|
Kaaskoppen Kaas is typisch Nederlands. Zo hebben we ondermeer Edammer, Maaslander en Goudse kaas, in de variaties jong, belegen, extra belegen en oud. Nu hebben ze in het buitenland ook wel kaas natuurlijk. Zo is er in Frankrijk bijvoorbeeld Paturain, Boursin en Camembert, maar die vinden we in Nederland meestal niet zo fijn want ze stinken vaak de koelkast uit. Daarnaast kennen we ook de Spaanse Queso en de Griekse Tiri en Feta, maar in Nederland hebben we toch voornamelijk te maken met de Nederlandse kazen. Voor mensen die een beetje gemakzuchtig zijn aangelegd is daar dan de gesneden kaas. Dat is lekker handig, want je kunt dan uit een verpakt pakketje gemakkelijk een plakje nemen en dat op je brood leggen. Het heeft echter wel enkele nadelen. Ten eerste is dat het harde randje aan de buitenkant, dat toch verdacht veel lijkt op een stukje plastic. Dat kun je er dan maar beter even afsnijden. En omdat de kaas dicht bij het randje meestal wat verkleurd is en nogal uitgedroogd, snijden we dat er dan ook maar af, waardoor het plakje toch wel wat kleiner wordt. Bovendien heb je dan per plakje extra werk te verrichten voordat je je tanden in je boterham met kaas kunt zetten. Ten tweede kan de echte kaasliefhebber niet ontkennen dat de vooraf gesneden plakjes vaak wat minder smaakvol zijn dan we hadden gehoopt en bovendien voelen ze een beetje uitgedroogd aan. Dat kan soms zo ver gaan dat een plakje kaas soms gelijkenissen vertoont met het kartonnetje dat vaak als bodem wordt meegeleverd in de verpakking. Dat doet ons Nederlanders dan toch vaak besluiten om over te gaan tot de aankoop van een groter stuk kaas, waarvan we zelf een plak af kunnen schaven met de bekende Nederlandse kaasschaaf. Voor de meeste kaaskoppen onder ons is dat toch de beste optie. Maar dan doet zich het volgende voor: Hoe snij je de kaas van het stuk en waar begin je te snijden en wat doe je met de korst? Hier profileren zich diverse typen kaassnijders die we in onze samenleving hebben. In de omgang zijn het hele normale sociale mensen, maar als het aankomt op het snijden van kaas, blijken er toch een aantal vreemde gewoonten schuil te gaan bij deze lieden. Deze verschillende typen nemen we eens wat nader onder de loep en voor een duidelijk inzicht van de verschillen gaan we uit van een veel voorkomend rechthoekig stuk kaas, dat je in de meeste supermarkten kunt kopen. Het eerst type kaassnijder is het "angstige type". Hij snijdt aan weerszijden van het smalste stuk van de kaas een minuscuul laagje van het "plastic" randje af en snijdt dan vervolgend zijn plakje af, netjes van het begin tot het einde. Het resultaat is een keurig plakje, dat overal even dik en breed is. Deze uiterst nauwkeurige handeling ontstaat uit de regelrechte angst dat de overgebleven kaas te snel zou uitdrogen wanneer men meer van de korst zou snijden dan strikt noodakelijk is. Echter moet dan voor het volgende plakje weer eerst aan weerszijden een klein randje van de korst worden afgesneden, voordat het volgende plakje weer even dik en even breed kan worden verkregen. Dit leidt vaak tot ergernis bij de andere mensen aan tafel. Want wanneer zij het "goede" voorbeeld van de eerste willen volgen, dan moeten zij precies dezelfde handelingen volgen als hun voorganger. Het "nonchalante type" is het tegenovergestelde van het angstige type. Hij of zij heeft geen zin om met al die pietluttige dingen rekening te houden en snijdt gewoon zijn plak kaas af tussen de beide korsthoudende randen. Het gevolg is dat het plakje aan het begin en het einde een beetje dunner is dan in het midden. Bij de volgende plak gebeurt precies hetzelfde en het logische gevolg is na korte tijd, dat er zo'n grote diepe kuil is ontstaan in de kaas, dat het voor de volgende gebruiker onmogelijk is om nog een fatsoenlijke plak af te snijden. Dan komt het "neurotische type" om de hoek kijken. Hij beziet de onmogelijk geworden situatie en offert zichzelf op om de de kaas te redden. Hij snijdt aan weerszijden van de kaas de korst net zo ver weg als de diepte van de ontstane kuil. Vervolgens snijdt hij aan beide kanten hele kleine rechte plakjes af, zodat de zijkanten aan weerszijden van de kuil weer wat lager zijn geworden. Wanneer hij dan nog een boterham wil, laat hij terwille van het welzijn van de kaas, de jam en de hagelslag liggen en werpt zich nog een keer op de kaas, om de randen zover af te snijden dat deze precies gelijk komen te liggen met het dieptepunt van de kuil. De snijkant van de kaas is nu gelukkig weer vlak, maar of het lang zo zal blijven hangt volledig af van het type dat als volgende de kaas ter hand neemt. Een heel andere snijmanier hanteert het "roekeloze type". Hij laat de kaas liggen op de kant waarop hij toevallig ligt en snijdt een paar plakken van de bovenkant. Hij heeft dan een mooie grote plak voor op zijn boterham, maar de vorm van de kaas is niet meer echt rechthoekig. Vaak wordt dit voorbeeld gretig gevolgd door vele kaasliefhebbers. Het stuk kaas wordt zo steeds dunner en vormelozer, totdat er uiteindelijk niet meer een fatsoenlijke plak kan worden gesneden, want de kaas valt uiteen in een aantal stukken. Het overschot wordt dan in een plastic zakje gedaan, met de excuserende opmerking: "dat raspen we later nog wel een keer". Er wordt dan een nieuw stuk kaas gepakt en na twee weken wordt het vergeten zakje met de inmiddels beschimmelde stukken in de afvalbak gedeponeerd. Tenslotte is er het "rigoreuse type". Hij snijdt van de gehele kaas de korst rondom helemaal weg, om alle bovenstaande problemen te voorkomen. Dat maakt alles veel gemakkelijker zou je zeggen. Maar in de praktijk wordt zijn innig gekoesterde wens om de kaas netjes rechthoekig te houden, niet opgevolgd door de andere gebruikers en lijdzaam moet hij toezien hoe er toch weer aan alle kanten wordt gesneden en hoe de mooi gevormde kaas na enige tijd toch weer verandert in een ruïne. Hou jij ook zoveel van kaas? Welk type ben jij?? |