Oost west, thuis best.

Het was woensdagmorgen en de meester stond voor de klas. Hij legde de kinderen uit wat de betekenis is van spreekwoorden in de Nederlandse taal. Hij vroeg of iemand een spreekwoord kon noemen. Piet stak zijn vinger op en antwoordde: "Beter een half ei dan een lege dop". Daarna noemde Mieke het volgende: "De morgenstond heeft goud in de mond". De meester knikte goedkeurend en toen kwam Jan met het volgende: "Eén gek kan meer vragen stellen dan tien wijzen kunnen beantwoorden".

De meester keurde het antwoord goed maar vertrouwde het niet helemaal. Kun je er nog één noemen Jan? Jan antwoordde: "Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig". De meester kreeg nu echt argwaan en vroeg of Jan dit persoonlijk bedoelde. "Een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken", was het antwoord. Nu werd de meester boos en vroeg of hij ook nog een normaal spreekwoord wist. Jan zei: "Holle vaten klinken het hardst". De meester werd nu kwaad en dreigde om hem de klas uit te sturen. Jan zei: "Veel geschreeuw maar weinig wol", en keek nonchalant op zijn mobieltje. Woedend liep de meester naar hem toe en pakte geërgerd zijn mobieltje af. "Gestolen goed gedijt niet!", riep Jan. Denk je dat je mij voor dief kunt uitmaken, brieste de meester? "Wie de schoen past, trekke hem aan", antwoordde Jan.

De meester rende naar zijn lessenaar met de mobiel. Ondertusssen schreeuwde Jan: "Hardlopers zijn doodlopers". De meester draaide zich woedend om en stootte daarbij zijn hoofd hard tegen het bord. Toen hij zich pijnlijk naar de klas omdraaide merkte Jan op: "Wie zijn neus schendt, schendt zijn aangezicht". De meester haastte zich naar de deur en zei dat hij de directeur ging halen. Jan zei nuchter: "Soort zoekt soort" en toen de meester op de gang verdween sprak hij: "Onze Lieve Heer heeft rare kostgangers". Alle kinderen uit de klas barstten in lachen uit. Ondertussen riep Jan naar zijn klasgenoten: "Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel". De hele klas ging los en het werd een chaos van jewelste.

Even later kwam de meester weer binnen met de directeur er achteraan. "Het vuil komt voor de bezem", zei Jan. De directeur was meteen zijn goede vertrouwen kwijt en sprak Jan aan: "Zo, noem jij nu nog maar eens een spreekwoord!". "Een ongeluk komt zelden alleen", was Jan's antwoord. De directeur werd nu kwaad en commandeerde: en nog één. "Wie met pek omgaat, wordt ermee besmet". De directeur liep rood aan en mompelde wat tegen de meester. "Twee handen op één buik", lachte Jan tegen de andere kinderen. De hele klas lag nu dubbel van het lachen en in een poging om de orde te herstellen, begon de meester iets op het bord te schrijven. "Gekken en dwazen schrijven hun namen op muren en glazen", riep Jan.

"Wie denk je wel dat je bent?" schreeuwde de directeur, "Zal ik jou eens een lesje leren?" Toen de directeur in Jan's richting liep, riep Jan: "Bezint eer ge begint". De inmiddels paars aangelopen directeur stond nu vlak voor hem en Jan zei: "Schoenmaker, blijf bij je leest". De directeur keek hem vernietigend aan en wilde zijn mond open doen om iets te zeggen. "Spreken is zilver, zwijgen is goud", sprak Jan. "Ik zzzal je llleren...", stotterde de directeur. "Het verstand komt met de jaren", riep Jan en voordat de directeur iets terug kon zeggen: "Het sop is de kool niet waard", mompelde Jan. "Zo, dus jij vindt het allemaal niet zo belangrijk?", riep de directeur. "Praatjes vullen geen gaatjes", zei Jan. "Eruit!", schreeuwde de directeur, "Je bent geschorst, maak dat je thuis komt!". "Oost west, thuis best!", zei Jan. De meester trok witheet de deur open en beval hem om te vertrekken. "Wie het laatst lacht, lacht het best" giegelde Jan, toen hij door de deuropening de gang op liep. Toen de directeur ook de buitendeur achter hem dicht smeet schreeuwde Jan triomfantelijk: "Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens."