Oktober 2018, Chora Sfakion, Kreta
De hikers en de sinners - door Anette en Bert.
Elk jaar wordt Chora Sfakion, een heerlijk idyllisch oord aan de zuidkust van Kreta, bezocht door een groot aantal toeristen. Na een ervaring van vele jaren, samen met Anette, mijn vrouw, vond ik het interessant om deze groep toeristen eens onder de loep te nemen. We hadden samen al heel wat Griekse plekken bezocht en kwamen tot de conclusie dat veel toeristen in twee groepen te verdelen zijn, namelijk: wandelaars en zonaanbidders ofwel de "hikers" en de "sinners". Vooral tijdens de vakantie in oktober 2018 viel het ons op dat juist hier en op dat moment de meeste toeristen konden worden onderverdeeld in deze twee categorieën. Dat komt natuurlijk in de eerste plaats omdat het najaar is. Dat betekent in Zuid-Griekenland dat het nog steeds mooi zonnig weer is, maar niet tè warm. Dat is voor de zonaanbidder heerlijk, zo nèt voor het intreden van de winter. In de tweede plaats liggen er in het gebied Sfakia verschillende mooie kloven, waar menig wandelaar van gaat watertanden.
Om een duidelijk beeld van beide groepen toeristen te krijgen volgt hier een beschrijving van de hikers, gezien door de ogen van de sinners en daarna de sinners in de ogen van de hikers.
De hikers
De hikers, dat zijn wandelaars, een speciale groep mensen die zich vaak herkenbaar in het openbaar vertoont. De hikers benutten de meeste dagen van hun vakantie om wandeltochten te maken. Ze houden van de natuur, dat is zeker, maar gaan daar op hun eigen manier mee om, gekleed
in speciale wandelschoenen of supersandalen en een "afritsbroek". Ze gaan nooit op pad zonder hun rugzak, met daarin alle mogelijke zaken zoals eten en drinken voor de hele dag en een ehbo-set. Wat kleding betreft zijn er natuurlijk extra sokken, ondergoed, T-shirt, trui, regenpak en bodywarmer, allemaal van het door hen geadoreerde merk goretex. Wanneer de hikers aan een wandeling beginnen zijn ze allemaal nog fris en enthousiast en lopen ze allemaal in een stevige pas de gekozen kant op. Ik wilde eigenlijk zeggen: "op hun doel af", maar het doel is bij de hikers niet zozeer de plaats waar ze naar toe gaan, maar meer de bezigheid van het lopen zelf. In ieder geval lopen ze in het begin stevig door, op hun 100% verantwoorde schoeisel en sommigen van hen gewapend met Nordic-walking stokken, om zo hun vastberaden passen kracht bij te zetten. O ja, ze hebben vaak ook een notitieboekje bij zich, om daarin iedere dag bij te houden, welke kloof ze hebben gelopen, hoeveel kilometer die was, wat de weersomstandigheden waren en vooral, hoe snel ze die hebben gelopen.
Zoals ik al zei, lopen ze op de heenweg stevig door, fanatiek als echte uitslovers, maar wanneer het einde van de tocht nadert, is hun tempo behoorlijk afgenomen. Met van pijn vertrokken gezichten leggen ze de laatste kilometers af, terwijl er regelmatig een zweetdruppel vanaf hun verhitte gezicht op het goretex lekt. Pas hadden Anette en ik zin om een eindje te lopen door de kloof van Arádena. We hadden het zig-zag paadje naar beneden gelopen en kwamen toen in de kloof. Daar kwamen we de hikers tegen, die inmiddels op de terugtocht waren. Dat Anette en ik bij de sinners horen is misschien al duidelijk, maar anders daarover straks meer. Wij waren dus net aan de wandeling begonnen en fris en vrolijk. De hikers die ons hijgend en kreunend tegemoet kwamen hadden er al meerdere kilometers opzitten. Langzaam zwoegend begaf het serieuze gezelschap zich naar het einde van het pad. We zeiden opgewekt hallo en zij groetten terug, dat zéker, maar toch kostte het wat extra moeite, dat was duidelijk. De laatste van het gezelschap keek na zijn groet naar beneden en zag onze alledaagse schoenen, waarop je vanalles kon doen, maar géén kloof lopen! Een gevoel van ontzetting en walging deed zijn gezicht verstarren, alsof hij een bord met geitekeutels moest leegeten.
Meerder keren wanneer we 's-avonds gingen eten aan de boulevard, kwamen we ze ook tegen, nog steeds met hun wandelschoenen aan. Waarschijnlijk hadden ze geen andere meegenomen. Wanneer ze dan bij ons in de buurt zaten en je kon flarden van het gesprek opvangen, ging het meestal over de kloof van die dag of over die van morgen. Ook toen we samen lekker lagen te zonnen op het strand van Glykanera kwamen de hikers langslopen. Misschien kochten ze aan de andere kant van het strand een flesje water of iets anders, dat weet ik niet. Maar ze kwamen in ieder geval met dezelfde vaart weer terug, om direct de terugtocht te aanvaarden. Wij waren ook komen lopen over het smalle rotspaadje en hadden ons nu neergevleid om te genieten van de rust, de warme zon en het heerlijke verkoelende water. Een beetje "normaal" mens zou toch zijn rugtas en zijn broek naar beneden laten zakken en zijn lijf de geneugten van het blote leven laten ervaren, maar nee hoor; het doel was de wandeling, en niet het strand en zeker niet de zon! Ze hielden hun hoed of pet op en marcheerden weer naar het rotspad. Ze gunden ons geen blik waardig. Waarschijnlijk verafschuwden ze ons, de zonaanbidders, de sinners of zouden ze misschien een beetje jaloers zijn?
Hoe dan ook, aparte mensen zijn het, aan de buitenkant, maar ook aan de binnenkant. Alle lof voor hun sportieve inspanningen en hun uithoudingsvermogen, maar apart zijn ze wel. Je moet ze trouwens wèl in twee groepen verdelen. Vrienden van ons zijn ook hikers en wanneer zij op vakantie gaan, of een weekendje weg, nemen ze zéker de wandelschoenen mee omdat ze al bij voorbaat weten dat ze wel één of andere wandeling zullen gaan maken. Maar daarnaast houden ze er toch ook wel van om af en toe een dagje lekker bloot in de zon door te brengen. Zij behoren tot de goep van gematigden. Ze gaan ook wel eens op pad zonder goretex en wandelen ook wel zonder notitieboekje, maar verfoeien wel het feit dat wij sinners, rotspaadjes bewandelen op slippers, dat dan weer wèl.
De tweede groep zijn de extremisten. Zij moeten helemaal niets van de zon hebben. Zij dragen altijd een hoed of pet en zijn dan ook zo wit als een melkfles. Ze lopen op 100% verantwoorde en uitgebalanceerde wandelschoenen en houden deze bij wijze van spreken nog aan onder de douche, wanneer ze het zweet van hun wandeling afspoelen. Ze dragen alleen maar goretex en verantwoord ondergoed. Zwemmen doen ze alleen in het overdekte zwembad of in zee na zonsondergang. Ze zien het als een doodzonde wanneer één van hun lichaamsdelen onder invloed van de zon, van spierwit zou veranderen in gebroken wit!
De sinners
De sinners dat zijn de zonaanbidders. Het zijn eigenlijk de zondaren van deze wereld. Ze doen niets nuttigs, maar liggen alleen maar in de zon en doen er alles aan om bruin te worden. Niet alleen hun gezicht en armen en benen, nee, de meeste sinners lopen ook in hun blote..... getverderrie het is te goor om over te praten! Hun huid varieert van bruin tot zwart en is gerimpeld als een uitgedroogde perzik. Ze gaan waarschijnlijk 10 jaar eerder dood, want iedereen weet dat je van zoveel zon huidkanker krijgt. Overal waar water is kom je ze tegen, want bij die verhittende bezigheid hoort toch blijkbaar ook het regelmatig koelen met water. Maar dan alleen wanneer het warm genoeg is, want het zijn echte koukleumen. Als de temperatuur onder de 18 graden komt of het regent, blijven ze notabene gewoon binnen. Dan praten ze over het houden van een winterslaap, of ze liggen thuis onder de zonnehemel, hoe absurd; naturisten noemen ze dat en wel iedere week onder een energievreter van 2000 watt!
Regelmatig, wanneer je nèt een mooie wandeling hebt gemaakt en je hoofd is heerlijk leeg geraakt door het lopen, wordt je wel ergens geconfronteerd met een paar sinners, ja zelfs met blote borsten of billen. Echt walgelijk gewoon. Die lui hebben geen opvoeding gehad en zijn van God en gebod vervreemd. Ze noemen zich naturisten, maar het zijn gewoon viezerikken, zonder enig gevoel voor schaamte. Je ziet ze zelfs of het strand van Glykanera. Net wanneer je na de wandeling van de laatste rots bent afgestapt, liggen ze daar schaamteloos bloot voor je in het zand. Zonder gène laten ze al hun lichaamsdelen zien. Soms gaan ze rechtop staan wanneer je langsloopt! En soms zelfs, wagen ze het om je te groeten, alsof we gelijkgestemden zouden zijn of zoiets! Wanneer ze dan persé hun huid willen verpesten, kunnen ze toch op z'n minst wel een broek aantrekken?
Maar het kan nog erger, want de hiervoor beschreven groep van afvalligen behoort eigenlijk slechts tot de gematigde sinners. De extremisten zijn nog veel erger, want zij denken de gehele dag aan niets anders dan bloot lopen. Zij besteden ieder jaar hun vakantie door een camping of resort te bezoeken, waar je de gehele dag bloot mag, of eigenlijk moèt lopen. Op het hele terrein en aangrenzende strand of zwembad, loopt iedereen van de vroege morgen tot de late avond bloot. Ze eten bloot, drinken bloot, doen bloot hun boodschappen en wanneer ze even bellen met het thuisfront, doen ze dat ook bloot; jakkes! Wanneer hun schouders echter dreigen te verbranden, trekken ze een kort vestje aan dat alleen de schouders bedekt en de rest bloot laat. Wanneer het in de late avond koud wordt, trekken ze een trui aan, maar laten de broek gewoon uit! En wanneer ze 's-avonds gaan eten in de eetzaal, doen ze ineens een doek om of een badjas aan, hoe hypocriet, alsof ze bang zijn om tijdens het eten te knoeien met de appelmoes...
Toch schijnt het dat sommige sinners of zonners hoe je ze dan ook maar zou noemen, ook af en toe wel eens een wandeling maken, al is het dan om een afgelegen strand te bereiken en al is het dan op slippers in plaats van professioneel schoeisel. Is er voor hen dan misschien toch nog hoop?