* * * DE TERUGREIS * * *

zaterdag 6 juli 2024 - Van Koroni naar Livadiá De wekker maakte om 8 uur een einde aan onze nachtrust. En dat was maar goed ook, want we hadden een flinke reis voor de boeg. We ontbeten een beetje eenvoudig met restjes die nog over waren. Alles wat nog eetbaar was, namen we mee in de koeltas, vergezeld van een aantal waterflesjes die we de vorige avond in het vriesvak hadden gelegd. Om 10 uur waren we klaar om te vertrekken. Het huisje was netjes opgeruimd en al onze spullen zaten weer in de auto. We reden de voor ons bekende weg naar Kalamata en volgden daarna de borden naar de snelweg naar Tripoli. Tripoli ligt precies midden op de Peloponnesos. We waren er al een keer geweest, maar nu zouden we de stad slechts van een afstand bekijken. Daarna reden we in de richting van Korinthos, de bekende plek waar men het kanaal van Korinthe heeft gegraven. Het kanaal is ruim 6 kilometer lang en ongeveer 8 meter diep. We konden in het voorbijgaan nog net een glimp opvangen van het bijzondere kanaal. Dat was niet zo erg, want tijdens onze vakantie in Nafplion hebben we uitgebreid foto's kunnen maken. Bijgaande foto is dan ook uit 2020.

We hadden nu de Peloponnesos verlaten en waren het vasteland van Griekenland opgereden. We reden eerst richting Athene, zagen het eiland Salamina liggen en de uitlopers van de haven van Pireas, het grote havengebied ten westen van Athene. Een eindje vóór Elfsina sloegen we af naar het noord-westen, naar het binnenland, via Erithrés kwamen we in Thebe.

Thebe, Thiva in het Grieks, is bekend uit de oude Griekse geschiedenis vanwege de oorlog tussen Sparta en Thebe, rond 379 voor Chr. In die tijd waren beide steden onafhankelijke staatjes, die elkaar bestreden. Epaminondas, de grote held van weleer, die Thebe bevrijdde van de Spartanen, staat als standbeeld in de stad.

Verder is Thebe een gewone stad, zonder toeristen, zonder opschmuck, maar wel met een leuk treinstation. Wat ook nog bijzonder is, is dat het centrum van Thebe op een hoge heuvel ligt. Vanuit het centrum loop je dus altijd naar beneden naar andere wijken. Na een rondrit en een wandeling door de stad reden we verder naar het westen en via Mavromati en Koronia kwamen we aan in Livadia. Livadia ligt precies tussen Thebe en Amfissa. In de laatste plaats hebben we voor morgen een overnachting geboekt. Om precies 6 uur namen we de intrek in onze verblijfplaats voor de komende avond en nacht. We hebben een goede reis gehad en vooral genoten van de rit van de westkant van Athene naar het westen.

zondag 7 juli 2024 - Vanaf Livadiá een bezoek aan Delphi en reis naar Amfissa Vandaag hoefden we niet ver te rijden. Vanuit Livadia, waar we de nacht hadden doorgebracht, was het niet ver naar Delphi, onze bestemming voor vandaag. We reden naar het westen en niet ver voor Delphi, kwamen we door Arachova. De enorme hoogte daar, en het diepe dal vormden een schitterend uitzicht. Arachova zelf is een heel gezellige, levendige plaats, voor een groot deel gericht op de wintersport. Je kon er skilessen nemen en bontmutsen kopen. Nou die hadden we niet nodig, want de temperatuur was nog steeds dik over de dertig. Maar ook voor in de zomer is Arachova een interessante en gezellige plaats om te bezoeken. Wij reden er langzaam doorheen en naderden toen Delpi. De beroemde archeologische plek ligt een eindje vóór de nieuwe stad Delphi. De weg loopt midden door de beide archeologische plekken en loopt daarna verder naar het nieuwe deel.

Het was er nog niet overdreven druk en daarom konden we de auto langs de weg parkeren, niet ver van de ingang van het archeologische park. We liepen eerst naar boven, waar zich ondermeer het theater en het stadion bevindt. Het was een hele klimpartij om boven te komen, maar het was een prachtige ervaring om alle bijzondere oudheden te zien.

Sommige bouwwerken zijn al gebouwd in 1200 v. Chr. Het beroemde orakel van Delphi, betrof de priesteres Pythia, die van de goed Apollo allerlei zaken kon doorgeven aan de mensen die haar bezochten. Pythia zelf was vandaag niet thuis, maar de prachtige overblijfselen van de tempel, zijn nog steeds intact. We hebben een lange wandeling gemaakt en menig zweetdruppeltje gelaten, maar het was zeer zeker de moeite waard.

Nadat we ook het museum en de winkel hadden bezocht, was het tijd om verder te rijden naar Amfissa, daar was onze volgende slaapplek. Omdat we nog een beetje vroeg waren voor onze afspraak voor het inchecken reden we eerst nog wat rond door Amfissa en reden helemaal naar boven naar het Kastro. Dat was op zich niet zo bijzonder, omdat er niet veel meer te zien was dan een aantal muren, maar het uitzicht op de stad is daar erg mooi. Nadat we onze intrek hadden genomen in de gereserveerde kamer, zijn we in de stad iets gaan eten. Tijdens het eten werd onze aandacht opgeëist door een vrouw met haar dochter. zij was duidelijk aan het bedelen. Ze maakte een babbeltje met ons en vroeg daarna om een sigaret. Een poosje later liet ze merken dat ze honger had. Het toeval wilde dat onze portie eten meer was dan we hadden verwacht en meer dan we op konden. We lieten de serveerster een "doggy-bag" brengen om het overschot mee te kunnen nemen. Dat laatste deden we dus niet. We wenkten de vrouw en boden haar de doos met eten aan. Dankbaar ging ze er vandoor met het ruime overschot van onze tafel. Niet lang daarna vertokken we om een slaapje te gaan doen.

maandag 8 juli 2024 - reis van Amfissa naar Kastoriá Na onze welverdiende nachtrust stonden we die ochtend om 8 uur op. We dronken koffie en aten een eenvoudig ontbijtje. Daarna gingen we weer op pad. We reden vanaf Amfissa naar het noorden, naar Lamía. De route door het indrukwekkende berglandschap is hier prachtig. Een eindje voor Lamía zagen we rechts de afslag naar de historische stad Thermopýles, in west-Europa beter bekend onder de naam Thermopilae. De stad is bekend vanwege een aantal veldslagen, een paar honderd jaar v. Chr. Echter is er in 1941 ook nog een grote slag geleverd tegen de Duitse bezetters.

Een poosje na de afslag reden we Lamia binnen. We reden direct naar het centrum, parkeerden de auto en zochten een terrasje op voor een frappé. Na deze aangename rustpauze haalden we de auto weer op en reden we verder via Karditsa en Trikala naar Kalambaka. De weg van Lamia naar Kalambaka was een beetje saai. De wegen zijn recht en gaan voornamelijk door een groot stuk vlak land. Kalambaka kenden we nog van vorig jaar, toen hadden we hier een overnachting om de volgende dag het beroemde gebied Metéora te bekijken. In dit gebied staat een flink aantal kloosters, gebouwd op de steile rotsen. Nu genoten we van de uitzichten die we hadden vanaf de hoofdwegen. Zelfs toen we daar boodschappen deden bij de Lidl was het uitzicht fabuleus. Tussen de bedrijven door scoorden we nog een putdeksel van Kalambaka!

Vanaf Kalambaka reden we verder via de oude weg naar Grevená. Een eindje voor Grevená namen we de snelweg tot een eindje voor Kastoria. Hier hadden we onze overnachting geboekt in het Keletron hotel. We hadden het vrij snel gevonden en namen onze intrek in de eenvoudige kamer. We konden nu lekker uitrusten van de enerverende doch zeer interressante reis.

dinsdag 9 juli 2024 - reis van Kastoriá via Korcë (Albanië) naar Pestani (Noord-Macedonië) We hadden overnacht in een hotel en daarbij was ook het ontbijt inbegrepen. We hebben op ons gemak eerst genoten van alles wat ons werd aangeboden en hebben toen onze spullen weer ingepakt en zijn op weg gegaan. We reden eerst nog een eindje links om het meer van Kastoria en toen terug. Daar namen we de afslag naar Florina in het noorden. Na een tijdje stond er een bordje met daarop aangegeven "Albanië". We namen deze afslag omdat we naar de Albanese stad Korcë wilden. Er is daar een soort markt, de Pasari (bazar), daar wilden we rondkijken en daarna ergens gaan lunchen. Het weggetje naar Albanië was erg smal, maar ook erg mooi. Ondertussen kregen we twijfels of dit wel de juiste weg was die we moesten rijden. Ondertussen stegen we flink en maakten we nog een stop om het mooie uitzicht op het meer van Kastoriá nog een keer te bekijken. Toen we eenmaal over de bergpas heen waren, verdween het meer achter de bergen. Na een tijdje gingen we over een bruggetje en kwamen we op een grotere weg. Deze moesten we nog een tijdje volgen en toen kwam er een grotere afslag naar Albanië. Alles kwam dus goed. Bij de grens duurde het niet te lang en daarna konden we doorrijden in Albanië. Via Bilisth, Miras en Dardhë volgden we de aangegeven weg naar Korcë. Na Miras werd de weg smal, maar we wisten zeker dat we de goede weg hadden. Toen kwamen we in Arres, een heel klein armoedig dorpje. De helft van de kleine huisjes stond leeg en de rest was met golfplaten aan elkaar getimmerd. De weg werd ook erg slecht en toen sloeg toch de twijfel toe. Gelukkig zagen we twee jonge mannen lopen die daar aan het werk waren. We vroegen of dit de doorgaande weg naar Korcë was en zij bevestigden dit. We reden door en het asfalt werd steeds slechter, tot het geheel ophield. Een gruispad met twee bandensporen lag voor ons, maar omkeren was toen geen optie meer. We hadden al zo ver gereden; dit pad zou vanzelf wel weer ergens uitkomen. Ondertussen klommen we steeds hoger, moesten regelmatig terugschakelen naar de eerste versnelling, omdat we anders niet tegen de berg op konden komen. Af en toe hadden we een doorkijkje naar het diepe dal, ver onder ons. Jaja, Netje en Bertje waren weer op avontuur! Gelukkig kwamen we bij een splitsing waar we konden kiezen tussen Nicolicë en Korcë. Vanaf hier hadden we weer asfalt, nou ja, het weggetje zou in Nederland nog niet als fietspad kunnen dienen, zo smal. Af en toe was er een verbreding van een paar meter gemaakt om eventuele tegenliggers voorbij te kunnen laten gaan, maar wonderwel waren we die niet tegengekomen. Na enkele kilometers moesten we afslaan en werd de weg breder. Niet lang daarna reden we Korcë binnen. Toen we de auto parkeerden, kwam er meteen een parkeerwachter naar ons toe, die ons vroeg hoe lang we wilden parkeren. We spraken af tot een uur of 3 en betaalden 4 euro. Korcë is een leuke plek om een te bezoeken. De sfeer is heel anders dan in de dorpen in Griekenland, maar de mensen zijn erg vriendelijk. We vroegen de weg naar de bazaar en kwamen vrij snel op de plek van bestemming. De echte bazaar bleek een modern overdekt winkelcentrum te zijn en was niet zo interessant. Daar omheen was een aantal straten, waar mensen buiten hun koopwaar aanboden. Heel veel keukengerei werd er verkocht, slippers van Nike en Puma, maar ook bananen, noten en verse kruiden. Toen we het allemaal hadden gezien gingen we op het centrale plein lunchen. We werden heel vriendelijk bediend en aten een salade met ei en avocado en een plate met shishkebap en friet. Het was lekker en de sfeer was prima, al was het dan niet Grieks. Alhoewel, het stel naast ons bestelde een Arabische pita (pita is Grieks) met Kosovo-saus en ondertussen hoorden we de voor ons zeer bekende Griekse zanger Paskalis Terzis uit de speakers komen... Vanaf Korcë was het eerst een beetje zoeken, want er waren geen borden die ons de goede kant op stuurden. Maar uiteindelijk vonden we de richting naar Tirana. Bij Pogradec sloegen we af naar het meer van Ohrid. We volgden de oever, met het water aan de linkerkant. Zo moesten we vanzelf bij onze bestemming komen, want deze lag aan de oostkant van het meer. We verbaasden ons over het actieve strandleven vanaf de afslag in Pogradec. Het leek hier wel de riviera van Albanië. Het was erg druk op het strand. Erg zonnig was het trouwens niet meer, want de bewolking was in de loop van de middag aardig toegenomen, maar het was nog wel erg warm, een beetje plakkerig ook. Op een gegeven moment werd de weg wat breder en liep iets verder van het meer af. Daar passeerden we de grens en reden we Noord-Macedonië in. Nu was het gewoon een kwestie van de weg vervolgen, totdat we in Pestani waren. We hadden van onze overnachtingsplek de straat en een huisnummer gekregen en daarbij de gps-gegevens van een villa daar vlakbij. Maar omdat Anette's mobiel geen internet hadden buiten de EU-landen, hadden we daar niets aan. Mijn mobiel had wel internet maar omdat deze te oud was, deed de AirB&B app het niet. Dat gaan we voor een volgende keer wèl regelen want dat is toch erg handig. De normale gegevens, zoals straatnaam en nummer was vaak niet voldoende, omdat de straatnamen vaak niet stonden aangegeven en veel huizen hadden geen nummer. Nu moesten we in de buurt gaan vragen en met een paar hulpvaardige mensen vonden we onze plek. We werden hartelijk ontvangen en binnengelaten in een groot appartement...

woensdag 10 juli 2024 - reis van Pestani naar Ohrid en gezongen in Ohrid We werden die ochtend uitgezwaaid door de vrouw die ons gisteren had ontvangen. We kregen nog een handjevol muntblad mee, met de instructie hoe je daarvan thee kon zetten. De rit van vandaag was niet heel spannend en ook niet lang. We hadden in Ohrid een appartement geregeld en wilden daar ook gaan zingen. De weg naar Ohrid voerde langs het meer in noordelijke richting. Ook hier zagen we langs de weg veel mensen in groepjes langs het water zitten om te zonnen of te zwemmen. De bewolking van gisteren was geheel opgelost en het was weer zonnig en warm. We hoorden later dat deze temperaturen niet normaal waren rond het Ohrid-meer. Na een kort ritje reden we Ohrid binnen. Ik was er in 2004 één dag geweest met collega Karin Geelen, toen we meewerkten aan een project van Musicians Without Borders, om Roma-kinderen uit Skopje en muziekschoolkinderen uit Eindhoven samen te laten spelen. Eén dagje hadden we toen een uitstapje naar Ohrid en in mijn herinnering was de plaats niet zo groot. Nu verbaasden we ons over de omvang van de stad, met brede doorgangswegen en rotondes. Na enige verkenning reden we in de richting van het oude centrum en parkeerden daar de auto. Aan de dienstdoende parkeerwachter betaalden we voor ongeveer drie uur, pakten onze muziekspullen en liepen in de richting van het meer.

Na wat zoekwerk vonden we een bankje dat grotendeels in de schaduw lag en bovendien aan een looproute waar veel mensen langskwamen. We hebben de meeste van onze Balkan-liedjes gezongen, een paar Griekse en nog enkele andere. De reacties van voorbijgangers waren erg leuk. Er kwam zelfs een jonge vrouw naar ons toe, die een gesprek met ons begon. Zij studeerde zang en zong voornamelijk opera. Ze complimenteerde ons met ons tweestemmig zingen en vroeg ons van alles over wat we deden en gedaan hadden. Het was een erg leuk gesprek en uiteindelijk vroeg ze of ze iets op internet kon vinden over ons. Ze verliet ons met een briefje met ons internetadres.

Toen we uitgezongen waren liepen we naar het oude stadsdeel om koffie te drinken. We vroegen daar meteen om de wifi, zodat we de gegevens van ons verblijf voor de komende nacht konden opzoeken en de gegevens konden noteren. Via google-maps op mijn mobiel hadden we de straat en de locatie van het huisnummer vrij snel gevonden, maar het huisnummer zelf was nergens te vinden. We vroegen iemand in de straat of die wist waar het kon zijn, maar hij wist het ook niet precies. We wisten uit de informatie dat het tegenover de oude bioscoop moest zijn, maar die konden we niet vinden. De behulpzame man wees ons de oude bioscoop, een bouwval zonder ramen en deuren, van grijs vervallen beton, zonder enkele herkenningstekens. Niet zo gek, want het pand werd al meer dan 30 jaar niet meer gebruikt. Gelukkig kregen we hulp van een aardig stel toeristen dat daar vlakbij spraken. Hij wachtte geduldig tot zij klaar was en zij kon via de AirB&B app contact leggen met de eigenaar en mededelen dat wij op hem stonden te wachten. Toen kwam hij even later om ons binnen te laten. Het appartement was modern, schoon en knus. We knapten ons daar rustig op, nagenietend van onze zang-sessie in de stad. In de avond zijn we nog even de oude stad ingelopen om wat rond te kijken en wat te drinken. Daarmee sloten we deze gevarieërde dag af.

donderdag 11 juli 2024 - van Ohrid (Macedonië) naar Leskovac (Servië) Na ons ontbijt zat ons verblijf in Ohrid er op. Nadat we al ons hebben en houden weer hadden ingeladen reden we de stad uit en gingen op weg naar Skopje. Het was rond 10 uur en de temperatuur was aangenaam. Met open ramen reden we door het mooie landschap. Flinke bergen die soms dichtbij waren en op een ander moment weer wat verder weg. Daarachter was er een schitterend uitzicht op een hoge bergketen. Skopje lieten we deze keer liggen. We waren er vorig jaar geweest en hadden er zelfs in het centrum gezongen. Nu kozen we er voor om na Ohrid weer wat kilometers te maken. Ten noorden van Skopje, in de omgeving van Kumanovo, verdwenen de hoge bergen langzamerhand en maakte het landschap plaats voor een groen heuvelland. Dat was aangenaam om door te rijden, maar niet spectaculair. Vanaf Kumanovo reden we naar het noorden in de richting van Nish. De reis ging voorspoedig en zo ook het stijgen van de temperatuur. De buitenlucht die naar binnen blies had het effect van een oven, waarvan de deur open stond, maar ach, de zon scheen en we hadden geen last van koude voeten... We maakten regelmatig een stop om in de schaduw iets te eten en te drinken. Voor de grensovergang met Servië stonden we een tijdje in de rij en in de zon dus. Dat was wel even flink heet, maar daarna reden we weer. Alles liep op rolletjes. Tijdens één van onze stops zagen we een ooievaar met twee jongen op een nest zitten, hoog op een paal. Hij (of zij) hield zijn rechter vleugel als bescherming tegen de zon, boven zijn kroost. Het landschap onderweg was heuvelachtig en groen, niet echt bijzonder en verder naar het noorden werd het steeds platter. Toen we de afslag namen naar Leskovac, waren we eigenlijk nog te vroeg voor onze incheck. We hadden doorgegeven dat we waarschijnlijk tussen 6 en 8 zouden aankomen. Nu hadden we nog ruim een uur. We besloten om eerst eens met de auto door de stad te rijden om te kijken waar we terecht waren gekomen. Leskovac is een grote stad, met omvangrijke buitenwijken. Brede karakterloze straten, met af en toe een winkel of bedrijf. Een gezellig centrum met winkeltjes, karakteristieke straatjes en leuke pleintjes met een terrasje hebben we niet kunnen vinden. Eingenlijk vonden we de stad maar niks, maar dat was niet erg; we zouden toch maar één nachtje blijven en morgen verder rijden. We hadden een paar keer wat moeilijkheden hadden gehad in de communicatie met de verhuurder van een appartement, vanwege het feit dat Anette geen internet had in niet-EU landen en mijn mobiel te oud was voor een werkende upgrade van de AirB&B-app. Nu hadden we onze mobieltjes via hotspot gekoppeld, zodat Anette ook internet had. Zonder problemen hadden we de juiste locatie gevonden, maar op de boodschap die we stuurden, dat we waren aangekomen werd niet gereageerd. Het meisje uit de naastgelegen dierenwinkel kende de verhuurster en belde haar op met de mededeling dat wij er waren. Even later werden we ontvangen, echter niet heel erg hartelijk, maar met verbazing en enige ontreddering. De zus van de verhuurster sprak bijna geen Engels, kende alleen het woord sorry en wist uiteindelijk duidelijk te maken dat ze geen boeking hadden ontvangen omdat ze niet waren aangesloten bij AirB&B, maar bij Booking.com. Wij maakten duidelijk dat we via internet en AirB&B dit appartement hadden gevonden, gereserveerd en betaald. De zus kwam er even later ook bij en die leek het helemaal niet meer te snappen, maar na nog een paar keer sorry mochten we binnen. De temperatuur is vandaag verder opgelopen tot tegen de 40 en terwijl ik dit verslag schrijf (20.00 uur) zitten we binnen met de airco aan. Eerst even opfrissen en wat eten en daarna onze route voor morgen verder bekijken. De airco maakt het geluid van een helicopter die stationair staat te draaien, in afwachting van het moment dat hij op mag stijgen. Maar hij koelt gelukkig wel...

vrijdag 12 juli 2024 - reis van Leskovic naar Kladovo (Servië) We ontbeten die ochtend op het terrasje voor ons appartement. De temperatuur was aangenaam, nog niet te warm. Wel hadden we last van muggen. We waren eerder in Griekenland al lek gestoken door die beesten, maar hadden toen het wondermiddel bij de apotheek in Messini gehaald, en dat werkte nog steeds gelukkig. Na het ontbijt wilden we de spullen naar de auto brengen, maar het tuinhek zat op slot. We moesten eerst gaan vragen of ze ons "vrij" wilden laten. De vrouw die ons gisteren een beetje verbaasd had binnengelaten, onder het commentaar "sorry, sorry" had nog steeds dezelfde onwetende houding, alsof ze het allemaal heel vreemd vond. Maar ze opende het hek, wij bedankten en konden weg. We reden vanaf Leskovac eerst via een tweebaansweg naar het noorden en een kilometer of 12 vóór Nish draaiden we de snelweg op, waar we even later de afslag naar Sofia namen. Niet lang daarna kwam de afslag die weer naar het noorden leidt. Via het leuke dorp Surlig, Knjazevac en Zajecar kwamen we in Kladovo. Onderweg dronken we koffie in Minicevo. De route was aangenaam. We reden tussen de groene heuvels met grote stukken waar tuinbouw werd bedreven. Er werden opvallend veel zonnebloemen verbouwd. We hadden in Kladovo al snel ons appartement gevonden, de huisbaas, zoals afgesproken een bericht gestuurd wanneer we er ongeveer waren en toen we even stonden te wachten kwam hij ons halen en binnenleiden in het appartement.

Het appartement was supermooi, groot, modern en schoon. We keken er eerst een beetje rond en besloten toen om eerst een supermarkt op te zoeken. Na de boodschappen hadden we honger en hebben we het centrum opgezocht. Dat zag er best gezellig uit en even later streken we neer op één van de terrassen om lekker iets te eten. Daarna reden we naar ons nieuwe onderkomen voor een gezellige ontspannen avond. Op weg naar Kladovo liep de weg het laatste stuk parallel aan de rivier de Donau. De Donau vormt hier in het noorden de natuurlijke grens tussen Servië en Roemenië. Voordat we de supermarkt binnengingen liepen we even naar beneden naar de rivier. Er was op die plek een strand aan de Donau, waar de mensen volop genoten van het mooie weer.

zaterdag 13 juli 2024 - reis van Kladovo naar Belgrado We verlieten om 10.00 uur het mooie ruime appartement in Kladovo. Daarna reden we eerst naar het oude Kasteel dat stamt uit de Turkse tijd. We hebben alleen de buitenkant gezien, want we wilden eigenlijk geen tijd verliezen. We hadden nog een flinke reis voor de boeg. Vanaf Kladovo reden we naar het westen. De weg liep de hele tijd langs de Donau. Aan de overkant zag je de heuvels van Roemenië. Het eerste stuk van de reis was mooi, maar niet heel bijzonder. Maar langzamerhand zag je dat de bergen aan de Roemeense kant steeds hoger er rotsachtiger werden. Niet lang daarna werden ook de bergen aan de linkerkant van de weg hoger. Dat betekende dat hier de Donau tussen twee bergketens door moet. Op verschillende plekken kon je duidelijk zien dat de rivier hier smaller is. De doorgang is hier veel minder breed. Er waren gelukkig veel parkeerplaatsen langs de weg en daar hebben we dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. Meerdere keren hebben we schitterde uitzichten gezien en veel foto's gemaakt. Op een gegeven moment staat er naar rechts een afslag Belgrado. We dachten aanvankelijk dat deze naar de snelweg zou leiden en dat wilden we nu juist niet. We lieten de afslag liggen en volgden de rivier. Deze was nog steeds aan onze rechterkant. Maar op een gegeven moment was hij weg. We reden het binnenland in en kwamen erachter dat we de laatste paar kilometers langs een uitloper van de Donau hadden gereden en toch de afslag Belgrado hadden moeten nemen. Maar toen we dat stukje terugreden en alsnog de afslag Belgrado namen, kwamen we weer langs de rivier. Heel bijzonder was om te zien hoe breed hij hier op verschillende plekken was. Op een picknickplaats, precies aan de rand van de Donau, lunchten we met het eten dat we nog in onze koeltas hadden.

Na verloop van tijd verlieten we de rivier en reden we verder het binnenland in. We volgden de aanduiding snelweg, omdat we nu Belgrado, onze eindbestemming wilden bereiken. Er werd druk aan de weg gewerkt en dat leverde de nodige files op. In de auto was het heet. Het was gisteren en vandaag 42 graden. Onze watervoorraad slonk zienderogen; je drinkt wat af op zo'n dag! Uiteindelijk reden we binnen in Beograd, ofwel Belgrado. We zagen van een afstand heel veel lage huizen liggen en gingen er vanuit dat dit de stad zou zijn, maar een kilometer verder kon je zien dat dit slechts een wijk van de stad is. Er verschenen hoge flats, dichte bebouwing en brede straten. Belgrado is echt een hele grote stad. Vroeger was het de hoofdstad van geheel Joegoslavië, maar sinds het uiteenvallen van het grote land, is het de hoofdstad van Servië.

Met behulp van Google-maps kwamen we al snel in de buurt van ons appartement, maar zaten net één of twee straten verwijderd van de straat waar we moesten zijn. Toen we een behulpzame voorbijganger vroegen, legde hij uit hoe je er moest komen. Maar nadat we zijn aanwijzingen hadden gevolgd, bleken we nog steeds in een verkeerde straat te zitten. Echter, de vrouw met wie we contact hadden over het te huren appartement stond ons op te wachten. De locatie bleek toch te kloppen, maar de straatnaam en het huisnummer waren gewijzigd en niet aangepast in AirB&B. We zochten een parkeerplek, nog gratis ook, en liepen toen naar de straat waar we moesten zijn, net om de hoek. We werden vriendelijk ontvangen door de verhuurster. Zij verontschuldigde zich voor de verwarring omtrent de straatnaam wijziging en liet ons binnen in de kleine, maar knusse studio. Ze had de airco al van tevoren aangezet, dus kwamen we binnen in een lekker koele ruimte. In Nederland zeggen we vaak: "doe de buitendeur eens dicht, alle warmte gaat eruit!" Hier is het precies andersom: "deur dicht, want alle warmte komt binnen!". We namen eerst op ons gemak een drankje op het balkon en pakten toen alles uit. Daarna even lekker bijkomen, opfrissen en toen naar het centrum van Belgrado. We liepen naar het centrum, een wandeling van een klein half uur. Het centrum van de stad is gezellig, het was er druk en de terrasjes op diverse pleinen en in de straten zaten vol. We hebben heerlijk gegeten bij een Srilankees restaurant en liepen daarna nog een rondje door straten die we nog niet hadden gezien. Het was echt leuk om Belgrado op deze manier te zien. Toen we uitgekeken waren namen we een taxi terug naar huis. Ik had een foto gemaakt van het straatnaambordje van de straat waar we verbleven en die lieten we aan de chauffeur zien. Zo kwamen we zonder zoekwerk gemakkelijk en snel thuis.

zondag 14 juli 2024 - reis van Belgrado (Servië) naar Héviz (Hongarije) Vandaag was het weer een echte reisdag. We moesten langzamderhand weer terug naar Nederland. We hadden gisteren bij het eten een plan gemaakt hoe we zouden rijden en die tocht begon vandaag. Het kostte enige moeite om in het drukke Belgrado de juiste oprit naar de snelweg te vinden, maar eenmaal op weg ging alles goed. We reden het eerste stuk van Belgrado naar Novi Sad over de snelweg. Later kwam er een stuk tweebaansweg en in Pécs maakten we een stop bij de Lidl. De route door het noorden van Servië was een beetje saai; lange rechte wegen door eindeloze vlakten met mais, zonnebloemen en andere akkerbouw. Bij de grens met Hongarije hebben we ongeveer een uur gestaan. Er werd streng gecontroleerd op het vervoeren van alcohol en sigaretten. Het was vandaag ook weer rond de 40 graden, dus heet om in de auto zolang te wachten. Onze watervoorraad verminderde dan ook in snel tempo. Maar eindelijk reden we weer. Het landschap in Hongarije was niet veel anders dan in het noorden van Servië. Mais, mais, mais, zonnebloemen, mais... Af en toe een heuveltje en een beetje glooing, maar vooral veel rechte wegen, alsof ze met een lineaal op de landkaart waren gezet. Maar het wegdak was niet zo glad en recht. Heel veel hobbels, kuilen en ingelegde stukken. Uiteindelijk kwamen we na een rit die toch meer tijd in beslag had genomen dan we hadden gedacht, in Héviz, ten noord-westen van het Balatonmeer. We konden direct in onze studio terecht want in de app van "booking.com" hadden ze ons gezegd dat de sleutel in de deur zat van appartement 1. We konden ons nu lekker opfrissen, want dat was wel nodig na zo'n hete rit.... Toen we die avond lekker op ons balkonnetje zaten, stopte er een auto. Een wat oudere man en vrouw stapten uit met hun volwassen dochter. Zij kwam de oprit oplopen en vroeg ons of de eigenaar ook aanwezig was, want ze hadden geboekt bij "boeking.com", maar omdat ze uit Oekraïne kwamen werkte de app hier niet en wisten ze niet in welk appartement ze moesten zijn. Anette beloofde om in onze eigen app een bericht te sturen, dat er nieuwe gasten waren gekomen, die niet wisten waar ze naar binnen moesten. Maar het was al laat op de avond en er kwam geen bericht terug. We vonden het vervelend dat ze zich nu niet konden installeren en ik liep naar de jonge vrouw toe en zei dat ze het beste kon kijken in welke deur er een sleutel aan de buitenkant zat. Ik liep mee om te kijken en in de deur van nummer 2 zat een sleutel. Zij vond het een beetje eng om zo maar naar binnen te gaan, maar er was niemand en ik verzekerde haar dat het bij ons ook zo was gegaan. Ik deed binnen het licht aan en zei dat het in orde was; dat ze gerust konden uitpakken en hun plek konden innemen en wenste haar een goede nacht. Het was al zo laat op de avond; nu kon er onmogelijk nog iemand komen die het appartement zou kunnen opeisen.... Een uurtje later zaten we weer een keer op ons balkonnetje, we hoorden de Oekraïnse buurman inmiddels door de muur heen snurken, en wat gebeurt er? Er stopt weer een auto, met een soortgelijk gezelschap; man, vrouw en dochter. De man zei: "Dobre veche" en begon verder in het Servisch te praten. Even later kwam de dochter erbij en ging het gesprek in het Engels verder. De dochter zei dat ze bij booking.com een appartement hadden geboekt en vroeg hoe het nu verder moest. Ik legde uit dat wanneer ze had geboekt, er een kamer beschikbaar zou moeten zijn en dat ze moest kijken op welke deur er een sleutel aan de buitenkant zat, dan kon ze die kamer gebruiken. Ze ging op zoek en kwam even later terug met de uitleg dat ze kamer 2 hadden geboekt, maar dat die op slot zat. Ooeps!!!, logisch want daar had ik de Oekraïners naar verwezen. Mijn commentaar was dat ze dan even verder moest kijken en dat er vast nog een andere kamer was waar de sleutel in het slot zat. Na korte tijd kwam ze terug en zei ze dat kamer 7 nog vrij was. Ik was opgelucht en beaamde dat ze daar dan wel naar binnen konden. Toen sprak ze mij aan alsof ik de eigenaar was en zei dat ik morgen wel even de parkeerplaats vrij moest maken, want ze konden hun auto daar niet kwijt en nu moesten ze hem boven aan de weg laten staan. Ik antwoordde dat hij daar best wel even kon staan en bedacht dat wij morgen vóór 10 uur weg zouden zijn, dan was er automatisch een plaatsje vrij...

maandag 15 juli 2024 - reis van Héviz (Hongarije) naar Graz (Oostenrijk) We waren die ochtend rond half tien weg. De Oekraïners en de Servische familie hebben we niet meer gezien. We namen aan dat ze allemaal lekker hadden geslapen. Wij wel in ieder geval. Misschien gingen ze nog ruilen van kamers, maar dat zullen we nooit te weten komen. Wij gingen op weg naar het Balatonmeer. Het naastgelegen plaatsje Keszthely ligt aan het meer. Daar reden we het eerst naar toe en bewonderden daar een mooi kasteel. Daarna reden we zig-zag via allerlei kleine weggetjes, op aanwijzing van onze Google-Miep naar Tihany, op het schiereiland. Af en toe had je een mooi uitzicht op het meer. We zijn ook op twee plekken geweest waar ruimte was om te zwemmen en te zonnen. Je moest dan echter op het gras liggen en vanaf de graskant het water instappen. Daarvoor wilden we nu geen tijd uittrekken, bovendien vonden we het op die plekken veel te druk en ook niet zo fijn. We reden verder. Het gebied rond het meer is bijzonder mooi. Het is heuvelachtig en daardoor heb je op meerdere plekken prachtige vergezichten.

Toen we verder noordwaarts reden werd het allemaal weer wat platter. Via Tapolca, Sümeg en Jánoshaza reden we in de richting van het Oostenrijkse Graz en vlak voor Heiligenkreuz im Lafnitztal passeerden we de Oostenrijkse grens. Het eerste stukje, door een aantal tunnels ging snel, maar een kilometer of 25 vóór Graz moesten drie banen van de snelweg samenvoegen tot twee, bovendien was er een ongeluk gebeurd en moest de ambulance er door. Alles bij elkaar leidde tot een flinke file die stilstond en soms stapvoets een beetje opschoot. Maar uiteindelijk kwamen we aan in Graz. Tijdens de rit had Anette een appartement geboekt in een buitenwijk van Graz. Toen we aankwamen waren ze net klaar met stofzuigen, maar we konden binnen. Het was lekker ruim en heerlijk om een lange avond lekker "thuis" te vertoeven...

dinsdag 16 juli 2024 - reis van Graz (Oostenrijk) naar Nürnberg (Duitsland) Vandaag hoefden we niet zo vroeg uit te checken en deden we het 's-morgens rustig aan. Om 10.30 vertrokken we en reden we vlot naar de oprit van de snelweg. We reden in de richting van Linz en konden goed doorrijden. In het eerste stuk konden we genieten van de mooie uitzichten op de hoge bergen. Er was er zelfs één waar nog sneeuw op de top lag. Na een aantal kilometers kwamen er tunnels. Velen waren enkele kilomters lang of slechts een paar honderd meter, maar er waren er ook drie die zo'n 8 tot 10 kilometer lang waren en dat verveelt een beetje. Je hebt dan het gevoel dat je de mooiste uitzichten misloopt, maar het is natuurlijk een snelle manier van reizen door het land en dat is een groot voordeel wanneer je grote afstanden moet afleggen. Maar wanneer je een hekel hebt aan tunnels, kun je deze route beter niet nemen. We hadden in het noorden van Servië met veel plezier de route gereden langs de Donau. Tijdens onze rit van vandaag kruiste onze route een paar keer de loop van de Donau. De rivier begint in het Zwarte Woud, in Zuid-Duitsland en stroomt van daar naar het oosten. Er liggen veel belangrijke plaatsen aan de Donau, ondermeer: Regensburg, Linz, Wenen, Bratislava, Boedapest, Novi Sad, Belgrado, Vidin, Ruse en Galati. Uiteindelijk mondt hij na meer dan 2800 kilometer uit in de Zwarte Zee. Een aantal kilometers voor Linz hielden we de richting aan van Passau en Regensburg. Ondertussen was Anette bezig om een locatie te vinden die we geschikt vonden voor de komende nacht. Ondertussen passeerden we ook Regensburg en hadden we een hotel gevonden in Nürnberg. De rit was zonder problemen verlopen en op een paar files na, die niet veel tijd in beslag namen, arriveerden we bij het hotel in een buitenwijk van Nürnberg. De kamer was simpel, maar had een bed, een koelkast, een TV met hdmi en een balkonnetje. Dat was eigenlijk alles wat we nodig hadden. Volgens onze planning zou dit de laatste avond en nacht worden dat we onderweg waren. Morgen wilden we proberen in de avond thuis te komen...

woensdag 17 juli 2024 - reis van Nürnberg naar Eindhoven We hadden goed geslapen in onze eenvoudige hotelkamer in Neurenberg. Nu kwam de laatste rit. Rond half tien vervolgden we onze reis. Het ging nu niet meer om het bekijken van leuke dingen, maar om kilometers maken. Echter wel met de vereiste ontspanning en met de nodige stops. Zo reden we vanaf Nürnberg in een vrij rechte lijn via Würzburg, Frankfurt am Main, Keulen, Mönchen Gladbach en Venlo naar Eindhoven. Onze vakantie zat erop. We hadden het super gehad. Geen tegenslagen of ongelukken en daar waren we erg blij mee. We hadden zelfs alweer plannen voor volgend jaar.... De kilometerstand van de auto, bij vertrek uit Koroni was 167215, bij aankomst thuis was dat 171131. Dat betekent dat we op de terugreis 3916 kilometer hadden gereden. In totaal hebben we 10.127 kilometer gereden...

HEENREIS   //   IN KORONI   //   TERUGREIS