Vakantie Santorini - Anette en Bert - donderdag 3 - donderdag 10 mei 2012

Donderdag 3 mei - Vertrek naar Santorini

Op donderdagmorgen namen we om half elf de trein naar Schiphol. We leverden onze koffers in en om 15.00 vertrok ons vliegtuig. Na aankomst op de luchthaven van Santorini werden we met de bus naar Kamari gebracht en gedropt bij ons appartement. We hadden aanvankelijk de "Ekati studio's" geboekt, maar kregen van Jiba bericht dat deze pas half mei open waren. we kregen toen "Reflections Sea" aangeboden. Dit was een veel luxer appartement, met twee etages en een enorm groot balkon, dat geheel vrij lag! Uitzicht op zee en twee badkamers. De prijs bleef hetzelfde! We pakten onze koffers uit en gingen eten bij restaurant Poseidon, aan de boulevard. We waren blij met het appartement, maar het belangrijkste was dat de temperatuur goed was en dat het nog niet druk was. Deze eerste week van mei was helemaal prima! De Grieken waren nog bezig met voorbereiden. Op verschillende plekken werd nog geschilderd of werden terrassen opgebouwd. In sommige zwembaden zat zelfs nog geen water.

Vrijdag 4 mei - Bespreking met hostess en naar Fira

Bij de locatie die Jiba voor ons had uitgekozen bleek ook een ontbijt te zijn inbegrepen. Dat betekende dat we zelf niet zoveel boodschappen hoefden te doen, maar wel moesten we zorgen dat we vóór 10 uur aan tafel zaten. We besloten dat we die week niet te laat zouden gaan slapen, dan konden we ook wat vroeger opstaan. We zaten dus royaal voor 10 uur te ontbijten en dat kwam nu goed uit want om 10.30 uur begon de bespreking met de hostess.

Hostess Particia was geboren en getogen in Schotland en dat was heel goed te horen. Maar ze was aardig en het meeste dat ze zei was te begrijpen. We wilden graag met de boot naar het vulkaaneiland Nea Kameni en omdat het nog niet zeker was of dat op meerdere dagen mogelijk was, boekten we meteen voor de volgende dag, want op zaterdag zou het zeker doorgaan, aldus Patricia. Na de bespreking besloten we om de scooter die we wilden gaan huren, pas op zondag te gaan halen. Morgen zouden we er geen gebruik van gaan maken en wanneer we vandaag met de bus naar Fira zouden gaan, wat we toch al wilden, was dat een logische planning! Even later stonden we bij de bushalte en na niet te lang wachten reden we naar Fira.

Omdat het seizoen eigenlijk nog niet helemaal was begonnen was het niet druk. Er liepen wel wat toeristen, maar veel waren het er niet. Het was leuk om door de straatjes van Fira te lopen, maar dit alles viel in de schaduw bij het uitzicht op de caldera. Het is geweldig om je te realiseren dat Santorini en Thirassia vroeger één groot rond eiland zijn geweest en dat de vulkaanuitbarsting heeft gezorgd voor de twee smalle randjes, die werden gevormd door Santorini en Thirassia, met daartussen een enorme plas water. Midden in die plas waren in de loop der jaren de beide eilandjes Palia Kameni en Nea Kameni ontstaan. Dit hele panorama konden we zien vanaf de rand van Fira. We winkelden ook nog wat en na een poosje hadden we een paar nieuwe slippers voor mij gevonden, voor een redelijke prijs. Aan het einde van de middag gingen we weer met de bus terug naar Kamari. We knapten ons lekker op en gingen eten aan de boulevard.

Zaterdag 5 mei - Excursie naar Nea Kameni en Thirassia

We aten die ochtend weer netjes op tijd op het terras bij ons appartement. Even voor half elf stonden we op de afgesproken opstapplaats bij "Kamari Tours". Even laten werden we opgepikt door de bus. Deze bracht ons naar de belangrijkste haven van het eiland: Athinios. Daar stapten we op de boot en voeren we naar Nea Kameni.

De wandeling naar de krater, in het midden van het eiland, was langer dan ik in mijn herinnering had van 19 jaar geleden. Maar indrukwekkend was het zeker, het overwegend zwarte eiland waar niets anders groeide dan wat kleine plukjes mos. We hoorden dat er vorig jaar behoorlijk sterke trillingen waren waargenomen op het eiland. De vulkaan mag dan wel "slapend" worden genoemd, maar of de vulkaan dat zelf ook vindt, weet niemand honderd procent zeker.... Maar wat voor ons wèl zeker was, was de aanblik van de geel uitgeslagen rotsen in de krater, waarlangs de rook met zwaveldamp op meerdere plaatsen naar buiten kwam. De reuk was ook heel duidelijk en later beseften we dat die geur ook op andere plaatsen op het eiland aanwezig was. Vanaf de rand van de krater had je een mooi uitzicht op de steile klippen waarop Fira en Imerovigli waren gebouwd. Al met al was deze trip zeer de moeite waard. We namen een paar mooie grote stenen mee en een zakje steengruis.

Toen we weer op de boot waren, gingen we verder naar de heetwaterbronnen bij Palia Kameni. Wanneer je wilde mocht je vanaf de boot zwemmen naar de plaats van de bron. Wij keken toe hoe een aantal anderen dat deden. Daarna voeren we verder naar het noordwestelijke eiland Thirassia. We legden aan in het haventje. Daarvandaan hadden we een paar uur de tijd om wat te eten in één van de restaurantjes in de buurt. Je kon ook even gaan zwemmen aan het kleine strandje naast de haven.

Wij besloten naar boven te lopen, naar Manolas, het hoofdplaatsje van het eiland. Het uitzicht was prachtig en werd steeds mooier, naarmate we hoger kwamen, maar het was een zware klim. Bovenaan bliezen we even uit bij het eerste restaurant, dat trouwens ook het laatste bleek te zijn. Daarna hebben we nog een flink eind gelopen door het dorp. Ondertussen veel gefotografeerd en gefilmd. Het was een mooi dorp met een prachtig uitzicht op de Caldera en Santorini. We kwamen bijna niemand tegen in het dorp. We vroegen ons af of de inwoners van Manolas ook zo vaak deze gigantische klim moesten maken. Op die vraag kwam het antwoord toen we aan de noordkant van het dorp naar beneden konden kijken. Net als op Santorini was hier de buitenkant van het eiland veel vlakker en een eindje beneden ons zagen we een parkeerplaast ter hoogte van de onderste huizen van Manolas en een weg die daarvandaan naar beneden leidde. Intussen begonnen we aan de terugtocht. Bij het naar beneden lopen kwam het meer op je knieën aan dan bij het klimmen, maar voor je kuiten was het een verademing. Het was heel confronterend hoezeer de zwaartekracht kan helpen of tegenwerken bij een wandeling!

Beneden in de haven dronken we op ons gemak nog iets. Erg druk was het er niet. Twee meisjes waren aan het vissen met slechts een snoer en een haakje en zowaar haalden ze even later een vis uit het water. Toen het tijd was liepen we terug naar de boot. Deze voer langs Oia om daar een aantal mensen af te zetten die daar wilden blijven voor de zonsondergang. Wij besloten hier niet aan mee te doen en lieten ons terugvaren langs de schitterende rotskust, terug naar Athinios, waar de bus al klaarstond om ons terug te brengen naar Kamari. Tijdens onze wandeling terug naar ons appartement gingen we langs het scooterverhuurbedrijf en huurden daar een mooie witte meganaki voor de rest van de week. Het kostte maar 10 euro per dag en we mochten hem meteen meenemen. We parkeerden hem vlak bij ons appartement en gingen na ons te hebben omgekleed, lekker eten aan de boulevard. Na nog een afzakkertje thuis gingen we slapen. Het was weer een heerlijke dag geweest!

Zondag 6 mei - Met de scooter naar Oia

Na ons ontbijt stapten we op ons ideale vervoermiddel dat we de rest van de week konden gebruiken; de scooter. Vandaag zouden we naar Oia gaan. We reden van Kamari via Messaria, Karterados, Fira, Imerovigli en Finikia naar Oia. Daar parkeerden we de scooter dicht bij het centrum en vandaar konden we alle kanten op. We liepen eerst in de richting van de westkant, waar je uitzicht had op Thirassia en de volle zee. We kochten een ketting en oorbellen voor Anette en een sleutelhanger voor mij. Daarna liepen we de andere kant op. We hadden nu uitzicht op de caldera en kwamen na een mooie wandeling over het marmeren weggetje, dat vanuit Oia naar het oosten liep, uit in Finikia. Toen we weer in Oia terug waren dronken we eerst een frappé en stapten daarna weer op de scooter.

We kwamen langs het strand van Paradisos. Hier gingen veel Grieken naar het strand. Het was ook echt een familiestrand, omdat het strand heel geleidelijk in zee afliep. Ergens ten westen van Cape Kouloumbo gingen we het strand op. Het was er bijzonder rustig. Slechts een paar mensen hebben we gezien. We hebben heerlijke gedoezeld in de warme zon. De temperatuur was geweldig. Het was zelfs warmer dan de eerste dagen. Natuurlijk hebben we ook stenen gezocht. Het strand was heel erg zwart. Dat was heel apart voor een strand, maar beslist niet minder schoon! Na onze strandstop keken we ook nog even verder naar een andere plaats, die we later misschien nog gingen bezoeken. Deze lag iets verder naar het zuid-oosten.

Via Pori reden we verder naar het zuiden, door Vourvoulos. Daar sloegen we links af, naar de oostkust om even een broodje te eten. Daarna reden we weer verder naar het midden van het eiland. Dat kon niet anders, want vanaf het strand van Vourvoulos loopt er geen weg naar het zuiden langs de kust. Ter hoogte van Fira reden we weer naar de kust, naar Karterados. Daarvandaan hebben we een rondje gereden omdat de weg anders bleek te lopen dan we hadden gedacht. Uiteindelijk kwamen we door Monolithos en langs het vliegveld. Daarvandaan reden we via Episkopi Gonia terug naar Kamari. We hadden weer een heerlijke scooterdag gehad. We hadden inmiddels al veel gezien van Thera, zoals Santorini door de oude Grieken wordt genoemd. Die avond aten we weer ergens aan onze eigen boulevard.

Maandag 7 mei - Naar Akrotiri en de Profitis Ilias

Na het ontbijt reden we via Exo Gonia, Mesa Gonia, Pyrgos en Megalochori naar Akrotiri. Daarvandaan reden we verder naar het zuiden en parkeerden de scooter bij het rode strand. Het laatste stuk moesten we lopen. We hadden op internet al foto's gezien van het kokkini paralia, met heel veel mensen erop. Gelukkig was het nu nog in het voorseizoen en het was helemaal niet druk. We hebben in alle rust foto's kunnen maken en namen een beetje van het rode steengruis mee.

Vanaf het strand gingen we verder naar het westen. Bij Faros, de vuurtoren, hield de weg op. Dit was het uiterste zuid-westelijke puntje van Santorini. Hier vandaan had je een prachtig uitzicht op de caldera, maar compleet anders dan vanaf Fira. Hier lag Nea Kameni het verst weg en Aspronissi het dichtst bij. In Fira was dat precies andersom. Vlak bij de vuurtoren hielden we onze lunchstop.

Daarna reden we een eindje terug naar het oosten. Toen een afslag naar het zuiden, via een gruispad en zo kwamen we op het strand van Mesa Pigadia. We waren er helemaal alleen. De temperatuur van het water viel niet tegen. Het was niet kouder dan de zee in de Algarve, midden in de zomer. Kortom, het was heerlijk! We reden naar het oosten, via Akrotiri en Emporio. In Perissa reden we nog een beetje rond, maar dat was niet echt onze favoriete plaats. We reden om de Mesa Vouno heen, terug via Emporio, Megalochori en Pyrgos naar huis.

Thuisgekomen kleedden we ons wat warmer, namen wat te eten en te drinken mee en reden terug naar Pyrgos. Hier dronken we eerst een frappé in een cafeetje naast de kerk en daarna reden we naar de top van de Mesa Vouno; de Profitis Ilias. Zoals te verwachten was hier een klooster. Verder waren er wat antennes of zendmasten. Niets spannends dus, maar het ging ons om het uitzicht en dat was geweldig. Je zag de hele noordpunt van het eiland, met Fira en Imerovigli op de rand van de klippen, Oia aan het einde en de zee rechts daarvan. Verder naar links kon je de gehele caldera overzien, met Nea Kameni, Palea Kemeni, Aspronissi en Thirassia. Wanneer je tenslotte nog verder naar links keek, zag je Akrotiri liggen en de punt met de vuurtoren. Het was of je vanuit de hemel naar beneden keek op een miniatuureilandje. Wanneer je een te grote sprong zou nemen zou je eraf vallen.... We genoten van de rust, de lekkere hapjes en de zonsondergang. Die was hier net zo mooi als in Oia en hier hadden we tenminste rust en elkaars gezelschap! We hoorden dat sommige toeristen die in Oia de sunset bekijken, applaudiseren wanneer de zon onder is. Dat hebben we gelukkig niet hoeven horen!! Toen de zon onder was reden we rustig terug naar huis. Daar filmden we de opkomst van de volle maan; panselino apopse! Het einde van een bijzondere dag!

Dinsdag 8 mei - Naar Finikia, Kouloumbo en Imerovigli

Na ons ontbijt reden we eerst de Mesa Vouno op om te kijken hoe het daar op de top was, die eigenlijk vlak bij ons lag. Ook de ruines van oud Thira lagen daar. Wij vonden het uizicht mooi genoeg en reden nadat we daar voldoende van hadden genoten, terug naar beneden. Het was een smal weggetje met meer dan 20 haarspeldbochten. Eenmaal beneden reden we verder naar Pyrgos, om vandaar weer af te zakken naar Mesa Gonia. Dit plaatsje bestond jaren geleden uit slechts vervallen huizen. In 1956 was er een flinke aardbeving op het eiland en met name Mesa Gonia werd het zwaarst getroffen. De mensen vluchtten weg uit hun huizen en stichtten het dorp Kamari, aan de kust. Van de vervallen huizen was niet meer zoveel over. We hoorden op de Mesa Vouno van een paar Belgen, die er met een excursie waren geweest, dat ze de huizen aan het herbouwen en renoveren waren en dat ze zelfs te koop stonden.

We verlieten Mesa Gonia en koersten via Vourvoulos in de richting van het noordoosten. We wilden naar het strand van Kouloumbo, maar eerst wilden we nog een koffiestop maken. Echter na Vourvoulos was er niets meer en daarom sloegen we linksaf naar Finikia, vlak bij Oia. Daar dronken we een frappé en namen er kolokithakia en gigantes bij. Toen reden we terug naar het oosten en stopten bij kaap Kouloumbo. Daar zochten we een prachtige plek op het strand. Er was helemaal niemand. We hadden een heerlijke middag en namen een flinke hoeveelheid van het prachtige gitzwarte zand mee. Na Vourvoulos sloegen we af naar Imerovigli. Daar zochten we een mooie plek voor een fotostop. Je keek hier naar beneden, in de caldera en keek zelfs neer op Fira. Omdat Imerovigli iets hoger ligt dan Fira is het uizicht hier geweldig. We reden verder door Firostefani en Fira en niet lang daarna waren we weer thuis.

Dat was het leuke van Santorini; waar je ook was op het eiland, je kon binnen een uurtje weer thuis zijn. Toch bood het eiland zoveel moois, dat je de hele week gemakkelijk kon vullen. Eigenlijk hadden we aan een week net te weinig..... Maar ja, dat "probleem" hebben we ieder jaar. We gingen die avond niet uit eten. We aten gezellig hapjes op ons eigen balkon. Wij hadden het hoogste appartement van "Reflexions Sea" en het grootste terras. Nummer 8 hadden ze voor ons uitgekozen en dat kon niet beter. We hadden een mooi uitzicht en zaten geheel vrij!

Woensdag 9 mei - Naar Vlychada en Kambia-beach

Die morgen stapten we weer op de scooter en reden naar het westen. Het was heerlijk op de scooter. We genoten weer van de vrijheid en het prachtige weer. Via Pyrgos en Megalochori reden we naar Vlychada. Daar dronken we bij het haventje eerst een frappé. Na een paar foto's van het mooie strand besloten we om een eindje terug te rijden en van daaruit te proberen het strand te bereiken. We reden langs verschillende zandpaden maar kwamen telkens net niet op het strand. Wel konden we vanaf de rotsen naar beneden kijken naar het strand en op verschillende plaatsen zagen we dezelfde soort rotsen ook iets verder naar het binnenland toe, gewoon in een dal, soms geheel kaal, maar soms ook in cominatie met begroeiing. We zagen veel van de omgeving en genoten volop. De scooter had het weer zwaar te verduren tussen al die keien en kuilen, maar dan moeten ze aan ons ook maar geen scooter verhuren.... Niet alle wegen in Griekenland zijn geasfalteerd! Uiteindelijk kwamen we via het laatste pad uit op het strand. We hadden weer een schitterende plek, helemaal voor ons zelf! Het water was wel fris, maar net niet te koud.

Na een paar heerlijke uren, reden we terug en gingen toen in de richting van Akrotiri. Eerder hadden we hier een afslag naar het strand van Mesa Pigadia genomen. Nu namen we een weggetje eerder naar de kust. We kwamen nu in Kambia-beach, vlak bij het witte strand. Maar het werd nu duidelijk dat je dat witte strand niet over land kunt bereiken, alleen met een boot. We dronken een frappé en reden toen terug naar Akrotiri. Daar reden we nog naar beneden naar het Cladera strand, ten noordoosten van Akrotiri. Daarna aten we in een restaurant dat speciaal was ingericht om de zonsondergang te bekijken. Tijdens het eten bekeken we de Iliovasilemma en reden daarna terug naar huis. Omdat het donker was en er toch al niet zoveel bordjes langs de weg stonden om de richting aan te geven, reden we verkeerd. We maakten een omweg en kwamen uiteindelijk via Messaria weer thuis. Inmiddels was het nu toch wel koud op de scooter en waren we blij dat we ons lekker warme appartement konden binnengaan. Voor we gingen slapen pakten we al een deel van de koffers in, want helaas was morgen aan het einde van de middag ons Santorini-avontuur ten einde.

Donderdag 10 mei - Naar Pyrgos, Megalochori en Kouloumbo

We vroegen aan de beheerder of we ons appartement die morgen al moesten verlaten, maar dit had geen haast. We konden alles nog lekker laten staan. Na het ontbijt reden we eerst naar Pyrgos, want daar wilden we nog wat rondkijken. Omdat Pyrgos in het midden van het eiland ligt, op een bergtop, heb je naar alle kanten een prachtig uitzicht. Bovendien is Pyrgos ook een mooi plaatsje. We kochten in een winkeltje een CD van de muziek die we daar hoorden. Het werd de duurste die we ooit hadden gekocht: 50 euro!! De man in de winkel vertelde van alles over Santorini. Hij was enthousiast en hield veel van het eiland. Hij vertelde ook over plaatsen waar je nog precies kon zien hoe het vroeger was geweest. Hij gaf ons een tip om in Megalochori bij de oude molen, naar beneden te gaan, een wandeling van ongeveer een uur. Ondanks dat het onze laatste dag was en dat we eigenlijk ook nog even naar het strand in Baxedes wilden, besloten we toch om naar Megalochori te rijden.

Na wat zoekwerk vonden we de oude molen. Tussen de molen en de steile rotsen vonden we uiteindelijk het paadje dat naar beneden leidde. We parkeerden de scooter en volgden het pad helemaal naar beneden. Het was een indrukwekkende wandeling en het was overal heel stil. Opvallend was de grote hoeveelheid bloeiende bloemen. Beneden waren de restanten van een soort kuur-oord. Een plaats waar warm water van de vulkaan naar boven kwam. De ruimte die destijds hiervoor werd gebruikt was afgesloten. Alleen een eenvoudig en vervallen wc'tje was nog open. Ook vonden we twee putten. De man uit de winkel had hierover verteld. Wanneer je er warm water uit schepte, werd het direct weer aangevuld, ergens vandaan, onder invloed van de vulkanische werking. We lunchten hier en rustten wat uit, want we hadden nog een flinke tocht tegoed. We moesten nu het hele eind weer naar boven klimmen. Dat bleek een hele klus te zijn, maar we overleefden het. Eenmaal weer op de scooter was alles weer in orde. We koersten naar het noordoosten en even later reden we weer door Vourvoulos. We gingen naar het strand, dicht bij de plaats waar we de vorige keer ook waren geweest. We hadden ongeveer een uur. Dat was helaas niet zo lang, maar wanneer we de tijd zouden overschreiden, liepen we het risico dat we daarna moesten gaan stressen en daar hadden we helemaal geen zin in.

Het was goed zo en we reden rustig en voldaan terug naar Vourvoulos en daarvandaan verder door naar Kamari. Daar hebben we eerst de scooter ingeleverd en ons daarna lekker gedouchd en onze koffers verder ingepakt. Toen hadden we nog ruimschoots de tijd om even aan de bar te zitten bij onze huisbaas. We bestelden allebei een ouzo als afscheid en kregen er nog eentje van het huis bij! Toen moesten we nog doordrinken ook! Een beetje zweverig namen we afscheid en liepen we naar de plaats waar de bus ons zou oppikken. Even later stapten we uit bij de luchthaven. Alles ging op rolletjes en al onze stenen mochten mee. We vlogen via Athene en een paar uur later waren we op Schiphol. Er ging geen trein meer naar het zuiden. Dat betekende dat we de helft van de nacht in de hal moesten wachten tot de eerste trein ging. Dat was niet zo leuk en dat besloten we dan ook om een volgende keer anders te gaan doen. Maar dit was dan ook het enige minpuntje van onze reis; we hadden het geweldig gehad. Het anders zo drukke Santorini was heerlijk rustig geweest en de temperatuur was lekker aangenaam geweest. We hadden het hele eiland gezien en waren heerlijk voldaan!