* * * DE HEENREIS * * *

Dinsdag 14 mei 2024 - Van Eindhoven naar Maintal (ten oosten van Frankfurt) We hadden er al weer lang naar uitgekeken, maar vandaag was het dan zover; het begin van onze reis naar Griekenland. We waren de laatste dagen al wat bezig geweest met de voorbereidingen. Wat spulletjes apart leggen, nog een wasje draaien, iets opruimen in de tuin. Alle afval uit de prullebakken halen, de groene afvalbak in schuur schoonmaken en zo nog meerdere dingen. Wanneer je het zo allemaal opnoemt, zou je bijna de gedachte krijgen dat het gemakkelijker is om lekker thuis te blijven. Maar... het gemakkelijkste is niet altijd het leukste. Hoe dan ook, de klusjes waren geklaard en we stonden niet te laat op. Eén van de eerste dingen van die ochtend was natuurlijk koffie zetten. Ondertussen een hapje eten en de laatste spullen in de auto zetten. Niet lang daarna reden we de straat uit en lieten Eindhoven achter ons. Bij Venlo reden we de grens over en hielden toen richting Köln aan. Dat is wat de Duitsers tegen het voor de Nederlanders zo bekende "Keulen" zeggen. Wij Nederlanders weten natuurlijk dat Keulen en Aken niet in één dag zijn gebouwd en soms hebben we het zelfs in Keulen horen donderen. Mijn moeder had vroeger een Keulse pot, waarin ze zout bewaarde. En zij had altijd een uitdrukking: een mes dat zo bot was dat je er niets meer mee kon snijden, was volgens haar een mes waarop je naar Keulen kon rijden. Genoeg nu over Keulen. Het was niet heel druk op de Duitse autobahn. Af en toe reden we wat langzamer vanwege een wegversmalling, maar alles ging erg vlot. Na ruim twee uur rijden maakten we een stop langs de snelweg. Een beetje beweging, een plasje en wat te drinken en toen konden we weer verder. Via Keulen, Bonn, Koblenz en Limburg reden we naar Frankfurt am Main. Ik had de vorige avond een schetsje van de route gemaakt, langs de zuidkant van Frankfurt. We volgden de aanwijzingen op de borden en vergeleken die met het de gegevens op het briefje. Ook dit ging voorspoedig en rond een uur of 4 kwamen we aan in Maintal. De plaats doet zijn naam eer aan. Maintal ligt ongeveer 16 kilomter ten oosten van Frankfurt, in een dal en net als Frankfurt, aan de Main natuurlijk. We reden eerst een beetje rond in de buurt, gooiden de benzinetank van de auto weer vol en zochten toen onze slaapplek op. Niet ver daar vandaan konden we de auto parkeren. We maakten eerst een wandeling door Maintal en dronken ondertussen een kopje koffie. Tegen 5 uur liepen we naar de auto om de benodigde spullen er uit te halen. Toen liepen we naar het adres waar we hadden gereserveerd. Een vriendelijke man maakte ons wegwijs en in alle rust konden we ons installeren en beslissen of we nog iets speciaals gingen doen of dat we gewoon lekker "thuis" zouden blijven. We besloten om lekker op onze plek te blijven, het verslag van vandaag te schrijven en via onze laptop, aangesloten op de TV, lekker een film te gaan kijken. De eerste reisdag zat erop.

woensdag 15 mei 2024 - Van Maintal naar Grossaltdorf Vandaag was het onze tweede dag. We hadden redelijk geslapen en stonden om 8.00 uur op. Omdat we niet de gelegenheid hadden om koffie te zetten, moesten we het met thee doen. Maar ach voor een keer wil dat ook wel. Kort na negenen verlieten we Maintal en reden we in de richting van Würzburg. We wilden vanaf daar een deel van de zogenaamde Romantische Strasse rijden. We hadden tijdens het voorbereiden wel al geconstateerd, dat het rijden van de gehele route, met alle beschreven details erbij, veel te veel tijd in beslag zou nemen. Omdat we het geheel wilden inkorten tot enkele dagen, besloten we om niet in alle plaatsen te gaan rondlopen, maar een keuze te maken uit een aantal interessante plekken. Daarnaast sneden we vandaag ook een stukje van de route af. We zouden namelijk moeten beginnen in Würzburg, maar omdat we vanaf Maintal kwamen, was het eenvoudiger om te starten in Wertheim, ten westen van Würzburg. Het begin van de route hadden we al snel gevonden, want bij de meeste kruizingen waar plaatsnaamborden staan, staat ook een bordje dat wijst naar het vervolg van de Romantische Strasse. In Wertheim begonnen we bij het omgekeerde huis. Een leuk gezicht. Het stond bij de ingang van een attractiepark. Vandaar reden we naar Tauberbischofsheim. We zijn er met de auto doorheen gereden en besloten om verder te gaan naar de volgende plaatsen: Lauda-Königshofen, Bad Mergentheim, Röttingen, Welkersheim, Creglingen en daarna Rothenburg ob der Tauber. Daar parkeerden we de auto voor een wandeling en koffie. Veel plaatsen liggen direct aan de rivier de Tauber en hebben een rijke geschiedenis. Veelal staan de stadmuren en vele toegangspoorten nog overeind. Soms mag je er zelfs met de auto onderdoor. De oude huizen en gebouwen zijn over het algemeen goed onderhouden en het geheel maakt een aangename indruk. Vorig jaar waren we in het Tsjechische Telc geweest en daar waren alle huizen geverfd in diverse pasteltinten. De oude steden langs onze route leken daar erg op. Het was vrij druk in Rothenburg. Er was zelfs een drumband met trompetters actief en even later een groep met enkele pijpers. Na de koffie liepen we terug naar de auto en vervolgden onze route via Schillingsfürst en Feuchtwangen. Ons plan was eigenlijk om nog naar Dinkelsbühl te rijden, maar daar zouden we pas na 6 uur kunnen zijn. Bovendien was de dikke bui die we al een tijdje hadden zien hangen, dichterbij gekomen en dat beloofde niet veel goeds. We besloten onze Google-assistente in te schakelen en ons naar Vellberg te laten loodsen, een eindje ten westen van de route. Onderweg begon het te onweren en te gieten. We reden uiteindelijk toch nog via Dinkelsburg en toen verder naar het westen. We konden wel gewoon doorrijden, maar moesten het wel wat rustiger aan doen. In Vellberg aangekomen moesten we onze slaaplocatie gaan zoeken. We hadden bericht gekregen dat er staten waren afgesloten en kregen ook een aanwijzing hoe we er dan konden komen. Na enig zoekwerk lukte dit, omdat we wisten dat we zouden slapen in het oude stationsgebouw. Toen we ter plekke waren, bleek dat we pal naast het spoor zaten en dat er af en toe een trein vlak langs ons raam raasde. Voordat we ons konden installeren was alles ook nog een "beetje" onduidelijk. We hadden de sleutel van de buitendeur op aanwijzing van de eigenaar buiten in de brievenbus kunnen vinden. Toen we binnen waren stond er een bordje dat AirbenB op de tweede etage zat. Dus wij liepen naar boven met onze spullen. Daar waren de deuren op slot en onze sleutel paste niet. Toen ik beneden in de brievenbus ging zoeken of er misschien een tweede sleutel lag, die we hadden gemist, werd Anette aangesproken door de eigenares, die net uit de badkamer kwam. Zij zei dat we beneden moesten zijn, dus liepen we met onze spullen weer naar beneden en gingen daar de boel verkennen. Er was een kamer met een tafel, twee grote banken en een paar kasten. Daarnaast was het toilet met de douche en naast de kamer was de keuken, die stond zo vol met allerlei zooi, dat je nog geen glas kon neerzetten, zonder iets anders om te stoten. Vanuit de keuken kwam je in de kamer waar de TV aan de muur hing. Er stond een salontafel, met een heleboel stoelen er omheen. De tafel stond vol met dingen die je niet verwacht in een ruimte die wordt aangeboden om te overnachten. Net toen we ons over een aantal dingen stonden te verbazen, kwam de eigenares naar beneden, die duidelijk maakte dat de keuken en de grote kamer niet voor ons waren. Wij hadden alleen het toilet met douche en de kamer met de twee banken. De ene bank bleek bij nader onderzoek twee matrassen te hebben. De eén mocht vanacht in de bank, de ander moest op de grond, maar we hadden een koffiezetapparaat. Op de laptop keken we nog even naar het Nederlandse nieuws. De kabinetsformatie was weer eens stapje verder, maar wat ze nu gingen doen wisten we nog steeds niet. Wat wij gingen doen..... Lekker slapen!

donderdag 16 mei 2024 - Van Grossaltdorf naar Füssen We hadden best goed geslapen de afgelopen nacht, in het station van Grossaltdorf. Er waren vroeg in de ochtend nog wel wat treinen langsgekomen, maar het had ons niet belemmerd in onze nachtrust. We maakten een ontbijtje klaar met koffie en pakten onze spullen in. Tegen half tien reden we weg en vervolgden we onze reis. We reden eerst naar het oosten, om weer aansluiting te vinden op de romantische strasse. In Nördlingen was onze eerste stop. Daar dronken we koffie en liepen we rond in het mooie stadje. De straten met de mooie huizen waren erg mooi. Er stond een bijzondere automaat in één van de straten. Je moest er een euro en een muntje van vijf cent in doen. Dan volgde je de instructies en vervolgens kwam het 5-cent muntje er uit als een hangertje dat je in de winkel zou kunnen kopen. De euro bleef achter. Dat was je eigen bijdrage in het laten vervaardigen van het leuke resultaat. Na Nördlingen gingen we verder naar Donauwörth. De naam van de stad is een samenklontering van Donau en Wörnitz. Deze beide rivieren kwamen samen op deze plaats, vandaar de naam Donauwörth. We reden door een mooi deel van de stad en vervolgden toen onze weg naar Augsburg. We weken hier een beetje af van de romantische strasse, om tijd te winnen. We hadden voor vanavond een kamer geboekt in Füssen en dat was nog een flink eind rijden. Omdat we nu een stuk afsneden via een snellere weg wonnen we een beetje tijd. In en rond Augsburg was het druk en schoot het allemaal niet zo op. Maar toen we eenmaal de stad achter ons hadden gelaten, ging het een stuk vlotter. Na Friedberg reden we weer netjes via de romantische strasse naar Landsberg. Ook Landsberg bleek een bijzonder mooi stadje te zijn.

Na Landsberg reden we weer via een snellere weg naar Schwangau. Meerdere keren kruisten we toch de romantische strasse, maar in het geheel ging het net iets sneller. In Schwangau waren er twee prachtige kastelen te zien. We zijn er naar toe gereden en hebben mooie foto's gemaakt. Veel later, toen we alweer in Nederland waren hoorden we bij de reportageserie over het leven van Richard Wagner, dat hij destijds in kasteel Neuschwanstein in Schwangau aan zijn opera's heeft gewerkt...

Het laatste stukje dat we die dag reden, was naar Füssen. Hier eindigt de romantische strasse. Füssen bleek ook een erg mooie plaats te zijn, waar we met plezier rondkeken. We hadden hier een kamer geboekt, dicht bij het centrum. Het inchecken ging niet helemaal vanzelf, maar met behulp van de andere gasten werden we wegwijs gemaakt en konden we onze spullen installeren in het eenvoudige kamertje. De badkamer en de keuken moesten we delen. Maar ach, de afgelopen nacht hadden we helemaal geen keukenfaciliteiten gehad. Het was prima zo. We lieten onze spullen achter in de kamer en gingen de stad in. Daar aten we uitgebreid in een gezellig Grieks restaurant. Daarna liepen we naar huis om nog wat te relaxen en daarna lekker te gaan slapen...

vrijdag 17 mei 2024 - Van Füssen (Zuid-Duitsland) naar Villach (Oostenrijk) We werden die ochtend wakker in de eenvoudige kamer in Füssen. De romantische strasse was klaar en we bespraken hoe we precies verder zouden gaan. We besloten de rit te vervolgen naar Innsbruck. Wanneer je van het noorden naar Füssen rijdt, zie je in de verte de hoge toppen van de Alpen liggen. Maar het landschap waar je je in bevindt is niet meer dan heuvelachtig. Tijdens de rit naar Innsbruck belandden we na korte tijd geheel tussen de met sneeuw bedekte bergtoppen. De diepe groene dalen, met riviertjes en de daarachter gelegen witte bergtoppen waren een lust voor het oog. Het landschap is hier erg mooi. In Innsbruck maakten we een stop. We parkeerden de auto dicht bij het centrum en liepen rond op enkele van de mooiste plekken van de stad. De blik op de mooie pastelkleurige huizen, gelegen aan de overkant van de rivier, met daarachter de reusachtige bergen met de hagelwitte sneeuw erop, was geweldig. Bij Starbucks dronken we koffie. Er werd ons gevraagd of we small, medium of large wilden. We kozen medium, maar kregen een grote kop, waar een soepkom bijna bij in het niet viel. Maar wij waren er blij mee. (wat zou dan "large" worden, vroegen we ons naderhand af...) Na de koffie stapten we weer in de auto. O ja, in Innsbruck zijn we weer begonnen met het uitbreiden van onze putdekselverzameling. Of die na vandaag nog verder wordt aangevuld is nog maar de vraag, maar we zijn hoopvol... We namen de weg die door de Brenner-pas leidde naar het zuiden. Halverwege passeerden we de Italiaanse grens. Vanaf hier was het oppassen geblazen met het lezen van de borden. Diverse plaatsnamen werden in twee talen geschreven en soms leken ze gewoon niet op elkaar. Zo was daar Brixen, dat de Italianen Bressanone noemen en San Candido wordt in de Duitse taal Innichen genoemd. Daar kon je dus gemakkelijk door in de war raken, maar alles ging goed gelukkig. Halverwege de rit maakten we nog een korte stop om even koffie te halen bij een benzinestation en om te bespreken waar we zouden gaan slapen. Anette had een geschikte plek gevonden midden in Villach. Wat tijd betreft was dit redelijk haalbaar. We reden vanaf Innsbruck via Brennero, Brixen, Mühlbach, Bruneck, Toblach en Innichen naar Lienz. Ondertussen passeerden we de Oostenrijkse grens weer. En van Lienz reden we verder via Spittal an der Drau naar Villach. We deden onderweg nog even een paar boodschappen en kochten een maaltijdsalade voor die avond op de kamer. Dan hoefden we daarna niets meer, alleen lekker ontspannen en het verslag schrijven. Met behulp van "Miep" hadden we snel een parkeergarage gevonden die in de buurt lag van ons appartement. Het appartement zelf, was even zoeken, want je kon er met de auto niet komen. Maar even later konden we er onze intrek nemen. Het was schoon, gezellig en ruim. Ideaal dus voor de avond. Villach konden we verder niet bekijken, maar de Hauptplatz, waar ons appartement was, is erg mooi en helemaal in de stijl van de Zuid-Duitse en Oostenrijkse pastelkleurige huizen. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren...

zaterdag 18 mei 2024 - van Villach (Oostenrijk) naar Poreč (Kroatië) Na ons ontbijt met koffie pakten we al onze spullen weer in en verlieten we het appartement. Zoals het wel vaker gaat bij een boeking van AirBenB, werden we niet ontvangen door iemand en dus ook niet uitgezwaaid. Ergens is dat wat onpersoonlijk, maar ook wel weer handig. Wij kregen via de app de cijfercode om binnen te komen en toen we gingen trokken we simpelweg de deur achter ons dicht en konden we gaan. We keken nog een beetje rond in de mooie straat waar we hadden geslapen en liepen toen de brug over de rivier de Drau over. Vanuit de parkeergarage reden we de stad uit en sloegen we af in de richting van Ljubljana, de hoofdstad van Slovenië. Onderweg waren er af en toe nog bergen te zien met besneeuwde toppen, maar het werd wel langzamerhand minder. Dat betekende ook dat de zware wolkenpartijen die we de afgelopen dagen hadden gezien, een beetje verdwenen. We hadden onderweg vaak lichte regen gehad, maar nu brak de zon steeds meer door. Vorig jaar hadden we overnacht in Ljubljana maar dat gingen we nu niet doen. Onze route zou langs de stad lopen, dus zouden we er niets van zien. We hadden nu andere plannen.

Aanvankelijk hadden we onze route gepland via Graz, maar hebben na de romantische strasse gekozen voor Innsbruck. Nu we in Villach waren blijven slapen was het eenvoudig om af te zakken naar Ljubljana en daarna af te buigen naar de Sloveense kust. Daar waren we nog niet eerder geweest. Een eindje voor de Sloveense grens kochten we een tolvignet en betaalden we meteen voor de extra toeslag voor de Karawankentunnel. De tunnel begint in Oostenrijk en na bijna 8 kilometer zie je het daglicht eindelijk weer. Meteen daarna passeer je dan de Sloveense grens. We reden voor een deel over de autosnelweg, maar dat betekende niet dat we erg snel opschoten. Bij Ljubljana stond het behoorlijk vast en later alweer. Grote stukken moesten we stapvoets rijden. We onderbraken de rit een eindje voorbij Ljubljana, voor een hapje en een drankje en vervolgden toen onze weg. Uiteindelijk begon het allemaal wat vlotter te gaan en naderden we de kust. In het stadje Koper, dat in het Italiaans Capodistria wordt genoemd, dronken we koffie en maakten we een wandelingetje door de stad. Capodistria is één van de drie havensteden van Slovenië. We zagen een enorm groot container-overslagbedrijf in de haven. Na de koffie reden we naar de Lidl, die we tevoren hadden gezien. We kochten er wat te eten voor die avond en de volgende ochtend.

Daarna vervolgden we onze rit verder naar het zuiden. Op de site van "booking" hadden we een geschikte slaapplek gevonden in Istrië, het grote schiereiland in het noord-westen van Kroatië. We reden verder naar het zuid-westen en maakten een stop bij Piran. Piran ligt op een klein schiereiland en het plaatsje ziet er op de foto erg mooi uit. Maar toen we in de richting van het centrum reden, konden we niet verder. Er is daar een groot parkeerterrein met slagbomen en wanneer je je auto eenmaal kwijt bent moet je nog een heel eind lopen voordat je iets van het stadje kunt zien. Vanaf de plek waar we stil kwamen te staan had je wel een mooi uitzicht op het plaatsje. Daar hebben we een foto gemaakt en besloten we om door te rijden naar onze bestemming: Poreč. De plaats ligt ongeveer halverwege de westkust van Istrië en na een klein uurtje rijden werden we hartelijk ontvangen door de gastvrouw die Duits sprak. Ze had alle tijd en begon een heel gesprek met ons. Ondertussen werden we naar onze kamer geleid. Die zag er prima uit. Lekker ruim, met een uitgebreid keukenblok, aparte slaapkamer en toilet-en doucheruimte en een balkon met uitzicht op zee! We hadden zelfs TV, met hdmi-aansluiting. Waarschijnlijk zouden we wel een film gaan kijken...

zondag 19 mei 2024 - van Poreč naar Sukošan (Kroatië) Vandaag vertroken we uit Poreč, aan de westkust van Istrië. Althans, we wilden vertrekken. We pakten alles in en liepen met onze spullen van de trap. Bij de deur van de eigenaars klopten we aan om even gedag te zeggen. De man van het oudere echtpaar deed open en nodigde ons uit om binnen te komen. Ondanks dat wij een beetje protesteerden, dat we nog een lange rit voor de boeg hadden, nam hij geen nee als antwoord. Zijn vrouw kwam er ook bij en we moesten gaan zitten en wat met hun drinken. Die gastvrijheid konden we zeker waarderen en we gingen overstag. We hielden het allebei bij een watertje, maar daarnaast kwam een fles raki op tafel. Daar moesten we ook een glaasje van drinken. We hadden dat nog nooit zo vroeg op de dag gedaan; we hadden net ontbeten, maar ach, het was vakantie zullen we maar zeggen. We klinkten met elkaar: Naz dravlje (op de gezondheid). Ondertussen stond de TV aan met een kerkdienst erop en de beide oudjes wilden ons alles vertellen. We kamen er bijna niet tussen. Het was wel vermakelijk maar soms ook ongemakkelijk omdat we door de vele geluiden niet alles konden verstaan. Toen we uiteindelijk echt afscheid namen, kregen we nog een flesje zelfgemaakte witte wijn mee. Dat was heel aardig. Toen alles in de auto zat, reden we langs de kust naar het noorden. We hadden op internet twee naturistencampings gezien, die we interessant vonden. Daar wilden we gaan kijken. We hadden plannen gehad om te gaan kamperen in Istrië, maar het weer was niet zo geweldig. In de avond koelde het flink af, overdag was het redelijk, maar ging de zon ook regelmatig weg. Maar we wilden toch gaan kijken. We werden op beide campings vriendelijk ontvangen en kregen uitleg over de verschillende vakken op de camping, met verschillende prijzen. Op camping Ulika was alles net iets goedkoper dan op camping Solaris. Bij Ulika lag er op alle staanplaatsen grevel en bij Solaris was dat gras. De stranden waren bij beide campings erg smal en er waren veel massieve lage rotsplateau's. Er waren wel mensen op het strand, maar die zaten op zelf meegebrachte stoelen of ligbedden. We hadden nu een aardig idee van deze beide plekken en zouden dit in gedachten houden voor later. Daarna reden we van de laatste camping terug in de richting van Poreč en daar sloegen we af naar Pazin, het midden van Istrië. Daar dronken we koffie. Via de snelweg, die daar onze weg kruiste, reden we verder naar Rijeka. We vervolgden de snelweg en gingen buiten de stad om. Dat was voor vandaag eigenlijk wel prima, want we hadden nog een flink eind te gaan. Anette had op AirBenB een kamer gevonden in Sukošan, een eindje ten zuiden van Zadar. De route via de snelweg was vandaag helaas noodzakelijk, anders zouden we veel te laat aankomen. We zagen niet veel onderweg; eigenlijk was het maar een saaie tocht. Vorig jaar hadden we dezelfde rit gemaakt, maar toen in omgekeerde richting èn langs de kust. Dat was veel mooier, maar voor vandaag niet geschikt. Morgen gingen we weer wat meer de kleinere wegen nemen. Om 7.00 uur waren we in Sukošan en gingen we eten. We hadden onderweg wat gezonde en toch goedkope dingetjes gekocht en lieten het ons lekker smaken. De rest van de avond hadden we om lekker te relaxen. Terwijl ik het verslag bijwerkte liep Anette nog even op en neer naar het strand, waar we dicht bij zaten. Via de laptop, aangesloten op de TV keken we nog even naar WNL op zondag, zo waren we weer bij wat betreft het Nederlandse nieuws.

maandag 20 mei 2024 - van Sukošan naar Makarska Na ons ontbijt op het zonnige terras verlieten we Sukošan en reden we verder zuidwaarts. Via Biograd na Moru, Vodice, Sibenik en Brodarica kwamen we in Primošten. Hier waren we vorig jaar op de terugweg geweest. Primošten is één van de vele vestingstadjes in Kroatië. Het oude deel van de stad kom je binnen via een mooie ronde poost. Net binnen die poort hadden we vorig jaar onze overnachting gehad. Nu hadden we andere plannen. Het weer was intussen heel aardig geworden. De zon scheen en de temperatuur was aangenaam. We reden naar een parkeerplaats, zover mogelijk bij de drukte vandaan en vleiden ons neer op het strand. Het zitten en liggen ging een beetje moeilijk, want het hele strand bestond uit hoekige scherpe stenen, Varieërend in grootte van een druif tot een dikke pruim, maar dan hoekig natuurlijk. We zijn niet in het water geweest, maar hebben wel heerlijk uitgebreid geluncht. Daarna reden we weer verder. We wilden in Trogir een stop maken voor een kop koffie. Maar bij het naderen van de stad, waren er borden die aangaven dat de toegang tot het centrum was afgesloten. Er werd één alternatieve route aangegeven, maar die leidde naar de snelweg. Na enig zoekwerk gaven we het op en besloten we om de kofiiestop dan maar in één van de buitenwijken van Split te doen. Maar een eindje voor Split kwamen we in de file en die duurde best lang. Voorbij het centrum begon het weer wat te lopen, maar even later was het weer raak. Bij een benzinestation hebben we toen de koffie met een broodje gehaald en gingen toen weer op pad. Ondertussen waren de bergen hier erg hoog, ruig en dicht bij de weg die we reden. Het was een schitterende route. Ondanks de vertraging was dit vele malen mooier dan de rit van gisteren over de snelweg. Een eindje voorbij Split kwamen we door Omiš. De kern van de plaats ziet er erg mooi uit. We hebben genoteerd dat we daar misschien nog eens een stop maken. Niet veel later kwamen we in Makarska, een vrij grote plaats, maar niet heel erg druk. We werden er gastvrij ontvangen door de vrouw des huizes en konden onze intrek nemen in de mooie kamer.

dinsdag 21 mei 2024 - van Makarska naar Mlini Het was 10.00 uur precies toen we de auto startten en in de richting van het zuiden reden. Het landschap is hier mooi. Soms zijn de bergen wat dichterbij, soms wat verder af en regelmatig zie je de zee. Dat is weliswaar niet de open zee, want de Kroatische kust kenmerkt zich door de vele eilanden die als een lange sliert langs het vasteland zijn gedrapeerd. We stopten onderweg een aantal keren en na een tijdje kwamen we bij de douane. Bosnië-Herzigovina heeft een heel klein stukje dat aan de kust ligt. Wanneer je de kustweg volgt, kom je er door. De enige badplaats van Bosnië is Neum. We besloten om er een beetje rond te gaan rijden, opdat we een indruk van de plaats zouden krijgen. We waren echter niet onder de indruk. Toen we onze reis naar het zuiden vervolgden, moesten we dus weer de douane passeren, want nu reden we Kroatië weer binnen. Een aantal kilometers voor Slano lunchten we op het strand. Het weer wisselde nogal deze dagen, maar nu was het heerlijk. Zelfs even met de voeten in het koude water geweest. Toen we weer in de auto zaten kwamen we kort daarna in Slano. Daar dronken we koffie op precies dezelfde plaats als vorig jaar, tijdens onze terugreis. Na een aantal kilomters kwamen we langs de grote stad Dubrovnik. Vroeger was het een klein havenstadje, maar nu is het een enorme stad geworden. Omdat je op een flinke hoogte langs de stad rijdt, heb je een schitterend uitzicht over het geheel. Je ziet ook het oude stadsdeel liggen, met de veel kleinere huizen. De hele ambiance van hoge rotsen en het uitzicht op Dubrovnik is geweldig mooi. Onze volgende stop zou zijn: Mlini, bijna in het zuidelijkste puntje van Kroatië. We hadden hier een kamer geboekt voor één nacht en juist hier hadden we op internet een officieel FKK-strandje gevonden. Er werd een duidelijke uitleg gegeven over hoe je er kan komen. Wij hadden heel veel zin om even lekker op het strand te liggen, zeker nu het van dat heerlijke weer was. Eenmaal in Mlini aangekomen volgden we de aanwijzingen die we hadden gevonden. Je moest rechts afslaan bij hotel Astarea. Dat deden we, maar het bleek dat we niet verder konden, omdat er heel uitgebreid werd verbouwd. De weg was geblokkeerd en we moesten dus terug. We besloten ons te concentreren op de volgende afslag. Het leek goed te gaan, want bij die afslag stond ook een bordje "plaza", strand dus. Je kon er je auto parkeren, dus even later liepen we het pad af. Er was speciaal een trap gemaakt op plaatsen waar het hoogteverschil te groot was om gewoon te lopen. We kwamen langs het hotel, waar ze aan het verbouwen waren. Wanneer we vandaar waren gelopen was de tocht veel korter geweest, maar je kunt niet alles hebben. We liepen door en toen we bijna beneden waren stonden er aanduidingen op de trap, met pijlen die verwezen naar het standje. Wij wachtten in spanning af, toen we de laatste treden van de trap afliepen en nogmaal de aanduiding "nudist beach" zagen. Toen zagen we de plek waarvoor we zoveel moeite hadden gedaan: een plateautje van 2 bij 3 meter van gegoten beton. Er zat één persoon een beetje zielig te kijken met zijn rug tegen de achterwand. Wanneer je het water in wilde, moest je over een paar dikke stenen klauteren en dan kon je het water in, als je tenminste je tenen nog heel had! We baalden, ergerden ons, maar moesten ook lachen om deze absurde situatie. Zoveel gedetailleerde informatie over een geconstrueerd beton plaatsje met de grootte van een postzegel! We liepen dezelfde weg terug, trappen afgewisseld met sterk stijgende paadjes. In totaal 280 trappen.... Eenmaal weer in de auto, besloten we naar onze slaapplaats te rijden.

woensdag 22 mei 2024 - van Mlini naar Budva (Montenegro) We reden die ochtend op ons gemak eerst even naar de Lidl, een paar kilometer terug in de richting van Dubrovnik, daarna verder naar het zuiden. En omdat Kroatië hier bijna ophield, waren we niet lang daarna bij de grens. Het was 11.15 uur toen we aansloten in de rij voor de douanecontrole. Het was kwart voor één toen we in Montenegro weer verder konden rijden. Het had ons anderhalf uur gekost. En dat terwijl we niemand hebben zien uitstappen, of bagage hebben zien uitladen. Het ging alleen maar om de indentiteitspapieren en de autopapieren. maar goed, we reden weer. Onderweg stopten we bij een benzinestation, waarbij de aanduiding "koffie" was vermeld. We wilden koffie halen om mee te nemen in de auto. Het bleek al snel dat de koffie uit een automaat moest komen. Er stond een duidelijke handleiding over hoe je je koffie moest kiezen en hoe je dan kon betalen. Maar na meerdere pogingen stonden we vertwijfeld te kijken hoe het nu verder moest. Een medewerker kwam naar ons toe en bood ons de helpende hand, althans dat probeerde hij. Hij wierp speciale automaatmunten in, maar die kwamen er met dezelfde vaart weer uit. Nadat hij wel twintig keer een munt door het apparaat liet rollen, wist hij het ook niet meer. We hebben we hem bedankt voor zijn hulp en zijn toen maar verder gereden. Bij het meer van Kotor zagen we de afslag naar het stadje Kotor, daar hadden we vorig jaar een nachtje geslapen. Nu moesten we de andere kant op en de kortste weg was met de veerboot over het meer. Voor slechts 5 euro lieten we ons naar de overkant brengen en reden toen verder naar Budva. Hier hadden we twee nachten geboekt, om even lekker op adem te komen en om het stadje te bekijken. Het inchecken ging niet helemaal vlot. We moesten eerst naar een cafeetje waar ze wifi hadden, want ons internet deed het niet op onze mobiel. Onderweg kochten we bij de apotheek iets tegen hoest en keelpijn en een doosje paracetamol, want ik voelde mij al een aantal dagen niet lekker. Toen we dank zij de wifi een aardig idee hadden gekregen van waar we moesten zijn, gingen we weer rijden. Niet veel later kwamen we bij het huis waar het ongeveer zou moeten zijn. We hadden een foto doorgestuurd gekregen van het huis, met een pijl erop, waar we naar binnen moesten. Later bleek dat die pijl wees naar het huis dat verder naar links lag, waar de ouders van de verhuurder woonden. Uiteindelijk kwam alles gelukkig goed en ontmoetten we de verhuurster. We konden naar binnen met onze spullen. Het appartement was lekker ruim en ideaal voor twee nachten.

donderdag 23 mei 2024 - wandeling naar de oude stadskern van Budva en het strand We sliepen lekker een beetje uit die ochtend. Tijdens de reis is het af en toe erg aangenaam om even niets te hoeven. Voor vandaag betekende dat, dat we op ons gemak naar de oude stad zouden lopen, daar lekker rondkijken en weer naar huis wanneer we waren uitgekeken. Tijdens de wandeling viel op dat veel huizen slecht onderhouden zijn. Veel houtwerk zit te schreeuwen om een fris verfje en de vele betonnen delen in de gevels, die zwart en bruin zijn uitgeslagen, zouden blij zijn met een opknapbeurt. Toen we meer in de richting van de zee liepen, daar waar ook de oude stad is, werd het duidelijk dat er wèl geld beschikbaar is voor nieuwe gebouwen. En wat voor gebouwen; overdreven hoog, prestigieus en hypermodern van vorm. De hoge gebouwen zijn net als aan de Belgische kust, bijna tot op het strand gebouwd. Er loopt alleen nog een paadje tussendoor, waar je kunt lopen en waar je regelmatig wordt aangesproken of je op één van de vele terrasjes iets wilt eten of drinken. Geld verdienen, daar gaat het om. Maar eenmaal in het oude stadsdeel zag het er allemaal anders uit. De gebouwen waren vele malen kleiner en de brede boulevards hadden hier plaatsgemaakt voor smalle steegjes. Soms zo smal, dat wanneer je in je huis een raam zou openen, dit tegen de ruit van de overburen zou tikken, nou ja, bijna dan... De oude stad was leuk om door te lopen. niet heel erg groot en ook niet adembenemend, maar gewoon lekker sfeervol. Wel was er hier ook weer veel ingericht om dingen te verkopen. Voor ons was dat dan ook een reden om lekker even te relaxen met een bak koffie. Daarna vervolgden we de wandeling, om uiteindelijk te eindigen bij één van de eettentjes aan het strand. We lunchten met een heerlijke seafood-risotto met gegrilde groente en daarbij een corona-biertje. De dag kon niet meer stuk. Toen we naar huis wilden, zag ik toch wel op tegen dat eind lopen. Mijn conditie heeft een paar fikse klappen gehad. De taxichaffeur zorgde voor een aangename oplossing. Toen we bij onze flat kwamen maakten we nog een praatje met de gastvrouw. Het gesprek ging over van alles, maar ze liet ook merken dat de tijd van Tito niet alles was, maar dat je dan in ieder geval wist waar je financieel aan toe was. Iedereen kreeg hetzelfde. Nu was alles veel democratischer, maar ook veel onzekerder. Er deed zich nog iets opmerkelijks voor; de gastvrouw had gezegd dat ze onze ID-kaarten even moest innemen om naar een soort toeristenkatoor te gaan. Daar moesten ze worden geregistreerd en moest worden vergeleken met de douane-gegevens of wij werkelijk de grens waren gepasseerd. Het kwam namelijk voor dat mensen illegaal naar Montenegro kwamen en dan bleek dus dat ze niet bij de grens waren geregistreerd. Toen wij ons gesprekje met haar voerden kwam haar schoonvader om onze kaarten in te nemen en hij vertrok naar het administratiekantoor. Omdat wij hen vertrouwden maakten we er geen probleem van. Maar we vertelden haar wel, dat wij als Nederlanders de Nederlandse wet overtreden, wanneer wij onze ID's meegeven aan anderen. Daar keek ze wel van op. Maar daarnaast was zij verplicht om onze ID's in te nemen en te laten checken. Twee landen die op deze manier iets wettelijk onmogelijk maken. Wat een gedoe voor iedere toerist die daar een nachtje blijft slapen... Even later kwam de schoonvader terug met de mededeling dat het kantoor de douane gegevens van onze kaarten niet konden vinden. Er ontstond een korte woordenwisseling tussen de vrouw en de man, waar wij niets van begrepen, maar, na haar vraag wanneer wij de grens waren overgestoken en wanneer, konden wij alleen maar naar waarheid antwoorden. De man ging terug en beloofde het nog een keer te proberen, met de kracht van onze woorden??! Toen hij terug kwam bleek alles in orde te zijn, .... zucht .....

vrijdag 24 mei 2024 - van Budva naar Krujë (Albanië) We moesten voor 10.00 vertrekken die ochtend, dat was meestal de vertrektijd. We stonden op om 8.00 uur en hadden dus tijd genoeg om lekker te ontbijten. Daarna reden we weg, zonder op de kaart te kijken. Het kon ook eigenlijk niet missen. We zaten vlak aan de kust en wanneer je de zee aan je rechterhand houdt, kom je vanzelf in Griekenland. We zaten dan ook meteen op de juiste weg. Nadat we het mooie eilandje, met daarop het klooster van Sint Stefan hadden gefilmd, sloegen we af naar het binnenland, voor een uitstapje. Na een aantal kilometers kwamen we bij een groot meer. Helaas viel de aanblik ervan een beetje tegen. We reden daarna verder via een kleinere weg, die langzaam aan weer naar de kust liep, naar Bar. Daar stond de route niet helemaal duidelijk aangegeven en reden we eerst wat rond om ons te oriënteren. Daarbij zagen we nog iets van de stad, maar ook van de oude stad; dat was leuk. Toen we het spoor weer hadden gevonden vervolgden we onze trip en reden we in de richting van Shkoder. Ongeveer halverwege dit traject passeerden we de grens met Albanië. Kort daarop maakten we een lunchstop bij een mooie rivier met een oude ruïne aan de overkant. We vervolgden de reis verder zuidwaarts, via Lezhë, Milot en Fushe-Krujë. Het lijkt onmogelijk te zijn, de naam van deze laatste plaats uit te spreken. Maar door naar de weg te vragen in de Spar, waar we onze proviandvoorraad aanvulden, leerden we dat de "u" in een woord een "oe" is en dat je "ë" aan het einde van een woord uitspreekt als een "u" zonder klemtoon. Fushe-Krujë is dus gewoon: "Foes-je-kroe-je". Daarvandaan moesten we nog verder naar Krujë. Daar hadden we een heel appartement besproken. Na wat zoekwerk vonden we vrij snel de plaats van het appartement. Wat we tot nu toe van de stad hadden gezien was niet geweldig. De huizen en gebouwen waren lelijk, of overdreven modern. Maar ons appartement was geweldig: Zitkamer, keuken, 2 slaapkamers, hal, badkamer en twee balkons. We werden er naartoe geleid door een buurvrouw waarmee we toevallig even een gesprekje hadden. Zij vroeg of ze ons ergens mee kon helpen. We lieten het adres zien dat we zochten en ze antwoordde: "O, dat is bij mijn buurvrouw". De familie was blijkbaar weg voor langere tijd en het verhuren werd mede geregeld door mensen uit de buurt. Toen we aanbelden bij het betreffende adres, kwam er een heel vriendelijke Albanese vrouw, met haar dochter, met ons mee. De vrouw sprak geen woord Engels en dus deed de dochter de uitleg over betaling, wifi en sleutels. We kregen een hele schare jonge kinderen achter ons aan toen we onze andere spullen gingen halen. "Where do you come from?", vroegen ze. Een zeer goede zaak dat jonge kinderen meteen al Engels leren! En wij konden ons nu gaan installeren...

zaterdag 25 mei 2024 - van Krujë naar Gjirokaster We gaven de sleutel van ons appartement terug, bedankten voor de gastvrijheid en stapten weer in onze Pixo om verder af te zakken naar het zuiden. We hadden dit jaar enigzins het voornemen om niet echt de grote steden aan te doen, maar door Albanië naar het zuiden, gaat haast niet anders dan midden door de hoofdstad. We zaten dan ook niet lang daarna midden in Tirana. Zoals inmiddels in heel veel landen, heeft ook Albanië een flink aantal rotondes ingebouwd. In Nederland heeft eigenlijk altijd het verkeer op de rotonde voorrang. Maar in Albanië moet je extra oppassen. Wanneer er niet duidelijk een voorrangsbord vóór de rotonde staat, heeft rechts voorrang. Dit is voor de Nederlanders even wennen, maar op zich wel duidelijk. De grote verwarring echter ontstaat, wanneer blijkt dat de Albanezen er niet helemaal het fijne van lijken te weten. Sommigen zijn ongeduldig, anderen juist erg voorzichtig en onzeker. Wanneer de wachtende auto's vóór de rotonde één auto voor hebben laten gaan, vinden ze het wel genoeg geweest en schieten ze soms met drie auto's tegelijk de rotonde op. Omdat er eigenlijk maar plaats is voor twee auto's naast elkaar, staat er dan gegarandeerd eentje vast. Vervolgens stagneert de hele boel en staat de rotonde soms minuten lang vast. Wij keken het meerdere malen aan en het bleek, dat de meeste knopen zich vormen in de binnenste rijbaan. Daar is het soms een chaos. We reden dan gewoon buitenom en konden dan het hele zooitje moeiteloos achter ons laten ... Na de de chaotische avonturen in Tirana, konden we de grote stad achter ons laten en wat meer kilometers maken in zuidelijke richting. We reden via Elbasan, Lushnjë, Fier en Tepelenë verder naar het zuid-oosten, om uiteindelijk te eindigen in Gjirokaster.

De naam Gjirokaster komt van Argiron (=zilver) en Kaster (=kasteel). De ruïne van het kasteel rijst nog steeds boven de stad uit en blijkbaar is daar in vroeger tijd iets geweest dat met zilver te maken had. Misschien hadden de eigenaren veel geld, of hebben ze het kasteel laten verzilveren, dat vertelt het verhaal niet. We reden met de auto door de smalle steegjes van het oude stadsdeel van Gjirokaster en kwamen dicht bij ons appartement. Na nog een kleine wandeling waren we er en werden we verwelkomd door de gastvrouw. We installeerden ons, fristen ons een beetje op en gingen toen eten bij één van de restaurantjes in het oude centrum. Daarna liepen we terug naar onze slaapplaats voor nog wat klusjes, een drankje en een gesprekje en gingen toen heerlijk zzzzlapen...

zondag 26 mei 2024 - van Gjirokaster (Albanië) naar Riza (Griekenland) - via Ioannina Vandaag was het tijd om echt naar Griekenland te gaan. De wekker ging zoals gewoonlijk om 8.00 uur en na ons ontbijt pakten we onze laatste spullen in. We verlieten Gjirokaster en reden via de hoofdweg naar het zuid-oosten. De weg voerde door een prachtig vlak groen dal, met aan weerzijden flinke bergen. Heel kenmerkend voor deze streek is, dat de meeste dorpen met twee namen werden genoemd; Albanees en Grieks. Enkele kilometers voor de grens komt de afslag naar Sarandë. Dat is de plaats waar we vorig jaar op de terugweg aan de Albanese kust kwamen. Nu reden we door naar Kakavijë, waar de grens is met Griekenland. Alles ging vlot hier en even later konden we Griekenland binnenrijden. Ons eerste doel was Ioannina. Daar waren we vorig jaar binnengereden met een gigantische bui met gevaarlijke overstromingen. Nu was het weer prachtig en ons enige doel was: een kopje koffie op een terrasje, vlak bij de oude stad en het meer van Ioannina. Hoewel Ioannina erg groot is, hadden we onze stek vrij vlot gevonden en konden we genieten van een heerlijke kop koffie. Daarna was het tijd om verder te gaan en na een paar keer heen en weer rijden vonden we de hoofdweg die we moesten hebben: de "Egnatia", de lange autoweg die van Igoumenitsa, aan de Ionische kust, helemaal doorloopt naar het noord-oosten van Griekenland.

Wij reden in de richting van Igoumenitsa en sloegen af bij Paramithiá, naar het zuiden. We hadden een appartement voor twee nachten geboekt in Riza, een eindje ten zuiden van de populaire toeristenplaats Parga. We wisten dat het vlak aan het strand zou liggen en het was niet moeilijk om het te vinden. We werden gastvrij ontvangen door een jong stel, dat ons de sleutel overhandigde. Ze verzekerden ons dat we alles konden vragen wat we nodig hadden. We vroegen naar een supermarkt in de buurt en werden verwezen naar het naastgeleden dorp Vrachos. We besloten eerst de boodschappen te halen die we nog nodig hadden en pakten daarna alles uit. Het was een heerlijk rustige plek. We hadden een terrasje aan een grote tuin met gras en bomen en aan het einde daarvan kon je via een paadje zo het strand oplopen.

maandag 27 mei 2024 - naar het Artolithia strand Vandaag zouden we op deze plek blijven. We konden dus doen waar we zin in hadden. De zon scheen en de temperatuur was heerlijk. De beslissing was dus snel gemaakt. We maakten na ons ontbijt een salade klaar om mee te nemen naar het strand, wat fruit erbij en genoeg water. We reden vanaf ons appartement "Filoxenia" de asfaltweg op naar het zuiden. De weg buigt na enige tijd af naar het binnenland, maar wij sloegen af naar rechts, om zo de weg langs de kust te vervolgen. Je komt dan langs een restaurant en een aantal appartementen. Bij de meeste daarvan kun je afslaan en loopt het paadje door tot aan het strand. Wij namen één van die paadjes en kwamen toen op een pad, breed genoeg voor een auto, dat vlak langs het strand loopt, naar twee kanten. Aan de linkerkant zie je puntige rotsen in het water. Dat is het teken dat je op het Artolithia-strand zit.

Het strand was geheel verlaten toen wij neerstreken in het warme zand. Het strand bestaat hier uit vrij grote ronde stenen, afgewisseld met stukken zand. Aan de lange wallen van opgestuwd zand met stenen, kun je duidelijk zien hoe onstuimig de zee hier kan zijn in de winter. Nu was er heel weinig wind, net genoeg voor een aangename verkoeling en de zon was heerlijk warm. We besteedden er de gehele middag en gingen pas na 5 uur terug. Voordat we gingen plukten we eerst nog een paar handen vol kritamo, dat hier tussen de stenen groeit. Lekker in de omelet van die avond en de salade voor de volgende ochtend.

dinsdag 28 mei 2024 - van Riza naar Patras Vandaag was het weer een echte reisdag. We ruimden het appartement op en verzamelden al onze spullen. Na het ontbijt waren we klaar en gingen we op weg. Toen we hier eergisteren naartoe reden, waren we langs de afslag naar Parga gekomen. Parga is een leuk dorp, dat inmiddels erg toeristisch is geworden, maar omdat we nog vroeg in het seizoen waren, gokten we erop dat het nog niet tè druk zou zijn. En dat viel inderdaad mee. We moesten 35 km terug rijden, maar dat hadden we er zeker voor over. Tijdens de heenreis hadden we er geen tijd voor gehad en nu hadden we tijd genoeg. We hebben wat rond gekeken in Parga en besloten toen met een kopje koffie. Toen we onze weg vervolgden moesten we dezelfde weg terug, tot dicht bij de plek waar we hadden geslapen, maar daarna gingen we verder zuidwaarts. We bleven langs de kust rijden en via Preveza en de tunnel, kwamen we bij de plek waar de weg zich splitst naar het eiland Lefkada, dat eigenlijk een schiereiland is, en Athene. Wij volgden voorlopig even Athene, via een nieuwe weg, die ten zuiden van de Amvrakische Golf naar het zuid-oosten loopt naar Agrinio. Vandaar namen we de richting Mesolongi. Mesolongi is bij alle Grieken bekend. In 1826 werd daar hevig gevochten om zich te verzetten tegen de Turken. De zeekant van Mesolongi ligt aan een soort lagune met eilandjes. Mede daardoor konden ze in Mesolongi langer stand houden in de strijd. De inwoners van de stad van weleer worden nog steeds geprezen om hun heldhaftigheid. Ondermeer een groot beeld, vlak bij de toegangspoort naar het oude centrum, herinnert aan die tijd.

Na wat rondkijken in de stad, reden we verder naar Patra. Patras is de noordelijkste stad van het grote schiereiland Peloponnesos. De Peloponnesos is eigenlijk een eiland geworden, sinds het 6 kilometer lange kanaal van Korinthe is gegraven. Het werd in 1893 in gebruik genomen. De nadruk werd echter weer op de naam schiereiland gelegd, toen in 2004 de brug over de Golf van Patras werd geopend. Het is de langste tuibrug ter wereld en hij is 2880 meter lang. Wij bleven zo lang mogelijk op de tweebaansweg rijden, tot vlak bij Antirrio. Toen voegden we in op de snelweg en reden we over de brug naar Patra. Wanneer je met de auto over de brug wil, betaal je bijna 15 euro aan tol, maar dat mag ook wel voor een brug die vele miljoenen heeft gekost. In Patra zetten we onze "reisleidster" aan het werk en even later stapten we ons appartement binnen. We installeerden ons een beetje en gingen toen een pita-gyros eten in de stad, met een Alfa-biertje erbij...

woensdag 29 mei 2024 - wandeling naar het centrum van Patras Die ochtend begonnen we met lekker uitslapen. Na een gezellig en uitgebreid ontbijt liepen we de stad in. Onderweg vroegen we een keer hoe we in het centrum konden komen, want we wisten helemaal niets in Patras. Eigenlijk was het gewoon alsmaar rechtdoor. Patras bleek een gewone Griekse stad te zijn. Rechte straten, zonder opschmuk. Geen indrukwekkende gebouwen of pracht en praal. Maar het was aangenaam om er te lopen, wat te winkelen en wat te eten. Tegen de avond gingen we terug. We hadden een vrij uitgebreide lunch gehad en besloten die avond verder thuis te blijven.

donderdag 30 mei 2024 - van Patras naar Zacháro (ten zuiden van Pyrgos) - via Olympia! Die ochtend werden we wakker in Patra, gelukkig maar, want daar waren we gisteravond ook gaan slapen. Na een goede nachtrust en een smakelijk ontbijt, raapten we onze reisspullen weer bij elkaar en reden we de stad uit. We zorgden dat we zoveel mogelijk rechtdoor reden in de richting van het westen, dan kon het niet missen. Onderweg zagen we diverse afslagen naar Pyrgos, de grote stad die we als richting moesten aanhouden, maar die gingen allemaal via een snellere route door het binnenland. Wij hielden de weg aan die vrij dicht langs de kust liep. Op de kaart kun je ook zien dat één van de routes van Patra naar Pyrgos ongeveer langs de kust leidt. De omgeving was voornamelijk vlak. We kwamen langs grote gebieden waar veel kassen staan. Er wordt hier heel veel groente en fruit verbouwd. Later zagen we flinke olijfboomgaarden. De provincie Ilia staat bekend als erg vruchtbaar. Tegen de tijd dat we Pyrgos begonnen te naderen werd het weer wat bergachtig. Ons doel voor vandaag was Olympia. Het oude Olympia was vroeger het centrum van de "Spelen". Er werden destijds in Griekenland op meerdere plekken spelen georganiseerd, maar die van Olympia werden het meest bekend. De vlam die elke 4 jaar naar de plaats wordt gebracht waar dan de Olympische Spelen worden gehouden, wordt in Olympia ontstoken tijdens een ceremonie en naar de plek van bestemming gebracht.

Olympia ligt ten oosten van Pyrgos en de rit van vandaag was niet erg lang. Dat was maar goed ook, want we rekenden erop dat we in de middag genoeg tijd zouden overhouden om het hele park en het museum te kunnen bekijken. Dat kwam allemaal goed. We hebben alles kunnen bekijken en hebben na afloop een kopje koffie gedronken in het naastgelegen restaurant. Daarna reden we naar onze nieuwe slaapplek, in Zacháro. Na wat zoekwerk hadden we de plek waar het ongeveer moest zijn, gevonden. De straatnaam stond echter niet op een bordje en een huisnummer hadden we niet. Wèl een foto van de voordeur, met de cijfercode van het sleutelkastje. Die foto hielp gelukkig, na wat rondkijken hadden we die gevonden en konden we binnen. Het was een heel appartement met 2 slaapkamers, keuken/eetkamer, zitkamer met TV en bad en douche. We verdwaalden bijna, zo groot. Alles wat we maar nodig hadden was er. Ideaal om een avondje lekker film te kijken, alleen hadden we geen gegevens over de wifi, die probeerden we op te vragen...

vrijdag 31 mei 2024 - naar het strand van Agiannakis Gelukkig was het nog goed gekomen met de wifi gisteravond. Anders hadden we het verslag niet kunnen uploaden en ook geen film kunnen kijken. Vandaag hadden we geen reisdag, want ons verblijf in Zacháro was twee nachten. We hadden iets gelezen over een groot strand, een eindje verder naar het zuiden. Dat was vandaag ons doel. Na ons ontbijt gingen we met genoeg eten en drinken op weg. We reden naar het zuiden, over de weg die langs de kust loopt van Pyrgos naar Kyparissía. De eerste afslag die we namen was die van Agiannakis. We reden naar het oosten, naar de kust. Daarbij kwamen we over een oud spoorlijntje. Dat lijntje zie je op meerdere plekken op de Peloponnessos. De stoplichten en beveiligingsbomen zijn soms nog gewoon aanwezig, maar een trein kan er echt niet meer rijden, want het spoor is op verschillende plekken helemaal overwoekerd door struiken en onkruid. Zo is dat ook bij Agiannakis. Er stond vlak bij de overgang zelfs nog het oude stationnetje, dat nu in gebruik is als woonhuis. Toen we doorreden eindigde de asfaltweg op het strand. Het was aan weerszijden totaal niet druk. Wel stonden er aan de noordkant diverse campers, die een plekje hadden verworven onder een hoge boom.

We twijfelden of we hier het strand op zouden gaan, maar reden toch terug naar de weg en vervolgden deze nog iets verder naar het zuiden. Na enkele honderden meters kwam er weer een afslag naar rechts, geen officiële, want er stonden geen borden. Wel was het duidelijk een geasfalteerd weggetje dat naar het strand liep. Na twee minuten eindigde het weggetje op het strand. Aan de rechterkant was het strand helemaal leeg en links zaten twee mensen. Het was dus niet heel erg druk.... We installeerden ons een eindje voorbij het tweetal en hadden een heerlijke rustige middag. Het strand bestaat hier bijna geheel uit zand. Wat fijne kiezeltjes vlak bij de waterkant en wat verdwaalde stenen verder op het strand. Er zaten geen zeeëgels, het water was glashelder en je kon heel gemakkelijk het water in. Kortom, een perfect strand, echt iets om te onthouden! Tegen de avond reden we voldaan terug.

zaterdag 1 juni 2024 - van Zacháro naar Koroni (eindpunt) Vandaag was onze laatste reisdag, dat wil zeggen, van de rit van huis naar Koroni. Na het ontbijt pakten we onze laatste spullen in, borgen de sleutel weer op in het daarvoor bestemde kastje en gingen op weg. Toen we gisteren naar het strand waren geweest kwamen we langs de afslag "Neda-waterval". Blijkbaar zit er in de Neda-rivier, die een eindje zuidelijker uitkomt in zee, een waterval. Omdat we de hele dag tijd hadden en Koroni niet meer zo ver is, voelden we wel iets voor een uitstapje. Na enkele kilometers zuidwaarts, namen we bij Tholo de bewuste afslag, naar het binnenland. Het was wel jammer dat er niet een aantal kilometers werd genoemd, dan had je een idee gehad. Maar de Grieken zijn daar wel vaker nonchalant in. Maar ach, we hadden de tijd. Een hele poos stond er geen bordje langs de weg en reden we gewoon rechtdoor, dwars door een groot aantal dorpen. Pas veel later, toen we al meer dan een uur hadden gereden, kwam er eindelijk een bordje dat verwees naar de waterval. Op een gegeven moment stond er weer een bordje en dicht daarbij was een soort parkeerplek. We dachten dat we er waren, temeer omdat de weg nogal slecht werd. We stapten uit en zijn een stuk gaan lopen, maar de weg leek eindeloos. We liepen terug en namen toch weer de auto. Uiteindelijk viel het slechte wegdek mee en met langzaam en voorzichtig rijden was er niets aan de hand. Toen kwam er weer zo'n plek, waarvan je denkt: "nu zijn we er, alleen de laatste meters nog even lopen". Weer zijn we na een stuk wandelen teruggegaan om de auto te nemen. Ondertussen hadden we een ander stel gesproken, dat ook op weg was. Zij maakten gebruik van Google, wat wij inmiddels ook deden. Volgens Google kon je de weg gewoon vervolgen en voorbij de waterval, doorrijden naar de andere kant. Hoopvol stapten wij weer in en reden verder, totdat... de weg diep naar beneden liep en eindigde in een hoop stenen, dikke brokstukken die misschien ooit een doorgang hadden gevormd, maar die inmiddels al jaren zo lagen. We lieten de auto staan en gingen nog wat rondkijken. Heel indrukwekkend was het niet. Het was een beetje blij maken met een dode mus. Misschien hebben we niet alles gezien, maar we vonden het nu eigenlijk wel welletjes. Toen we terug wilden rijden, moesten we eerst de auto keren en daarvoor was eigenlijk geen ruimte. Aan de ene kant ging het steil omhoog en aan de andere kant was blubber en ging het naar beneden. Op aanwijzing van Anette keerde ik de auto om in een keer of 6. De koppelingsplaten waren inmiddels aardig aan het stinken van het harde werk, maar de voorkant van de auto stond de goede kant weer op. Voor een deel moesten we dezelfde weg terugrijden en dan bij een splitsing rechtsaf. Die reden we dus voorbij en na een aantal kilometers kwamen we tot de conclusie dat we verkeerd zaten. We reden terug en zagen toen waarom we de afslag hadden gemist: Het bord stond er alleen zichtbaar vanaf de verkeerde kant, bovendien was het van het statief afgeknapt en stond het verscholen tussen het hoge gras. Maar goed, we waren weer op de goede weg. Dit hoorde nu eenmaal een paar keer per jaar bij de "avonturen van Netje en Bertje". Soms spannend, soms ergerlijk, maar eigenlijk altijd met goede afloop. Na een lunch in Platania reden we verder naar het zuid-oosten. Uiteindelijk kwamen we door de buitenwijken van Kalamata, om zo verder af te dalen via Petalidi, Kalamaki en Agios Andreas. In Koroni aangekomen was het even zoeken. We reden door de smalle straatjes en kwamen tot de conclusie dat we eerder hadden moeten afslaan. Maar dat kwam goed. Na een paar cirkeltjes hadden we ons verblijf gevonden: een prachtig klein huisje met een groot terras en uitzicht op Koroni, aan de voet van de oude kasteelruïne. We waren helemaal tevreden. 14 mei: kilometerstand thuis: 161004 1 juni: kilometerstand Koroni: 165227 We hadden 4223 kilometer gereden!

HEENREIS   //   IN KORONI   //   TERUGREIS