Vakantie Sporaden - Anette en Bert 17 t/m 31 juli 2012

Dinsdag 17 juli 2012 - Vertrek naar Skiathos en overtocht naar Skopelos.

Onze vakantie naar de Sporaden begon op dinsdag 17 juli, of eigenlijk al op maandagavond ervoor. We stapten op de laatste trein naar Schiphol. Het inchecken van de koffers kon vrijwel meteen. We hadden een paar dagen geleden nieuwe, compactere koffers gekocht. Eén van de redenen was dat we dit jaar voor het eerst drie eilanden gingen bezoeken in één vakantie. De nieuwe koffers waren een beetje dikker, maar wat minder lang en breed en bovendien voorzien van 4 wieltjes. Dat was vooral handig wanneer je lang in de rij moest staan bij de balie of de boot. En, het materiaal was soepel en veel lichter. We reisden dit jaar met een gewicht van slechts 12 kilo per persoon en alles bij elkaar was dat was heerlijk ontspannen. Na het inchecken dronken we koffie bij het bij ons inmiddels zo bekende mediterrane restaurant. Daarna hebben we nog wat gewinkeld en even na zes uur vertrokken we richting Griekenland.

Dat was lekker vroeg en dat betekende dat we al om kwart over tien landden op Skiathos. Daar werden we opgevangen door iemand van Jiba. We hadden daarna nog tijd om wat rond te kijken, omdat onze boot naar Skopelos pas later vertrok. We liepen een beetje door de stad en aten een hapje op het schiereiland Bourtzi, dat grenst aan de haven. Halverwege de middag werden we naar de boot gebracht en voeren we naar het naastgelegen eiland Skopelos. We legden daar eerst aan bij Glossa en voeren later door langs de zuidkant, naar onze eindbestemming, Skopelos-stad. De wind was behoorlijk sterk en dat maakte dat de boot nogal op en neer ging. Niets om je zorgen om te maken, maar het veroorzaakte wel dat veel mensen om ons heen behoorlijk ziek werden. Gelukkig hadden wij nergens last van, zelfs niet van de braakgeluiden om ons heen. Aan het einde van de middag zetten we voet aan wal in Skopelos, waar we weer werden opgewacht door iemand van Jiba. We werden naar ons verblijf voor de komende dagen gebracht en uitgenodigd voor een korte bespreking om 18.00 uur. Daarna gingen we de stad in en hebben we heerlijk gegeten op een gezellig pleintje, dicht bij de haven. We liepen terug via een flinke omweg. Dat was niet de bedoeling, maar we wisten het toen nog niet goed te vinden. We zaten nog even op ons balkon, dat uitkeek op een deel van de stad en de zee. Daarna gingen we lekker slapen.

Woensdag 18 juli 2012 - Naar het "Mama Mia-kerkje" en Glossa.

Omdat we een islandhopping-vakantie hadden geboekt stonden onze bestemmingen niet van tevoren vast. We hadden min of meer gerekend op een appartement, maar op Skopelos werden we ondergebracht in een hotel, waarbij ook ontbijt was inbegrepen. Dat was aan de ene kant handig, maar anderszijds moesten we er wel voor zorgen dat we ruim voor 10 uur in de ontbijtzaal zaten. Gelukkig was de "ontbijtzaal" lekker buiten en dat was maar goed ook, want de temperatuur was die dag meteen al boven de dertig graden. Na het ontbijt gingen we naar Europecar om daar een scooter te halen. Korte tijd later zaten we op ons ideale vervoermiddel, op weg naar de zuidkant van het eiland. Via Stafilos reden we naar Agnontas, waar we een frappé-stop hielden. We keken uit op het strand aan de overkant van de weg. Wel gezellig, maar vrij druk. Daarna reden we verder via Alikias, Panormos, Elios, Klima en Glossa, naar het kerkje van Agios Ioannis. Toen de film Mama Mia destijds op Skopelos werd opgenomen werd er bij dit kerkje, bovenop een rots, ook een scène opgenomen. Het aanzicht van het kerkje was schitterend. De klim er naartoe kostte wel wat zweetdruppels, maar het uitzicht was mooi. Nadat we weer naar beneden waren gelopen, reden we terug naar Glossa, de tweede stad van Skopelos. Toen we er binnenreden beseften we echter meteen dat het hier niet om een wereldstad zou gaan. Al vrij snel zagen we een bordje dat verwees naar de kendriki plateia. We dachten dat we daar een sfeervol stukje van het stadje zouden vinden. Maar in de eerste instantie liepen we er voorbij en vroegen we de weg. We werden verwezen naar een klein pleintje met slechts één cafeetje en dat was gesloten. We liepen terug naar een eenvoudige taverne die we aan het begin van onze wandeling hadden gezien en onderbraken hier onze reis voor een hapje en een drankje.

We vervolgden onze weg door af te dalen naar Loutraki, de haven van Glossa. Hier waren we gisteren geweest met de boot. Er was niet veel te zien, maar de weg er naartoe was wel de moeite waard. We reden terug via Glossa, Klima, Elios, Panormos en Alikias. Vóór Agnontas sloegen we af naar het noorden, naar Skopelos-stad. Onze eerste scooterrit zat erop en we hadden het weer heerlijk gehad! We fristen ons thuis lekker op en liepen naar beneden, naar de stad, Daar vonden we een restaurantje met live-muziek; een zanger en zangeres, die zichzelf begeleidden op gitaar en bouzouki. We bleven tot het einde en klommen daarna weer omhoog naar hotel Apperiton.

Donderdag 19 juli 2012 - Naar het Velaniostrand en de rit langs Pyrgos.

Na ons ontbijt reden we een stukje van de route van gisteren, naar Stafilo. Via het strand van Stafilo kon je lopen naar het Velanio-strand, het naaktstrand van Skopelos. We hadden ons zonnetentje meegenomen en konden daarmee een aangenaam stukje schaduw creëren. We hadden een heerlijke middag. Het water was lekker verkoelend en prachtig helder en ook het strand was aangenaam. Aan het einde van de middag wilden we via Pyrgos terugrijden naar Skopelos. We zouden dan wat gaan drinken in Pyrgos. Maar het liep allemaal een beetje anders.

We reden via Agnontas naar de westelijke weg, die terugliep naar Skopelos. Even later kon je hiervandaan afslaan naar Pyrgos. Die afslag namen we. Via een smal asfaltweggetje, dat nog smaller werd door de enorme hoeveelheden dennenaalden, van de vele koukounaries die hier groeien, reden we de berg op. Af en toe kon je wat verder weg kijken en het uizicht was dan schitterend. We passeerden een paar huizen, maar verder was het verlaten. Op een gegeven moment hield het asfalt op en reden we verder over de keien. Na verloop van tijd kwamen we op een driesprong. We hoopten dat daar het asfalt weer zou beginnen, maar ondanks dat er borden stonden, waren het toch drie zandwegen die hier bij elkaar kwamen. Terwijl we op de kaart keken en stonden te overleggen kwam er een Amerikaan op een motor aangereden. Al mopperend over de slechte wegen op het eiland liet hij ons weten dat hij terug zou gaan vanwaar hij kwam. Hij vertelde nog dat hij, net als wij, op zoek was naar Pyrgos. We kwamen tot de conclusie dat dat groepje huizen Pyrgos geweest moest zijn. Een drankje in een schilderachtig dorpje zat er dus niet in! We durfden het niet aan om door te rijden naar de "plaatsjes" die op de borden werden genoemd. Waarschijnlijk moesten we dan nog kilometers over slingerende zandpaden rijden voordat we weer in de bewoonde wereld kwamen en waarschijnlijk hadden we daarvoor niet genoeg benzine. We besloten terug te rijden via dezelfde weg en die route was gewoon heel mooi. Nu konden we alles nog een keer zien, maar nu van de andere kant.

Die avond kocht ik slippers waarvan de bandjes op geheel andere plaatsen zaten. Ideaal om de blaar te laten genezen, die ik inmiddels kapot had gelopen op mijn linker voet. Anette kocht een mooie stranddoek. Daarna gingen we eten bij één van de restaurants aan de boulevard.

Vrijdag 20 juli 2012 - Naar Perivoliou, Faros en het Elios-strand.

We hadden een scooter en dat was te merken. Op ons gemak nuttigden we ons ontbijt, maar daarna, tas inpakken en wegwezen! We reden via de hoofdweg naar Agnontas en daarna verder naar het noordwesten, langs de kust. In Elios maakten we een frappé-stop. Daarna reden we verder in de richting van Glossa. Vlak voor de stad stonden we te kijken naar wat er op de borden stond bij de afslag naar het noorden. In de jeep vlak voor ons zat het gezin dat we inmiddels kenden uit ons appartement. Vader, moeder en twee dochters uit Leiden. We zagen elkaar meestal bij het ontbijt en dan praatten we een beetje bij over de belevenissen op het eiland. Nu hadden we ook even een gesprekje en we begrepen dat zij ook naar de strandjes in het noordoosten op zoek gingen. Wij reden eerst door naar Glossa om even langs de supermarkt te gaan. Daarna reden we terug naar dezelfde afslag en reden ook noordwaarts. Aan het einde van de weg konden we kiezen tussen twee wegen, naar het zuidoosten en naar het noordwesten. We reden eerst naar het zuidoosten en vonden daar een rustig strandje. Daar hebben we gegeten en lekker gezwommen. Het was er niet druk en we hadden een mooi plekje.

Later reden we terug naar dezelfde splitsing en daarna verder naar het meer noordwestelijk gelegen strand Perivoliou. Dat was een prachtig strand en dat vond de familie met de jeep waarschijnlijk ook want we zagen hun jeep geparkeerd tussen de bomen. Wij zijn verder gereden en namen het gruispad dat naar het noordelijkste puntje van Skopelos leidde, naar de vuurtoren. Zo'n vuurtoren is niet echt iets bijzonders, maar de weg er naartoe was wel heel mooi. Je kon zien aan het uitzicht dat we gewoon om de punt van het eiland heel draaiden. Maar nog steeds geen vuurtoren te zien. Ik kreeg er een beetje genoeg van, maar Anette stelde voor om nog door te rijden tot de volgende bocht, aan de overzijde van de heuvel. "Nou OK dan, maar als we dan nog geen vuurtoren zien, gaan we terug"! En raad eens.... Daar wij hij ineens, 100 meter voor ons. Het pad hield hier op, we moesten dezelfde weg terug. Maar de terugweg is meestal korter. Ik heb er niet echt een verklaring voor, maar het is meestal zo. Een poosje later stonden we weer bij de splitsing van eerder die middag. Na een hapje en een slokje in de schaduw van de bomen, reden we verder in zuidoostelijke richting. Er stond een bordje dat je zo ook in Glossa kon komen. Onderweg zagen we nog een schitterend strandje. Er waren slechts twee mensen. We besloten door te rijden, want het pad er naartoe was best lang. Misschien komen we hier later nog eens terug.

We lieten het mooie strandje achter ons en reden vrij dicht langs en kust, totdat we weer afbogen naar het westen, landinwaarts. Even later kwamen we op de hoofdweg, vlakbij Glossa. We bogen nu weer af naar het zuiden en gingen bij Elios nog even lekker naar het strand voor een lekkere duik in het verkoelende water. Het was er heerlijk rustig en we hebben ook nog even gesnorkeld. Na een lange gevulde dag reden we voldaan terug naar Skopelos-stad. Na ons lekker te hebben opgefrist zijn we gaan eten bij hetzelfde restaurant van twee dagen geleden, met live-muziek.

Zaterdag 21 juli 2012 - Gewinkeld in Skopelos-stad en overtocht naar Alonissos.

Omdat we vandaag zouden overvaren naar Alonissos was het belangrijk dat we vandaag een goede planning maakten en niet een groot deel "verloren" lieten gaan omdat we moesten reizen. We pakten na het ontbijt onze koffers volledig in en brachten ze naar beneden naar de receptie. Toen reden we met de scooter naar beneden, terug naar de verhuurder. Nadat we ons vervoermiddel hadden afgegeven gingen we gezellig winkelen in de stad. We waren hier natuurlijk al verschillende keren geweest, maar hadden het winkelen speciaal bewaard voor deze ochtend. We hadden nu geen tijd voor een lange trip en moesten bovendien de scooter inleveren. Een winkelochtendje was nu gewoon ideaal. Toen we ook nog lekker frappé hadden gedronken zijn we voort het laatst naar boven gelopen naar hotel Apperiton. De familie zat bij het zwembad en dat was niet zo'n gek idee. We hadden nog tijd genoeg voor de bus ons kwam halen en namen ook nog even een lekkere duik in het zwembad. Dit was de eerste, maar ook de laatste duik. Wij zijn niet van die zwembadgangers. We zoeken liever een halve dag naar een piepklein strandje met mooi helder water dan gemakshalve tussen de toeristen in het chloorwater te dobberen. Maar nu was het toch wel even lekker. Toen we bijna opgedroogd waren was het tijd om iets aan te trekken en even later kwam de bus, die ons naar de haven bracht. We hadden al kaartjes voor de boot en even later voeren we naar Alonissos. De tocht duurde maar kort.

Op Alonissos kwamen we aan in de haven van Patitiri en werden we naar appartement Kalithea gebracht. De naam Kalithea was bijzonder goed gekozen; het uitzicht op het eiland Adelfi was geweldig en we hadden een prachtig groot balkon. Om 18.00 uur werden we door de hostess ontvangen voor een bespreking. Ze sprak zo goed en snel Engels, dat je niet in de gaten had dat ze toch echt Grieks was. Na wat leuke informatie en nuttige tips gingen we ons eerst lekker douchen in ons appartement. Daarna liepen we terug naar beneden, tot vlak bij de haven, naar restaurant Osteria, waar we ook de meeting hadden gehad. Er trad een gitarist-zanger op. Het eerste deel van de avond deed hij Grieks repertoire, daarna Engelstalig. Het eten was prima en het was gezellig. Onze eerste avond op Alonissos zat er op!

Zondag 22 juli 2012 - Naar Gerakas, Agios Dimitrios, Kokkinokastro en Vithisma.

De zon kwam op om 6.30 uur en ik werd net wakker. Dat was een mooie gelegenheid om even een filmshot te maken. Daarna ben ik weer lekker in bed gestapt en hebben we lekker een beetje uitgeslapen. Na ons ontbijt op ons eigen balkonnetje liepen we met een ingepakte rugtas naar beneden en huurden een scooter in de straat waar ons wandelpad vanaf het appartement uitkwam. Directer kon het niet. We kregen een prima scooter en even later reden we weg; weer een nieuw eiland om te verkennen! Onze eerste stop was Milia, een eindje naar het noordoosten. Die richting was logisch, want Alonissos heeft een langgerekte vorm en ligt diagonaal op de kaart; van zuid-west naar noord-oost. Patitiri, de havenstad en onze verblijfplaats lag in het zuidwesten en de enige hoofdweg op het eiland loopt in één keer door naar Gerakas in het noordoosten.

Na Milia reden we verder naar Kokkinokastro. We bekeken het strand van bovenaf en besloten eerst verder te rijden en later terug te komen. We reden nu verder naar Gerakas, dat ongeveer 20 kilometer boven Patitiri lag. Ondertussen hadden we aan onze rechterhand een prachtig uitzicht op het vlakbijgelegen eiland Peristera. De weg hield bij Gerakas op bij een baai en daar stond een busje waar je wat hapjes en drankjes kon kopen. We namen een frappé en hadden ondertussen een leuk gesprekje met Kosta, het jongetje dat daar liep. Hij vertelde dat hij de verhuur van de ligbedden en parasollen op het strand regelde en dat zijn opa, die ook Kostas heet in de bus stond. Kosta sliep 's-nachts in de bus. Hij had nu vakantie en mocht nu een tijdje logeren bij zijn opa. Daarna ging hij weer terug naar zijn ouders in Volos. Na onze stop reden we terug naar het zuidwesten met de bedoeling om naar Agios Dimitrios te gaan. Om de één of andere reden misten we de afslag en kwamen we te zuidelijk uit. Waarschijnlijk omdat de kortste weg naar Agios Dimitrios via een zandpad ging. We namen nu de afslag naar Steni Vala, aan de oostkust en reden langs de kust omhoog.

Het strand van Agios Dimitrios had de vorm van een driehoek. De zuidelijke helft was druk, de noordelijke wat minder. Wij reden door naar de noordkant en parkeerden daar onze scooter. We liepen een eind verder naar het noorden en vonden daar een mooie plek, waar we geheel alleen waren. De mensen op het strand waren ver weg. We zaten echter wel op de rotsen en in het water gaan was ook niet zo gemakkelijk. Bovendien waren er veel zeeëgels. De prijs om even streeploos te kunnen bruinen was dus vrij hoog. Maar voor een uurtje waarin we onze lunch gebruikten en lekker even konden badderen was het heerlijk. Daarna reden we verder terug naar Kokkinokastro. Het rode kasteel moet al heel lang geleden verdwenen zijn; er waren zelfs geen sporen meer te zien. Maar wel rode rotsen, dat was mooi. We hebben nog lekker even gezwommen en reden daarna terug naar Patitiri om nog wat te eten te kopen.

We haalden wat brood en een bakje taramasalata en reden vanaf Patitiri in de richting van Marpounta. Daar stond het pad naar het vithisma-strand met witte verf op een boom geschreven. Vithisma kenden we van naam van het internet. Het is het naaktstrand van Alonissos. We konden nog een eindje met de scooter het pad af en moesten toen parkeren. Via een smal en steil paadje daalden we nu verder af naar het strand. Het was een mooi strand en het was er heerlijk rustig. We bleven er tot 7 uur in de avond. Daarna reden we terug naar ons appartement in Patitiri en fristen ons lekker op. Daarna gingen we weer naar Osteria om te eten. Dezelfde zanger zorgde weer voor de muziek. Eerst Grieks, later Engels.

Maandag 23 juli 2012 - Naar Chora, Gialia en Vithisma.

Na het ontbijt gingen we weer op weg. We reden eerst naar Chora, de oude hoofdstad van het eiland. Het plaatsje lag op een heuvel en bood een prachtig uitzicht over de omgeving. Ook het plaatsje zelf was heel mooi. Na Chora reden we aan de noordwestkant van het eiland naar beneden. We hadden van bovenaf een mooi strandje gezien en wilden daar naartoe. Later zagen we ook een paar ansichtkaarten met dit strandje erop. Niet lang daarna hadden we het gevonden en genoten we van het heerlijke water. Na een poosje vertrokken we weer en reden we naar Megalos Mourtias. Daar lunchten we, met een frappé en een portie kalamaria. Toen reden we naar het strand daar vlakbij; Vithisma. Het was nu de tweede keer dat we er waren en het was er weer heerlijk rustig. We hadden weer een heerlijke genietmiddag! Pas om 7 uur reden we naar huis.

We hadden van de hostess gehoord dat je op het strand van Milia zo mooi het fluoriserende effect van het water kon zien, wanneer het donker werd. We besloten even naar huis te gaan en dan toch nog door te rijden naar Milia. Omdat de afstanden op het eiland zo klein zijn, waren we al na hele korte tijd in Milia. Daar vandaan reden we nog even naar het naastgelegen strand, Chrissi Milia, omdat we daar nog niet waren geweest. Daarna reden we op ons gemak terug naar Milia. In afwachting van het donker haalden we bij het cafetaria daar een souvlaki en een patatje. Daarna zochten we een stelletje ligbedden op, aan de rand van het strand. Het was al bijna donker. We hebben nog even gewacht, maar van het fluoriserende effect was niets te zien, waarschijnlijk omdat het water te onrustig was. Ondertussen werden we lek gestoken door de muggen. We vonden het welletjes en lieten dit avontuur (avonduur) voor wat het was. Even later zaten we op ons balkon in Patitiri. Het was een heerlijke lange dag geweest en moe maar voldaan gingen we slapen.

Dinsdag 24 juli 2012 - Gewinkeld in Patitiri en overtocht naar Skiathos.

Vandaag was de overtocht naar Skiathos en we besloten het vandaag net zo te doen als bij de overtocht naar Alonissos. We pakten na het ontbijt de rest van onze koffers in en zetten ze beneden neer bij de eigenaar. Hij sprak eigenlijk alleen maar Grieks en dat vonden wij alleen maar leuk. Bovendien merkte hij aan ons dat we extra moeite moesten doen om alles goed te verstaan en hij deed ook zijn best om het duidelijk te zeggen. Dat maakte af en toe een gesprekje mogelijk en zo was dat nu ook. We vertelden dat we nog even gingen winkelen en later terugkwamen omdat de bus ons naar de haven zou brengen, want vandaag gingen we naar Skiathos. We leverden de scooter weer in en gingen lekker winkelen in Patitiri. Daar hoorde natuurlijk ook een terrasje met frappé bij en aan het einde van de morgen stonden we klaar voor de bus. Om 13.20 uur zou de boot vertrekken. Dat werd wat later, maar in de loop van de middag kwamen we aan in de haven van Skiathos, waar we een week geleden waren vertrokken naar Skopelos.

Zoals gebruikelijk werd iedereen vanaf de haven weer met de bus naar zijn hotel of appartement gebracht. Wij hadden gedacht dat we wel in Skiathos-stad zouden worden ondergebracht, maar we hoorden dat wij naar Koukounaries gingen, precies aan de andere kant van het eiland. De volgende morgen zou er in plaats van een meeting met de hostess, een stadswandeling zijn. Wij besloten dat we belangrijker dingen hadden te doen, zoals uitslapen en ontbijten, en zagen van deze activiteit af. Koukounaries lag in "the middle of nowhere". De omgeving werd gekenmerkt door een paar hotels en een supermarkt. Het Strofiliameer aan de zuidkant van de hoofdweg en niet te vergeten het Koukounaries-strand. Dit strand en het even verder gelegen Bananabeach waren de twee populairste stranden voor jongeren op het eiland. Iedere 20 minuten reed er een bus langs de hoofdweg van Skiathos-stad naar Koukounaries en dezelfde bus reed meteen weer terug naar de stad. Dat betekende dat in de morgen de bussen náár Koukounaries vol zaten met jongeren en in de avond zaten de bussen vanàf Koukounaries vol. De haltes onderweg waren genummerd. De laatste halte, bij het populaire strand, was nummer 26. Wij zaten bij 25 en nummer 1 was midden in de stad, bij de haven.

Omdat de middag nog niet om was pakten we onze koffers uit, namen de noodzakelijke dingen mee en gingen de deur uit. Er was links en rechts niet zoveel te zien. Enkele restaurants en een supermarkt. Bij de supermarkt vroegen we of ze wisten waar we misschien een scooter zouden kunnen huren. De vrouw achter de kassa raadpleegde één van de andere medewerkers en hij verwees ons naar Troulos. Hij wees in de richting van de stad, dus liepen we naar de bushalte en stapten na een paar minuten op de bus. We kochten twee kaartjes naar Troulos en nadat we ons een pad hadden gebaand door de menigte in de overvolle bus, stapten we daar uit. Omdat er verder niets was te zien als alleen een supermarkt, vroegen we daar binnen om raad. Ze bleken te weten waar je een scooter kon huren en verwezen ons naar het benzinestation, een paar honderd meter verder, op de heuvel. Daar vroegen we verder. De reactie was positief; blijkbaar hadden we beet. De man van het benzinestation nam ons mee naar de naastgelegen supermarkt en overlegde iets met de kassière. Zij pakte de telefoon en maakte verbinding met iemand aan de andere kant. Daarna kreeg de pomphouder de telefoon en vervolgens moest ik het gesprek afronden, in het Grieks. Ik had de verhuurder aan de lijn en hij wilde weten wat voor soort scooter ik wilde hebben en voor hoelang; peninda cc en eksi meres dus. "Perimene" was het antwoord en daarna deden we meteen maar wat boodschappen in de supermarkt. Een minuut of 10 later meldde zich een man in de supermarkt en vroeg naar degene die een scooter wilde huren. Wij moesten met hem meekomen in de auto en we reden weg. Na korte tijd werd het duidelijk dat we naar de stad gingen, helemaal aan de andere kant van het eiland. Maar verder dan ongeveer 12 kilometer kon het niet zijn. Skiathos was het kleinste eiland van de drie die we hadden bezocht en de hoofdweg van de stad naar Koukounaries was niet langer dan een ruime 10 kilometer. In de stad stopten we bij de haven. Daar verwees de man ons naar het verhuurbedrijf. We meldden ons daar en ik mocht even een proefritje maken. De scooter was in orde en even later reden we samen terug naar Koukounaries. Vlakbij ons hotel stopten we bij een eenvoudig cafetaria met zitjes onder een Koukounari. Daar bestelden we veel eten voor weinig geld en daarna reden we terug naar hotel Muses, ons onderkomen voor de komende week. We dronken nog wat op ons balkonnetje, met uizicht op de tuin en lieten ons daarna tevreden omvallen in ons bed; we waren helemaal gesetteld op Skiathos en we hadden onze scooter al klaarstaan voor de komende week, wat wilden we nog meer!

Woensdag 25 juli 2012 - Verkenningstocht langs verschillende stranden aan de west- en noordkust.

Hotel Muses bestond uit verschillende losstaande gebouwen in een grote tuin. Elk gebouw had een naam uit de Griekse Mythologie. Je kwam binnen met een trap, die toegang gaf tot een aantal kamers. Ons gebouw heette Melpomeni, de naam van één van de muzen en onze kamer had drie bedden, waarvan we er twee gebruikten om te slapen en één om de koffers op te leggen. We hadden zelfs een koelkastje met een mini vriesvak. Na wat geknutsel en de schakelaar op de hoogste stand was het zelfs mogelijk om per nacht 1 klein flesje water in ijs te veranderen. De andere twee in het vriesvak werden wel ijskoud, maar werden net geen ijs. Hoe dan ook; we waren dik tevreden. Het ontbijt was tot 10 uur, dus moesten we de wekker zetten als we wilden ontbijten. Het ontbijt was in een grote zaal, die aan twee kanten geheel open was. Dus zat je gelukkig toch een beetje buiten. Het was eenvoudig, maar er was volop koffie, stokbrood, jam, ham en kaas en.... yaourti me meli! Dus was dat laatste meestal hetgeen waarmee we ons ontbijt eindigden. Na het ontbijt reden we eerst naar het Koukounaries-strand. Dat lag tenslotte zo dicht bij ons. Het was ongeveer zoals we al dachten; parasollen en ligbedden, rijen dik achter elkaar en het begon bus na bus voller te stromen. Not our place!! Snel stapten we weer op de scooter en reden we verder naar het noorden, langs de westkust dus. We sloegen Bananabeach eerst maar eens even over. Wel keken we bij Agia Eleni, Krifi Ammos, Xerxi, Mandraki, Elias en Agistros. Al deze stranden waren te bereiken via zandpaden. In tegenstelling tot veel onverharde wegen op de Griekse eilanden waren deze paden redelijk begaanbaar. Vaak hadden we te maken met kuilen, dikke keien en diepe sleuven, maar hier was het allemaal redelijk egaal. De stranden hier aan de west- en noordkant waren veel rustiger en landelijker dan in het zuiden van Skiathos. Dat hadden we al gelezen, maar zagen we nu met eigen ogen. Ons strand zouden we dus hier ergens vinden en niet aan de toeristische zuikant, waar de bushaltes genummerd waren; grotendeels vanwege het gemakkelijk te kunnen bedienen van alle strandgangers. Het laatste strand van die dag was Asselinos. Hier dronken we eerst een frappé bij de taverne, om later het strand op te gaan. Er zat bijna niemand in de grote ruimte. Deze was duidelijk bedoeld om grote gezelschappen te kunnen ontvangen. Later zagen we inderdaad dat er boten naar het strand toekwamen en dat dan een hele groep mensen op het strand werd "losgelaten". Veel bezoekers verdwenen dan in de taverne. Wij wilden gaan zitten aan een tafeltje aan de zijkant, maar werden verwezen naar een ander deel omdat dit gedeelte alleen voor eten was.

Na onze frappé liepen we naar de noordkant van het strand, daar waren geen parasollen en heel weinig mensen. Toen we aan het einde kwamen ontdekten we dat er naast het grote strand nog twee kleine strandjes lagen, afgescheiden door een rotspartij. Na wat probeer- en zoekwerk kwamen we erachter dat we op het naastgelegen strandje konden komen, door eerst een meter of 10 door het water te waden en daarna een stuk over de rotsen te klimmen. Je moest wel uitkijken, want je moest tot borsthoogte door het water. De tassen moesten dus op onze schouders en dan hadden we allebei maar één hand om te steunen tegen de rotswanden waar we langs moesten. Het stuk over de rotsen moesten we ook voorzichtig afleggen, want op sommige plaatsen was het nogal schuin en glibberig. Op andere plaatsen waren de grillige rotsen scherp aan je blote voeten. We overwogen om misschien toch maar eens waterschoenen aan te schaffen, maar terwijl ik dit verhaal opschrijf zit de vakantie er inmiddels op en hebben we wel hier en daar gekeken maar nog niets gekocht. Maar hoe dan ook; we made it!! En we hadden een privéstrandje. Ongeveer 15 meter lang, 5 meter breed, een strookje schaduw, maar ook volop zon, mooi schoon zand en heerlijk water! We bleven er een hele poos en wisten toen al dat dit ons strand zou worden! We reden daarna nog een eindje terug landinwaarts en sloegen toen bij de splitsing af naar Mikro Asselinos. Ook dit was een mooi strand, maar behoorlijk bezet met mensen. We bleven er eten in de taverne en gingen daarna terug. Vanaf de splitsing Asselinos - Mikro Asselinos liep landinwaarts gewoon een asfaltweg. Het eerste stuk was een prima weg, door een mooie omgeving, later werd het een beetje slechter, maar het laatste stuk was weer prima. De weg kwam in Troulos uit op de hoofdweg, bekend terrein voor ons. Daarvandaan konden we eenvoudig rechtsaf slaan en kwamen we vanzelf bij hotel Muses uit. Het was een spannende dag geweest maar ook heel erg leuk. We hadden een paradijselijk stukje Skiathos ontdekt en daar zouden we zeer zeker nog vaker komen!

Donderdag 26 juli - Stranden Noorden en Oosten: Ligaries, Kechria, Kastro en Psarochoma.

Na het ontbijt pakten we onze rugtas weer in en gingen we weer op pad. Het was heet, alweer heet; het is bijna altijd heet in Griekenland in de zomer. Dat had ik nog niet gezegd, maar ook vandaag was het weer heet, tegen de 40 graden en dat vinden wij gewoon heerlijk: Weinig kleren aan en lekker wegscheuren op de scooter. Van tijd tot tijd een koude frappé op een terrasje in de schaduw, een hapje eten en niet te vergeten; een heerlijke duik in het lauwe, maar toch verkoelende heldere water! We gingen verder met onze strand-verkenningstocht. Ons laatste strand was gisteren Mikro Asselinos geweest. Nu begonnen we met het daarnaastgelegen Ligaries en Kechria. We bekeken de stranden van bovenaf, maar zijn er niet op geweest. Daarna was het plan om binnendoor naar Kastro te rijden, maar na wat probeerwerk en wat rondcirkelen bleek dat niet te lukken. We reden terug naar de hoofdweg en volgden die verder in de richting van de stad. Toen sloegen we af naar kastro. De weg er naartoe was prachtig, maar af en toe zo steil, dat we met onze voeten mee moesten trappen om over de top te komen. Een paar keer zelfs, moest Anette afstappen omdat de scooter ons tweeën niet kon trekken. Vlak voor de afdaling naar het strand was er een primitief hutje waar je wat kon eten en drinken. Daar bleven we even hangen voordat we aan de afdaling begonnen. Kastro was het oude kasteel, de ruïne van de oude stad. Het strand wat er bij lag was prachtig. Het water was heel helder. Er waren flink wat bezoekers, maar toen de boot kwam, bleek dat bijna iedereen meeging. Er bleven slechts een paar mensen over. Na nog een poosje van de rust te hebben genoten, gingen wij ook weg.

We reden via een andere, haast nog steilere weg terug naar Skiathos. Toen reden we door naar het schiereiland Pounta. Je zou de vorm van Skiathos kunnen vergelijken met een olifant, die naar rechts loopt. Links zit een klein staartje en een achterpoot, rechts een voorpoot en de grote kop met de flaporen en helemaal rechts de slurf. Die slurf, dat is Pounta. We hebben er een beetje rondgekeken, maar nog niet alles gezien. We ontdekten we aan de oostkant van het vliegveld, dus op de noordoostkant van Pounta, een mooi rustig strand, het Psarochoma-strand. Er was bijna niemand en het was er heerlijk om in het water te gaan! Ten noorden van de startbaan lag ook een strand, het Xanemo-strand, maar daar was het veel drukker. Na Pounta reden we terug naar huis; eerst in de richting van Skiathos-stad en daarna de hele hoofdweg, van bushalte 2 tot 25, ruim 10 kilometer naar het westen. We aten die avond bij een restaurant dicht bij ons hotel.

Vrijdag 27 juli - Naar Megas Asselinos en nèt niet naar ons privéstrandje.

Na het ontbijt in de grote zaal reden we eerst even naar de supermarkt vlak bij ons om wat te eten en te drinken te kopen voor op het strand. Daarna konden we weer verder. We namen in Troulos de afslag naar Asselios en even later bij de splitsing Megas Asselinos. Van de vorige keer wisten we dat er een eindje vóórdat je bij het strand aankomt een soort splitsing is waar de asfaltweg een beetje naar links afbuigt. Precies in die bocht gaat er een zandpad naar rechts. Daar gingen we in. Het pad liep een eind verder naar de oostkant en voerde langs het karkas van een vervoermiddel dat ooit een bus is geweest. Wanneer je goed keek kon je dat nog zien. Dat is ook iets typerends voor Griekenland. Een bus die het niet meer doet, blijft gewoon ergens langs de weg staan; hij roest vanzelf wel een keer weg. Maar wij gingen niet zozeer voor de bus, maar wel voor de plaats waar het zandpad uitkwam, namelijk vlak bij ons privéstrandje. We konden de scooter bijna op het strand zetten en konden dan vrijwel meteen beginnen aan het stuk waar we door het water moesten waden, om daarna over de rotsen te klimmen. Maar helaas waaide het vandaag te hard. Het was te gevaarlijk om door het water te waden. We konden ons tenslotte maar met één hand vasthouden aan de zijkant en je kon vanwege het schuim op de golven niet op de bodem kijken. Je kon dus niet controleren waar je je voeten neerzette. We besloten om precies op het hoekje te gaan zitten. Daar was ook niemand en hadden we ook alle privacy. Het was er heerlijk en we bleven tot laat.

Zaterdag 28 juli - Naar Small Banana, Kalamaki, Megas Gialos en Punta.

Omdat we in deze vakantie drie eilanden bezochten was het niet zo voor de hand liggend om een ritme te hanteren van stranddagen en rijdagen om en om. We wilden toch wat meer van elk eiland zien en combineerden daarom de meeste dagen het rijden en verkennen met een strandbezoek. Maar omdat we nu een hele week over hadden op Skiathos begon dat ritme er automatisch toch een beetje in te komen. Gisteren hadden we een wat uitgebreidere stranddag gehad en daarom was er vandaag automatisch de behoefte om wat meer te gaan rijden. We begonnen onze tocht met eerst even naar het zo dichtbijgelegen Bananabeach te rijden. We hebben even "over de rand" gekeken en wisten toen genoeg. Het was nog rustig, omdat het nog vroeg op de dag was, maar de ligbedden stonden rijen dik opgesteld en dat voorspelde een fikse drukte in de loop van de dag. We zijn daarna doorgelopen naar "Small Banana". Daar was het al wat drukker, maar nog niet overvol. Bovendien was dit strand een naaktstrand en het zag er al met al niet onaantrekkelijk uit. We liepen naar de linkerkant en gingen lekker anderhalf uur zwemmen en zonnen. Na een frappé bij de bar stapten we op en reden we verder naar het zuidelijke schiereiland.

Kalamaki, was het schiereiland dat net ten zuiden van de hoofdweg lag. Het lag buiten de populaire route en het was er heerlijk rustig. Maar het werd wel snel duidelijk dat hier de rijke mensen woonden. We zagen beneden ons een prachtig klein strandje liggen, maar de enige weg er naartoe leek een privéweg te zijn. Na Kalamaki reden we via Skiathos-stad in noordelijke richting en gingen we eerst lunchen in restaurant Panorama. Dit lag ten westen van het vliegveld en ten noordwesten van Skiathos-stad, hoog in de bergen. Het uitzicht op de zee, de stad en de landingsbaan was geweldig! Je kon Skopelos ook goed zien liggen en we zagen zelfs de vuurtoren op het puntje, daar waar we een week en een dag geleden waren geweest! Na de lunch reden we via Kalivia naar de heuvel vanwaar je kon afdalen naar Megas Gialos.

Een groepje Italiaanse jongeren stond aan het einde van het pad naar beneden te kijken. We vroegen of ze naar beneden gingen. Ze hadden er geen zin in; het was te ver, te steil en het kostte ze teveel moeite! Wij keken verlekkerd naar beneden; een strand van wel 400 meter lang, geheel ingesloten door de omliggende rotsen en geheel verlaten! We waagden de tocht naar beneden. Het was inderdaad een flink eind en het pad was soms steil, glibberig en onveilig. Maar na een minuut of twintig hadden we het hele lange strand geheel voor ons alleen. We dropten onze tassen, ontdeden ons van alle kleding en begonnen aan een heerlijke wandeling langs het strand. Het enige dat we meenamen waren onze camera's. Ondertussen gingen we regelmatig het heerlijke schone water in. Na een eindje lopen bleek dat we toch niet helemaal alleen waren. Een stelletje lag te slapen onder een parasol, net achter een rots. Dat hadden we van bovenaf niet kunnen zien. We liepen door tot de brede rots die het het strand in twee delen splitste. Wanneer we verder zouden lopen konden we onze tassen niet meer zien, dus dat deden we maar niet. Maar eigenlijk had het toch wel gekund. We konden de tas nù eigenlijk al niet meer zien. We hebben heerlijk rondgekeken en gezwommen. Ook een mooie film- en fotoshoot gemaakt. Vooral bij die grote rots was het mooi. Na verzadigd te zijn van zon, zand en zee, liepen we langzaam terug. Het stelletje was inmiddels wakker en zwaaide een keer naar ons en wij zwaaiden terug. Een leuk gebaar van verstandhouding. We trokken zo weinig mogelijk aan en begonnen aan de zware klim terug naar boven. Het was wel even doorbijten, maar na een minuut of twintig stonden we toch al weer boven. We hadden geheel geen spijt van onze actie!

We stapten weer op de scooter en reden langzaam maar zeker naar beneden, in oostelijke richting, net zolang totdat we uitkwamen op het Xanemostrand, ten noorden van de landingsbaan. We reden langs het strand en reden langs de oostkant van de landingsbaan naar het zuiden. We sloegen nog even af naar het oosten, naar het Psarochomastrand, waar we al een keer eerder waren geweest. Het was er nu ook rustig, maar nu reden we door. We zochten alle wegen en paden op die over het oostelijke schiereiland voerden. We hadden al eerder een klein stukje van Pounta gezien, dit oostelijke deel van Skiathos, maar deze keer reden we door totdat we niet verder konden. We hadden nu alles gezien van het schiereiland. Het mooiste was het uitzicht vanaf de top. Je keek dan vanaf een heel andere kant neer op de stad.

Omdat de weg op Pounta doodliep moesten we gewoon via dezelfde weg terug. Dat was helemaal niet erg. Zo konden we ook alles mooi vanaf de andere kant bekijken. We reden weer naar beneden en kwamen nu uit aan de zuidkant van de landingsbaan. Op deze plaats landden de aankomende vliegtuigen en ze stegen op vanaf deze kant van de landingsbaan. We hebben er een poosje staan kijken. Op het stuk weg dat precies onder de landingsbaan doorliep, bevonden zich stoplichten. Wanneer er een vliegtuig zou landen of opstijgen, stond het licht op rood en mocht je dus vanwege de veiligheid niet doorrijden. We zagen eerst een klein toestel opstijgen maar de bijzondere ervaring kwam toen een grote Boeing 737 langzaam in onze richting taxiede. Vlak voor onze neus maakte het toestel een draai van 180 graden en stond toen stil, wachtend op toestemming om te mogen opstijgen. We hadden de scooter geparkeerd vlak achter het muurtje, langs de weg, net aan de andere kant van de startbaan. Anette stond naar het vliegtuig te kijken, in afwachting van het moment dat de piloot vol gas zou geven om op te stijgen. Ik stond vlak achter haar, met de camera gericht op de startbaan en Anette aan de rechterkant in beeld. Toen gebeurde het, en ik wist wel wat het effect zou zijn, maar ik had niet gedacht dat het zo hevig zou zijn; de motoren begonnen te loeien en er kwam een enorme straal warme lucht naar achteren gespoten. Anette kon haar kleren bijna niet aan haar lijf houden en ik kon de camera niet eens stil houden. Het was een enorme windvlaag. Het was al met al een prachtige hilarische vertoning en het kwam allemaal op de film!

Nadat we het vliegtuig van de grond los was gekomen, stapten we weer op. Vanaf die plaats kon je zo langs de boulevard de stad in rijden, totaan de grote boulevard, vanwaar de boot naar Skopelos vertrekt. Zo ver reden we niet helemaal. Wij sloegen af naar de hoofdweg, met alle genummerde bushaltes. We begonnen bij 1 en vlak bij 25 waren we thuis. We knapten ons lekker op en gingen eten in het restaurant van ons eigen hotel. Na nog even zitten op ons eigen balkon, gingen we slapen. Het was een prachtige dag geweest!

Zondag 29 juli - Naar ons "eigen strandje".

Zoals ik al eerder zei, het ritme van dagje strand, dagje rijden, begon bij deze week op Skiathos eigenlijk vanzelf weer te ontstaan. Vandaag was het dus weer een stranddag. We begonnen onze rit, na het ontbijt, eerst met een stop bij de supermarkt, om genoeg te eten te kopen. Daarna reden we verder naar Troulos. Daar sloegen we linksaf, naar het noorden. Bij de splitsing gingen we links en even later het zandpad op naar rechts, om zo uit te komen bij de uiterste oostpunt van Megas Asselinos. Daar parkeerden we de scooter en liepen we het strand op. Aan het einde van het strand trokken we de meeste kleren uit, namen onze tassen op de nek en waadden we door het eerste stuk water. Daar moesten we op de rotsen klimmen tot net om de hoek, om daarna het allerlaatste stukje door het water te lopen, naar het strandje toe. Gelukkig was het water nu een stuk rustiger dan de vorige keer, anders was het niet mogelijk geweest om door het water te waden. We bleven de rest van de dag op ons eigen privéstrand. Heerlijk met ons tweëen. Het was een geweldige dag. Op de terugweg, vlak bij huis kochten we nog iets om te eten en bleven daarom lekker op ons eigen balkon, die avond, met een hapje en een drankje.

Maandag 30 juli - Nog één keer naar ons strand en naar de stad.

Op de dagen dat we met de boot van het ene eiland naar het andere moesten reizen, hadden we het mooi zo uitgekiend, dat we de scooter terugbrachten en daarna gingen winkelen in die plaats, totdat we terug moesten naar ons appartement, om daar te worden opgehaald met de bus. Dat hadden we eerst gedaan in Skopelos-stad, daarna in Patitiri en nu besloten we om eerst een paar uur naar het strand te gaan en daarna door te rijden naar Skiathos-stad om daar de scooter in te leveren, daarna te gaan winkelen en tenslotte de bus te nemen naar huis. Aanvankelijk hadden we gedacht nog een keer naar het Psarochomastrand te gaan, aan de noordoostkant van Pounta, dan zaten we al lekker dichtbij de stad, maar wanneer we eerlijk waren tegen onszelf en tegen elkaar, waren we het er helemaal over eens, dat het eigenlijk veel leuker was om die laatste dag nog een keer naar ons eigen strand te gaan.

Zo gezegd zo gedaan; wij gingen voor het laatst naar Mikro-Mikro Assélinos en we hadden weer een geweldige middag. Hoe kon het ook anders. Alles was daar gewoon geweldig. We vonden een prachtige steen, een hele grote! Daarom besloten we om eerst alle overtollige bagage naar huis te brengen en dan het minimale mee te nemen naar de stad. Nadat we ons een beetje hadden opgefrist gingen we terug, langs de afslag in Troulos, verder naar de scooter-verhuurder in de stad. Het inleveren was zo gebeurd. De man nam onze beide helmen en de sleutel in ontvangst en keek niet eens of de scooter er ook bij zat... Daarna gingen we winkelen. Lekker een beetje rondslenteren en winkeltje in en uit. We zagen ook een groot stuk van de bekendste straat in de stad; de odos Papadiamanti, genoemd naar de dichter Alexandros Papadiamantis, die in 1851 op Skiathos was geboren. Deze grote winkelstraat liep vanaf de boulevard dwars door de stad. Toen we uitgewinkeld waren gingen we eten in een restaurant in diezelfde straat. Na nog een wandelingetje en een drankje aan de boulevard namen we de bus terug naar huis. We pakten nog een paar laatste dingetjes in en zaten voor het laatst op ons balkon.

Dinsdag 31 juli - Terug naar Eindhoven.

We moesten bijtijds opstaan die morgen. De bus kwam ons halen om naar het vliegveld te gaan. Ondanks de vele stenen die we hadden ingepakt bleef het gewicht van onze koffers nog mooi binnen het toegestane. We winkelden nog wat op het vliegveld en waren in de loop van de middag weer thuis. Een vakantie in Griekenland is altijd te kort, zo ook nu weer! Maar we hadden het geweldig gehad!