| woensdag 19 april 2023 - Begin van de reis naar Griekenland // Van Eindhoven naar Leipzig We vertrokken op 19 april in de ochtend om 7.30 uur. De route leidde door het Ruhr-gebied. Ondanks dat er onderweg een aantal keren een beetje filevorming was, ging alles voorspoedig. Voorbij Venlo gingen we de Duitse grens over en toen verder via Duisburg, Essen en Dortmund naar het oosten. Ter hoogte van Kassel namen we een afslag te vroeg en kwamen we terecht op de weg naar Eschwege. Na korte tijd werd duidelijk dat de weg was afgesloten in verband met werkzaamheden. We probeerden via een omleiding om weer op de route te komen, maar het liep anders want een ander wegdeel bleek ook te zijn afgesloten. 
In Waldkappel aten we een broodje bij de subway en daarna vervolgden we onze weg naar Heiligenstadt. Daar konden we weer invoegen op de
snelweg naar Leipzig. Het stuk tweebaansweg dat we reden tussen Waldkappel en Heiligenstad was erg mooi. Ondanks dat we wat vertraging hadden opgelopen
genoten we van deze rit. Even na 4 uur in de middag reden we Leipzig binnen. We hielden de kilometerstand van de auto bij en het bleek dat we er nu
net iets meer op hadden zitten dan 600 kilometer. Vlak voor Leipzig tankten we. Er ging 29 liter in de tank. Dat betekende dat we hiermee 600 kilometer
hadden afgelegd. De auto had dus een verbruik van 1 liter op 20 kilometer.We reden eerst naar het centrum en vandaar lieten we ons leiden door google maps om het hotel te vinden dat we hadden gereserveerd. We parkeerden de auto in de parkeergarage naast de beroemde Thomaskirche. Daarvandaan liepen we naar het hotel. Onze reservering was bekend en even later konden we onze spullen achterlaten in de hotelkamer. We hadden nu nog alle tijd om de stad een beetje te verkennen. Leipzig bleek een leuke stad te zijn, met gezellige straten en mooie pleinen. Tijdens onze wandeling liepen we ook een rondje rond de Thomaskirche, die onlosmakelijk verbonden blijft met één van onze beroemde voorbeelden; Johann Sebastian Bach. Zijn standbeeld is te bewonderen naast de kerk, op het plein. Felix Mendelssohn stond aan de andere kant.  Tijdens onze wandeling viel het op dat er in de straten op meerdere plekken, prachtige putdeksels lagen. Anette maakte er een foto van en dit zou het begin betekenen van een nieuwe hobby, namelijk het verzamelen van putdeksels. We vervolgden onze wandeling en besloten met een heerlijk etentje in een Vietnamees restaurant. Toen het inmiddels donker was liepen we terug naar ons hotel. Voordat we van onze welverdiende rust gingen genieten moest eerst het verslag van vandaag worden opgeschreven. |
| donderdag 20 april 2023 - de reis van Leipzig naar Praag We sliepen die ochtend een beetje uit en stonden op om 9.30 uur. Nadat we de sleutel hadden ingeleverd liepen we naar de parkeergarage waar onze auto stond. Niet lang daarna reden we door Leipzig nog een rondje en vervolgden toen onze route via Dresden naar Praag. Onderweg aten we bij een wegrestaurant een frietje met koffie erbij. Daarna reden we verder naar Praag. Het binnenkomen in de stad ging nogal langzaam omdat het erg druk was. Maar we hadden geen haast want het was pas halverwege de middag en zo konden we al lekker wat rondkijken en genieten van de sfeer in de stad. 
We reden langs het
"dansende huis", een gebouw met opmerkelijke vormen, zodat het leek of het hele huis in beweging was. Na nog wat rondrijden, lieten we ons door "Miep",
de alleswetende routebeschrijfster van Google, naar ons hotel loodsen. Toen we daar waren ingechekt, gingen we de stad in. We liepen door de gezellige
smalle straatjes van de "nove mesto", de zogenaamde nieuwe stad. Zo nieuw was deze echter niet want tal van prachtige monumentale gebouwen waren er te
zien. Opmerkelijk was ook het hoofd van de schrijver Franz Kafka; een kunstwerk dat bestaat uit allemaal schijven, die onafhankelijk van elkaar kunnen
draaien. Wanneer je het wilt zien bewegen, moet je op het hele uur komen kijken.Toen we honger kregen aten we iets in een eenvoudig restaurantje, waar ze naast Italiaanse gerechten ook traditionele Tsjechische gerechten serveerden. We kregen geen culinaire hoogstandjes te eten, maar het was smakelijk en ook gezellig. Daarna vervolgden we onze wandeling en kwamen we langzamerhand in een veel toeristischer wijk van de stad. Het grote centrale plein trok veel bezoekers, die allemaal wilden kijken naar het bekende astronomische uurwerk dat daar aan de toren hing. Natuurlijk hebben wij dat ook bekeken en gefilmd. Daarna liepen we verder naar een café met de naam "le chapeau rouge". We hadden een tip gekregen van Jan en Mariëthe, dat dit een leuke plek was om nog even een afzakkertje te nemen. Het bleek inderdaad een leuk café te zijn. Heel apart ingericht en met aardige mensen. Na een lekker glas rode wijn wandelden we terug naar onze slaapplek aan de Jungmannova. Na nog wat napraten lieten we ons in ons bedje zakken.... |
vrijdag 21 april 2023 - wandeling door Praag 
Na een eenvoudig ontbijtje, met koffie natuurlijk, liepen we eerst naar de "kop van Kafka". Het was bijna 11 uur, dus waren we mooi op tijd om alle
bewegingen waar te nemen die met het kunstwerk konden worden gemaakt. Daarna liepen we naar het westen, de brug over, die het oostelijke deel van de
stad verbindt met het westelijke.
De brug bij het "dansende huis" hadden we gisteren met de auto al gehad. Nu namen we de brug die ten noorden daarvan
ligt, de most Legii, oftewel de legioenbrug. Via het eilandje loopt de brug over de Vltava (Moldau) naar Mala Strana.
Het weer was gisteren erg grijs geweest en koud. Maar vandaag scheen de
zon en konden we onze winterjassen thuis laten. Heerlijk in de zon genoten we van een kop koffie. Daarna liepen we via de nog verder noordelijk gelegen
Manesuvbrug terug over de Moldau, naar het plein met het beroemde uurwerk. Onderweg kochten we een Tsjechisch broodje kebab, want onze magen begonnen
te knorren van het vele lopen. Langzaam zig-zaggend kwamen we weer thuis, waar we eerst even uitbliezen en zouden bespreken wat we verder met deze dag
wilden doen... Na korte tijd waren we weer klaar om te vertrekken en liepen we de stad weer in, in noordelijke richting. Daar keken we rond in de wijk Josefov. Ook hier keken we onze ogen uit. Er waren zoveel mooie gebouwen, prachtige kerken en voorname gebouwen. Toen we langzamerhand weer in de buurt kwamen van onze verblijfplaats hadden weer honger gekregen en aten we in een Thais restaurant. Het eten was bijzonder goed en de wijn erg lekker. Heel veel bijzonders was er niet te vertellen, maar het was allemaal erg leuk en we hadden een fijn gevoel over de stad Praag. Thuis bereidden we ons voor op het vertrek van morgen; hoe we precies zouden rijden en hoe we onze volgende slaapplaats zouden bepalen. Maar nu eerst lekker ZZzzzlapen... |
| zaterdag 22 april 2023 - van Praag via Wenen en Telc naar Bratislava Na het uitchecken uit het hostel reden we eerst naar het zuid-westen, richting Pilsen. Na 30 kilometer namen we de afslag naar Karlstejn. We hadden via google ontdekt dat daar een mooie steengroeve zou zijn, bij de rivier. Toen we eenmaal van de snelweg af waren werd de omgeving erg mooi. Prachtige golvende heuvels met diverse kleuren groen en bloeiende bloemen. Je kon bij de steengroeve je auto parkeren en dan verder lopen om de het geheel vanaf verschillende plekken te bekijken. Het was zeker de moeite waard, maar niet echt heel bijzonder. We vervolgden onze reis, door terug te rijden naar de rondweg rond Praag en van daaruit de autoweg te nemen in de richting van Brno. Bij Jihlava sloegen we af en reden we naar Telc. Dit stadje staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. 
Dus verwachtten we een leuke plek te zien. Bij het parkeren van de auto hadden we een beetje een gevoel dat het misschien tegen zou vallen, maar eenmaal op het
centrale plein aangekomen, keken we onze ogen uit. De huizen stonden allemaal tegen elkaar aan, rond het plein. Ze hadden allemaal een andere kleur en waren
voorzien van zeer verschillend gevomrde gevels. Het geheel maakte de indruk van een tekening van Anton Pieck, maar het was allemaal echt. De onderste verdieping
van veel huizen waren winkeltjes, café's of restaurants. Na een flink aantal foto's en filmshots gebruikten we de lunch op één van de terrasjes. We hadden er
nog uren kunnen rondkijken, maar waren een beetje gebonden aan de tijd die we hadden betaald voor het parkeren. Na het bijzondere bezoek reden we via een andere weg terug naar de hoofdweg. Omdat er geen grote plaatsen stonden aangegeven op de borden, maar slechts kleine, die niet op onze routekaart stonden, moesten we onderweg vragen hoe we weer op de hoofdweg konden uitkomen. Het gingen allemaal in een beetje gebrekking Engels, maar we reden in één keer goed. De route onderweg leidde door verschillende dorpen en dat maakte de rit extra aangenaam. In Znojmo, één van de laatste plaatsen vóór de Oostenrijkse grens, kochten we nog wat spulletjes om de laatste Tsjechische kronen op te maken, want daar zouden we verder toch niets meer mee kunnen doen. Na de grensovergang volgden we de borden die ons tenslotte in Wenen brachten. We reden "der schönen blauen Donau" over en volgden de borden naar het centrum. Ons bezoek aan Wenen zou zich beperken tot het maken van een leuke rit door en rond het centrum. We vingen een blik op van de grote Stefansdom en maakten een foto van een putdeksel. Anette had een nieuwe hobby ontwikkeld om van alle grote steden die we bezochten een foto te maken van een putdeksel, waarin de naam van de stad stond. Wenen mocht naast Leipzig en Praag natuurlijk niet ontbreken. Toen we het welletjes vonden reden we met de ondergaande zon in onze rug, de stad uit. Bratislava ligt ten oosten van Wenen, dus dat moest goed zijn. Omdat de borden geheel ontbraken reden we alsmaar door, totdat we royaal buiten de stad waren gekomen. Toen we door Schwechat reden stond er eindelijk een bord met de aanduiding Hainburg, de meest oostelijk gelegen Oostenrijkse stad. Daarna zagen we pas Bratislava op de borden. Blijkbaar hadden de Oostenrijkers een instelling dat de Slowaken het maar zelf moesten uitzoeken wanneer ze terug wilden naar huis. Hoe dan ook, wij zaten op de weg naar Bratislava. Het landschap was niet zo mooi; een beetje glooiend, maar niet bijzonder. Bovendien werd het inmiddels aardig donker. Daar hadden we al rekening mee gehouden. Toen we eenmaal in Bratislava waren, was het rond 9 uur. We lieten ons door Google's routeleidster naar ons hotel brengen. Hotel Remy lag in het noorden van de stad in een industrie-achtige omgeving. Het was één van de goedkoopste plekken die we hadden kunnen vinden. De kamer was dan ook simpel, maar voor één nacht goed genoeg. We hoefden deze alleen maar te gebruiken om gezellig wat te eten en te drinken en te slapen natuurlijk. We hadden onderweg bij de Lidl wat gekocht voor de avond en de volgende morgen. Dan zouden we in Bratislava gaan kijken en daarna doorrijden naar Boedapest. |
| zondag 23 april 2023 - wandeling door Bratislava en verder naar Boedapest We stonden die ochtend op om 9 uur want we moesten voor 10 uur uitchecken. Alles was al betaald, dus konden we snel wegrijden. We reden in de richting van het centrum en parkeerden de auto op een parkeerplaats midden in het centrum. Daar begonnen we aan onze wandeling, want van Bratislava hadden we nog niet veel gezien. Het weer was heerlijk. De zon scheen en de temperatuur liet het toe om jassen en truien in de auto te laten. 
Het was opvallend dat Bratislava in
tegenstelling tot Praag ruimer en opener was. Het centrum was echter gezellig en we namen na enige tijd onze rust om lekker op een terras een kop koffie te
bestellen. Daarna liepen we nog wat verder rond en maakten nog een aantal leuke foto's en filmshots. In Leipzig hadden we een foto gemaakt van een putdeksel en
vanaf dat moment keken we af en toe naar de straat voor ons, want je wist nooit of we nog een mooi exemplaar zouden zien. Hier in Bratislava kregen we als het ware de bevestiging van onze nieuwe hobby "putdeksels verzamelen", met een wel heel bijzonder putdeksel! Dit was wel erg leuk! Vanaf nu zouden we de straten in de gaten houden... 
Tenslotte gingen we terug naar de auto. Het bleek dat
deze op een parkeerterrein stond dat behoorde bij een hotel. Daar gingen we naar binnen om te vragen hoe we konden betalen. We begonnen onze vraag netjes met
"dzin dobre" en wachtten daarna de reactie van de dame achter de balie af. Ze begon haar betoog met de vraag of we een kamer in het hotel hadden. "Nee" was
ons antwoord, waarop zij reageerde met "unfortunally....". We waren even bang dat we een kamer moesten boeken voor we onze auto weer mee terug konden nemen,
maar ze bedoelde dat we niet gratis konden parkeren en dus moesten betalen. Dat was precies wat we wilden en bij de automaat konden we ons kaartje valideren
voor de uitrit. Geen enkel probleem dus. De zon stond inmiddels in het zuiden, dus bepaalden we onze richting, om oostwaarts de stad te verlaten. Dat bleek helemaal te kloppen want na enkele kilomters stond Komarno op de borden. Dit was de plek waar we over de Donau konden, via de monostorbrug. Eenmaal over de brug waren we meteen in Hongarije. Het landschap was voornamelijk plat, een beetje Nederlands dus, maar de helder groene heuvels verraadden dat we toch niet in eigen land waren. Af en toe waren de heuvels iets hoger en werd het landschap wat gevarieerder. Eenmaal in Hongarije volgden we de zuidkant van de Donau in oostelijke richting. Dat was niet de snelste weg, maar wel de mooiste. We kwamen door een aantal mooie plaatsen, waaronder Estergom en Szentendre. In Slowakije konden we nog enigzins ontcijferen wat er op sommige borden stond, maar de Hongaarse taal leek helemaal nergens op. Gelukkig was de aanduiding van de plaatsen duidelijk en zo kwamen we tegen de avond in Boedapest aan. We reden richting centrum, want het appartement dat we de vorige dag hadden geboekt lag midden in de stad. De laatste afstand lieten we ons door "Miep" leiden want daar werd het best ingewikkeld. Toen we dicht in de buurt waren zochten we een parkeergarage op en lieten daar de auto achter. Niet lang daarna namen we onze intrek in het appartement. We hadden de code van de voordeur gekregen en de code van een kastje waarin de sleutels lagen van ons huis. Dat was even puzzelen, maar na enige tijd waren we binnen en konden we onze spullen naar binnen brengen. Daarna liepen we het centrum in om wat te eten. Aan het einde van de avond kwamen we weer thuis en vielen we om in ons gespreide bedje. |
| maandag 24 april 2023 - wandeling door Boedapest Die ochtend werden we wakker in ons appartement in Boedapest. Het was bijzonder smaakvol ingericht en we hadden alle ruimte; een grote slaapkamer met TV, een zitkamer met keuken en een toilet met douche. We hadden zelfs een balkonnetje en keken vanaf de eerste etage neer op het binnenplaatsje beneden. We hadden het hier gemakkelijk een week kunnen volhouden wat betreft de faciliteiten. We sliepen die ochtend eerst een beetje uit en gingen toen aan de wandel. 
Ons appartement lag midden in het centrum en na slechts één keer links en één keer rechts stonden we aan het begin van de bekendste winkelstraat; de Vaci Utci.
Net als in Bratislava oogde Boedapest ook ruimer wat betreft de bebouwing, maar er waren veel mooie gebouwen te bewonderen.
Het is een aangename stad om te verblijven.
Op één van de pleinen was net een volksdansgroep bezig toen we aan kwamen lopen. Daarna slenterden we door naar het einde van de Vaci Utci. Daar is een hele
grote markthal. We hebben er met plezier een poos rondgekeken. In de "salade-box" aten we een zelf samengestelde salade, dat was een aangename lunch. Intussen was het begonnen te regenen. Het was vandaag vanaf het begin niet erg zonnig maar de temperatuur was redelijk. Een beetje jammer, maar we wilden in de laatste uren toch wat winkelen en zo konden we van winkel tot winkel toch een beetje droog blijven. Tegen een uur of zes waren we weer in ons appartement en hadden we een leuke stad-middag gehad. We hadden daarmee een mooie indruk van dit deel van Boedapest gekregen. Boedapest bestaat in zijn huidige vorm sinds 1873. De stad werd gevormd door de delen Boeda en Obuda ten westen van de Duna (Donau) en Pest aan de oostkant van de rivier. Voor die tijd noemde men de drie steden Pest-Boeda en vanaf 1873 werd het Boedapest. Meerdere bruggen overspannen de brede Donau en verbinden het oostelijke Pest met de westelijke delen Boeda en Obuda. Het deel waar wij zaten wordt aangeduidt als het echte centrum en ligt aan de oostkant van de Donau, dus in Pest. Pest wordt ook wel aangeduid als linkeroever, dat is verwarrend, maar deze term is gebaseerd op de stroomrichting van de rivier; wanneer je in een bootje met de stroom mee gaat en je komt door Boedapest, dan ligt Pest aan de linkerkant, dus in het oosten. |
| dinsdag 25 april 2023 - vetrek uit Boedapest en reis naar Timisoara We hoefden niet vroeg te vertrekken deze ochtend, dus konden we het rustig aandoen. Lekker ontbijten met een kop koffie, daar houden we van. Toen we alles hadden ingepakt, draaiden we de deur op slot en deponeerden de sleutels in het daarvoor bestemde kastje met cijferslot. 
Daarnaa haalden we de auto. De prijs
voor het parkeren viel erg tegen. We moesten maar liefst meer dan 120 euro betalen voor 2 nachten. Eigenlijk moet je in zo'n stad de auto aan de rand laten
staan en met openbaar vervoer naar het centrum gaan. Het parkeren was duurder geweest dan ons grote appartement. We probeerden het snel te vergeten en reden
de stad uit. 
Niet lang daarna reden we in de richting van Kecskemet. We namen de secundaire weg omdat die dezelfde kant op gaat, maar meestal leuker is om
te rijden. Maar nu viel het een beetje tegen. Het landschap was plat, groen en heel wijds. Een paar bosjes en veel weiland. Het had Friesland kunnen zijn....
Omdat we ook niet zo snel opschoten besloten we bij de volgende kruising naar de snelweg te gaan. Na Kecskemet kwam Szeged. Ondertussen werden we in het
inmiddels licht glooiende landschap verrast door de enorme vlaktes met bloeiend koolzaad. Na Szeged passeerden we de Roemeense grens. Voor het eerst moesten
we onze ID-kaarten laten zien, maar dat ging zonder problemen. De eerste grote Roemeense stad was Arad. We kochten daar bij de Lidl een paar salades om
in de auto op te eten. Een snelle en goedkope lunch. Daarna reden we verder naar Timisoara. Met de Booking.com-app waren we snel op de plek waar ons appartement moest zijn. Daar vlakbij was een parkeerplaats. Om hier te kunnen betalen, moesten we eerst een app installeren, het aantal uren instellen en toen via de creditcard-app de betaling valideren. Een beetje gedoe, maar het kwam goed. Toen moesten we ons appartement vinden. We waren vlakbij, maar konden het niet vinden. Mensen in de buurt wisten het ook niet. Na een telefoontje naar Ana, de host, bleek dat ze ons een sms had gestuurd en die hadden we nog niet gelezen. Maar na enkele misverstanden kwam alles goed. We hadden de sleutel, brachten onze spullen naar binnen en liepen nog een rondje door de stad. We zaten tenslotte slechts 50 meter van het centrum. Timisoara bleek een mooie stad te zijn. We zagen er niet meer zoveel van, maar het voelde aangenaam en we hadden een fijne plek om te slapen. Maar liefst 2 slaapkamers en 2 toiletten. De helft zouden we niet gebruiken, maar het was er gezellig en erg ruim. |
| woensdag 26 april 2023 - vetrek uit Timisoara en reis naar Vidin We stonden vroeg op die morgen en om 8.00 uur zaten we in de auto en reden we in de richting van Lugoj en daarna Caransebes. Het was aardig bewolkt en frisjes. Maar vóór ons werd het steeds helderder. De zon begon te schijnen en de temperatuur werd aangenamer. Het landschap was eerst licht glooiend, maar daarna reden we de zuidelijke Karpaten in. De natuur was erg mooi. Veel groen begroeide bergen en mooie uitzichten. We reden deze dag in totaal ongeveer 350 kilometer, maar de snelheid waarmee we reden was niet zo hoog. De weg leidde door veel dorpen en daar kon je niet sneller rijden dan 50 km/h. Bovendien was de weg erg bochtig en waren er erg veel vrachtwagens op de weg. Dus veel kilometers maken was er niet echt bij. De dorpen waar we door reden waren heel karakteristiek. De huizen, meestal vrij klein, stonden allemaal aan weerszijden van de weg, maar erg ver uit elkaar. Het was alsof ze 100 jaar geleden al hadden besloten om zoveel ruimte tussen de huizen te laten, dat er later gemakkelijk een 4-baans autosnelweg tussen kon worden aangelegd. Veel van de huizen waren op een bijzondere manier versierd met mooie mozaiekfiguren. 
Na Caransebes kwam Orsova, gelegen aan de Donau. Omdat de wegbewijzering niet zo duidelijk was reden we een paar keer verkeerd, maar uiteindelijke hadden we
de juiste route gevonden. We reden een stuk in de richting van Craiova en sloegen toen af naar Calafat via een weg die niet op onze kaart stond. In deze streek
vormde de Donau de natuurlijke grens tussen Roemenië en Bulgarije. Het belangrijkste was nu dat we via de juiste weg zouden rijden, om via één van de weinige
bruggen over de Donau, in Bulgarije te kunnen komen. Maar alles ging goed. Bij Calafat stond Vidin aangegeven, de eerste plaats in Bulgarije. Voor de grens stond
een rij vrachtwagens van enkele kilometers lang. Gelukkig konden we die voorbij rijden. Het was echter wel uitkijken geblazen, want we moesten half op de weghelft
van de tegenliggers rijden. Vlak voor de Donaubrug kwamen we in de rij te staan. Het duurde echter niet erg lang. We moesten onze ID-kaarten laten zien, net als
bij binnenkomst van Roemenië en bij het volgende loket moesten we tol betalen voor de brug. Uiteindelijk ging alles op rolletjes. We konden doorrijden na de
betaling met creditcard en reden daarna Bulgarije binnen. Onderweg hadden we een kamer geboekt in het Eos hotel in Vidin, voor slechts 29 euro. Het inchecken ging vlot en daarna begonnen we aan een wandeling naar het centrum. Toen bleek dat dit meerdere kilometers weg was, liepen we terug en pakten we de auto. Die parkeerden we dicht bij het centrum en liepen toen verder. De aanblik van het centrum was best wel aardig. De brede centrale winkelstraat liep helemaal door tot aan de Donau. We hadden eigenlijk plannen om ergens te gaan eten, maar konden niets vinden. We liepen terug naar de auto en reden daarna terug naar het hotel. Daar was ook een restaurant bij en daar zaten we eigenlijk best gezellig. We bestelden drie gerechten, om samen te delen, met een fles wij erbij. Het was erg lekker en de wijn was super. We rekenden daarna in totaal slechts 20 euro af. Na het eten begaven we ons naar de kamer in het hotel. Onze TV had een HDMI aansluiting, dus konden we nog lekker een netflix-film bekijken via de aangesloten laptop. Morgen hoefden we niet vroeg op; de auto stond op een vrije parkeerplaats en uitchecken hoefde niet vroeg. |
| donderdag 27 april 2023 - vertrek uit Vidin en reis door Servië naar Skopje Onze aanvankelijk geplande reis zou via Craiova en Sofia gaan, maar we hadden al zoveel steden gehad en daarom besloten we om alleen Belogradchik te bezoeken en daarna in één keer door te rijden naar Skopje, afhankelijk natuurlijk van hoe vlot alles zou gaan. We reden richting Sofia en sloegen toen af naar Belogradchik. Het berglandschap hier is prachtig. We hadden zelfs uitzicht op besneeuwde bergen. 
Belogradchik hadden we gevonden op internet en deze stad stond bekend om zijn prachtige kasteel. We reden eerst wat rond in de stad, maar daar was het behoorlijk
rommelig en armoedig. Al snel vonden we de aanwijzingen naar het kasteel. We parkeerden de auto en maakten een stel mooie foto's. Daarna reden we terug in de
richting van Vidin. We reden naar de kruising waar de oprit zou moeten zijn naar de snelweg naar Skopje, maar de borden daar stonden een beetje verwarrend
opgesteld. Je raadt het al; we reden de verkeerde kant op. Dan kun je snel of langzaam rijden, maar niet omkeren. Er zat dus niets anders op dan door te rijden
tot de eerste afslag. Daar gingen we er af en reden dezelfde 46 kilometer terug. Toen ging alles goed gelukkig. We hadden gedacht om Servië heen te rijden, maar
omdat we nu van Vidin naar Skopje gingen, was de meest voor de hand liggende route toch door Servië. Aan de grens moesten we onze ID's laten zien en de
autopapieren. Bovendien moest de kofferbak open. Deze mocht na een korte inspectie weer dicht. Alles was in orde en we konden weer verder rijden. Toen we onderweg koffie dronken konden we eenvoudig met pin betalen. Dat was maar goed ook, want we hadden geen Servisch geld bij ons. We waren erachter gekomen dat onze mobieltjes niet werkten in Servië en daarom vroegen we of er ook wifi was. Helaas hadden ze die niet. We konden dus niet vooraf kijken naar een locatie om te slapen in Skopje. Dat moesten we uitstellen dus. De reis ging verder prima, op nog een keer verkeerd rijden na. Bij de grens van Macedonië stonden we een tijdje in de rij want de controle verliep vrij langzaam. Maar na het laten zien van de benodigde papieren konden we snel weer verder rijden. Eenmaal in Skopje aangekomen, besloten we om eerst richting centrum te rijden en dan te kijken naar een plek waar we konden eten. Waarschijnlijk was er bij een restaurant wel wifi. Het centrum was lastig te bereiken want er was een demonstratie gaande en een aantal wegen was afgezet. We maakten van de gelegenheid gebruik om snel aan één van de verkeersregelende agenten te vragen hoe we bij het oude stadsdeel konden komen. Hij wees ons de richting en legde uit dat we het laatste stukje vanuit het nieuwe centrum moesten lopen. We parkeerden de auto bij het ziekenhuis en liepen de stad in. We vonden een Italiaans restaurant en vroegen, voor we naar binnen gingen of ze wifi hadden en of we deze konden gebruiken. Ja, ze hadden wifi, maar wat we ook probeerden, het internet was zo traag, dat we bij iedere handeling meer dan een kwartier moesten wachten en soms kwam er helemaal niets. Ondertussen bestelden we tagliatelle met zalm en die was lekker gelukkig. Tijdens het eten bespraken we plan B, en C en vreesden dat we nog een heel alfabet moesten afwerken. Maar gelukkig liep het anders. We vroegen de ober of hij wist of er een paar hotels in de buurt waren en hij antwoordde positief. Na het afrekenen en een kleine wandeling konden we in hotel London onze intrek nemen voor 65 euro; met ontbijt! We haalden de benodigde spullen uit de auto en installeerden ons op de hotelkamer. De auto kon vannacht op dezelfde parkeerplaats blijven staan want het parkeertarief viel erg mee. |
vrijdag 28 april 2023 - gezongen in Skopje-centrum en reis naar Peraia
Toen we eenmaal onze intrek hadden genomen in hotel London, kwam onze rust weer terug. We hoefden niet vroeg uit te checken en konden in het hotel lekker
ontbijten. Nadat we al onze spullen hadden verzameld hadden we onze muziekspullen apart gehouden en de rest verdeeld over de beide rugtassen.
Deze konden we laten staan op een veilige plek in het hotel en weer meenemen wanneer we definitief wilden vertrekken.
We keken onze ogen uit toen we begonnen aan onze wandeling door de stad. Het prachtige plein met imposante beelden, de fontein,
die het gigantische standbeeld van Alexander de Grote omzoomt, de Macedonische poort en nog veel meer. Daar kan de Dam in Amsterdam niet tegenop en de Parijse
Place de la Concorde ook niet. Zelfs valt het Sint-Jorisplein in Eindhoven hierbij in het niet. Vlak bij het bijzondere plein ligt de beroemde stenen brug, die
het nieuwe centrum verbindt met het oude. De brug, over de Vardar wordt druk bezocht. Voortdurend lopen er tientallen mensen overheen, van het oude naar het nieuwe
stadsdeel en weer terug. Wanneer je over de Vardar keek vanaf de brug, zag je hoge besneeuwde bergtoppen liggen.
|
Wij liepen natuurlijk ook over de brug en genoten van het oude deel van de stad. Je vindt hier een zeer karakteristieke mengeling van de oude Griekse cultuur,
de aanwezigheid van het Slavische land, dat lang onderdeel is geweest van Joegoslavië en de Moslimwereld. Voeg daarbij de toeristen die uit alle delen van de
wereld de stad bezoeken, dan is Skopje een ware metropool. We bezochten de oude bazaar en liepen door de oude straten er omheen. Nadat we een flinke wandeling
hadden gemaakt gingen we terug naar de brug. Aan de overkant, dicht bij de Vardar, vonden we een geschikte plek om te zingen. We stoorden daar niemand, maar alle
mensen die over de brug kwamen, liepen langs onze plek. We stelden ons spullen op en zongen meer dan anderhalf uur, bijna onafgebroken.
We kregen veel leuke reacties van voorbijgangers en kregen van velen een waardering in de vorm van enkele Macedonische Denars.
|
Toen we uiteindelijk besloten te stoppen gingen we lunchen in een restaurantje aan het plein. We voelden ons heerlijk voldaan en haalden daarna onze tassen op
uit het hotel en liepen al fotograferend terug naar de auto. Korte tijd later zaten we weer in de auto. Het was erg druk in de stad en het duurde dan ook een
klein uur voordat we Skopje achter ons konden laten. We reden via Veles en Gevgelija naar het zuiden. Bij Gevgelija reden we de grens met Griekenland over en
toen verder naar Thessaloniki. In Macedonië noemen ze de stad Solun en de Grieken zeggen kortweg Saloniki. De naam komt van Thessalië en Nike, uit de oudheid en heeft betrekking op één van de vele oorlogen, waarbij de provincie Thessalië betrokken was. Nike betekent overwinning. Ter ere van de overwinning is de naam van de stad ontstaan en altijd gebleven. De rivier "Vardar", die midden door Skopje stroomt, mondt uit in de Aegeïsche Zee, een eindje ten westen van Saloniki. Tijdens onze reis staken we de rivier enkele keren over. In het liedje Jovano Jovanke wordt de Vardar genoemd. We hebben dit tijdens ons afscheid-concert gezongen met een grote groep leerlingen, nu zaten we aan de Vardar en zongen het tot twee keer toe, met onze eigen begeleiding en de instrumenten erbij. We waren tegen vieren vertrokken uit Skopje en kwamen rond 9 uur in de avond aan op onze tijdelijke bestemming: Peraia, een eindje ten zuiden van Saloniki, aan de kust. Het was inmiddels donker en omdat Griekenland in een andere tijdszone ligt ging de klok een uur vooruit. Terwijl ik dit verslag schrijf is het inmiddels elf uur geweest. We hebben een hele fijne dag gehad, we blijven nog even zitten, schrijven en napraten en gaan dan slapen. Morgen gaan we weer verder (Vardar)... |
| zaterdag 29 april 2023 - van Peraia naar Olympiaki Akti, aan de voet van de Olympus Ons studio'tje in Peraia was klein. Het was een slaapkamer, waar je net om het bed heen kon lopen en via een zijdeur naar het toilet met douche. Wanneer je je bukte bij de wastafel, kwam je met je achterste tegen de muur aan, dus moest je scheef gaan staan om je tanden te poetsen. Maar voor één nachtje was het prima te doen. De zon scheen die ochtend en op het balkonnetje buiten was de temperatuur al aangenaam genoeg om buiten te ontbijten. Dat deden we dan ook daar. Na het ontbijt pakten we alles weer in, legden de sleutel op het aanrecht en trokken de deur achter ons dicht. We konden weer op weg. Een lange reis zou het echter niet worden. We hadden nog enkele dagen te gaan, voordat we in onze eindbestemming in Argalasti terecht konden, dus hoefden we ons over grote afstanden geen zorgen te maken. We reden eerst even naar het strand, waar we erg dichtbij zaten. We maakten een eerste strandfoto, met op de achtergrond Saloniki, de stad waar we straks door heen zouden rijden. 
We reden in noord-westelijke richting en hielden de weg aan die niet ver van de kust verwijderd was. Zo kwamen we vanzelf in Saloniki. Eigenlijk hadden we nog
even langs de witte toren willen rijden, maar we kwamen erachter dat de weg langs de boulevard éénrichtingsverkeer was in oostelijke richting. Wij reden net iets
verder in de stad en daar was het éénrichtingsverkeer naar het westen. We besloten de toren te laten voor wat het was en reden de hele stad door. Zo kwamen we
terecht op de snelweg naar Athene. Die hebben we even gevolgd en namen toen de afslag naar Methoni. Daar reden we naar het strand toe. Het was een beetje fris,
maar toch erg aangenaam. We lunchten in het zand, vlak bij de waterkant. Daarna reden we verder naar het zuiden. In de buurt van Katerini en Paralia reden we
wat rond om de omgeving te verkennen. Misschien zouden we hier gaan overnachten. Het was halverwege de middag, dus hadden we nog tijd genoeg om het een en ander
uit te zoeken. In Katerini zelf was het niet zo leuk. Parkeren was in ieder geval moeilijk en heel bijzonder was het niet. Een eindje buiten het centrum
parkeerden we de auto en gingen ergens koffie drinken. Ondertussen zochten we via booking.com een locatie uit in de buurt. 
In Olympiaki Akti vonden we een hotel
voor 34 euro. We reserveerden het online en lieten ons er naar toe rijden met behulp van Google. Niet lang daarna namen we onze intrek in een mooie ruime kamer.
We hadden nog ruimschoots de tijd voordat we aan het avondeten wilden beginnen en maakten een wandeling door de buurt. Eigenlijk bestond de hele wijk uit
straten met appartementen en hotels. Het was een groot vierkant complex van straten die allemaal haaks op elkaar waren aangelegd. Een stuk of vier straten
bestonden uit winkels en eettentjes en een paar grotere restaurants. Toen we het meeste hadden gezien gingen we eten in Perigiali. Voor het eerst na lange tijd
aten we weer eens kalamari met gebakken aubergine en gegrilde groente. Het geheel was erg smakelijk. Wat deze streek bijzonder maakt is het uitzicht op de berg Olympus. De grote besneeuwde top is te zien vanaf veel plekken in de omgeving en geeft een bijzondere sfeer. Het plaatsje waar we verbleven was niet echt bijzonder. Het was geheel ingesteld op het ontvangen van grote groepen toeristen. Maar die waren er nog niet. De meeste appartementen stonden dan ook nog leeg en veel mensen waren nog druk bezig met het inrichten en opknappen van restaurants, appartementen en terrassen. Op sommige plekken waren ze zelfs bezig om stoeptegels te leggen voor een oprit of terras. Maar hoe dan ook, wij hadden lekker gegeten en we trokken ons daarna comfortabel terug in onze hotelkamer. |
zondag 30 april 2023 - van Olympiaki Akti naar Kokkino Nero 
Na ons eenvoudige ontbijtje met koffie, verlieten we Olympia Akti. Nog een paar keer konden we een laatste blik werpen op de imposante Olympus. We reden een
beetje nonchalant weg en namen waaschijnlijk niet de kortste weg, maar wel een mooie. Niet ver van Katerini namen we de weg naar Elassona. Deze weg ging door het
binnenland, door de bergen, ten westen van de Olympos. De route was schitterend. De bochtige weg door de bergpas maakte plaats gemaakt voor een slingerende
we door een glooiend landschap met groene weiden met veel klaprozen. De weg werd gemarkeerd door tal van gele bloemen en de uitzichten waren prachtig. 
Toen we aankwamen in Elassonas dronken we eerst koffie met een wafel erbij. De
wafel liet een beetje lang op zich wachten, maar was zo groot, dat we deze, door tweeën gedeeld, gemakkelijk als volwaardige lunch konden beschouwen. Daarna reden
we door naar Larissa, de hoofdstad van de provincie Larissa. Het was rustig in de stad en we besloten om door te rijden. We wilden eigenlijk afslaan naar het oosten,
maar de wegbewijzering werkte niet echt mee. We kwamen terecht op de snelweg naar Athene en namen toen de eerste afslag naar Kileler, gelegen aan de gelijknamige
rivier.  Ondertussen hadden we het vervolg van de route uitgestippeld en gebruikten Google om met de eerste kilometers op de juiste koers te komen. Toen we verzekerd waren van de juiste route, maakten we een stop om ergens in onze rijrichting een hotel te vinden. Dat kostte niet veel tijd en even later reden we weer. We reden verder oostwaarts, naar de kust, maar ook wat verder naar het noorden. Via Kalamaki, Kastri, Dimitra en Agiá kwamen we uiteindelijk in Kokkino Nero. Hier was ons hotel. We hadden het snel gevonden, want het plaatsje was maar klein en we wisten dat het hotel dicht bij de zee stond. De baas stond ons buiten al op te wachten en bracht ons naar onze grote kamer. Hij verwees ons naar het restaurant waar zijn dochter de leiding had. Nadat we onze spullen hadden uitgepakt begaven we ons naar het restaurant, waar we een mix van diverse soorten verse vis bestelden. We zaten eerst nog in de late middagzon, maar toen die achter de heuvels zakte, werd het toch wel wat frisser. We hadden heerlijk gegeten en konden daarna in onze kamer weer opwarmen. Morgen zouden we nog wat verder naar het zuiden rijden. |
| maandag 1 mei 2023 - van Kokkino Nero naar Agios Ioannis Vandaag konden we het rustig aan doen. We hadden geen grote afstanden meer te rijden, dus reden we nas ons ontbijt op ons gemak naar het zuid-oosten. Na een leuke rit kwamen we in Sklithro. We parkeerden de auto en liepen het pad af naar het pleintje in het centrum. Daar dronken we een frappé. Het plein was niet heel idyllisch, maar gaf toch de ontspannen nonchalante sfeer weer van de Griekse dorpen.  Na de koffie reden we verder naar Elafos en Kanalia. Onderweg moesten we nog stoppen voor een hele kudde koeien die langs en op de weg liepen. In Nederland zou dan meteen politie en brandweer worden gealarmeerd en de boer zou in paniek zijn. In Griekenland is dat heel normaal. Lang duurde het oponthoud echter niet, even later reden reden we weer. Maar op de één of andere manier reden we een ommetje, hoe precies was niet helemaal duidelijk, maar we reden weer eens niet de kortste weg. In ieder geval kwamen we waar we naar toe wilden: Volos. Deze grote stad ligt aan de Pagasitische Golf, de binnenzee waar het schiereiland Pilion omheengekruld ligt.  Pilion zou onze woonomgeving worden voor de komende maand. We reden, zoals voor ons gebruikelijk was, wanneer we een vreemde stad binnenreden, eerst naar het centrum. Vandaaruit reden we nog wat rond in de omgeving van het centrum en omdat het inmiddels lunchtijd was, zochten we iets meer naar de buitenkant een eenvoudige gelegenheid om wat te eten en te drinken. In het centrum was het erg druk. De Grieken zijn altijd vrij op 1 mei. De winkels zijn gesloten, maar alle restaurants en café's zijn open. Iedereen was op de been, maar gelukkig konden we een plekje vinden, waarbij de auto voor de deur kon staan. Na de lunch reden we het schiereiland Pilion op. De afstanden die we op de borden te zien kregen waren best wel groot. We hadden ze kleiner verwacht. Maar omdat het hier erg bergachtig is, moet je natuurlijk veel omrijden om ergens te komen. Tijdens de lunch hadden we op booking.com een leuke locatie gevonden in Agios Ioannis, aan de oostkant van Pilion, aan de kust. We hadden dus een route in ons hoofd. Voordat we de stad uitreden hadden we gevraagd naar de juiste richting, dan hadden we dat alvast meegenomen. We moesten naar Tsangarada en vandaar verder. We konden de grote weg nemen, of een kleinere weg. Deze laatste ging door de bergen en was 10 kilometer korter. We namen de weg door de bergen. De route voerde ons door tal van prachtige dorpen, waar volop feest werd gevierd. We moesten zelfs een keer stoppen omdat er een rijdans werd gehouden op de doorgaande weg. Alles leek goed te gaan, behalve de laatste dorpen. We hadden het gevoel dat we de verkeerde richting opgingen en dat bleek even later ook te kloppen. We waren weer aan de kust, maar aan dezelfde kant als waar we onze rit waren begonnen. Nu reden we door over de hoofdweg en deze was een stukje breder en dat reed sneller. Na heel wat slingerwegen kwamen we nog ruimschoots voor het donker werd aan in Agios Ioannis. We werden ontvangen door een vriendelijke hostess, die ons onze kamer wees; een prachtig appartement met twee slaapkamers, keuken en wc met douche. Het geheel was heel confortabel. We pakten wat spullen uit, deden een paar boodschappen in de kleine supermarkt vlak naast ons en gingen toen eten in één van de restaurants aan de boulevard. Vanaf ons balkon hadden we uitzicht op de zee. |
dinsdag 2 mei 2023 - van Agios Ioannis naar Argalasti  Die ochtend pakten we voor het laatst al onze spullen in. Het is toch iedere keer uitkijken dat je alles hebt wat je mee moet nemen. In principe is het simpel; alles wat van jou is moet mee, de rest laat je staan. Maar toch zie je wel eens iets over het hoofd. Gelukkig was het tijdens de afgelopen reisdagen meegevallen. Anette kwam erachter dat ze haar spiegeltje ergens had laten liggen, waarschijnlijk in Skopje en ik liet een halve liter ouzo in de koelkast liggen in Kokkino Nero. Waarschijnlijk zou de schoonmaakster die ochtend komen, met de gedachte dat er een waterflesje was achtergebleven. Misschien heeft ze het leeggespoeld in de gootsteen en daarna geroken dat het geen water was. Misschien kwam ze er op tijd achter wat het was en heeft ze het meegenomen. Of misschien heeft ze gedaan zoals veel Griekse serveersters doen met overgebleven water; bij de planten gegooid. We zullen er niet meer achter komen. Maar de schade valt dus mee.  Na het inpakken gingen we op weg naar het zuiden van Pilion. Eerst reden we naar het strand van Papa Nero, die naam hadden we op internet gelezen en nu waren we dicht in de buurt. Een mooie gelegenheid om even te kijken. Er bleek een camping naast te liggen. Het strand zag er niet heel erg vrij uit, maar achteraan had je een veel vrijere plek. Misschien een optie voor een dagje strand. verder op onze rit kwamen er weer leuke dorpen voorbij. Soms stopten we voor een wandeling naar de plateia, het centrale plein, waar onder de grote plataan de activiteiten plaats vonden of waar de mannen van het dorp achter hun kop koffie zaten te praten over alledaagse dingen. Maar soms ook reden we verder. We hadden tenslotte nog dagen genoeg om hier alles in de buurt te bekijken. Toen we door Lambinou waren gereden, hield de weg op. Je kon je auto op een breder stuk asfalt laten staan en dan verder lopen. Het bleek dat er een strandje was, met een bar erbij. Wanneer het warmer zou worden, werd het hier waarschijnlijk wel drukker, maar nu was alles verlaten. We waren inmiddels toe aan een lunch en hadden genoeg bij ons, om dat op het strand te doen. De zon scheen en de temperatuur was aardig goed.  Na een heerlijke ontspannen lunch reden we verder. Toen we dichter bij Argalasti kwamen werd de omgeving iets minder begroeid. Wij vinden dat niet erg, want wij genieten vaak meer van de openheid, de ruwe rotsen en diepe dalen. Hoe dan ook, even later waren we in onze nieuwe woonplaats: Argalasti, in de zuidelijke helft van het schiereiland Pilion. We deden eerst nog wat boodschappen voor de eerste dagen. De supermarkt in Argalasti bleek ruim gesorteerd te zijn. Ze hadden alles wat je maar kon wensen. Toen zochten we met behulp van de sms die we van eigenaar Dimitri hadden gekregen, ons huis voor de komende weken op. Na nog een telefoontje was alles duidelijk. We konden ons huis gaan inrichten. Twee slaapkamers, zitkamer, keuken, wc en douche, veranda en eigen tuin; kortom alles was er. Alleen de fietsen die ons beloofd waren, hadden we nog niet kunnen vinden. Maar misschien kwam dat nog.  Maar het huisje was helemaal vrijstaand. Dat betekende ook dat we overdag konden zingen wanneer we daar zin in hadden. Terwijl ik aan het verslag van vandaag begon, maakte Anette onze eerste eigen maaltijd klaar. De TV had een hdmi-aansluiting, dus konden we vanavond lekker samen op de bank film kijken. We waren helemaal blij!! Van de auto hadden we de kilometerstand bijgehouden vanaf het moment dat we thuis vertrokken. De thuisstand was 144047, nu stond de teller op 147961. Dat betekent dat onze reis een lengte had gehad van 3914 kilometer. Op het kaartje hiernaast zie je de route die we reden vanaf het moment dat we Griekenland in het noorden binnenreden. |
* * * * * * * * * *