* * * HET VERBLIJF IN PILION - ARGALASTI * * *

woensdag 3 mei 2023 - onze eerste volle dag in Argalasti Gisteren waren we aangekomen in onze nieuwe woonplek in Argalasti. We hadden de rest van de middag gebruikt om alles uit te pakken en een plaatsje te geven in het huis. Er waren kasten en opbergplaatsen genoeg. Dat maakte dat alles er na een poosje opgeruimd uitzag. We voelden ons al aardig thuis. Het weer was intussen wat minder geworden en het was buiten best wel fris. Gisteravond waren er ook een paar flinke regenbuien geweest. Maar de hoop was groot dat dit na een paar dagen wel beter zou worden. We hadden lekker geslapen en vandaag begonnen we aan onze eerste volle dag in Argalasti. Dat deden we eerst met een uitgebreid ontbijt met veel koffie. Daarna rommelden we nog wat in huis en later pakten we de auto. We moesten nog een paar dingen hebben van de supermarkt en daarna reden we verder naar Xinovrisi, een eenvoudig dorp, zeven kilometer van Argalasti vandaan. We maakten een wandelingetje door het dorp en reden toen via Argalasti naar Chorto en Milina. De weg die langs de kust voert, is daar erg mooi. Omdat de begroeiing hier iets minder is, kon je verder weg kijken en dat was vaak bijzonder mooi. Ondertussen hadden we een wegenkaart van Pilion kunnen kopen. Dat was beter dan de grote kaart van Griekenland, want daar stonden de kleinere dorpen niet op. Na Milina reden we via Lafkos en Metochi terug naar Argalasti. We hadden een leuke kleine trip gehad op onze eerste dag. Ons huis was ingericht en alles wat we nodig hadden was binnen handbereik. Toen we weer thuis waren, begon het te onweren en te regenen. Maar ach, dat zou wel weer over gaan. Waarschijnlijk zouden we vanavond weer lekker een film gaan kijken via de laptop, verbonden aan de TV. Dat was gisteren ook erg aangenaam geweest. Ook die avond zaten we weer gezellig in de bank voor de buis...

donderdag 4 mei 2023 - naar het strand van Potistika Vandaag was het ook weer aardig bewolkt, dus vonden we het een perfecte besteding van de ochtend om te gaan zingen. Ons huis was vrijstaand, dus in principe zou niemand er last van hoeven te hebben. We hebben heelijk een tijd gezongen en kregen geen commentaar. Helemaal goed dus! Daarna liepen we naar het dorp. De bewolking was een beetje weggetrokken, dus was het fijn weer om te wandelen. We hadden nog een paar dingen nodig van de supermarkt. Toen we die hadden gekocht liepen we weer terug.

Eenmaal weer thuis besloten we om nog een ritje te gaan maken en reden net als gisteren, naar Xinovrisi. Onderweg was er een mooi uitzicht op Argalasti. De route was sowieso erg mooi. De bochtige weg slingerde door de groene heuvels en de zon was weer volop gaan schijnen. De ramen van de auto konden zelfs weer een beetje open tijdens het rijden. We namen nu vlak voor Xinovrisi de afslag naar het strand van Potistika. De afstand was in totaal ongeveer 11 kilometer van Argalasti, dus al snel waren we op het strand. Het strand zag er prachting uit; mooie kleine steentjes, die net wat groter waren dan zandkorrels. Het is iedere keer weer een boeiende vraag: "waar houdt de zandkorrel op en begint het steentje...?" Het strand werd omgeven door heuvels en een aantal prachtige rotsen. De bewolking was helemaal weg en de lucht was geheel "ouranos galvanos", helemaal blauw dus. We hadden een broodje en wat water meegenomen en dat kwam goed uit. We besloten een tijdje te blijven. Het was heerlijk om op het strand te liggen en zelfs even in het water te gaan. Het was helemaal perfect. Pas toen er weer wolken kwamen, gingen we terug. Het was een perfecte middag geweest.

vrijdag 5 mei 2023 - gewinkeld in Volos Vandaag reden we eerst richting Volos, de grote stad die niet ver bij ons vandaan ligt. Het is ongeveer 40 kilometer en je kunt de afstand in ongeveer drie kwartier afleggen. Tussen Argá en Volos ligt de Lidl. Een ideale plek dus, om je boodschappen te doen. We haalden speciaal de spullen die bij ons in het dorp een stuk duurder zijn. Daarna reden we door naar Volos. We reden eerst een beetje heen en weer door de stad, om het centrum te vinden. Dat staat met borden wel enigzins aangegeven, maar het is niet duidelijk wanneer je dan ook echt in de buurt bent. We vroegen ondertussen een keer naar de juiste weg en kwamen toen op de plaats waar we wilden zijn. Alleen het parkeren was erg lastig. Op de meeste plaatsen was er een parkeerverbod of stopverbod. Op beide plaatsen stonden er dan wel auto's, maar we vonden het te riskant om daar dan ook maar tussen te gaan staan. We zouden heel goed een dikke bekeuring kunnen krijgen. Uiteindelijk reden we via één van de hoofdwegen wat bij het centrum vandaan en daar konden we vrij parkeren. We moesten nu ongeveer 10 minuten terug lopen om weer in het centrum te komen. Al met al hebben we een aardige indruk van de stad gekregen. Volos is een echte Griekse stad, voor de Grieken, om te wonen en te winkelen. Er waren in de winkelstraten regelmatig plekken waar je wat kon eten of drinken, maar toeristenwinkeltjes hebben we eigenlijk niet gezien. De sfeer in de stad is OK. Het is geen stad die je iemand anders zou aanbevelen, met tips van "dit mag je niet missen", of "dat moet je echt hebben gezien!" We waren er aan het einde van de middag, toen de winkels nog gesloten waren, maar om 5 uur ging alles weer open en konden we hier en daar naar binnen. Toen we uitgewinkeld waren reden we weer naar huis. We waren in Argalasti nog niet uit eten geweest. Het weer was niet zo best en in de avond koelde het best wel flink af. Ook deze avond zouden we thuis blijven. Anette was blij met de keuken, waarin eigenlijk alles aanwezig was wat je nodig had om te koken en knutselde met veel plezier een smakelijke maaltijd in elkaar. Het enige wat niet helemaal meewerkte was het koffiezetapparaat. Het duurde erg lang voordat de koffie helemaal klaar was, maar ach...

zaterdag 6 mei 2023 - naar Trikeri, het puntje van Pilion De zon scheen vanmorgen en dat was heerlijk na zoveel dagen bewolking en zelfs regen. Na ons ontbijt reden we weg naar het zuiden. Ons doel was Trikeri, een dorp in het zuiden van Pilion. Toen we door Millina kwamen was het duidelijk te zien dat het leven op de terrassen weer was begonnen. Alles leefde weer en zag er zonnig uit. We reden langs Agios Andreas en Avra en de weg was prachtig. Telkens hadden we aan onze rechterhand uitzicht op de Pagasitische golf, de binnenzee waar Pilion zich omheen krult. In Trikeri dronken we koffie, op het terras, lekker in de zon. De uitzichten in deze omgeving waren prachtig, want Trikeri ligt op een hoge heuvel. Daarna reden we nog verder de punt in, door Milos en daarna Agia Kyriaki. In Agia Kyriaki is een scheepswerf en een boulevard. De huizen zijn hier omheen gebouwd in een halve cirkel. Het dorp ligt in een prachtige baai. Toen we ook hier waren uitgekeken reden we de weg op naar Allogóporos. Hier tegenover ligt het kleine eilandje met de naam Palio Trikeri, dat betekent oud Trikeri. Op het eiland is een dorp, het is dus bewoond. Je kon je auto parkeren en je dan door een bootje naar de overkant laten brengen. Wij bleven aan de kant van het vasteland en aten in alle rust de salade op, die we van thuis hadden meegebracht. We genoten van onze lunch, met ons hoofd in de zon en de voetjes in de Pagasitische Golf. Na de lunch was het al half vijf, dus tijd om weer in de richting van Argalasti te rijden. Op ons gemak reden we dezelfde weg terug naar huis. Thuis knapten we ons een beetje op en liepen toen naar het dorp om daar op het plein te eten. De afgelopen dagen was het aardig fris geweest, vooral in de avond, maar na een behoorlijk zonnige dag als vandaag werd het in de avonduren wat milder.

zondag 7 mei 2023 - een heerlijke stranddag op het strand van Potistika Het was stralend weer vandaag en daarom was de keuze niet moeilijk. We pakten onze tassen in met genoeg water, een flesje ijs en een beetje ouzo, een verse salade om verder te bereiden op het strand en natuurlijk onze zwemkleding. Die zat al anderhalf jaar schoon gewassen in hetzelfde vak, zonder gebruikt te zijn geweest. De stranddag was zeer geslaagd en de rit naar het strand en terug is ook prachting. Je rijdt van Argalasti naar Xinovrisi en vlak voor het dorp ga je linksaf naar Potistika. Je kunt ook direct na de afslag naar Potistika, nog een keer rechtsaf slaan, tegenover het huis met het hek met de hartjes erin. Deze weg komt uit op dezelfde plaats bij het strand. Je komt alleen van de andere kant. De natuur is prachtig hier. Alles is erg groen. Er komen ook slangen voor, dat betekent dat je toch een beetje op moet passen waar je loopt. We hebben er nog geen één levend gezien, wel een aantal platgereden, helaas. Wat we wel hebben gezien is een vos. Tot twee keer toe liep er eentje vlak voor ons over de weg. Ook kuierde er vorige week een schildpad langs de weg. Wanneer je zoveel midden in de natuur rijdt wordt je je bewuster van alles wat groeit, bloeit en leeft. Zo keken we in Roemenië speciaal uit naar beren. Roemenië, en trouwens ook noord-Griekenland staan daar om bekend. Maar we hebben geen beren gezien, wel twee wolven, die een eindje vanaf de weg aan de bosrand stonden.

maandag 8 mei 2023 - naar Paltsi en Melani Vandaag scheen ook weer de zon en de temperatuur was heerlijk. Na het ontbijt stapten we in de auto en reden naar Paltsi. Het strand van Paltsi was eenvoudig te bereiken. Je nam de weg vanuit Argalasti naar Xinovrisi. Ergens halverwege was er een afslag naar rechts, naar Paltsi. De naam van het strand hadden we al op internet gelezen en reacties daarover waren positief. Het strand bleek ook echt erg mooi te zijn. We hebben er rondgewandeld en een stel prachtige foto's gemaakt. Vaak zien we in de rotsen aan de zijkant van een strand een figuur. Dit keer ontdekten we een kamelenkop. Dit strand zal dan ook voor ons de geschiedenis ingaan al het strand van de kameel. Toen we uitgekeken waren besloten we om dezelfde weg terug te rijden. Er waren vanuit het dunbebouwde dorp wel een paar wegen naar andere plaatsen, maar die kwamen na korte tijd uit op een onverharde weg. Bovendien hadden we onderweg nog een andere afslag gezien, naar Melani. We waren benieuwd waar deze weg naar toe zou leiden. Op de driesprong, op de weg naar Paltsi namen we nu de afslag naar Melani en kwamen uit op het gelijknamige strand. Ook hier was het erg mooi. Het strand wordt gekenmerkt door de rij van grote rotsen in het water, dicht bij het strand. Het zand, of beter gezegd, de kleine steentjes waaruit het grootste deel van het strand bestaat, zijn van hetzelfde formaat als de stranden van Paltsi en Potistika. Ook hier keken we eerst rond en maakten mooie foto's. Maar al met al was het hier zo aangenaam, dat we besloten om te blijven tot het einde van de middag. We kwamen met zon en gingen met zon. Eenmaal thuis gekomen, konden we, net als gisteren, nog een tijdje buiten zitten. Maar het was nog vroeg in het voorjaar en wanneer de zon eenmaal onder was, koelde het snel af. Dan werd het tijd om naar binnen te gaan en na enige tijd de verwarming aan te zetten. Die hadden we gelukkig en die werkte goed. In de avond op de bank een film kijken met een behaaglijke temperatuur was toch wel erg fijn.

dinsdag 9 mei - lekker thuis gezongen, en songfestival kijken Het was bewolkt die ochtend en het leek er ook niet op dat het nog snel beter zou worden. We besloten om lekker te gaan zingen en ondertussen wat te doen aan het uploaden en downloaden van onze foto's en video's tot nu toe, en dat waren er al heel wat! Ondertussen was Anette bezig met het voorbereiden van onze warme Griekse maaltijd voor deze avond. Ook daarvoor was het erg fijn dat we een uitgebreide keuken in een comfortabel huis hadden, waar we ons ook goed konden redden wanneer het niet zulk mooi weer was. We waren een paar keer buiten geweest vandaag, maar het was gewoon koud. Je kon je haast niet voorstellen dat we gisteren op het strand hadden liggen bakken en dat we vandaag onze winterjassen aanmoesten. Gelukkig hadden we die meegenomen. Binnen was het in ieder geval lekker warm. Vanavond zouden we de eerste halve finale van het songfestival kijken; gezellig... Nederland ging niet door naar de finale. Jammer, want het liedje was best aardig. Het Nederlandse duo had het meer verdiend dan de bijdrage van Servië, Kroatë en Finland, en zij waren wèl door naar de finale. Maar ja, over smaak valt niet te twisten.

woensdag 10 mei - naar Afissos en Milies Het regende alweer vandaag, maar we lieten ons niet ontmoedigen. Het zou vanzelf wel weer beter worden. We begonnen na het ontbijt met een uur zingen en stapten daarna in de auto. Daar was het lekker warm na 2 kilometer rijden. We reden naar de kust van de Pagasitische Golf, naar het dorpje Kalamos. Daar vandaan volgden we het smalle weggetje langs de kust, naar Lefokastro. De dorpen hier lagen vlak bij de kust. Vaak liep de weg pal langs het strand. Wanneer je wilde kon je zo het strand oprijden. Dat gaat hier toch net iets anders dan in Zandvoort of Scheveningen! Toen we verder langs de kust wilden rijden naar Afissos, passeerden we tot twee keer toe een bord met de waarschuwing dat deze weg gevaarlijk was, met name voor grotere auto's. Maar ach, wij hadden een Pixo, dus wij waagden het erop. Het viel achteraf mee. Je moest alleen uitkijken voor tegenliggers, want het weggetje was erg smal en soms erg steil. Een paar keer moesten we geheel aan de kant om een tegenligger door te laten, maar dat was dan ook alles. Van Afissos reden we een stukje over de doorgaande weg naar Volos en sloegen na Koropi af naar Milies. Milies is een klein en gezellig dorp, met winkeltjes en tavernes. Er was niets te doen in het dorp, logisch want het regende nog steeds. Wel waren de winkeltjes open en het was leuk om bij sommige even binnen te kijken. Daarna lunchten we in een simpel restaurantje aan het plein. Na de lunch reden we via Neochori weer terug naar Argalasti. Vanuit Milies hadden we eerst gedacht door te kunnen rijden, maar dat bleek niet te kloppen. We kwamen terecht in Vizitsa, net als onze eerste dag toen we nog op doorreis waren naar Argalasti. Toen kwamen we uiteindelijk uit bij Ano Lechonia. Maar we werden ons op tijd bewust van de fout en reden toen terug naar Milies. We moesten terug naar de weg vanwaar we waren gekomen en dan afslaan in de richting van Tzangarada. Op deze weg konden we later rechtsaf slaan naar Argalasti. Onderweg, niet ver van Argalasti, zagen we weer een vos de weg oversteken. Het was duidelijk een jong dier. We vroegen nog of hij even stil wilde blijven zitten voor een foto, maar dat deed hij niet. Blijkbaar zitten hier best veel vossen. Dit was al de derde keer dat we er één zagen, en weer geen foto. We bleven die avond lekker thuis. Anette maakte weer iets lekkers in de keuken en daarna begonnen we aan een gezellige avond film kijken.

donderdag 11 mei - naar de lidl en naar Volos We sliepen die ochtend lekker uit. Toen we wakker werden bleek het weer nog niet veel beter te zijn. Het regende niet, maar er hing een dikke laag wolken, die het in ons huis donker maakte. Voor sommige dingen moest je zelfs het licht aandoen. We hadden een nieuw voorraadje boodschappen nodig en besloten om in de loop van de middag naar Volos te rijden. Daar eerst boodschappen te doen bij de lidl en daarna in de stad nog wat te winkelen. In Volos was het net als de vorige keer weer lastig om de auto kwijt te raken. Op heel veel plekken was er voor één of beide kanten van de weg een parkeer- of stopverbod. Maar telkens zagen we achter het bord een hele rij geparkeerde auto's. We besloten om dit dan ook maar te doen. Nu stonden we comfortabel dicht bij het centrum en konden op ons gemak rondkijken. Die avond keken we naar de 2e halve finale van het songfestival. Voor ons gevoel was het niveau van deze aflevering minder goed dan dat van de eerste halve finale. De inzending van Albanië was mooi en origineel. Gelukkig was deze door naar de finale. Armenië, Australië en Litauen waren ook niet onaardig en deze waren ook door naar de finale. Wij waren dus wel tevreden.

vrijdag 12 mei - naar Lambinou en Kalamaki Gelukkig leek de zon weer een beetje terug te zijn vandaag. We besloten weer een rit te gaan maken. We reden via de hoofdweg door Neochori naar Lambinou. We waren eerder op dit strand geweest en waren benieuwd hoe het er nu was. We bleven er een tijdje om wat te eten. Na verloop van tijd kwamen er nog wat mensen, maar druk was het zeker niet. We hebben lekker in het zonnetje gezeten, nog wel een beetje fris, maar beter dan de afgelopen dagen. Daarna reden we terug en namen we de eerste afslag naar Kalamaki. Er is daar een enorme rotswand, die voor een deel wordt afgegraven. Waarschijnlijk voor de productie van natuurstenen. In de buurt waren meerdere plekken waar deze stenen opgestapeld lagen en waar je ze waarschijnlijk kunt kopen. Veel huizen hier worden gebouwd van deze grove natuurstenen. Eenmaal ingemetseld krijg je een prachtig uitziende muur. We reden langs Kalamaki en kwamen op het strand. Er is hier een grote trap van deze zelfde natuurstenen gemetseld om op het strand te komen. Het strand daar is erg mooi. Een prachtige natuurlijke ambiance van indrukwekkende rotswanden, van waartussen een rivier uitmondt op het strand. Het strand bestaat voornamelijk uit grote platte stenen, wisselend van grootte. De grootte varieert van pepermuntjes tot ware pannekoeken en de dikte van de stenen was soms meerdere centimeters. Niet een aangenaam strand om met je doekje op de stenen te gaan liggen, maar wel erg leuk om even rond te lopen en foto's te maken. Het was al tegen de avond toen we weer terugreden. Nog steeds scheen de zon en daar waar je in de zon liep was het aangenaam. Eenmaal in de schaduw merkte je dat de temperatuur nog wel aan de magere kant was. Tijdens onze rit terug zagen we weer meerdere keren honden langs de weg. Het is opvallend hoeveel honden hier verloren langs de weg lopen, of gewoon liggen. Soms lagen ze midden op de weg en deden geen enkele moeite om op te staan wanneer je aan kwam rijden. Waarschijnlijk zijn de meeste zwerfhonden, best zielig eigenlijk, maar "ti na kanoume?"

zaterdag 13 mei - naar het strand van Melaní - finale songfestival Toen we opstonden leek de bewolking minder te zijn dan anders. We waagden het erop en pakten de strandtassen in. We reden meteen naar het fijnste strand in de omgeving: Melaní. Hoe verder we reden, hoe minder de bewolking werd. Eenmaal op het strand kwam er af en toe wat sluierbewolking over, maar verder was het zonnig. Omdat Argalasti niet aan de kust ligt, moesten we er rekening mee houden dat er daar vaak meer bewolking hing en dat de temperatuur ook aanmerkelijk lager was dan aan de kust. Dat klopte vandaag dus ook.

We zochten een plekje waar wat minder wind was en vleiden ons neer op het grove aangename zand. Er waren in totaal misschien 8 mensen op het strand, met een tussenruimte van zo'n 50 meter. Dat is in Zandvoort wel eens anders! We hadden een lekkere middag en bleven tot na 5 uur. Daarna reden we met een voldaan gevoel terug naar ons "koude" bergdorp en verheugden ons op de finale van het songfestival. We zaten nog een klein half uurtje buiten maar gingen toen snel naar binnen; sokken en verwarming aan! De finale van het songfestival was weer boeiend als altijd. Uiteindelijk werd Loreen voor Zweden de winnaar, Finland werd tweede en Israel derde. Albanië werd volgens ons ondergewaardeerd en eindigde op een 22e plaats, jammer. Hoe dan ook; wij hadden een leuke avond.

zondag 14 mei - naar Kastri en Platania Na de fijne strandmiddag van gisteren, wilden we er eigenlijk nog wel een stranddagje aan vastplakken. Dus reden we, geheel voorbereid en hoopvol naar het strand van Melaní. Helaas zat het er niet in vandaag. Het was flink bewolkt en het was fris. We stapten weer in de auto en besloten verder te gaan. We reden eerst terug naar Argalasti. In veel gevallen kon je niet zomaar vanaf de ene kustplaats naar de andere rijden. De wegen liepen vaak naar de hoofdweg, die van Volos in het noorden naar Trikeri in het zuiden loopt. We reden vanaf Argalasti naar het zuiden en sloegen in Milina af naar Lafkos. Daar vandaan gingen we verder naar Kastri. Daar was een klein strandje en in de beschutting van de rotsen hebben we daar onze salade opgegeten. De temperatuur en de zonneschijn lieten het zelfs toe om een paar kledingstukken uit te trekken. Terwijl ik daar mee bezig was, legde ik mijn bril even op de stranddoek voor mij, verstapte mij een beetje en ging bovenop mijn bril staan. Die was helemaal verbogen en toen ik voorzichtig probeerde om de zaak terug te buigen, hield ik twee halve brillen in mijn hand. Er zat niets anders op dan gewoon zonder bril verder te gaan. In Argalasti had ik nog een oud exemplaar liggen van een jaar of 5 geleden, maar besloot om overdag in het zonlicht, te proberen om zoveel mogelijk zonder bril te lopen. Daarna reden we verder naar Platania. Platania is een eenvoudig maar leuk dorp, pal aan het water, rond de monding van een rivier. Er was ook een strand en wanneer het mooi weer zou zijn was er wat verder weg waarschijnlijk wel een fijne plek te vinden. Maar niet voor vandaag. Aan de kade waren een aantal winkeltjes en restaurantjes. Maar gezien het geringe aantal mensen, moest hier de zomer nog op gang komen. Via Lafkos reden we weer terug naar Argalasti. Vandaag dus geen stranddag maar wel een leuke rit. We hadden weer een stukje verkend van Pilion.

maandag 15 mei - naar het strand van Melaní Na het ontbijt begonnen we de dag met een poos lekker zingen. Niet alleen de Griekse liedjes, maar ook de mooie Balkanliedjes, die we op het plein in Skopje hadden gezongen. Ondertussen was de bewolking zienderogen dunner geworden en daarom grepen we onze kans en reden we naar Melaní. Ook daar was er volop zon. Naast het genieten van de zon liepen we ook heerlijk rond op het strand, waar (bijna) niemand was. De mooie gekleurde rotsen waren een foto meer dan waard. Mee naar huis nemen, was voor dit formaat echter geen optie. We hadden een lekkere strandmiddag en reden rond half zes weer terug naar huis. Geen lang verhaal over vandaag, maar wel een goed besteedde en fijne dag.

dinsdag 16 mei - naar Makrinitsa Vandaag was het meteen duidelijk dat het geen strandweer zou worden. Dus besloten we om naar Makrinitsa te rijden. We reden eerst naar Volos en hadden daar de ringweg rond de stad willen nemen. Maar er wordt daar aan de weg gewerkt en het was niet duidelijk hoe we verder moesten. We kwamen dus gewoon weer in de stad terecht. Maar na korte tijd stond Zagora op het bord, dat was de goede richting. Niet lang daarna reden we de stad uit in de richting van Portaria. De weg ging eigenlijk meteen omhoog en via Ano Volos en heel veel bochten kwamen we in Portaria. De weg was prachtig om te rijden en je kon eigenlijk niet sneller rijden dan 30 of 40 kilometer per uur. Ondertussen hadden we al vaak een mooi uitzicht gehad op een deel van Volos. In Portaria sloegen we af naar Makrinitsa. Vlak voor het dorp moest je de auto parkeren. Bezoekers mogen niet met de auto het dorp in. Dat is ook logisch want de wegen zijn erg smal. Bovendien lopen er vaak veel mensen op straat, want het dorp wordt druk bezocht. Toen wij er waren was er een grote groep scholieren, die op excursie of schoolreis was. Daarnaast waren er een heleboel mensen met gele petjes op, die blijkbaar bij elkaar in een bus hadden gezeten. Makrinitsa staat bekend als "het balkon van Pilion" en dat is niet voor niets. We hadden al heel wat kilometers gereden en hadden duidelijk gezien dat we telkens omhoog gingen. Voor ons gevoel waren we een heel eind van Volos verwijderd, maar nu zagen we de hele stad onder ons liggen. Het was inderdaad net alsof we op een balkon stonden te kijken. Het uitzicht was subliem. Het was bewolkt en dat was jammer, je kon daarom niet alles heel scherp zien, maar dat deed niets af aan de indrukwekkende belevenis. We liepen eerst wat rond in het dorp. Er kwamen heel veel toeristen. Dat kon je duidelijk zien aan de vele winkeltjes, waarvan de meeste uitgebreide selecties van souvenirs aanboden. Opvallend waren de daken van de huizen. In plaats van de traditionele dakpannen, waren de meeste daken bedekt met platte natuurstenen. Waarschijnlijk was er wel ergens een bedrijf dat deze stenen leverde, maar je had ze net zo goed op het strand kunnen rapen. Ze waren allemaal zodanig neergelegd dat de regen er vanaf gleed en niet terug kon lekken in ontstane kieren. Waarschijnlijk was het ook ten dele dichtgemetseld. Op het plein stonden een paar zeer oude bomen. Eén ervan was helemaal hol geworden, maar leefde nog volop. Je kon er gemakkelijk met vier man rechtop in staan. Toen we uitgekeken waren namen we plaats op een terras met uizicht op de stad onder ons. We bestelden een Griekse salade met patates oneiro, oftewel, droom-aardappelen. Dat was friet die gedrapeerd was met gesmolten kaas en een soort spekjes. Niet zo supergezond, maar de salade maakte een hoop goed. Toen we uitgegeten waren, was het dorp verlaten. De scholieren waren verdwenen en de gele petjes waren blijkbaar ook allemaal weer in de bus gestapt. Wij stapten weer in onze trouwe Nissan Pixo, die ons al menig leuk reisje had bezorgd. We reden rustig via dezelfde weg terug en stopten in Agria nog even bij het oude treinstationnetje, dat al lang niet meer in gebruik was. Vlak langs het station lagen de rails nog in de grond. Opvallend was de kleine afstand tussen de beide rails. Het moet dus wel een klein formaat treintje zijn geweest dat daar ooit heeft gereden. Daarna reden we naar huis. De temperatuur overdag was niet onaardig geweest, ondanks de bewolking. Maar eenmaal in Argalasti was het eigenlijk weer zoals de andere dagen; naar binnen en sokken en verwarming aan. Maar we hadden wel een erg leuke dag gehad.

woensdag 17 mei - naar het strand van Melaní Vandaag scheen de zon, ook in Argalasti. Er was bijna geen bewolking te zien en de temperatuur was meteen al aangenaam. Was de zomer hier dan eindelijk begonnen? In ieder geval pakten we onze spullen en reden we naar het strand van Melaní. Het was er heerlijk. Er waren ook meer mensen dan de vorige keren dat we hier waren geweest. Het strand was zonovergoten en het was heerlijk om af en toe verkoeling te zoeken in het water, want het werd later in de middag echt warm. Het enige kleine nadeel van deze middag was, dat er ontzettend veel kwallen waren. Waarschijnlijk was de wind in een bepaalde richting gedraaid. Er dreven ook stukjes hout en takjes aan. Helaas ook stukken plastic. De kwallen hadden geen lange tentakels, dus waarschijnlijk deden ze niet veel kwaad, maar het was niet aantrekkelijk om er precies tussenin te gaan badderen, we moesten gewoon een beetje opletten. Maar al met al was dit de eerste échte stranddag en we hebben er volop van genoten! Thuis op het terras konden we voor het eerst nog een poosje comfortabel buiten zitten.

donderdag 18 mei - weer naar het strand van Melaní Er was vandaag een beetje bewolking, maar de temperatuur was lekker. We besloten om nog een keer naar Melaní te gaan. De rit er naartoe was altijd aangenaam en eenmaal op het strand was er volop zon. We hadden nu voor het eerst ons zonnescherm meegenomen. Dat had tot nu toe nog geen dienst gedaan in Pilion. Maar na gisteren was het wel raadzaam om vandaag een beetje schaduw te creëren. Het werd een paar keer een beetje bewolkt, maar verder hadden we de hele middag zon en die was best fel. Er waren slechts twee mensen naast ons en later kwam er nog een meisje, een heel eind bij ons vandaan. We hadden dus bijna het hele strand voor ons alleen. En dat was heel wat. Want wanneer je rustig liep, had je een half uur nodig om naar het andere eind te lopen. Heen en terug dus een wandeling van een uur. Op de foto rechts zie je vanaf het hutje tot de berg stenen, het tweede deel dat hoort bij Potistika. Voorbij de stenen is het strand van Melaní. Op de foto lijkt dit kleiner dan het eerste deel, maar in werkelijkheid is het veel langer. Dat is "ons" strand. We hadden vorig jaar gezien dat er zonneschermen in de handel waren, waarbij in plaats van haringen een zak werd gebruikt. Die kun je op het strand vullen met grote stenen, kleine steentjes of zand, net wat er vooradig is. We hadden een aantal plastic zakken meegenomen om dit eens uit te proberen. Deze bevestigden we aan de scheerlijnen en dat beviel prima. Eigenlijk was het een stuk handiger dan het gebruik van haringen. Het enige punt is, dat plastic zakken na verloop van tijd slijten en dan komen er gaten in. Maar een paar keer kun je ze in ieder geval wel gebruiken. Op deze manier kunnen we voortaan de haringen thuis laten, wanneer we naar Griekenland gaan. Het was weer een zeer aangename ontspannen middag op een prachtig strand. In de avond nam de bewolking toe en begon het te gieten, maar dat was niet erg, wij hadden Netflix...

vrijdag 19 mei - naar Tzangarada, Zagorá en Chánia Het terras, dat ik vorige week had geveegd, lag inmiddels weer bedekt met blaadjes, takjes en andere onderdelen die door de regen naar beneden waren gekomen. Hoog tijd om de bezem nog eens ter hand te nemen. Maar, nu even niet. Na het ontbijt gingen we op weg naar Tzangarada. We reden vanaf Argalasti naar het noorden en namen op de inmiddels voor ons bekende splitsing de afslag naar Tzangarada. We kwamen langs de afslag naar Lambinou, waar we al twee keer eerder waren geweest. Nu reden we verder naar Tzangarada. Tzangarada bleek een groot en wijd gebouwd dorp te zijn. Wanneer je langs de hoofdweg bleef rijden had je nauwelijks het idee dat je door een dorp reed. De bebouwing lag wat verder van de weg af en één centraal plein was er eigenlijk niet. Er bleken er in totaal vier te zijn. Wij zagen twee van de vier. Bij één van de pleintjes keken we wat langer. Er stond daar namelijk een grote plataan. Op zich niet zo bijzonder, want die vind je meestal op de pleinen in het midden van het dorp. Maar deze was, naar werd verteld, de oudste van heel Griekenland. De monsterboom had een gigantische stam en voor één van de zijtakken was er speciaal een pilaar gemetseld om deze te ondersteunen. De boom zou meer dan duizend jaar oud zijn. Meer dan 500 jaar voordat Columbus Amerika ontdekte, stond deze boom dus al op het pleintje in Tzangarada. Vanuit Tzangarada waren er twee wegen die naar de kust leiden; naar Milopotamos. Dat betekent letterlijk "appelrivier". De streek noord-oost Pilion stond dan ook bekend om zijn appelteelt. De weg naar Milopotamos eindigde enkele tientallen meters boven de zee. Er was een taverne en er waren parkeerplaatsen. Vanaf hier kon je lopend verder naar beneden naar een prachtig verscholen strand. Zo verscholen lag het er eigenlijk niet, want van bovenaf kon je het hele strand overzien. Na een paar mooie foto's reden we terug naar boven en namen toen de andere weg terug naar Tzangarada. Deze was heel wat beter dan de weg die vanaf het plein met de plataan naar het strand leidt. Omdat de weg uitkwam ten oosten van het dorp, reden we het hele dorp nog een keer door en vervolgden toen onze weg naar Zagorá. Onderweg kwamen we langs de afslagen naar Papa Nero en Agios Ioannis. In beide plaatsen waren we al geweest en we lieten ze nu aan onze rechterhand liggen. Het was prachtig weer en de ramen konden voor een deel open tijdens het rijden. Je kon nu ook de intense geuren waarnemen, die opstegen van de bladeren en de kruiden. Na de regen van gisteravond en de zonnewarmte van vandaag, rook je alles nog beter. In Zagorá vonden we een klein restaurantje met een terras, op het plein vóór de kerk. Het was inmiddels al ongeveer drie uur en hoog tijd voor een lunch. We zaten er heerlijk, in het door de bomen gefilterde zonlicht. Ondertussen kreeg ik van Anette een raadsel voorgelegd; zij had bedacht dat onze reis door Pilion kon worden samengevat in de titel van een bekend boek en gelijknamige film. Alleen één woord moest een beetje worden aangepast aan onze situatie. Na wat hulp en wat hints had ik het ineens gevonden en de uitkomst was prachtig: "Fifty shades of green". We hadden het al vaker gehad over de bijzonder groene omgeving, die ons inziens wel af en toe iets minder groen mocht zijn, opdat je dan wat meer van de uizichten kon genieten. Maar de rit was sowieso erg mooi en de uizichten toch ook. Vanaf Zagorá reden we naar Chánia. Daar bezochten we nog een winkeltje waar we Valsamólado (letterlijk: balsem-olie) kochten en een meer gedetailleerde kaart van Pilion. Dat er in de winter aan een bijzondere sport werd gedaan ontdekten we daar ook. We kwamen namelijk langs een skicentrum. Chania is het hoogstgelegen dorp van Pilion, aan de rand van het gelijknamige gebergte. Daarna reden we via Drákia naar Agriá, via een mooi klein binnendoorweggetje. Daar vandaan volgden we de traditionele hoofdweg van Volos naar het zuiden, terug naar Argalasti.

zaterdag 20 mei - naar de markt en naar Melaní: skoupidia en kritamo Vandaag gingen we na het ontbijt eerst naar de markt. We hadden de vorige weken al gezien dat er in het midden van Argalasti markt was op zaterdag en een plaatselijke markt is altijd leuk om een keer te bezoeken. Je kon er van alles krijgen; kleding, groente, gereedschap, kruiden en honing. We kochten drie paar sokken voor 2 euro. De mijne waren voor een deel versleten en dit was een goede gelegenheid om ze te vervangen. Ook kochten we een zakje kritamo. We hadden dit al eens eerder gegeten en vroegen globaal wat je er mee moest/kon doen. Rauw eten kon, maar het werd ook vaak gekookt of gebakken en nabewerkt met zout en azijn. Het groeide ergens in de omgeving en het was interessant om dit eens uit te proberen. Daarnaast vulden we onze voorraad groente een beetje aan met paprika's en marouli, de Griekse krop sla. We brachten de spullen even thuis en reden toen door naar het strand van Melaní. De wind en de golfslag hadden gemaakt dat er in het hoekje waar wij zaten, dicht bij de rotsen, aan het einde van het strand, flink wat was aangespoeld. Er komt dan van alles uit de zee het strand op. Heel veel groene plantjes, vreemde slierten en stukjes tak en hout en een enkele kwal die het leven moe is. Dat is natuurliijk niet zo erg, dit zijn natuurlijke dingen die in de zee thuishoren. Maar wat wel erg is, is dat er ook allerlei dingen het strand op worden geworpen die per ongeluk of expres in zee zijn beland. Zo waren er plastic flessen, stukken van plastic zakken en bekertjes, schroefdoppen, stukken nylontouw en noem maar op. Alles in de vrolijke kleuren van de Nederlandse vlag: rood wit en blauw en nog meer! Ik pakte een plastic zak om het grootste deel van de rommel (skoupidia in het Grieks) te verzamelen en dumpte dit op een veilige plek op het strand, tussen de rotsen. Ondertussen liep er een vrouw met een plastic zak naar de rotsen en zo te zien was ze daar iets aan het plukken. Later kwam ze terug met een zak vol. Een tijdje later liep ze opnieuw langs, nu met een mannelijke begeleider, en gewapend met nog twee zakken, weer naar de rotsen. Toen ze allebei na een tijdje terugkwamen, vroegen we wat ze aan het verzamelen waren. "Kritamo", was het antwoord. Blijkbaar groeide er kritamo tussen de rotsen, vlakbij de zeekant. Later gingen we zelf op zoek en plukten datgene waarvan wij dachten dat het kritamo was. Toen we het thuis vergeleken met de inhoud van het zakje van de markt, bleek het exact hetzelfde te zijn. De smaak is niet erg duidelijk, misschien wordt het karakteristieker met zout en azijn; dat moeten we nog eens proberen. Aan kritamo, ook wel zee-venkel genoemd, worden allerlei geneeskrachtige eigenschappen toegeschreven. Dat is dan weer meegenomen. In ieder geval aten we die avond omelet met kritamo, lekker!

zondag 21 mei - naar Mourthia en Katigiorgis We begonnen onze reisdag met geld pinnen in het centrum, want onze contanten waren op. We liepen daarna even naar het plein om te kijken of er iets bijzonders gaande was, want vandaag was het verkiezingsdag. De verkiezingen waren verplaatst naar een eerder tijdstip, speciaal als gevolg van het grote treinongeluk, eerder dit jaar. Iedereen vanaf 17 jaar is in Griekenland verplicht om te stemmen. Er is hier dus geen opkomst van zoveel procent, zoals in Nederland. De opkomst is altijd 100%. Er was op het plein nog niet veel te doen, je zag alleen de deur van het stemlokaal openstaan. (op de foto direct links achter de put). Er werd wel opvallend veel reclame gemaakt voor Syriza. Verder was er niet veel te zien, dus stapten we in de auto en gingen op weg. We reden eerst naar Paou, vlak bij Metochi. De weg eindigde hier op het strand, maar zoals bij meerdere stranden aan de Pagasitische Golf, was het hier niet erg bijzonder. De weg er naartoe was wel de moeite waard. We reden terug en vervolgden onze weg via Metochi, Milina en Promiri naar Mourthia. Het strand van Mourthia is bijzonder mooi, met prachtige rotsformaties en mooie stenen op het strand. Eén daarvan was zo mooi dat we die, ondanks het grote formaat, niet konden laten liggen. We keken nog wat rond en reden toen verder.

Het volgende strand was Liri. Het strand was wel aardig, maar haalde het niet bij dat van Mourthia. Toen reden we verder naar naar Theotokis en tenslotte Katigiorgis. De tavernes van dit wat grotere dorp, lagen tegen het strand aan; een heus zandstrand. Het weer was erg bewolkt vandaag, maar eenmaal aan de Aegeïsche kust gekomen, scheen de zon regelmatig en was de temperatuur ook veel beter. We lunchten op het terras van "Flisvos". De naam duidt op het geluid van het water aan de kust; niet de grote golven, maar het gekabbel van de kleine golfjes. Op het menu stond ook kritamo, een mooie gelegenheid dus, om dit eens in een restaurant te eten. De combinatie van de kritamo, met kolokithokeftedes en briam was erg lekker. Tegen het einde van de middag deden we nog een paar boodschappen in de kleine plaatselijke supermarkt en reden toen op ons gemak weer terug naar ons onderkomen in Argalasti. Op onze trip zagen we weer een vos op de weg en later ook een adder, die op het midden van de weg lag. Hij kroop naar de berm toen wij naast hem bleven staan. Het was een erg leuke trip geweest.

maandag 22 mei - thuis gezongen en naar Potistika Het was zwaar bewolkt en fris die ochtend. We haalden onze zangspullen uit de auto en namen een flink deel van ons repertoire door. Ook werkten we verder aan ons nieuwe liedje waar we inmiddels mee waren begonnen. Melodie en tweede stem lagen inmiddels vast en ook het intro, met fluit en melodica. Na het zingen aten we een klein hapje, pakten onze strandspullen in en reden naar Melaní in de hoop dat het daar zonnig zou zijn. Helaas was het daar ook bewolkt, terwijl onderweg de zon er regelmatig door was gekomen. Bovendien stond er een frisse wind, die precies uit zee kwam en het was op dit strand niet mogelijk om in de luwte te gaan zitten. We stapten weer in de auto en reden dezelfde weg voor een deel terug. Nu namen we de afslag naar Potistika. We wisten dat daar een grote rots aan de zeekant stond en hoopten dat het daar beter zou zijn. En jawel, achter de rots waaide het niet en de zon was zelfs doorgebroken. We installeerden ons, spreiden onze stranddoeken uit en vleiden ons neer op onze comfortabele plekje. We hielden er rekening mee dat we misschien na een tijdje zouden moeten verhuizen omdat we vlak bij het water zaten en dat zou best nog eens wat hoger kunnen komen. Nou, dat moment kwam eerder dan we dachten. Een flinke golf spoelde over onze doeken en Anette's vest. We moesten dus nu verhuizen. De natte spullen spoelden we in zee uit, zodat ze zandvrij waren en hingen ze te drogen aan één van de vele rotsen. We vonden een ander plekje, wat verder op het strand, waar het droog was en toch windvrij. We waren van Melaní naar Potistika gereden in precies een half uur. Het was een afstand van een kleine 20 kilometer, maar het was de moeite ruimschoots waard geweest. We bleven in totaal anderhalf uur, toen werd het een beetje fris. Tevreden over de invulling van deze dag, reden we terug naar Argalasti, waar we na korte tijd dezelfde handeling moesten verrichten als de weken hiervoor; naar binnen, sokken en verwarming aan.

dinsdag 23 mei - naar Melaní-beach Het verslag van deze dinsdag is klein, maar de dag was groots! Het was prachtig zonnig zomerweer en we reden meteen na het ontbijt naar het strand van Melaní. We hadden een heerlijke warme middag. Het was zelfs zo heet op het strand dat je er niet met blote voeten in het hete zand kon lopen. Zoals je kunt zien op de zonnewijzer, waren we er om 6.00 uur nog. Kort daarna liepen we naar onze auto en reden we terug naar Argalasti. Die avond zaten we weer lekker op de bank bij een netflix-film.

woensdag 24 mei - opnamen gemaakt voor onze nieuwe videoclip Na de stranddag gisteren, was het nu weer tijd voor iets anders. We reden vanaf Argalasti naar het zuiden. Onze bedoeling was om een paar plekken te vinden waar we ongestoord een paar opnamen konden maken voor een nieuwe videoclip. Het valt niet altijd mee om een geschikte locatie te vinden, want soms kun je er de auto niet kwijt of soms is er niet de gelegenheid om de camera op een goede plek te zetten. Wanneer de zon verkeerd staat is het ook niet goed en wanneer hij niet schijnt is het ook weer jammer. Maar we hadden alle tijd en probeerden een aantal dingen uit. Na een paar uur hard werken gingen we lunchen in Milina. We waren hier al vaker door gereden en toen was er niet veel te doen. Het weer zat tegen en het was ook nog te vroeg in het seizoen. Nu waren er winkeltjes open en ook een flink aantal terrassen van eetgelegenheden. Na een gezellige lunch liepen we nog een paar winkeltjes in. Het was uiteindelijk rond half 5 toen we Milina verlieten. De opnamen bekeken we die avond. Er waren er een aantal die goed dienst konden doen, maar er moet ook nog wel wat opnieuw. In ieder geval hadden we nu een begin gemaakt en dat was mooi.

donderdag 25 mei - naar Melaní-beach Het was prachtig zonnig weer en we waren om 12.00 uur op het strand van Melaní. Het was er erg rustig, slechts een paar mensen zaten enigzins bij ons in de buurt. Na de strandopgang liepen we altijd naar rechts, daar zaten altijd de mensen die net als wij, op een naturistische manier van de zon en de zee wilden genieten. Na zes uur gingen we terug. We hadden gehoord dat je van Melaní tussendoor via een klein weggetje naar Potistika kon rijden. Dat wilden we graag uitproberen. Een paar honderd meter vanaf het strand was er een weggetje naar rechts. Dat moest het zijn. Hoopvol reden we het pad op. Het asfalt stopte vrijwel meteen en een hobbelige zand- en stenenweg lag voor ons. Bovendien moest je hier geen tegenliggers krijgen, want dan moest je achteruit naar een plek die net wat breder is, om elkaar op die manier te kunnen passeren. Tegenliggers waren er echter niet, maar het werd steeds smaller en hobbeliger. We waren al door een rivierbedding gereden, waar het water doorheen stroomde, gelukkig geen twee meter hoog, maar toch moest je voorzichtig zijn. Nu waren we inmiddels wel wat gewend als het gaat om slechte wegen, maar de angst begon ons te bekruipen dat we na een tijdje niet meer verder konden en moesten draaien op een plek waar het eigenlijk niet kon. "Zullen we nog één bocht proberen?" was dan vaak de vraag die we elkaar stelden. "Nou nog één dan, anders gaan we terug". Het werd er niet beter op en bovendien waren we al een paar keer een driesprong gepasseerd, waarbij we niet zeker wisten of de doorgaande weg nu naar links of naar rechts ging. Vaak zie je dat aan de bandensporen of de ligging van het pad, maar hier was het een twijfelgeval. Dus uiteindelijk toch omgedraaid en teruggereden door de rivierbedding en toen... eindelijk weer asfalt. Dus nu naar huis, naar de koffie! "Waarom doen we dit toch altijd?" vragen we ons wel vaker af. Misschien hebben we dan toch één of andere kronkel. Of misschien houden we gewoon van dit land. Hoe dan ook; we hadden een fijne dag gehad!

vrijdag 26 mei - gezongen in het centrum van Volos We hadden vandaag gepland om naar Volos te rijden. Ten eerste wilden we nog een paar winkels in om iets te kopen. Daarnaast hadden we een aantal boodschappen nodig die we het beste bij de Lidl konden kopen. Daar is het veel goedkoper dan in de supermarktjes in Argalasti. In de tussentijd zouden we dan een geschikte plek zoeken in de stad om te gaan zingen. Met de winkels waren we al vrij snel klaar. We liepen toen eerst terug naar de auto om wat spullen weg te leggen en om onze muziektas en de instrumenten te halen. Onze auto hadden we geparkeerd in één van de brede drukke straten in het centrum, enkele tientallen meters achter het waarschuwingsbord 'verboden te parkeren'. We vroegen het voor de zekerheid nog tot twee keer toe aan een voorbijganger of dit wel mocht. "Het is officiëel verboden, maar de politie doet er niets aan". Je kon het ook duidelijk zien; op de plaatsen waar een parkeerverbod geldt, staan de meeste auto's. Er bleek niets aan de hand te zijn, geen bon achter de ruitenwissers. Gerustgesteld pakten we onze muziekspullen en zochten een geschikte plek in één van de drukke winkelstraten. We wilden niemand tot last zijn maar wilden ook wel wat mensen zien langskomen. We zaten op een bankje in de schaduw en hadden een heerlijke plek. We stelden onze spullen op en zongen bijna ons hele Griekse repertoire. We kregen veel leuke reacties van voorbijgangers en voelden ons als vissen in het water. Toen de winkels gingen sluiten besloten we om terug te gaan naar de auto. Voldaan reden we naar de Lidl voor de boodschappen. Eenmaal weer thuis, ruimden we alles op en gingen naar het plein in het centrum om een hapje te eten. Het was de laatste avonden gelukkig weer zacht genoeg om in de avond buiten te eten, mits het niet te laat werd.

zaterdag 27 mei - naar het Melaní-strand We deden lekker rustig aan deze ochtend; een beetje uitslapen en uitgebreid ontbijten. De zon scheen gelukkig weer en de conclusie werd al snel duidelijk: Vandaag moesten we nodig een beetje bijbruinen op het strand. Omdat we laat waren, vonden we onze vorige plekjes bezet door andere mensen. Maar dat was geen probleem want het strand is groot genoeg. We installeerden ons op een andere plek en ook daar konden we genieten van de rust, de zon en de zee. Anette werkte verder aan de tekst van ons nieuwe liedje en ik "moest noodgedwongen" een nieuwe zonnewijzer maken, want de andere twee werden vandaag beheerd en misschien wel bekeken door andere zonaanbidders. Het was al half zeven toen we nog een laatste blik wierpen op de "fifty shades of green" van de berghelling achter ons, die door de ondergaande zon nieuwe tinten van groen vertoonde. Daarna liepen we terug naar de auto. Die had natuurlijk de hele middag in de zon gestaan en een zwartgekleurde auto in de felle zon wordt natuurlijk heet. Het restantje water dat nog vóór in de auto stond was gelijk aan een warme kop thee en de auto zelf was ongeveer een sauna. "Hebben jullie eigenlijk wel AIRCO in de auto?", vragen mensen ons wel eens. "Nee geen AIRCO, maar wel ARKO", is dan ons antwoord. ARKO - alle ramen kunnen open! En zo reden we naar huis; met alles open, in de zwoele avondlucht. Onze dag was weer zeer geslaagd geweest. Vanavond weer een spannende film op Netflix...

zondag 28 mei - gezongen en naar Mourthia en Marathia`s Toen we die ochtend opstonden regende het pijpestelen. Na korte tijd begon het ook nog te onweren. Dus was het niet erg aangenaam om nu een grote rit te gaan maken. We besloten na het ontbijt te gaan zingen. Na een aantal liedjes werkten we verder aan ons eigen nieuwe liedje. Het muzieknotatie-programma stond op onze laptop en inmiddels was het meeste kladwerk al digitaal ingevoerd. Vandaag konden we een deel van de tekst boven de partijen noteren en met een eenvoudige snelle notatie van een begeleiding konden we gaan oefenen met zingen. Op die manier kregen we vanzelf meer voeling met het liedje en konden we eventuele minder goed klinkende stukjes aanpassen. Wordt vervolgd... Inmiddels was de lucht toch weer geklaard en besloten we om nog een eindje te gaan rijden. Onze eerste bestemming was Mourthia, het mooie kleine strand met de mooie stenen. We waren er al eens geweest, maar het was de moeite waard om er nog een keer naar toe te rijden, temeer omdat de rit erg mooi was. Onderweg moesten we stoppen omdat er een schildpad overstak. We stonden in dubio om hem op te pakken en in de struiken te zetten, maar hij zocht zelf al een veilig heenkomen.

Na Mourthia reden we eerst terug naar de hoofdweg Volos-Trikeri. Daar sloegen we af naar het zuiden. Het mooie uitzicht dat je op de foto ziet, hadden we al eerder gezien, maar het was ons niet duidelijk waar dit nu precies was. Uiteindelijk kwamen we erachter dat het punt waar je de foto kon maken, precies 2,7 kilometer voorbij Marathias ligt, dus wanneer je van Marathias naar Trikeri rijdt. Het was lekker weer geworden en het was fijn om weer lekker buiten te zijn en om de buitenlucht binnen in de auto te laten (ARKO). Belangrijk om te vermelden is nog, dat je in Milina moet afslaan naar Lafkos, Promiri en verdergelegen plaatsen. Alleen staat er geen bord bij de afslag. De plaats waar je moet afslaan, is precies naast de kerk van Milina. Deze staat aan de hoofdweg en kun je niet missen. Later op de route staan er wel borden naar Promiri, Kastri en Mourthia. Maar je moet wel oppassen bij de driesprongen. Soms staan de borden namelijk zo, dat je ze vanaf een bepaalde richting niet kunt zien.

maandag 29 mei - naar Portaria, Agios Ioannis en Papa Nero Het was aardig bewolkt en tijdens ons ontbijt regende het zelfs een beetje. We besloten de rit te gaan maken die we al eerder hadden willen doen, namelijk naar Portaria en dan via de oostkust terug. Onderweg was het weer wel redelijk, maar vooral boven de bergen hing een dikke wolkenlaag. In ieder geval was het aangenaam om te rijden. Bij Volos namen we de rondweg langs de stad en sloegen toen af naar Portaria. De weg gaat daar gestaag omhoog en na korte tijd is het uitzicht op Volos erg mooi. Dit uitzicht blijft erg lang, want je kijkt de hele tijd naar beneden op de stad. In Portaria liepen we eerst wat rond en bekeken een paar winkels. Daarna dronken we koffie. De temperatuur was niet hoog, maar het was lekker om buiten te zitten. Na de koffie reden we verder naar Chania. We zaten inmiddels hoog in de bergen. Het is hier ongeveer 1500 meter hoog. Volos was inmiddels niet meer te zien. In Chania komt er een splitsing. Je kunt naar het noord-oosten en later afslaan naar Zagorá, daar waren we eerder al geweest. We namen nu de weg naar het oosten, naar Kissós. Het gebied waar we doorreden was prachtig. Nog steeds ging de weg verder omhoog en even later kwamen we door een gebied met ski-pistes. Er was zelfs een kabelbaan. Je kon merken dat het hier kouder was dan in de lagere gebieden. Maar gelukkig waren er op dat moment geen wintersporters actief. Het was inmiddels aardig goed weer geworden en vóór ons, in de richting van de oostkust, was het geheel zonnig. Na Kissós reden we verder naar Agios Ioannis. Hier hadden we tijdens onze grote reis naar Argalasti, de laatste nacht geslapen. De weg ging nu omlaag en niet zo'n klein beetje ook! Na heel wat haarspeld-werk kwamen we aan in Agios Ioannis. We parkeerden de auto en liepen eerst een eind langs de boulevard, tot de plek waar wij een paar weken geleden ons appartement hadden gehad. Daarna settelden we ons op het terras van een vistaverne voor een lunch met gebakken courgette en kalamari. Het was zeer aangenaam, in de schaduw, met uitzicht op de zonovergoten blauwe zee. Omdat het nog niet zo laat in de middag was, besloten we om naar het strand van Papa Nero te rijden. Ook daar waren we al eerder geweest en dit lag een klein stukje ten zuiden van Agios Ioannis. Het was niet druk op het strand. Verspreid lagen er wel een aantal mensen, maar je had heel veel ruimte. Omdat je vanaf twee kanten dit strand op kon, was er niet echt een uithoek, waar je in je blootje kon zwemmen, dus hielden we voor de verandering maar een klein stukje textiel aan. Dat was echter de eerste keer tijdens deze vakantie! We zijn heerlijk het water ingegaan voor een verkoelende duik en strekten ons daarna heerlijk loom uit op onze stranddoeken, in de warme zon. Het was al 6 uur geweest, toen we voor het laatst het water ingingen en ons op lieten drogen. Tegen half zeven reden we pas weer weg. De weg van Agios Ioannis naar het zuidelijker gelegen Mourési, is erg smal, erg steil en nogal hobbelig, maar onvergetelijk spectaculair. Voorbij Mourési kom je dan weer op de hoofdweg van Tzangarada naar het zuiden. Daar ging het flink wat sneller, echter harder dan 50 of 60 km. per uur kon je niet rijden, want de bochten zijn daar nog steeds veelvuldig aanwezig en sommige zijn erg scherp. In Neochori sloegen we nog even af naar het plein, omdat we nieuwsgierig waren hoe dit er uit ziet. Toen we er aankwamen herinnerden we ons dat we hier al eerder hadden gekeken. Het is wel leuk, maar had blijkbaar niet een heldere herinnering bij ons achtergelaten. Het was bijna 8 uur toen we thuiskwamen. Ondanks dat de dag met regen was begonnen, hadden we een superdag gehad.

dinsdag 30 mei - naar Melani-beach Toen we opstonden scheen de zon. Er was wel aardig bewolking, maar die zou aan de kust wel meevallen, wisten we uit ervaring. We maakten een salade als lunch voor op het strand en pakten de stranddoeken in en voldoende te drinken. Zo reden we hoopvol naar de kust. Het was stralend blauw toen we op het strand kwamen en zo is het de hele tijd gebleven. We hadden bijna het hele strand voor ons alleen. Later op de middag kwamen er nog wat mensen maar die zaten ver bij ons vandaan. Wat een verschil met de Nederlandse stranden, wanneer het mooi weer is. Eerst sta je met de auto in de file, de uitlaatgassen in te ademen van alle strandgangers. Dan moet je een parkeerplaats zien te vinden, waarvoor je dik moet betalen en dan nog een klere-eind lopen voordat je een plekje kunt vinden, waar je niet met je benen in de nek van mevrouw Jansen zit! Wij reden met de auto tot aan de rand van het zand. Daarna hoefden we alleen maar een keuze te maken waar we zouden gaan zitten, want alles was nog vrij...

woensdag 31 mei - naar Agia Kyriaki, Kottes en Lafkos Vandaag was de laatste dag dat we nog een eind zouden gaan rijden, want ons verblijf in Argalasti kwam langzamerhand aan een eind. We reden naar het zuiden, naar Agia Kyriaki. We waren hier eerder al geweest en vonden het toen een leuke plek. Idyllisch en een beetje toeristisch. Het was toen echter nog erg rustig. Vandaag gingen we opnieuw kijken. De weg naar het zuiden krulde zich rond de Pagasitische Golf en oogde een beetje minder begroeid, hier en daar zelfs een beetje ruiger. De eerste plaats, na Milina, zou Trikeri zijn. Omdat het landschap wat opener was kon je Trikeri al kilometers van tevoren zien liggen, op de heuvel. Een eindje vóór Trikeri sloegen we eerst af naar Kottes. Hier waren we nog niet eerder geweest. Het dorp bestond uit een klein haventje met een paar huizen er omheen. Het geheel oogde wel leuk, maar we reden eerst door naar Trikeri en namen de afslag naar Agia Kyriaki. Daar dronken we koffie. Het waaide er behoorlijk en na onze koffie waren we eigenlijk wel toe aan een beetje warmte. We hadden overwogen om in Agia Kyriaki te lunchen en misschien zelfs nog te gaan zingen.

Maar er waren bijna geen mensen die voorbij kwamen lopen, dus dat plan moesten we laten varen. Vanwege de wind was het ook niet zo aantrekkelijk om hier te gaan lunchen, dus besloten we om in Kottes te gaan kijken of we daar konden lunchen. We reden terug via Trikeri en parkeerden de auto in Kottes aan de kade. Omdat dit dorp precies aan de andere kant van het schiereiland ligt, waaide het hier aanmerkelijk minder. Het restaurantje dat we hadden gezien was open. We waren zo ongeveer de enige twee bezoekers van het dorp, maar er werd voor ons gekookt en gebakken en nog lekker ook! Na uitgebreid van de lunch te hebben genoten, reden we de weg langs de Pagasitische Golf terug, tot aan Milina. Daar sloegen we net vóór de kerk af en reden naar Lafkos. We waren hier al een paar keer langs gereden, maar nog niet uitgestapt. We besloten dat nu wel te doen. Lafkos bleek een mooi dorp te zijn, met smalle straatjes en een plateia. We liepen eerst een paar straatjes door en namen toen plaats op het plein met de grote platanen. We wilden eigenlijk een koffie en een cappuchino, maar die hadden ze niet. Er was wel Griekse koffie of frappé. We kozen voor het laatste. Op het papieren tafelkleed stond, zoals we al vaker hadden gezien, een schets van het schiereiland Pilion en de Sporaden, Skiathos, Skopelos en Alonissos. Ze werden genoemd: "de Noordelijke Sporaden". Omdat wij eigenlijk alleen de "Sporaden" kenden, werden we in verwarring gebracht. We vroegen er de ober naar. Hij kwam bij ons aan tafel zitten en nam uitgebreid de tijd om ons uit te leggen, dat er vroeger inderdaad sprake was van de Noordelijke Sporaden en de Zuidelijke Sporaden. Toen de oorlog tussen de Turken en de Grieken in 1922 ten einde was kwamen er 12 grote eilanden weer terug bij Griekenland.

Dit waren vroeger de Zuidelijke Sporaden, maar nu kregen ze een nieuwe naam: De Dodekánissos, dat betekent letterlijk: de groep van 12 eilanden. Nadat we hadden afgerekend en de ober hadden bedankt voor zijn geschiedenisles, reden we verder naar Metochion. Daar maakten we nog een stop bij de plaatselijke bron, net aan de rand van het dorp. Er stond nog een oude verroeste wals, die zijn dienst al lang geleden had beëindingd. Vanaf Metochio naar huis was slechts een paar minuten. Toen zat onze dagtrip er op. Terwijl ik het verslag van vandaag schreef, bereidde Anette een heerlijke omelet. We hadden gisteren op het strand een flinke portie kritamo geplukt en daar was nog meer dan de helft van over. Die werd verwerkt in de omelet. Zo aten we die avond een echte kritamomelet van mijn eigen kritamamenette!

donderdag 1 juni - naar het Melani-strand Vandaag was onze laatste dag in Pilion. We besteedden de dag door na het ontbijt naar het Melani-strand te gaan. Het was lekker weer. De zon scheen volop en er stond een klein windje. Ons zonnescherm deed weer goed dienst en na een fijne middag reden we terug naar Argalasti. Onderweg liet zich nog een jonge vos zien, alsof hij ons even gedag wilden zeggen. Het verblijf in Pilion zat erop. We hadden het erg naar onze zin gehad en bereidden ons nu voor op deel 3 van onze vakantie; de terugreis. Morgen zouden we, volgens afspraak vóór 12 uur vertrekken. De kilometerteller van de auto stond inmiddels op 149694 en dat betekende dat we in Pilion 1733 kilometer hadden gereden. DE HEENREIS // IN PILION // DE TERUGREIS * * * * * * * * * *