze had haar naam zelf aangegeven. Dankbaar at ze een hapje,
wat we voor haar klaarzetten. De bluswerkzaamheden waren al weer in volle gang en inmiddels waren we al een
beetje aan het geluid van de blusvliegtuigen gewend. We gingen naar de haven om daar het standbeeld van
Pythagoras te bekijken. Zijn geboortestad Pythagorion, was naar hem genoemd. Het standbeeld bestond uit het
beeld van Pythagoras zelf, verwerkt in een gote rechthoekige driehoek: a-kwadraat plus b-kwadraat is c-kwadraat!
Daarna zijn we teruggegaan naar het Tarsanasstrand, vlak bij ons.
Na een rustig stranddagje kwamen we weer thuis.
In de loop van de avond kwamen Joyce en Astrid aan de deur met de mededeling dat morgen alle Nederlanders
teruggehaald werden naar Nederland. de ANVR gaf geen garantie meer ivm. de branden op Samos. Wij wisten
inmiddels al, ook door gesprekken met de Grieken, dat er voor de steden geen gevaar (meer) dreigde. Rond
Pythagorion was alles afgebrand, dus daar kwam de brand niet meer terug. Alleen de hele kleine dorpen, hoog
gelegen, in het midden van het eiland liepen nog risico. Wij aan de kust hadden niets meer te vrezen. Toen
het kritiek was kon er niets voor ons worden gedaan. Dat hebben we allemaal goed doorstaan, nu hoefde het
niet meer en terug naar Nederland? Nee hoor!
We gingen vlak daarna naar beneden, om met het viertal te praten. Ze hadden gezegd dat Edna langs zou komen om
definitief te overleggen. Totdat Edna kwam werd er heftig gediscussieerd door het viertal over blijven of niet.
Wij wisten het voor onszelf eigenlijk zeker: wij bleven! We wilden alleen nog horen wat Edna te vertellen had.
Toen Edna kwam werd het duidelijk: De meeste Nederlandse reisorganisaties evacueerden de Nederlandse toeristen.
Sommigen mochten kiezen, naar een ander Grieks eiland of Turkije òf naar huis. De meesten kregen geen keus;
ze moesten terug naar Nederland. Wij hadden bij Neckerman geboekt, een Duitse organisatie dus. Wij mochten wèl
kiezen: of blijven of mee terug. Toen wisten we het helemaal zeker: We Stay!! Peter wilde naar huis. Dat vond
hij "verstandiger". Zijn vriendin sloot zich bij die mening aan en zijn vriend, Richard zei daarop: "samen uit,
samen thuis". Voor Joyce was er toen geen reële keus meer over, ze was in tranen, want ze wilde graag
blijven. Die avond gingen we met ons zessen ergens eten.
DINSDAG 11 JULI - WANDELING NAAR EFPALINIO TUNNEL en TARSANAS-STRAND
We hoorden die morgen verschillende
keren grote vliegtuigen overvliegen. Nederland had 4 lege vliegtuigen gestuurd en die dag gingen er maar liefst
1200 Nederlanders terug naar huis, waaronder ook onze benedenburen. Diana kwam na de korte afgelopen nachten
eindelijk weer een beetje tot rust en sliep gelukkig lekker uit. Ik besloot een eind te gaan wandelen en liep
de heuvels in, achter Pythagorion. Ik volgde de borden richting Efpaliniotunnel en kwam daardoor in het
berggebied terecht, waar we het hadden zien branden op onze eerste avond. En dat was duidelijk: Bomen en
struiken; alles was zwart en het stonk er nog naar rook. Het uitzicht over de stad was vanaf hier prachtig,
maar met al dat zwart om mij heen was het toch een heel triest gezicht. Het grote huis met de hoge cypressen
daar omheen hadden we vanaf de haven duidelijk kunnen zien, die eerste avond. De brand kroop steeds dichter
naar het huis toe en het werd daar gevaarlijk kritiek. Nu kon ik zien dat de verbrandde bomen slechts op 50
meter afstand van het huis stonden. De brand was er precies langsgetrokken, de bergtop over,
naar het noorden.
Toen ik bij de Epfaliniotunnel aankwam vertelde een jonge vrouw mij dat ik er niet inmocht: "It is not allowed sir".
Ze waren met schoonmaakwerzaamheden bezig, die nodig waren als gevolg van de brand. Bovendien was er misschien
sprake van instortingsgevaar van dit historische bouwwerk. Nadat ik in de omgeving nog wat had rondgekeken,
begon ik aan de terugtocht.
Toen ik weer thuiskwam was Diana inmiddels wakker en Kalimera was er ook weer. We zagen het nu duidelijk: het
beestje was zwanger. Een mager lijfje en toch een dikke buik! Bovendien kon je af en toe de kleintjes zien
bewegen. Die middag gingen we naar het Tarsanas-strand. De terrassen waren nog niet voor de helft gevuld en
ook het strand was veel rustiger. 1200 tot 1500 Nederlanders waren teruggehaald naar Nederland, hoorden we
achteraf. Een groot deel daarvan zat in Pythagorion. En dat was nu te merken! Wij genoten volop en we hoorden
een paar keer de verbazing van de Grieken: "Holland?! Didn't you have to leave?" Nee, wij niet dus!
WOENSDAG 12 JULI - REMATAKI-STRAND
De dag begon zoals elke andere: Het kookplaatje warm laten warden, met
daarop het pannetje met de eieren. In die tijd Kalimera te eten geven. Wanneer de eieren goed waren, de thee
er in en de eieren er uit. Na een klein uurtje was het dan tijd om te ontbijten. Na het ontbijt gingen we op
weg naar het Rematakistrand. Onderweg zagen we een cameraploeg lopen van SBS6. Een eindje verder kwamen ze
ons tegemoet. Op onze reactie: "goeiemiddag, nog Nederlanders gezien?", kregen we meteen respons. We waren
blijkbaar enkele van de zeldzaam geworden Nederlanders op Samos. Ze vroegen of ze ons mochten interviewen en
filmen. Voor de camera vertelden we onze ervaringen. Het is alleen niet uitgezonden. Waarschijnlijk omdat de
Grieken het de Nederlanders niet in dank afnamen dat er zoveel negatieve adviezen werden gegeven over Samos.
De inkomsten van het toerisme kregen door dit alles natuurlijk een flinke deuk. Na het interview liepen we
verder naar het Rematakistrand, een lekker rustig strand aan de oostkant van de haven en bij nader inzien een
veel fijnere plaats dan onze vorige strandplek. Het werd een fijne stranddag. Aan het eind van de dag hebben
we bij het internetcafé "Nefeli" nog een paar e-mails verstuurd naar Nederland, over de toestand op
het eiland en het interview met SBS6. 's-Avonds zijn we voor een afzakkertje nog even
teruggegaan naar Nefeli.
DONDERDAG - 13 JULI - JEEPTOCHT OVER HET EILAND
Vandaag was het de dag dat we de jeep-safari zouden hebben.
Om 8.15 uur stonden we op de stoep bij Aramis te wachten op Edna en de andere deelnemers. Andere deelnemers
waren er niet en een half uurtje later kwam Edna met de mededeling dat de hele tocht niet door zou gaan; de
andere deelnemers waren al terug naar Nederland. Ze vertelde dat zij die dag een verkenningstocht wilde gaan
houden om te beijken wat er allemaal verbrand was en welke routes nog interessant waren om volgende week te
rijden, ivm. de organisatie van een nieuwe jeep-safari. We merkten wel aan haar dat ze niet zoveel zin had
om die hele tocht in haar eentje te maken. Wij van onze kant lieten merken dat we eigenlijk best wel mee wilden.
We wilden graag wat meer van het eiland zien en ondanks de brand waren we daarin toch nog heel geïnteresseerd.
Maar Edna zei dat ze op deze tocht eigenlijk geen toeristen mee mocht nemen, want er bestond toch een zeker risico.
Ze bood aan om ons mee te nemen naar Samos-stad, zodat we daar dan een beetje zouden kunnen rondkijken. Maar het
idee van met ons driëen bleef toch in ons (en haar) hoofd. Eenmaal in Samos aangekomen vroeg ze ons te wachten
bij de auto. Ze ging bellen met het hoofdkantoor en daar hadden ze uiteindelijk gezegd dat het geen probleem was
wanneer wij mee gingen. Dus zo gingen we met ons driëen op weg.
Na Samos kwamen we in Kokkari, een prachtig, schilderachtig plaatsje aan de noorkant van het eiland. De dag
na de paniek in Pyhagorion, was hier dezelfde situatie ontstaan. Diverse toeristen waren toen geëvacueerd.
Het strand van Kokkari zag er heel aantrekkelijk uit en we hielden het in gedachten voor later. Onderweg zagen
we de vele verbrandde stukken bos. Zeven jaar geleden was er ook al een grote brand op Samos geweest en in dit
voorjaar (2000) was het ook weer raak, maar de branden waren niet zo hevig geweest als de brand die nu nog
steeds aan de gang was. Telkens wakkerde het weer op diverse plaatsen aan en de brandweer, die we onderweg
ook zagen, was nog steeds aktief. De brand had zich vaak verspreid als "spinnepoten"; heel grillig, soms door
een droge greppel, om zich daarna weer verder te verspreiden. Op sommige plaatsen kon je zien dat het vuur bij
een weg was gestopt, op andere plaatsen was het over de weg gewaaid en daarna gewoon verder gegaan. Op diverse
plaatsen was het vuur pas gestopt op het strand of bij de kale rotsen die daaraan grenzen. Voorbij Avlakia en
Tsambou kregen we zicht op de schitterende vallei van de nachtegalen. Een prachtig natuurgebied, wat wonder
boven wonder ongeschonden was gebleven. In één van de kleine plaatsjes maakten we een stop.
Edna was verrast over de ouzo met ijswater, die we bij ons hadden. Ook broodjes en wat fruit. Na de stop reden
we verder langs de noordkust, naar Karlovassi. Telkens kwam de top in zicht van het Kerketeasgebergte. De
hoogste top hiervan was 1434 meter. Het is de hoogste berg van Samos. Karlovassi is de op één
na grootste plaats van het eiland en er is sprake van geweest om Kalovassi de hoofdstad van het eiland te
maken. Onderweg bezochten we nog een wijnmakerij, waar we verschillende soorten van de beroemde Samos-wijn
mochten proeven. We maakten nog een paar fotostops, onder andere bij het mooie Potami-strand. Vóór
de Kerketeas gingen we in zuidelijke richting. Door het gebergte zelf lopen geen wegen. We kwamen door de
schilderachtige plaatsjes Kosmadeio en Kastania. Het leven is hier heel rustig en de tijd lijkt hier stil te
staan. We werden gastvrij onthaald door een kennis van Edna in Kosmadeio. We mochten eten van de versgeplukte
appeltjes. Ze vertelde dat ze vandaag zonder water had gezeten. Ze maakte zich er niet zo druk over. "Misschien
morgen weer....". Ondertussen werden we steeds geconfronteerd met de gevolgen van de brand; grijze asvelden en
afgeknapte bomen. In de stukken waar het 7 jaar geleden had gebrand, zag je dat het landschap wel weer groen
was geworden met lage struiken, maar de hogere bomen kwamen niet meer terug. Dit landschap, met alleen lage
struikjes was voor veel Griekse eilanden heel karakteristiek; bosbranden kwamen overal voor. Toen we na een
flinke tocht door woest natuurgebied, de zuidkust bereikten, maakten we een zwemstop op één van
de mooie strandjes bij het plaatsje Pefkos. Toen we onze tocht weer voortzetten zagen we dat de brand hier
in het zuiden ook grote stukken had verwoest. We verlieten de zuidkust en gingen schuin naar het noordoosten weer
terug naar Samos. Onderweg kwamen we door Myli, waar Edna haar huis had. Vanaf Samos maakten we nog een korte
trip naar de oostelijke punt van het eiland. Hier was het nog groen gebleven. We stopten bij één
van de mooie strandjes en reden toen met uitzicht op het eilandje Aghios Nikolaos, terug naar Samos en later
naar Pythagorion. Het was een fijne dag geweest en we hadden heel veel gezien.
VRIJDAG 14 JULI - REMATAKI-STRAND
Vóór we naar het Rematakistrand gingen hebben we eerst nog
foto's gemaakt van en bij het mooie kerkje. Het werd die dag verder een rustig stranddagje: lekker bijgebruind,
gesnorkeld en uitgerust. Een naaktstrand hebben we op Samos niet kunnen vinden, maar ach, ik had een luchtbed
om op te drijven en een pet op....... Het was een heerlijke warme dag.
Die avond hebben we gegeten bij Faros;
ZATERDAG 15 JULI - SAMOS en KOKKARI
Kalimera was alweer eerder wakker dan wij en begroette ons met een
vrolijk "Maauw!". Na het ontbijt hebben we eerst Pa gebeld en gefeliciteerd met z'n verjaardag en daarna Mam
in Den Haag. We namen de bus naar Samos en bleven daar eerst maar eens een tijdje plakken op het mooie
Pythagorasplein met de hoge palmbomen. Met de taxi lieten we ons daarna naar Kokkari brengen. We hadden
het plaatsje afgelopen donderdag in vogelvlucht gezien en wilden nu nog iets meer zien. Het was bijzonder
de moeite waard om er een beetje rond te dolen in de smalle straatjes. Na een terrasje met ouzo hebben we
een fijn plekje opgezocht op het strand aan de oostkant. Het was een prachtig schoon strand met mooie ronde
kiezels. We genoten die dag weer volop van de zon, de zee en het water. Om half vijf gingen we met de taxi
terug naar Samos, waar de bus een half uurtje later vertrok naar Pythagorion. Bij de haven bleven we nog even
lekker op een terrasje hangen en zijn toen naar huis gelopen. Na het opfrissen en aankleden zijn we de stad
weer ingegaan om te genieten van de zwoele warmte en de Griekse muziek.
ZONDAG 16 JULI - REMATAKI-STRAND en RUÏNE
Na ons ontbijtje gingen we weer op weg naar het Remataki-strand.
Onderweg hebben we nog een paar mooie foto's gemaakt! Het werd weer een heerlijke dag.
's-Avonds moest ik nog een paar boodschappen doen en besloot om nog een omweggetje te maken langs de oude
ruïne. Net toen ik het hek van de omheining voorbij was hoorde ik naast mij: "I'm sorry, it is not
allowed". Waar had ik dat eerder gehoord? Bij de Efpaliniotunnel! Het bleek dezelfde vrouw te zijn. Zij herkende
mij ook en we raakten een beetje aan de praat. Ze vertelde dat ze archeologe was en zich bezighield met de
opgravingen hier in de buurt. Zolang ze nog met een project bezig waren konden ze niet altijd optimale veiligheid
garanderen, daarom was het niet altijd toegankelijk voor publiek. Maar toen ik beloofde geen gekke toeren uit te
halen mocht ik toch gaan kijken en een foto maken. Ik bedankte en zei gedag.
MAANDAG 17 JULI - IREON-STRAND - Vandaag wilden we de tempel van Hera gaan bezoeken in de plaats, genoemd naar
deze Godin: Ireon (Hereon). Met de taxi lieten we ons naar de juiste plaats brengen, maar helaas, het hek was
dicht en alles was gesloten. Na nog even te hebben rondgekeken, hebben we ons verder laten brengen naar het
strand. Ireon had inmiddels weer stroom. Na een fijne dag op het strand bracht
de taxi ons weer terug naar Pythagorion. Na een afzakkertje bij Nikos gingen we naar huis.
DINSDAG 18 JULI - PSILI AMOS - Vandaag namen we na een uitgebreid ontbijt weer eens de taxi, en lieten ons
brengen naar Psili Amos, een klein plaatsje, zo'n 20 kilometer naar het oosten. De taxi is op de Griekse
eilanden een ideaal vervoermiddel: niet duur en ze vertrekken wanneer wij willen en ze halen ons weer op
wanneer wij dat willen (nou ja, ongeveer dan...). Het strand van Psili Amos was een echt zandstrand, vrij breed
voor Griekse begrippen en heel geleidelijk aflopend in zee. Alleen stenen zoeken was hier uiterst vermoeiend.
Maar, Psili Amos was heerlijk! De zeestraat tussen Samos en het Turkse vasteland was hier het smalst. Het was
maar 850 meter naar de overkant! Bij een stevige aflandige wind was je binnen een uur met luchtbed en al in
Turkije; je kon dus al dobberend maar beter niet in slaap vallen. Na een heerlijke dag aten we een hapje
bij één van de eenvoudige taveernes en lieten daar een taxi voor ons bellen.
Die avond bleven we lekker thuis.
We waren vandaag vroeg opgestaan want we wilden
met de boot naar Samiopoula, een klein eilandje midden onder Samos. Kalimera was ook wakker en ze miauwde
onophoudelijk. Het was duidelijk: het beestje had weëen. We waren benieuwd hoe dit zou aflopen.
Om 8.45 uur waren we in de haven. Er vertrokken die dag 3 boten: één voor slechts een
zwemstop naar Samiopoula en daarna verder, een andere zou ook even naar Samiopoula gaan en dan verder
naar een andere plaats voor een picknick en de derde boot bracht de mensen naar Samiopoula en haalde ze daar
aan het eind van de middag weer op. Wij namen .... de laatste natuurlijk! Op Samiopoula is niet meer te
vinden dan een klein gehuchtje met een kerk en een taverne, omringd door een paar heuvels en een paar
strandjes. De bootreis was heerlijk; een stevige wind, warme zon en behoorlijke golven. Het uitzicht op
de kust was ook mooi. Het enige minpunt was de aanblik van zoveel zwartgeblakerde bossen. Na een uur
kwamen we op het eiland aan. We moesten over een rotspaadje klimmen om op het strand te komen, maar de
afstand was niet ver. Het strand was fantastisch! Een prachtig klein strandje, verscholen tussen de rotsen.
Onze boot was de laatste die aan was gekomen, dus alle anderen waren er al. Het was behoorlijk druk, maar
aan de zijkant vonden we nog een plekje. Na korte tijd vertrok de eerste boot weer, gevolgd door de tweede.
Alleen de passagiers van onze boot bleven achter. Buiten ons was dat alleen een vrouw met haar beide kleine
kinderen. Ook zij vertrok kort daarna, waarschijnlijk om te gaan lunchen in de taverne, daar hadden wij ons
ook voor op kunnen geven, maar wij lunchten liever op het strand. Het werd een heerlijke rustige dag op dit
paradijselijke strandje. De tijd vloog dan ook om en veel te snel waren we alweer aan de terugreis toe.
Terug in Pythagorion zijn we ons thuis gaan omkleden, om daarna lekker ergens te gaan eten.
DONDERDAG 20 JULI - PSILI AMOS
Kalimera was er weer en hoe! Haar dikke buikje was weg. Ze had dus haar
kleintjes ergens gekregen en kwam toch naar ons toe. Jammer genoeg hebben we de jonkies niet gezien.
Vandaag, onze laatste dag, gingen we weer met de taxi naar Psili Amos, weer een heerlijke stranddag.
We waren zelfs een beetje verbrand. We aten die avond bij Stella, kregen daar vier glazen als souvenir
en bij Nikos namen we het "toetje".
VRIJDAG 21 JULI - VERTREK
We moesten vroeg opstaan. Om 8.50 uur werden we met de taxi naar het vliegveld
gebracht. Kort daarvoor hadden we afscheid genomen van Kalimera. Ook deze morgen was ze er geweest. Op het
vliegveld spraken we Edna nog en het stel uit Ireon. Op de terugweg maakten we een tussenlanding op Lesbos,
omdat het vliegtuig niet eens half vol zat. Daarna gingen we door naar Schiphol. Die tussenlanding was nog
een gevolg van de evacuatievluchten, vorige week. We kregen daardoor een ander vluchtnummer en ons oude
vluchtnummer werd op Schiphol bekendgemaakt als "gecanceld". Daarom was onze taxichaffeur weer teruggegaan
en moesten we op Schiphol welgeteld 3 volle uren wachten voordat we werden opgehaald. Maar hoe dan ook;
ondanks de brand hadden we toch een fijne vakantie gehad, wel een gedenkwaardige...
Vakantie Samos - Diana en Bert - 7 t/m 21 juli 2000 
ZATERDAG 8 JULI - POTOKAKI-STRAND