| vrijdag 2 juni 2023 - De terugreis naar Eindhoven - eerste stop: Meteora Na ons ontbijt pakten we de rest van onze spullen in. Het meeste hadden we gisteravond al verzameld, dus kostte het ons niet veel tijd om klaar te zijn voor ons vertrek uit Argalasti. We hadden het hier erg fijn gehad, maar vonden het nu ook weer erg leuk en spannend om een nieuw avontuur aan te gaan. We reden eerst naar Agria, een eindje vóór Volos. Daar was de lidl en dat was een mooie stop om nog even een paar dingen te kopen die we nodig hadden op onze reis. Na de boodschappen reden we de rondweg af rond Volos en reden eest richting Larissa. Dat kon ook niet anders want er stond geen andere aanduiding op de borden. We hadden iets directer in de richting van Karditsa willen rijden maar werden in de war gebracht door de aanduidingen op de borden die voor ons niet duidelijk waren. We kwamen terecht op de snelweg naar Lamia en besloten om deze te blijven volgen. Toen we dichter bij Lamia kwamen reden we ook dichter langs de kust en kon je aan de overkant een punt van Evvia zien liggen. Later keek je aan de overkant van het water uit op het vasteland aan de andere kant van de baai. We reden langs Lamia en sloegen toen af naar Karditsa. Net voor Domokós parkeerden we de auto langs de weg en genoten we van de salade die we bij de lidl hadden gekocht. Vanaf Lamia ging de weg flink omhoog. We reden de bergen in. Na Domokós reden we een hele tijd over een hoogvlakte en hier had je het gevoel dat je in een dal reed, op het vlakke land, met een paar heuvels er omheen, maar na enige tijd zagen we diep beneden ons het dal liggen dat echter ook vlak was. We gingen een heel eind naar beneden en reden toen door het vlakke land naar Karditsa. 
 In Karditsa maakten we een stop voor een kop koffie. We hebben niet zoveel van de stad gezien, hoewel we er midden door reden. Op de plek waar we koffie dronken, zaten we vlak bij een park waar heel veel kraaien in de bomen zaten. De hele atmosfeer werd bepaald door het gekras van de kraaien. Na de koffie kwam het laatste stuk; naar Kalambaka. Hier hadden we een kamer voor één nacht geboekt. Het laatste stuk van de rit werd gedomineerd door een enorme rotspartij aan het einde van de lange rechte weg, waar geen einde aan leek te komen. Langzamerhand kwam de rotspartij dichterbij en het was nu duidelijk; dit waren de rotsen van Metéora. In dit gebied staan enorme hoge rotsen. Hoe ze zijn ontstaan is niet duidelijk. Sommigen beweren zelfs dat ze lang geleden als meteorieten uit de lucht zijn komen vallen. Op een aantal van deze rotsen zijn kloosters gebouwd. Door middel van kabelbanen wordt voedsel getransporteerd naar de kloosters. Vroeger ging dit met een mandje aan een lang touw. In de film "Meteora" wordt het leven geschilderd van de monniken en de nonnen in Meteora. Bij een enkele van de kloosters kun je met de auto komen, sommige kun je bereiken met een hele lange trap, maar de meeste zijn erg geïsoleerd van de buitenwereld. Voordat we naar onze slaapplek reden, maakten we eerst een rit naar een paar van deze kloosters. De rotsen waarop ze waren gebouwd waren enorm. Het contrast tussen de hoogte van de rotsen en de achterliggende huizen van Kalambaka was overweldigend. We hadden twee van de zes kloosters gezien bij avondlicht. Morgen zouden we de andere vier gaan bekijken. We reden nu eerst naar ons appartement, tussen Kalambaka en Kastraki. Na inchecken en wat opfrissen gingen we eten in één van de naastgelegen restaurants. Het uitzicht vanuit het restaurant en ook vanaf het balkon van onze kamer was op een aantal gigantische rotsen. Je kon er je ogen niet afhouden. Toen kwam ook nog de volle maan op, eerst tussen de rotsen, later er boven. Toen was het tijd om te gaan slapen... |
zaterdag 3 juni 2023 - rondrit langs Meteora en reis naar Ioannina 
 Die ochtend pakten we bijtijds onze spullen weer in en reden terug naar de streek Metéora. Maar nu naar de andere kant. Je kon in een lus om de rotsen heen rijden en dan aan de andere kant in Kalambaka weer uitkomen. Het werd een lange rit. Niet wat betreft de afstand, want meer dan 10 kilometer hebben we alles bij elkaar niet gereden. Maar we maakten vele stops. De uitzichten op de hoge rotsen en de kloosters die daarop waren gebouwd waren geweldig mooi. We maakten dan ook heel veel foto's en filmfragmenten. We hebben zels een opname gemaakt van een deel van één van onze eigen liedjes, waarvan we een videoclip willen maken. Dat deden we al vrij snel, toen we op een plekje stonden dat geen officiële parkeerplaats was. Dat was maar goed ook, want later kwamen er alleen maar drukke parkeerplekken met heel veel bezoekers. Het moet hier midden in de zomer een gekte zijn van auto's, bussen en toeristen. Er stond op een gegeven moment zelfs een rij auto's dubbel geparkeerd op de weg. Wij dachten voor een paar minuten even aan te sluiten, maar werden door de politie weggestuurd. Toen we eindelijk besloten dat het genoeg was geweest, was het inmiddels rond 1 uur en verlieten we Metéora. We hadden gisteravond een appartement geboekt in Ioannina. De reservering werd bevestigd en alles leek in orde. Echter werd ik een uur later gebeld door een dame van het appartement met de mededeling dat de boeking moest worden geannuleerd. Het zou morgen dusdanig slecht weer worden, dat het niet veilig zou zijn om naar de geboekte locatie te rijden. We annuleerden de boeking en gaven als reden op dat de host had gezegd dat het onverantwoord zou zijn. Toch reageerde "booking.com" dat we het betaalde bedrag niet terug zouden krijgen. Een half uur later kwam er echter een excuus-mail, dat het geld terug zou worden geboekt. We hadden erover nagedacht wat we nu zouden doen en besloten om de kant van Ioannina op te rijden en het weer in de gaten te houden. We zouden de reis stoppen wanneer het slecht zou worden en dan in de buurt een overnachting zoeken. Iets voor de helft van de rit naar Ioannina zagen we donkere wolken vóór ons en begon het zelfs een beetje te regenen. We lunchten in Trigona, bij een vriendelijk familierestaurantje. Ondertussen kwam de regen met bakken uit de hemel, maar toen we uitgegeten waren, was het weer droog en leek de lucht een beetje te zijn geklaard. 
 We besloten verder te rijden en opnieuw het weer in de gaten te houden. Het laatste stuk van de rit ging over de snelweg. Dit ging uiteraard veel sneller. Het was een weg met enorme dalbruggen en veel tunnels. Het was inmiddels weer gaan regenen, maar we naderden Ioannina nu toch steeds meer en besloten die laatste 20 kilometer dan ook nog maar te rijden. Dan waren we in een grote stad en was de kans op het vinden van een geschikt hotelletje groter. Ondertussen was het flink gaan onweren en kon je niet harder rijden dan 60 km per uur, want er stond af en toe meer water op de weg dan goed was. De regen ging op een gegeven moment over in een fikse hagelbui. Maar het ging eigenlijk allemaal prima. In Nederland zijn we tenslotte ook flinke buien gewend en de weg was in prima conditie. Toen kwamen we aan in de buitenwijken van Ioannina. Zoals in veel Griekse steden waren er veel glooiende wegen en het regende nog steeds hard. We reden naar een rotonde, waar het maar niet wilde opschieten. Al snel zagen we waarom. Eén helft van de weg was veranderd in een snelstromende rivier, die zich een weg baande naar een lager liggend gebied. We reden de rotonde half om, omdat we rechtdoor moesten, het centrum in. We reden langs de hoogste kant van de rotonde om het water te ontwijken. De afslag naar het centrum zag er uit als een fragment uit een rampenfilm en de meeste auto's reden daar dan ook niet in. Wij lieten de afslag ook liggen en namen de volgende. Daar liep het iets omhoog. We hebben de auto daar aan de kant gezet en hebben een poosje zitten nadenken over wat we het beste zouden kunnen doen. Ondertussen was het iets minder gaan regenen. We besloten een beetje te gaan rijden en te kijken waar we verantwoord konden rijden. We zagen langs de weg nog grote hoeveelheden hagel liggen. Ondertussen had Anette een hotel op internet gevonden dat dicht in de buurt moest liggen. Na wat zoekwerk hadden we het gevonden en we konden het bereiken zonder te zwemmen. In hotel Byzantio namen we onze intrek en maakten ons gereed om iets te gaan eten in een nabijgelegen restaurant. Terwijl we zaten te eten was de TV aan en op een gegeven moment kwam het nieuws, met jawel, de overstromingen in Ioannina. We zagen beelden die nog erger waren dan de omstandigheden die wij hadden gehad. Wegen waren veranderd in complete rivieren. In het restaurant werd er ook meerdere keren over gesproken. Net buiten het restaurant hadden we uitzicht op een hoge heuvel. Deze laag nog steeds bedekt met een dikke laag hagel, alsof het een berg was met eeuwige sneeuw. Ondertussen hadden wij heerlijk gegeten en wandelden we terug naar het hotel. Morgen zouden we onze plannen aanpassen aan de weersomstandigheden. |
zondag 4 juni 2023 - wandeling door Ioannina en reis naar Dhermi (Albanië) 
 Toen we die ochtend opstonden was het stralend weer. We zouden de weersomstandigheden in de gaten houden, maar voorlopig was er geen vuiltje aan de lucht. We checkten uit, zetten al onze spullen in de auto en reden naar het centrum van Ioannina. Dicht bij de oude stad konden we de auto voor weinig geld parkeren. Onze auto stond vlak bij het mooie grote meer. Daarnaast bevindt zich de stadsmuur, met poorten erin die toegang geven tot de oude stad. Ioannina bleek een erg mooie stad te zijn. Er waren veel winkels waar buiten allerlei souvenirs werden aangeboden, maar wanneer je eenmaal binnen was, bleek het toch allemaal hoofdzakelijk te draaien om zilver. Het was leuk om te winkelen en we maakten ook nog een wandeling door het oude stadsdeel. We kregen langzamerhand een aardig beeld van de stad en waren blij dat we ervoor hadden gekozen om deze wandeling te maken. Na flink wat winkels gezien te hebben en een mooi aantal foto's te hebben gemaakt dronken we koffie op één van de vele terrassen. Daarna liepen we terug naar de auto en verlieten Ioannina. We reden in de richting van Kozani en sloegen toen af naar het westen. Aan de grens werd iedereen gecontroleerd en vóór ons waren een aantal auto's en motorrijders, dus duurde het nogal even voordat we door konden rijden. Maar na enige tijd reden we de bergen in van Albanië en kwamen na een mooie rit uit in Sarandë. Daar dronken we koffie. Sarandë is één van de grootste en bekendste badplaaatsen van Albanië. Wij hadden gehoopt een idyllisch stadje te vinden met een boulevard en een haventje, maar Sarandë bleek uitgegroeid te zijn tot een grote drukke stad. Er is een enorm groot strand, direct aan de boulevard. Er zijn veel koffietentjes, restaurants, bars en hotels en het strand is bezaaid met parasollen en ligbedden. Van bovenaf zag het er wel leuk uit, maar éénmaal beneden werd je je akelig bewust van de drukte en de grootsheid. Wij vonden het in ieder geval prima voor een kop koffie, maar niets meer. Daarna reden we de grote drukke stad uit in noordelijke richting. We hadden op internet een paar plaatsen gezien die een stuk kleiner zijn dan Sarandë en waar we misschien zouden willen overnachten. Het boeken lieten we nog even achterwege omdat we nog niet goed een idee hadden hoe snel we zouden kunnen rijden en hoever we konden komen. De weg langs de zuidkust is echter schitterend mooi en we genoten van de uitzichten. Maar omdat er in de weg veel steile klimpartijen zitten, kon je niet snel rijden. Af en toe moest je ook extra uitkijken omdat er altijd wegpiraten zijn die de bochten afsnijden. Wanneer je een botsing krijgt met zulke "Albananen" heb je een heel groot probleem. Maar dat ging allemaal goed gelukkig. We kwamen uiteindelijk uit in Dhermi, een klein en vriendelijk dorp. Het dorp zelf ligt vrij hoog en kijkt uit op de Ionische Zee. Je kunt daar vandaan ook naar beneden rijden, naar het strand, maar dat deden we nu niet meer. We hadden een hotel in gedachten, maar konden dat niet zo snel vinden. Toen we de auto even aan de kant hadden gezet oms ons te beraden, zagen we vlak bij ons een restaurant, waar ook kamers werden verhuurd. We gingen vragen en ze hadden nog kamers over. Toen was de beslissing snel gemaakt. Wat erg leuk was, was dat we meteen hoorden dat de personeelsleden Grieks met elkaar spraken. Toen we met ze begonnen te praten, ging de hele conversatie in het Grieks. De hele familie was Grieks en het overgrote deel van het dorp was ook Grieks, vertelden ze ons. We aten die avond dus gewoon weer Grieks en spraken met het personeel ook Grieks. De kamer was eenvoudig, maar in orde en we hebben lekker geslapen. |
maandag 5 juni 2023 - reis van Dhermi naar Tirana 
 We stonden niet te laat op die ochtend en rekenden de kamer af. Het ging allemaal een beetje op z'n Grieks; we kregen geen ontvangstbewijs en moesten wachten tot één van de medewerkers verscheen, die de afgesloten poort voor ons kon openen. Maar alles ging verder goed. We verlieten appartement Elena en reden eerst een eindje terug in de hoop het strandje te kunnen vinden waar Loes een aantal jaren geleden was geweest, maar dat hebben we niet kunnen vinden. Ook reden we nog even naar beneden naar het strand van Dhermi. Dit was net als dat van Sarandë, erg druk en niks voor ons. Korte tijd later lieten we Dhermi achter ons en reden we verder langs de kust naar het noorden. De hele kustlijn is hier prachtig en de tocht is dan ook een aanrader voor iedereen die hier ooit in de buurt komt. Na Vlorë boog de weg af naar het binnenland, eerst over een hoge bergrug en daarna naar beneden. De omgeving werd vlakker en de bergen waren een eind weg. De tweebaansweg had plaats gemaakt voor een autosnelweg met 4 rijstroken en dat ging veel sneller. We hadden nog even twijfels gehad of we vandaag Tirana zouden halen, maar dat bleek nu gemakkelijk te gaan. We besloten eerst een beetje in de stad rond te rijden, om te kijken hoe alles er hier uitzag. Het verkeer was rommelig, hectisch en niet erg goed georganiseerd, bovendien was het erg druk, maar we parkeerden de auto uiteindelijk zonder deuken op een bewaakte parkeerplaats waar we langer konden blijven staan. Toen gingen we een eind lopen en besloten onze wandeling met een kop koffie op een terras. Daar zochten we via booking.com een locatie om te overnachten. We besloten om er twee nachten van te maken, zodat we de rust hadden om Tirana een beetje te leren kennen en weer het gevoel hadden dat we ons ergens konden settelen voor korte tijd, want dat is toch iets waar we allebei van tijd tot tijd behoefte aan hebben. De locatie die we hadden gekozen lag vlak bij het centrum en was een soort kruising tussen een hostel en een hotel. We liepen rond in de omgeving maar konden het niet vinden. Uiteindelijk liepen we binnen bij een klein reisbureautje en vroegen aan de vrouw achter het bureau of zij wist waar we het hostel konden vinden. Zij wist het ook niet maar bood aan om voor ons de locatie te bellen. Om een lang verhaal iets korter te maken, kwam het allemaal goed. De verhuurder kwam naar ons toe, naar een plek waar de vrouw, die met ons mee was gelopen, ons had gebracht. We werden geleid naar één van de vele hoge flats in de stad, moesten honderd treden op naar de hoogste verdieping, kregen de sleutel overhandigd en betaalden voor twee nachten. We waren blij met onze nieuwe slaapplek, fristen ons een beetje op en gingen de stad in om te eten. |
dinsdag 6 juni 2023 - wandeling door Tirana 
 Die ochtend werden we wakker in ons appartement aan de Rruga e Durresit, in het centrum van Tirana. We kleedden ons aan en liepen naar de overkant van de straat om daar koffie met een broodje te eten als ontbijt. Daarna liepen we de stad in. We hebben veel gelopen die dag. Tussendoor een hapje en een drankje. Het was een beetje bewolkt, maar toch wel 29 graden; onze temperatuur dus! We liepen over het grote plein met het operagebouw, door de vele winkelstraten, maar ook door de wijken met kleine winkeltjes en marktachtige verkoopplaatsen. Het was erg interessant om allemaal te zien. Ook de overdekte markt was leuk om door te lopen. Wanneer je echt iets wilde kopen, werd je meteen aangesproken en ging je, als je niet allert was, met van alles naar huis wat je niet had willen kopen. Maar wanneer je duidelijk was wat wel en wat niet, dan was het ook goed. |
 We kwamen tot de conclusie dat Tirana een leuke stad is om een dag rond te kijken. Je kon je er heel goed redden met allerlei zaken en het eten en drinken was niet duur. Het verblijven in de stad is erg aangenaam want de bevolking is bescheiden en vriendelijk. De meeste mensen zijn oprecht behulpzaam en staan voor je klaar wanneer ze iets voor je kunnen betekenen. Echte hoogtepunten waren er niet, maar wie weet gaan we misschien nog eens terug. Het viel op dat bij veel oude hoge gebouwen de muren op een artistieke manier waren beschilderd. Daarnaast was er ook veel dat slecht was onderhouden. Heel opmerkelijk was dat veel nieuwe hoge flats worden gebouwd, voor kantoren en hotels. Tirana is veelal Islamitisch. Dat zie je aan de moskeën en hoor je aan de oproep tot gebed, een paar keer per dag. Maar daarnaast zijn er ook protestantse kerken. Iedereen leeft hier gewoon naast elkaar, op zijn eigen manier en zo zou het overal moeten! Na onze flinke wandeling gingen we eerst terug naar onze kamer, fristen ons daar een beetje op en gingen toen opnieuw de stad in, om een leuk restaurant te zoeken waar we de avonduren zouden doorbrengen met een hapje en een drankje. En, niet te vergeten scoorden we tijdens onze wandeling vandaag nog een paar foto's van putdeksels van Tirana! (zie putdeksel-pagina) |
woensdag 7 juni 2023 - reis naar Kotor (Montenegro) en wandeling door de stad 
 Vandaag was het weer een echte rijdag. Zoals was afgesproken lieten we de sleutel in de deur van ons appartement zitten en liepen met al onze spullen naar de auto. Onze pixo stond er nog en alles zat er nog in. We reden Tirana uit met de nodige opstoppingen, rommelige toestanden en dwarsliggende automobilisten, maar kwamen na niet al te lange tijd buiten de stad en reden in de richting van Durres. Daarna sloegen we af naar Shkoder, in het noorden. Het weer was bewolkt en af en toe regende het een beetje, maar de temperatuur was prima. De rit naar Shkoder was niet erg boeiend. Het landschap is hier vrij laag en de bergen zijn ver weg. De wegen waren aardig goed en het schoot daarom ook lekker op. Onderweg dronken we koffie en lieten de tank vullen voor het bedrag in Leks, dat we nog over hadden. We hadden dit al eerder gedaan en het is een handige manier om van je buitenlandse geld af te komen op een nuttige manier. Bij Shkoder sloegen we af naar het westen. We zagen nog een puntje van het grote meer en niet lang daarna gingen we zonder problemen de grens van Montenegro over. |
 In Montenegro reden we naar het zuidwesten, naar Ulcinj. Daar vandaan volgden we de kustlijn naar het noorden. Deze weg was erg mooi. Af en toe had je een mooi uitzicht op de steden, beneden aan de kust. Over het algemeen waren dit geen kleine kustplaatsjes, maar flinke steden met veel hoogbouw. In Buljarica maakten we een stop om te lunchen. Daar bekeken we de afstand die we nog wilden rijden en de tijd die we nog wilden besteden. We hadden gehoord dat Kotor een leuke plek is en boekten daar in het centrum van de oude stad een kamer. Daarna vervolgden we onze route en kwamen aan het einde van de middag aan in Kotor. Daar parkeerden we de auto op een parkeerterrein net buiten de oude stad. Je kon namelijk niet met de auto de oude stad in. De straatjes zijn veel te smal en het gehele oude deel is autovrij. Daarna dronken we koffie op een terras en probeerden uit te zoeken waar we naar toe moesten. We liepen aardig de goede kant op, maar konden het toch niet vinden. Later bleek dat het onmogelijk zou zijn om het te vinden. We belden de host op en die zei dat hij ons zou opzoeken op de plek waar we nu stonden. Niet lang daarna leidde hij ons naar ons onderkomen in een hoog oud pand. Nee, we hoefden geen 100 treden op zoals in Tirana, maar wel 58. Daar was een slaapkamer met keukenblok en een badkamer met toilet. Voor 1 nacht was dat prima. We fristen ons lekker op en begonnen daarna aan een ontspannen wandeling door de oude stad. Dat was erg gezellig. We slenterden heel wat straatjes door en hebben heel veel gezien, sommige dingen zelfs dubbel. Er zijn erg veel leuken pleinen, oude kerken, trapjes en nauwe straatjes. Er zijn in de stad ook erg veel katten. Er is zelfs een kattenmuseum en en kattenplein. Daarna gingen we eten op één van de vele gezellige pleintjes. Vlak bij onze slaapplek namen we nog een drankje en klommen toen de trappen op. Het was een erg leuke dag geweest. |
donderdag 8 juni 2023 - reis van Kotor naar Broce (Kroatië) 
 Die ochtend vertrokken we uit Kotor. We waren erg blij dat we de vorige dag de stad hadden kunnen bekijken in de namiddag. Toen werd het steeds rustiger. Nu waren er al weer heel wat toeristen op de been. We reden uit Kotor weg zoals we waren gekomen. Achteraf was dat niet nodig geweest, want we konden gewoon doorrijden in dezelfde richting. We reden net buiten Kotor toen we de vergissing ontdekten en draaiden om. Nu stonden we weer net als bij aankomst, in de file. Maar uiteindelijk loste die toch op en reden we rond de baai van Kotor. Een prachtige rit was dat, telkens met uitzicht op het water. Via Morinje reden we naar Velushi en Trebinje. Ondertussen waren we de grens met Bosnië-Herzegovina gepasseerd. Dat ging vrij vlot; er waren slechts een paar wachtenden vóór ons. De lucht was aardig bewolkt. Het regende af en toe een beetje en een eindje bij ons vandaan zag je de bliksemschichten naar beneden schieten. |
 Na de lunch reden we verder naar Slano. Een eindje voor Dubrovnik waren we de grens gepasseerd met Kroatië. Dubrovnik zagen we van bovenaf liggen. Het is een grote stad geworden in de laatse decennia en daarom lieten we deze letterlijk links liggen. In Slano dronken we koffie en bekeken we waar we zouden gaan slapen. We wilden dit graag combineren met een strand waar we ons lekker zouden voelen. Als dat lukte zouden we misschien ineens voor een paar nachten boeken. Maar we konden onszelf niet overtuigen met een goede keuze. We lieten het strand voor wat het was en boekten een overnachting in Broce. Dat ligt op één van de schiereilanden van Kroatië en misschien konden we daar een mooi strand vinden. De weg naar Broce leidde over een heel smal weggetje tussen twee binnenwateren. Aan de ene kant ligt Ston, een prachtig oud vestingstadje met muren tot hoog op de berghelling. Aan de andere kant ligt Broce. We checkten in bij twee oudere zusters die kamers verhuurden. Daarna gingen we eten in het kleine dorp. We zaten vlak bij het water, waren na korte tijd de enige bezoekers en werden vriendelijk bediend door de dame die hier blijkbaar de scepter zwaait. Het was erg leuk. Het enige nadeel waren de muggen... Thuis maakten we de wijnfles open, die we in Albanië hadden gekocht, door Bosnië heen hadden gesmokkeld en nu tenslotte in Kroatië nuttigden. |
vrijdag 9 juni 2023 - reis van Broce naar Split  We gingen vandaag eerst op strandverkenning. We deden dat ook vaak in Griekenland en wanneer je dan wat binnenweggetjes volgde, kwam je heel vaak uit bij een mooi en rustig strand. Dat bleek in Kroatië toch heel anders te zijn. Hier waren strandopgangen vaak alleen aangeduid met een naam, dus wanneer je niet wist dat het om een strand ging, had je de afslag al gemist. Daarnaast waren de kleine weggetjes die de kant van de kust opliepen of parallel aan de kust liepen, vaak alleen bestemd voor omwonenden en liepen ze na verloop van tijd dood. De stranden die we vonden waren alleen de stranden die direct in of net buiten een stad of dorp liggen en dat zijn vaak de drukke stranden die we liever niet bezoeken. Plekken buiten een dorp, waar je een weggetje ziet dat misschien wel naar een strand loopt, leken er hier niet te zijn. Het deed een beetje Italiaans aan, alles perfect betegeld, afgemetseld met muurtjes, hekken of poorten er in, maar een onofficieël weggetje of paadje dat naar een strandje leidde, ho maar. De twee stranden die we via internet hadden gezocht hebben we ook niet kunnen vinden. We besloten onderweg, in Pisak onder het genot van een drankje, dat we de stranden voor vandaag zouden laten voor wat het was en boekten een overnachting in Split. Eigenlijk hadden we een beetje heimwee naar Griekenland en het gemakkelijke zoeken en vinden van dat waar je zin in hebt. De kustlijn van Kroatië is echter wel erg mooi, bijna overal heb je uitzicht op één van de eilanden en daar zijn er heel veel van. Maar wanneer je er echt van wilt genieten, moet je de auto eigenlijk vaak langs de kant zetten op een parkeerplek en dan het uizicht bekijken. Wanneer je van zuid naar noord rijdt, liggen de parkeerplaatsen meestal aan de overkant van de weg en daar mag je niet stoppen omdat je dan de strook van het tegemoetkomende verkeer moet oversteken en dat is erg gevaarlijk. Dus wanneer je de kust op z'n best wilt bekijken, moet je eigenlijk van het noorden naar het zuiden rijden. In Split werden we ontvangen door de hostess met een kopje Kroatische koffie. Eigenlijk gewoon Griekse koffie; dat wil zeggen: een kopje voor de helft gevuld, waarvan de bovenste helft voorzichtig kan worden gedronken, de onderste helft bestaat namelijk uit drap. Wanneer je een "Nederlandse" slok koffie zou nemen, loop je de rest van de avond de prutjes uit je mond weg te werken. Bij de koffie kregen we een klein likeurtje. De ontvangst was dus erg gastvrij. Onze kamer was niet groot, maar wel in orde. Het pand waarin we zaten werd opgeknapt en dat betekende dat ons terras voor de helft was verkleind vanwege een grote bouwsteiger. Die avond aten we een eindje bij ons vandaan, in de richting van het centrum, bij de "Submarine". Na nog een afzakkertje onder de steiger gingen we slapen. Morgen zien we wel weer verder. |
zaterdag 10 juni 2023 - reis van Split naar Primosten  De vorige avond, toen ik het verslag zat bij te werken vond Anette op internet informatie over het plaatsje Primosten, een eindje voorbij Trogir. Daarvandaan vertrokken er regelmatig boten naar het tegenovergelegen eiland dat geheel uit naturistenstranden bestaat. Aan het einde van de middag kon je dan met een boot weer terug. Het zou prachtig zijn wanneer we in Primosten een slaapplek zouden kunnen vinden voor een paar nachten, dan konden we twee keer met de boot naar het eiland, lekker genieten van de zon en het strand. Na ons ontbijt vertrokken we meteen en na een uurtje rijden waren we in Primosten. We reden een beetje rond om ons te oriënteren en plaatsten toen de auto op een plek waar je vrij kon parkeren. We liepen langs het strand en de boulevard en keken of we informatie zagen over taxiboten naar het eilandje Smokvica. Toen we niets konden vinden hebben we het gevraagd aan meerdere mensen. Het antwoord was: "nee" of "ik weet het niet". Uiteindelijk bleek dat er nog geen taxiboten waren want er waren te weinig mensen. Hoe dan ook, ons plannetje ging niet door. We besloten hier te blijven, lunchten op een terrasje en reserveerden een kamer in pension Kamenar, net de poort door, op het schiereilandje, waarop de kern van het stadje was gebouwd. De rest van de middag zouden we gewoon lekker uitrusten. Onze kamer was erg klein, maar lag midden in het centrum en dat was erg leuk. In de avond liepen we nog een keer door het oude stadsdeel en genoten we van een portie kalamari met een wijntje erbij. In onze kamer keken we nog gezellig een film via de laptop, afgesteld op Prime Video. |
zondag 11 juni 2023 - reis van Primosten naar Nin en naar het strand We hadden de vorige avond nog een beetje zitten zoeken op google maps en booking.com. We vonden een mooi en ruim appartement in Nin, een eindje ten noord-westen van Zadar, op één van de vele schiereilanden. In de buurt waren er volgens google diverse stranden, die niet te druk waren. Dat was precies waar we naar op zoek waren. We liepen langs de kade terug naar onze auto, wierpen nog een laatste blik op de eenzame visser die zijn netten zat te herstellen en verlieten daarna Primosten. Degene die destijds de kuststrook van Kroatië heeft ontworpen moet een zeer artistieke en fantasierijke gave hebben gehad. Het landschap op de kaart bestaat uit één en al eilanden en schiereilanden. Sommige zijn met elkaar verbonden door middel van een dam of brug. De meeste zijn erg lang en het kost dan ook best veel tijd om van het ene eind naar het andere te rijden. We hadden het appartement in Nin gereserveerd voor 2 nachten en reden die ochtend in één ruk door naar Nin. Onderweg stopten we even bij één van de vele filialen van Lidl en reden daarna verder. We werden gastvrij ontvangen, pakten onze spullen uit de auto en konden onze verblijfplaats weer eens een keer gaan inrichten. Daarna pakten we onze stranddoeken en een paar flesjes water en stapten weer in de auto om de omgeving te verkennen. We vonden een wat groter strand, waar we morgen willen kijken en stopten bij een kleiner strand, waar we tot half acht in de avond lekker in de zon bleven zitten. Het strand was niet zo geweldig en in het water gaan was lastig vanwege de rotsachtige bodem. Een groot deel van de stranden langs de Kroatische kust, ligt niet aan de open zee. Vaak liggen er eilanden tegenover en dat maakt dat er maar weinig golfslag is. Dat is op zich niet zo erg, maar wanneer je een strand hebt met kleine kiezels, waar veel golfslag is, dan worden de steentjes "getrommeld" en dus mooi rond. Op een strand met weinig golfslag gebeurt dit niet en blijven de steentjes scherp. Dat was hier dus het geval. Maar ach, we zaten in ieder geval weer heerlijk op het strand. Die avond aten we lekker thuis. |
maandag 12 juni 2023 - naar het Sabonike-strand 
 Vandaag hadden we de hele dag de besteden in de omgeving van Nin. We hadden gisteren een groter strand gezien dan dat waar we uiteindelijk waren gaan zitten. Daar reden we vandaag naar toe. Dicht bij het Sabonike-strand konden we de auto parkeren en liepen toen verder langs de waterkant naar het middendeel, waar maar weinig mensen zaten. We hadden een heerlijke warme middag op het zonovergoten strand. Er stond een flink windje en dan is het in de zon heerlijk. Af en toe gingen we het water in en zo vloog de tijd weer om. Het strand bestond hier, net als het strand van gisteren, uit zand met kleine steentjes. De bodem waarop je loopt, wanneer je het water ingaat, is een beetje scherp en hobbelig, maar het was aangenamer dan op het strand van gisteren. Aan de overkant van het water zag je nog een plat stuk land liggen en waarschijnlijk was daarvoor ook nog water, maar dat kon je net niet zien. Weer verder weg lagen de bergen van het vasteland. Dat maakte de ambiance van het strand toch wel erg mooi. Na een geslaagde stranddag reden we na zes uur pas weer naar huis. Ons avondeten bestond uit de nog overgebleven groente en 5 eieren, een goed gevulde omelet dus. Morgen zouden we vertrekken in de richting van Slovenië. |
dinsdag 13 juni 2023 - reis van Nin naar Ljubljana 
 We stonden op tijd op deze morgen want we wilden flink wat kilometers maken. We namen afscheid van het vriendelijke, gastvrije echtpaar dat de kamer beheerde en reden weg in de richting van Zadar. Daarvandaan reden we naar het noord-oosten naar de snelweg naar Zagreb. Voor Karlovac sloegen we af naar het noorden en passeerden we de grens met Slovenië. Bij het eerste benzinestation over de grens stopten we om een tolvignet te kopen. We hadden dat in Nederland nog niet gedaan, omdat we niet wisten wanneer we op de terugweg door Slovenië zouden rijden. Het kopen van het vinget was zo gepiept en we konden weer verder rijden. Je merkte meteen dat je een ander land binnenreed. De huizen waren anders en ook het landschap veranderde na korte tijd. We hadden de snelweg verlaten en reden nu over een secundaire weg door prachtige groene heuvels en dalen. Het was niet echt dicht bebost en dat maakte dat je ver van je af kond kijken. De uitzichten waren dan ook erg mooi. We hadden deze weg kunnen volgen, totaan Ljubljana, maar omdat we door erg veel dorpen kwamen, waar je uiteraard maar 50 km per uur mag rijden, schoten we niet zoveel op. Het laatste stuk van de route reden we ten noorden van Zuzemberk de snelweg weer op. We reden niet lang daarna de Sloveense hoofdstad Ljubljana binnen. We hadden besloten om er eerst eens door te rijden en te kijken hoe het er uit zag. Daarvan lieten we afhangen of we hier zouden blijven of iets verder door zouden rijden naar een dorp. Maar de aanblik van de stad beviel ons wel en Anette had inmiddels een hotel gevonden voor een geschikte prijs. We besloten hier te overnachten. We zochten het hotel op, dat bleek een hostel te zijn. Parkeerden de auto er tegenover en gingen naar binnen met de code die we via booking.com hadden gekregen van de baas. Het was allemaal een beetje simpel, maar voor één nacht was het prima. We lieten een deel van onze spullen in de afgesloten kamer liggen en begonnen aan een mooie wandeling door de stad. Het was er rustig en gezellig. De meeste gebouwen waren oud en erg mooi. Alles was goed onderhouden en de stad zag er opgeruimd en goed georganiseerd uit. We maakten flink wat foto's en besloten onze wandeling met een lekker etentje op het terras van een gezellig restaurant in het centrum. De rest van de avond besteedden we in het hostel. |
woensdag 14 juni 2023 - reis van Ljubljana naar Salzburg en Reit im Winkl
 We hadden nog wat te eten bij ons en dat was maar goed ook, want in het hostel was verder niets te krijgen. Na een eenvoudig maar toch goed ontbijt met koffie reden we in noord-westelijke richting weg. We reden eerst naar Bled. Deze stad ligt aan een prachtig meer, met een eilandje er midden in. Je kon voor een deel rond het meer rijden, alleen ergens stoppen voor een foto was niet zo eenvoudig. Toch is het ons gelukt een aantal mooie foto's te maken. Daarna reden we naar Bohinj. Ook daar is een mooi meer. Toen we ook dat hadden gezien, reden we verder via Jessenice en Villach. Tussen beide plaatsen passeerden we de Oostenrijkse grens. De reis door Oostenrijk ging van zuid naar noord. Ondertussen genoten we van de mooie landschappen en de fraaie uitzichten. We zagen zelfs bergen waarvan de toppen nog steeds besneeuwd waren. Echter zo hoog kwamen we met de auto niet. Een potje sneeuwballen gooien moesten we dus uitstellen tot de komende winter. Maar gelukkig duurde dat nog erg lang. Vlak tegen de Duitse grens ligt Salzburg. We wilden niet te lang in de stad blijven, maar wilden toch iets van de sfeer proeven. We maakten een mooie wandeling en zagen dat Salzburg nog steeds doordrenkt is met de herinnering aan het feit dat Mozart hier in 1756 is geboren. We kwamen langs zijn geboortehuis. Salzburg is een mooie stad met oude gebouwen en monumenten en is zeker een bezoek waard. Op een terrasje dronken we koffie en ondertussen zochten we op booking.com naar een overnachtingsplek in de buurt. Dat viel echter nog niet mee. De prijzen waren erg hoog. Op sommige plekken moest je meer dan 300 of 400 euro per nacht betalen. We besloten naar Rosenheim te rijden, een niet zo grote stad, tussen Salzburg en München, in Duitsland. Daar probeerden we opnieuw iets te zoeken. We vonden twee hotels, één was gesloten en de andere was vol. Uiteindelijk vonden we een hotel in Reit im Winkl, een klein dorp ten zuid-oosten van Rosenheim, vlak bij de Oostenrijkse grens. Daar hadden we een comfortabele kamer, met balkon en konden daar heerlijk uitrusten van de reisdag. We waren net binnen voor het donker werd. We aten de restjes op van wat we nog mee hadden genomen en keken in de avond nog lekker een film. |
donderdag 15 juni 2023 - reis Reit im Winkl naar Mespelbrunn  Vandaag was het weer een echte reisdag, een kilometervreterdag. We checkten uit, verzamelden onze spullen en reden via Walchsee in de richting van Kufstein. Hierbij reden we opnieuw door een puntje van Oostenrijk en reden daarna weer de Duitse grens over. Bij Walchsee maakten we nog even een fotostop bij een mooi meer. Toen verlieten we de kleine wegen en reden via München, Ingolstadt, Nürnberg en Würzburg in de richting van Frankfurt am Main. Onderweg maakten we de nodige stops om te rusten, te eten en plasjes te doen. Na Würzburg vonden we het welletjes en zochten we een slaapplek. We vonden vrij snel een mooie plek, in Mespelbrunn, een klein en langgerekt dorp ten zuid-oosten van Aschaffenburg. We deden nog een paar boodschappen in de plaatselijke supermarkt en checkten toen in. We hadden een mooie kamer met balkon in een rustige landelijke omgeving en bleven de hele avond lekker thuis. We wilden niet te laat gaan slapen, want morgen stond er weer 400 kilometer op het programma. |
vrijdag 15 juni 2023 - reis van Mespelbrunn naar Eindhoven
 Ook deze ochtend reden we bijtijds weg en staken we al snel de Main over. Via Frankfurt, Keulen, Düsseldorf en Mönchen-Gladbach reden we tot een eindje vóór Venlo. Onderweg was het afwisselend flink doorrijden en de nodige rustpauzes houden. Maar ook hebben we meerdere keren in een lange file gestaan. Het was druk op de weg en er werd op heel veel plaatsen aan de weg gewerkt, waarbij drie rijbanen gereduceerd moeten worden tot twee of zelfs tot één. Ook zagen we dat er aan het einde van een lange file een ongeluk was gebeurd. Drie auto's zaten erg in de kreukels en één daarvan was bijna met de helft ingekort. Je krijgt de rillingen wanneer je er aan denkt hoe het met de inzittenden is afgelopen... Vlak voor venlo deden we bij de Lidl in Kaldenkirchen eerst boodschappen voor de eerste dagen, want onze koelkast zou bij aankomst thuis leeg zijn. Toen kwam het laatste ritje, naar Eindhoven. Rond 6 uur reden we de Rozemarijnstraat in. De auto was behoorlijk vies geworden, maar had geen deuken gelukkig, en wij ook niet! Onze terugreis bedroeg in totaal een afstand van 3548 kilometer en onze totale reis, dat wil zeggen; heen- en terugreis en de uitstapjes tijdens ons verblijf in Griekenland bedroeg 9195 kilometer. Onze reis zat er nu definitief op. We hadden een reis gehad om nooit meer te vergeten. Alles was goed gegaan en we hadden het geweldig gehad. * * * * * * * * * * |