Onze heenreis kun je van dag tot dag volgen. Je kunt naar beneden scrollen tot en met de laatste dag. Via het route-kaartje zie je de route tot nu toe en via het stop-kaartje ga je direct naar het verslag van de laatst gemaakte rit. donderdag 30 april 2026 - Van Eindhoven naar Kaiserslautern 
 Op donderdagochtend ging de wekker om 7.00 uur. We hadden de vorige avond bijna alles wat we wilden meenemen in de gang klaargezet en al een aantal dingen in de auto gepakt. Na een rustig ontbijtje maakten we ons klaar voor vertrek. We noteerden de kilometerstand (197099) en tegen 10 uur reden we de straat uit. Onze route liep dit jaar anders dan de vorige jaren. Toen verlieten we Nederland via de grensonvergang bij Venlo. Nu reden we naar Maastricht en verder naar Luik, Eupen, Malmedy, Prüm en Bitburg. We maakten een uitgebreide stop in Trier, een mooie oude stad. We reden naar het centrum en parkeerden de auto daar in een garage. Daarna gingen we voor een bak koffie en een sanitaire stop naar de oude markt. Ik liep bij het café naar binnen en vroeg de bardame om een cappuchino en een koffie. Als antwoord kreeg ik, dat ze dat niet hadden. Ze verkochten alleen bier. "Nou, doe dan maar twee bier", zei ik. De mensen aan de bar hadden het gehoord en moesten lachen. Al was het nog een beetje vroeg voor een biertje, het smaakte toch prima, op het terras in het zonnetje. Trier is een leuke gezellige stad met mooie gebouwen. We maakten enkele foto's en scoorden ons eerste putdeksel.  Na Trier reden we weer naar de snelweg en vervolgden we onze route. We reden eerst langs de Moezel en later langs de Saar. Er waren wegwerkzaamheden onderweg en ook aanrijdingen. Van dat laatste hadden wij geen last, maar de werkzaamheden zorgden wel voor een beetje vertraging. Maar erg was het niet. We reden via Konz naar Saarburg en verder richting Mettlach. Daar in de buurt maakten we een stop op langs de Saar te lopen. De rivier maakt daar een enorme lus, die plaatselijk wordt aangegeven met Saarschleife. We hadden eigenlijk gehoopt dat we de bocht van bovenaf konden bekijken, maar dat zat er helaas niet in. 
 Na de wandeling reden we verder naar Merzig en wilden we eigenlijk gewoon op de snelweg verder rijden, maar vanwege een obstructie in de route, leidde juffrouw Google ons een eindje om, ter hoogte van Völklingen. Maar even later zaten we weer op de snelweg. Via Saarbrücken reden we verder naar Kaiserslautern. Daar hadden we in een motel een kamer geboekt. Het was een soortgelijk motel als vorig jaar in Kufstein. Je reserveert de kamer, betaalt online, vult je naam en adres in en vervolgens krijg je een sms met een code, waarmee je de deur van je kamer kunt openen. Na een nachtje slapen pak je je spullen weer in en sluit de deur. Klaar is Kees. By the way. . . In Kaiserslautern bevindt zich de grootste nederzetting van Amerikanen, buiten de Verenigde Staten. Dat komt omdat in de buurt van de stad de militaire basis Ramstein ligt. Er zijn in de stad veel voorzieningen speciaal voor de Amerikanen. Het inchecken in het hotel ging soepel. We installeerden ons en hadden nog een lekkere lange avond voor de boeg. We zouden beginnen aan een Nederlandse serie via NPO, maar eerst lekker wat eten en verslag schrijven... |
|
vrijdag 1 mei 2026 - Van Kaiserslautern (Duitsland) naar Tachov (Tsjechië) We hadden lekker geslapen in ons appartement in Kaiserslautern en na ons ontbijtje met koffie, zaten we om kwart voor 10 weer in de auto. We hadden de route gisteravond globaal bekeken en we reden dan ook vlot de juiste richting op. Het was niet extreem druk op de weg en de plekken waar aan de weg werd gewerkt zorgden niet voor erg veel oponthoud. We reden naar het oosten, via Mannheim, Heidelberg en Heilbronn. Een eindje voorbij Heilbronn namen we de afslag naar Neuenstein. Een eindje voor de afslag stond de aanduiding van kasteel Neuenstein en dat leek ons een leuke plek om te gaan lunchen. Neuenstein bleek een leuk plaatsje te zijn en vlak bij het kasteel konden we de auto kwijt. Lekker in de zon, met het kasteel vlak voor ons, maakten we onze lunchstop. 
 We reden daarna nog een keer door het plaatsje en vervolgden toen onze route via Ansbach en Nürnberg. Ondertussen had Anette op internet gezien dat Amberg, de volgende plaats, best wel de moeite waard is. We besloten om de afslag te nemen en daar koffie te drinken. De auto parkeerden we dicht bij het historische centrum en keken eerst eens rustig rond. Daarna namen we plaats op een terrasje en bestelden koffie, nee geen bier, hier hadden ze gewoon een koffie en een cappuchino. Amberg bleek een mooie stad te zijn, prettig om door te lopen en te bekijken. Amberg ligt aan de route van Neurenberg naar Praag. De snelweg die beide steden met elkaar verbindt wordt in Duitsland de A6 genoemd. De naam "Via Carolina" wordt ook gebruikt en zie je regelmatig op borden langs de weg. De naam Carolina is een verbuiging van Karel IV, die het in de late middeleeuwen in deze regionen voor het zeggen had. De weg was indertijd erg belangrijk en werd naar Karel genoemd. 
 Het was nog maar een dik uur rijden naar Tachov. De stad is de hoofdstad van het district Tachov en ligt in het gebied met de naam Sudetenland. Tot en met de tweede wereldoorlog woonden hier veel Duitsers, maar deze zijn na de oorlog verdreven. Toen we Tachov binnenreden bekeken we eerst het plein. Net als in meerdere Tsjechische plaatsen, waren hier ook veel huizen met mooie pasteltinten. Nadat we ook nog een putdeksel hadden gevonden, reden we naar ons appartement. Het complex was een soort hotel. Bij de receptie checkten we in en begaven ons naar de eenvoudige kamer. Het was eerst weer tijd voor koffie, verslag en route en overnachting voor morgen uitzoeken. Daarna gingen we verder met de serie "Rust en Vreugd" op NPO. |
|
zaterdag 2 mei 2026 - Van Tachov (Tsjechië) naar Sierning (Oostenrijk) We vertrokken na ons ontbijt in zuidelijke richting. We reden heerlijk ontspannen door het mooie glooiende Tsjechische landschap; heuvels met groene weiden, soms gemengd met kleine gele bloemetjes en soms hele velden met knalgeel bloeiend koolzaad. Dan weer wat bosjes en soms een echt donker en dicht stuk bos. Het was erg mooi om dit afwisselende landschap te ervaren. Op meerdere plekken kon je de koolzaadbloesen heel sterk ruiken. Ons eerste doel was Horovsky Tyn, een stadje met een mooi plein en gekleurde huizen. Tijdens het uitstippelen van het eerste stuk van de route, had Anette het op internet gevonden. Vanaf Tachov reden we via Primda, Tremesjne en Belanad Radbouzo naar Horovsky Tyn. We parkeerden de auto voor slechts 1 euro nogwat en keken rond in het mooie plaatsje. Net als veel Tsjechische plaatsen, zag je hier ook de pittoreske straatjes met pastelkleurige huizen. De gevels waren prachtig uitgewerkt met versieringen en er was er geen één hetzelfde. Het plein, waar we waren begonnen aan onze wandeling was eigenlijk het mooist. Het was hier ook drukker dan op andere plekken en dat was logisch. We hadden er nog veel langer kunnen rondkijken, maar we moesten een beetje op de tijd letten. We hadden voor vandaag nog een flinke reis voor de boeg en wilden ook nog ergens uitgebreid koffie gaan drinken. 
 Na ons bezoek aan Horovsky Tyn reden we verder via Blizejev, Kanice, Kolovec, Dolany, Klatovy, Syrakonice en Strakonice naar Ceske Budejovice. Vorig jaar waren we op de heenweg ook in dit gebied geweest. We hadden overnacht in Vimperk en een bezoek gebracht aan Cesky Krumlov. Dat is een mooie stad. Toen we terugreden naar Vimperk reden we door het veel grotere Ceske Budejovice. We zijn daar toen niet gestopt, maar zagen wel dat ook dit een leuke stad was. Voor ons was dat reden genoeg om daar lekker een koffietje te gaan halen op het grote centrale plein. Beide steden liggen aan de rivier Moldau, in het Tsjechisch Vltava genoemd. 
 We hebben natuurlijk maar een klein stukje gezien van Ceske Budejovice, maar dat wat we hebben gezien sprak ons erg aan. Het was er ook best rustig. We genoten van onze koffie op het plein en namen daar ook de tijd voor. We maakten een paar mooie foto's en werden ook nog beloond met een van naam voorzien putdeksel. Daarna was het tijd om aan de laatste etappe van de reis te beginnen. We reden verder naar het zuiden via Mirkovice en Kaplice en een eindje voor Wullowitz passeerden we de Oostenrijkse grens en reden richting Linz. We kwamen door Apfoltern, Vierzehn en Freistadt. We passeerden Linz aan de oostkant en reden door Mauthausen, Enns en Steyr. Ondertussen waren we de Donau overgestoken en we eindigden onze rit in Sierning. We hadden hier een comfortabele keuken en Anette besloot en lekker te gaan kokkerellen. We hadden hiervoor speciaal boodschappen gedaan bij de Lidl, vanochtend. Die avond zaten we weer gezellig voor de buis, nou ja, voor het flatscreen moet je tegenwoordig zeggen. Of zit je dan achter het flatscreen. Geen idee eigenlijk. We keken gezellig onze serie af, daar gaat het om. |
|
zondag 3 mei 2026 - Van Sierning (Oostenrijk) naar Lasko (Slovenië) We hadden lekker geslapen en gebruikten ons ontbijt op ons gemak. We hadden vakantie tenslotte en dan moet je de dag rustig beginnen. We laadden al onze spullen weer in de auto er reden weg naar Bad Hall en daarna naar de A9, de snelweg naar Graz. De A9 heeft hele mooie stukken, maar helaas ook lange saaie tunnels. Dan zie je dus helemaal niks van de omgeving. Maar de andere kant is natuurlijk dat je lekker opschiet.  We namen het eerste stuk van de snelweg, maar bij het grote knooppunt bij Sankt Michael in Obersteirmark, sloegen we af naar het zuidwesten. We volgden de S36 naar Judenburg en daarna de B78 naar Wolfsberg. Onderweg maakten we meerdere keren een stop om wat te eten en even te bewegen. Op de foto zie je de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. Na Wolfsberg volgden we de borden naar de Sloveense grens.  Bij Dravograd gingen we de grens over. Dravograd ligt aan de rivier de Drava, net als Maribor, waar we vorig jaar waren geweest. In Oostenrijk noemen ze de rivier de Drau. Na Dravograd reden we verder zuidwaarts en kwamen via Velenje in Celje. Daar parkeerden we de auto en liepen we naar het centrum. Op een gezellig terras dronken we koffie.  Na onze aangename stop in Celje reden we door naar onze locatie in Lasko. We hadden bij de boeking gegevens gekregen over het binnenkomen in het appartement. Daarvoor had je een code nodig. Deze hadden we gekregen. Maar hoe je die precies moest gebruiken stond er niet duidelijk bij. Bovendien bleken er twee appartementen te zijn en wij hadden niet de informatie of we in 1 of 2 zaten. Maar na wat gepuzzel kwamen we toch binnen. Het appartement bleek gezellig en praktisch ingericht te zijn. Dat zou dus weer een gezellige avond worden. |
|
maandag 4 mei 2026 - Van Lasko (Slovenië) via Kroatië naar Banja Luka (Bosnië Herzegovina) We boften enorm met het weer, want het werd vandaag ook weer ruim 20 graden en er was volop zon. We reden het eerste stuk via een secundaire weg, door de mooie natuur. Af en toe reden we naast de rivier, dan weer was hij wat verder weg. Onze route ging via Veliko Sirje, Radece, Sremic, Krsko, Samobor, Petrovec en Petrinja. In Petrinja deden we boodschappen bij de Lidl. 
 In Hrvatska Ustanica parkeerden we de auto bij de grote fiets en dronken we koffie op een terrasje. Daarna reden we verder via Umetic naar Banja Luka. In Banja Luka was het even zoeken hoe we de auto konden parkeren. Daarvoor moesten we de eigenaar van het appartement bellen, want de info die we hadden gekregen was niet volledig. Maar alles kwam goed en het appartement was mooi. 
 We fristen ons lekker op en gingen de stad in om rond te kijken en om ergens een leuk restaurantje te zoeken om te eten. Banja Luka bleek een leuke stad te zijn. Er waren plekken genoeg om wat te eten en te drinken. We kozen uiteindelijk voor een Italiaans restaurant dat er gezellig uitzag. De risotto met zeevruchten was erg lekker en ook de witte wijn was prima. Hij leek een beetje op 19 crimes. Ondanks dat het al een beetje donker was geworden konden we nog een paar leuke foto's maken. Banja Luka mag wat ons betreft in het rijtje van de steden die de moeite waard zijn! |
|
dinsdag 5 mei 2026 - Van Banja Luka naar Sarajevo (Bosnië Herzegovina) We deden lekker rustig aan vanmorgen en sliepen zelfs een beetje uit. Na een relaxt ontbijt en twee koffie, sloten we de deuren netjes af en liepen we met onze spullen naar de parkeergarage, waar we een gratis plekje hadden gekregen. Onderweg daar naartoe kwamen we langs een monument uit de Balkanoorlog. De namen van de gestorven mensen stonden genoteerd op grote plakkaten. Deze waren gemonteerd op grote betonnen zuilen. We hebben ze globaal geteld en kwamen uit op een verbijsterend aantal. Het gevoel van de oorlog bleef deze dagen toch een beetje bij ons, juist omdat we door Bosnië reden en ook vanwege alle onrust die er nu in de wereld is. Gisteren was de dodenherdenking in Nederland. Wij hadden hier vandaag een andere dodenherdenking... Niet snel daarna reden we de stad uit. Een hele tijd reden we langs de rivier Vrbas. We kwamen langs Krupa na Vrbasu en Jajce. We herkenden Jajce en delen van de rit nog van vorig jaar. Toen waren we op de terugweg vanaf Mostar via Bugojno en Jajce naar Banja Luka gereden. De rit langs de rivier is prachtig. Soms waren de heuvels aan weerszijden van de rivier zo dichtbij en steil, dat er stukken uit de rotsen waren gehakt om de weg door te laten lopen. Hoge vrachtwagens moesten hier uitkijken om hun bovenbouw niet de beschadigen.  We reden nu niet de hele rit langs de rivier, maar sloegen af naar het oosten, tussen Jajce en Bugojno. In Travnik reden we het centrum in. Het viel hier voor het eerst op dat de omgeving Islamitisch is. Er liepen wat meer gesluierde vrouwen en je zag er ook meerder moskeeën. In het centrum waren er alleen parkeerautomaten waarin je munten moest gooien. Omdat we die niet hadden reden we iets meer buiten het centrum en maakten daar een koffiestop.  We hadden al meerdere keren een stop gemaakt onderweg, maar een break voor een koffie is toch wel erg lekker. Het was vandaag aardig bewolkt, maar de temperatuur was ongeveer 25 graden. Ideaal dus om te rijden en om buiten te zijn. Na Travnik reden we verder naar het oosten en voegden daar in op de snelweg van Slavonski Brod naar Sarajevo. Toen we enigzins bij de stad in de buurt kwamen zag je de besneeuwde bergen al van verre. Sarajevo ligt aan de voet van een flink bergmassief waar nog tot ver in het voorjaar sneeuw blijft liggen. We hadden het adres van onze gereserveerde locatie en lieten ons met juffrouw Google door de stad leiden. Na een kilometers lange rechte weg die dwars door de stad loopt, moesten we uiteindelijk afslaan naar een woonwijk en hadden de locatie snel gevonden. Een leuke jongedame kwam twee minuten na ons telefoontje de sleutels brengen. Ze stond ons heel vriendelijk te woord en overlaadde ons met tips. We kregen sleutels van het huis en van de poort naar buiten. We zaten echt midden in het centrum. De auto, die we eerst hadden gestald op een betaalde locatie, haalden we later op, want die kon op eigen terrein staan, vlak voor onze voordeur. Vanavond zouden we thuisblijven, maar morgen konden we zo de stad in lopen. We hadden de hele dag, want we hadden hier voor twee nachten geboekt. We waren super tevreden met deze keuze. |
|
woensdag 6 mei 2026 - De hele dag in Sarajevo We begonnen de dag met lekker rustig aan te doen; niet te vroeg opstaan en lekker ontbijten. Daarna gingen we op stap. We zaten echt midden in het centrum en konden alles gemakkelijk bereiken. De Miljacka rivier stroomt dwars door Sarajevo en vormt voor een groot deel het aanzien van de stad. Aan weerszijden van de rivier staan mooie oude gebouwen en iets verder van de rivier af zijn er talloze straten en straatjes met winkels, varieërend van grote moderne winkels tot kleine kneuterige winkeltjes waarin het bomvol ligt met souvenirs en heel veel van hetzelfde. 
Een opvallend onderwerp waarmee we werdern geconfronteerd, is de term "Roses of Sarajevo". Je kunt de term veelvuldig vinden op
internet en de genoemde rozen slaan op plaatsen in de stad, waar in de
oorlog bommen terecht zijn gekomen, die veel schade hebben veroorzaakt en natuurlijk ook veel slachtoffers hebben geëist. Op die plaatsen, waar grote gaten in de
grond zijn geslagen, is de schade in de bestrating hersteld en heeft men de plek gemarkeerd met rode verf, in een vorm die een beetje lijkt op een bloem.  We hebben tijdens onze wandeling ook nog een oud putdeksel gevonden en later ook een muurschildering. Die laatste liet onze gedachten ook meteen weer meevoeren naar de Balkanoorlog. De oude stenen brug op de foto is ook een onderwerp met een verhaal. De brug wordt de Latijnse brug genoemd, gebouwd in de 16e eeuw. In juni 1914 werden op deze brug de erfgenaam van de Oostenrijks-Hongaarse troon, Frans Ferdinand en zijn vrouw Sophie, vermoord door een Bosnische Serv. Dit leidde tot een reeks van heftige gebeurtenissen. Ten eerste brak de eerste wereldoorlog uit, maar ook kwam er een einde aan de overheersing van Oostenrijk en Hongarije in Besnië. Er werd daarna een multicultureel koninkrijk opgericht met de naam Joegoslavië, dat jaren lang heeft bestaan, tot aan de dood van Tito, die in Joegoslavië jarenlang de scepter zwaaide. 
 Zo, dat was geschiedenis genoeg voor vandaag. Naast alle ellende die er is gebeurd is Sarajevo een mooie stad, gezellig en aangenaam om te verblijven. We hebben een flinke wandeling gemaakt door de stad, veel foto's en filmshots gemaakt. Natuurlijk hebben we de wandeling regelmatig onderbroken voor een hapje en een drankje. Uiteindelijk zijn we geëindigd in "restaurant Sedef", een restaurant waar alleen maar Bosnische maaltijden werden geserveerd. Het diner van die dag vormde een smakelijk einde van onze avonturen in Sarajevo. Toen we thuiskwamen gingen we verder met onze serie "Oogappels", seizoen 7. Morgen zouden we de stad achter ons laten. |
|
donderdag 7 mei 2026 - Van Sarajevo (Bosnië) naar Nikšić (Montenegro) We vertrokken die ochtend om kwart voor elf. We hadden het erg naar onze zin gehad en gingen nu met veel plezier op weg naar Montenegro. Anette had daar in Nikšić een appartement gevonden voor een mooie prijs. We reden langs de lange weg de stad uit, prcies zoals we waren gekomen. Na een tijdje kwam de afslag naar het zuiden, die we moesten hebben. We volgden de borden die ons de goede kant op wezen. De weg leidde direct naar het zuiden, maar ongeveer 10 kilometer voorbij het dorp Trnovo, stonden er waarschuwingsborden dat de weg verderop was afgesloten. We moesten rechtsaf naar een omleidingsroute. We bleven even stilstaan om ons te beraden. Naast ons stopte een auto, die uit de richting kwam die wij zouden moeten gaan. Hij vertelde dat die weg alleen geschikt was voor auto's met grote wielen. De weg was zo slecht dat hij terug was gereden. We besloten om te draaien en een eind terug te rijden in de richting van Sarajevo. Dat rijden ging over deze weg niet zo snel, want het wegdek was ook hier al erg slecht. Harder dan 50 of 60 zat er niet in. We reden Trnovo weer voorbij en kwamen met behulp van de kaart en juffrouw Google, op de weg van Pendicici via Delijas en Ustikolina in Foca. Daar dronken we koffie. Het veel te smalle en slechte weggetje was hier afgelopen en nu konden we verder op een fatsoenlijke asfaltweg, met een dikke streep in het midden. Zo hoorde dat! Na de koffie kochten we even een paar kleinigheidjes voor onderweg om te eten en een flesje water. Al ons water was inmiddels op. Wij hadden 6 flessen van anderhalve liter voor reserve in de schuur staan en namen deze mee in de auto. Lekker handig voor onderweg, temeer omdat je niet overal het water uit de kraan kon drinken. Wanneer we weer in Eindhoven terug waren kochten we wel weer een nieuwe voorraad. Maar dat duurde nog heeeeel lang.  We konden nu lekker opschieten op de comfortabele asfaltweg; tenminste dat dachten we. Na een paar kilometer kwamen er wegversmallingen en waarschuwingsborden en moesten we onze snelheid weer reduceren tot 40 of 50 km per uur. Je moest hier ook erg oppassen voor tegenliggers die teveel midden op de weg bleven rijden en voor grote gaten in de weg. Maar goed, we kwamen vooruit en vanwege de vele auto's die ons tegemoet kwamen, wisten we in ieder geval zeker dat de weg niet was afgesloten.  Langzaam maar zeker naderden we de grens met Montenegro. We staken het riviertje over en dat betekende meteen dat we de douane passeerden. We stopten netjes bij het loket aan onze linkerkant, maar dat was dicht. Langzaam reed ik door, kijkend of er misschien nog iemand aan de andere kant te zien was. Ineens hoorde ik iemand schreeuwen achter ons. Een douanebeambte beduidde ons dat we terug moesten komen. Toen ik weer stopte bij het loketje, dat inmiddels open was, zei ik sorry tegen oom agent, "I did stop, but I saw nobody". "Jou have to open your eyes", was het antwoord. "My eyes are open", verbeterde ik en gaf onze papieren. Hij wilde daarna ook nog het kentekenbewijs van de auto bekijken. Ondertussen dacht ik iets lelijks, wat ik maar niet opschrijf. We kregen de papieren terug en konden verder. Bij de volgende stop, de douane van Montenegro, lieten we de identiteitspapieren nog een keer zien en konden toen verder.  De weg was ineens veel beter en leidde ons door een diepe kloof, met talloze tunnels. De meeste waren niet lang en zagen eruit zoals ze ruwweg uit de rotsen waren gehakt, zonder betonnen bepleistering. Ondertussen reden we nog steeds langs de rivier Piva en langs de Mratinje stuwdam. De route was hier geweldig mooi en maakte alles goed van het eerste slechte stuk. We maakten een aantal keren een stop voor een mooie foto. Zonder problemen kwamen we aan in Nikšić. Met behulp van Google kwamen we snel op de juiste locatie, tenminste dat dachten we. Na nog wat ge-app over en weer kwam het allemaal goed. Maar ook dit was weer zo"n geval van "leuk dat je een appartement aanbiedt, maar zorg dan voor een duidelijke beschrijving van de route en het gebouw!" Maar ach, de dame was vriendelijk en wij konden naar binnen in een mooi appartement. Lekker op ons gemak verslag schrijven, eten koken en serie kijken... |
 vrijdag 8 mei 2026 - Van Nikšić (Montenegro) naar Tale (Albanië) We hadden vandaag weer een flinke rijdag. Het aantal kilometers zou niet zoveel zijn, maar de hoofdwegen in deze omgeving zijn voor Nederlandse begrippen vaak binnendoorweggetjes. Leuk om te rijden, maar niet met veel tempo. Als je haast hebt moet je dat niet doen, maar ach, wij hadden vakantie. We reden een paar kilometer buiten Nikšić eerst naar de Szaar's brug. Een brug die nog steeds in gebruik is. Niet met veel opschmuck, maar wel mooi om te zien.  Daarna reden we verder naar het klooster, dat midden tussen Nikšić en het zuidelijker gelegen Danilovgrad ligt. De weg er naartoe was mooi, maar erg smal en ook nog eens slecht. En het was vrij druk op de weg, dus moest je voor iedere tegenligger voorzichtig naar de buitenkant van het wegdek, of anders het ravijn in. Kortom, het schoot niet zo erg op. Toen we eindelijk bij het klooster waren, moesten we nog tientallen trappen op om er te komen.  Maar toen we eenmaal buiten adem boven waren, konden we alles bekijken. Dat wil zeggen; het mooie bouwwerk aan de buitenkant. De binnenkant zat verscholen in de rotsen. Je mocht wel binnen, maar dat hoefde voor ons niet zo. We maakten een paar mooie foto's en verbaasden ons ondertussen hoe de geheel in het zwart gewikkelde nonnen, die toch eigenlijk voor de eenzaamheid en afzondering hadden gekozen, dagelijks met zoveel busladingen mensen konden dealen...  Er waren muurschilderingen gemaakt van religieuze taferelen, maar wanneer je beter keek, zag je dat het niet geschilderd was, maar een mozaïk van kleine steentjes! Wat een monnikenwerk, of misschien nonnenwerk? Toen we alles hadden gezien, liepen we de trappen af naar beneden. Dat ging heel wat gemakkelijker. We vervolgden onze route naar Danilovgrad en Podgoriza, de hoofdstad van Montenegro. Daarna staken we via een dijk het meer over, het Skadarsko Jezero, naar het zuid-westen. Aan de overkant nog verder naar het zuidwesten, naar de stad Bar. We herkenden de kerk met de gouden koepels nog van vorig jaar, toen waren we ook door Bar gekomen. Nu reden we verder naar Stari-Bar. Dat is de oude stad Bar. Het was regenachtig vandaag en daarom niet aantrekkelijk om lang buiten te lopen. Daarom hielden we het bij een korte wandeling en slechts een paar foto's.  We reden verder naar het oosten, via Krute naar Sukobin. Daar passeerden we de grens met Albanië. We stonden wel een tijdje in de rij, maar verder ging het goed. Niet veel later kwamen we langs de grote plaats Skodër. Het stuk weg dat we hier reden, deden we al voor de derde keer. Op een gegeven moment heb je hier een prachtig uitzicht op de rivier, met daarachter het kasteel, boven op de berg. We stonden nog even stil op die plek, overwegend of we een foto zouden maken. We besloten het niet te doen. 
 De linker foto is van de heenreis in 2024 en de rechter is van de terugreis in 2025. Eén van de bijzondere dingen van onze reizen is, dat je soms geniet van nieuwe wegen die je ontdekt en bewondert, maar anderzijds ook kunt genieten van de herkenning van dingen die je al eerder hebt gezien. Na Skodër reden we verder naar het zuiden, een eindje van de kust af. Via Lezhe kwamen we in Tale. Daar bogen we af, een beetje verder naar de kust. Het was een gebied waar langzamerhand wat werd gebouwd en ook het toerisme wat werd gefaciliteerd met behulp van overnachtingsmogelijkheden. Wij gingen naar een soort park met kleine houten huisjes. Omdat er een weg was afgesloten, was het even zoeken, maar om een uur of zeven waren we binnen en konden we ons installeren. |
|
zaterdag 9 mei 2026 - Van Tale (Albanië) naar Përmet (Albanië) We verlieten ons houten huisje in de "in aanbouw zijnde streek". Er zijn hier en daar een paar kleine supermarkten, winkeltjes en appartementencomplexen. Of in ons geval, een groep houten huisjes. Het was nog niet echt gezellig, maar het had wel toekomst. Op ons terrein waren ze zelfs begonnen om een zwembad aan te leggen. Maar we besloten niet te wachten tot het klaar was. We reden een eindje naar het zuiden en sloegen toen af naar de grote doorgaande weg en daarna verder zuidwaarts. We wilden dit eerste stuk een beetje opschieten en dat lukte aardig. Maar op een gegeven moment, ter hoogte van de hoofdstad Tirana, was er een stuk weg afgesloten. We werden in de richting van Durres geleid. Durres is een grote stad en ligt geheel aan de kust. We reden er dwars doorheen en dat ging langzaam. Maar het was ook erg leuk om nu wat van de stad te zien. Misschien komen we er nog wel eens terug.  Na Durres ging het weer vlot verder. Tijdens deze rit zou er iets bijzonders gebeuren. De kilometerteller van de auto zou namenlijk binnen korte tijd op 200.000 komen te staan. We keken af en toe en hielden de stand een beetje in de gaten. We wilden eigenlijk een foto maken, wanneer het zover was, maar konden dat natuurlijk niet verwezelijken op de snelweg. We hadden nog zo'n 15 kilometer te gaan en besloten daarom een afslag te nemen naar een dorp of iets anders, om zo op een plek te kunnen stoppen. We namen de eerste afslag die we zagen en dat was naar het archeologische park Apollonia, een eindje ten westen van Fier. 
 Op de borden die naar het park verwezen stond een mmoie afbeelding en daarom besloten we om bij het park te parkeren en naar binnen te gaan. Het was niet erg groot, maar er waren een paar erg mooie dingen te zien. Er was ook een museum en daar liepen we ook naar binnen. We hebben van diverse objecten foto's gemaakt en dronken daarna koffie bij een tentje op het terrein.  Op de terugweg naar de auto maakten we ook nog foto's en toen was het tijd om te vertrekken. Oh ja, we waren hier bij toeval binnengekomen omdat we op een secundaire weg wilden rijden wanneer "HET" gebeurde. We hadden van het park genoten, maar wanneer deze kilometertellertoestand zich niet had aangediend, waren we hier gewoon voorbij gereden. Een leuk toeval dus.  We reden weer in de richting van Fier om op de hoofdweg te komen, maakten nog een klein ommetje vanwege de km-stand en toen konden we op het juiste moment even stoppen voor de gedenkwaardige foto. Nou maar hopen dat de auto het nog een paar duizend kilometer volhoudt. In Tepelenë deden we een paar boodschappen bij een kleine supermarkt en aten we even iets eenvoudigs wat we bij ons hadden. Even lekker de benen strekken. We kenden Tepelenë nog van vorig jaar, toen hadden we er op de terugweg overnacht. De route naar Përmet was nieuw en schitterend mooi. De Vjosa rivier die we al zagen bij Tepelenë, liep met ons mee door het dal. De enorme bergen waren soms wat verder weg en soms erg dichtbij. Op de toppen van sommige lag nog sneeuw.  Af en toe staken we de rivier over en ook stopten we regelmatig voor het maken van een paar foto's. Het zou zonde zijn geweest om zomaar door te rijden. De Vjosa rivier ontspringt in het Pindosgebergte in Griekenland, een eindje ten noorden van Ioannina. Uiteindelijk slingert de rivier zich door Albanië om ten slotte in zee uit te monden tussen Fier en Vlorë.  Toen we arriveerden in Përmet, reden we eerst een beetje door de stad om te zien hoe het eruit zag. Het bleek een leuke plaats te zijn, met een mooi plein en gezellige straten. Misschien zouden we hier nog wel een keer rondwandelen. Maar nu eerst op weg naar ons appartement. Het inchecken ging vlot. We hadden instructies gekregen en hadden de codes voor twee sleutelkastjes. We konden lekker naar binnen en uitrusten van de reis. |
|
zondag 10 mei 2026 - Van Përmet (Albanië) naar Trikala (Griekenland) Na onze stop in Përmet, vervolgden we na het ontbijt onze reis door Albanië. De route liep verder langs de Vjosa rivier en het was een schitterende tocht. Op verschillende plekken zag je dat er veel aan rafting werd gedaan. We hebben ook meerdere keren bootjes zien varen op de snelstromende rivier.  Op onze weg naast de rivier, passeerden we na niet al te lange tijd, de grens met Griekenland. We hadden nog nooit zo'n rommelige passage gezien bij de douane. Overal pijlen, waarover je dan in tegengestelde richting moest rijden, allemaal hokjes met gesloten loketten en dan was er één toevallig net wél open. Slagbomen die dicht bleven, terwijl we net onze papieren hadden laten zien. Uiteindelijk werden we teruggeroepen omdat er nog een dame was die waarschijnlijk net even een plasje was wezen doen, toen wij langsreden. Ze had ons gemist en liep naar ons toe. Terwijl ik met de papieren uit de auto stapte en naar haar toeliep, "ontmoetten" we elkaar midden op de weg. Na het bekijken van de papieren wilde ze ook nog even in de kofferbak kijken. Daar was niks interessants te zien en toen mochten we verder.  We hadden het weer gehaald: Griekenland! We hadden nog wel wat kilometers te maken vandaag, maar verreweg het grootste deel zat erop. Ook na de grens bleven we nog langs de rivier rijden. De eerstvolgende grote plaats was Konista. De rit van Përmet naar Konitsa zal ons bijblijven, echt prachtig.  We wilden eigenlijk via Grevena naar Kalambaka rijden en lieten ons leiden door de borden. Ondertussen gebruikten we Google ook om één en ander te controleren. Maar na een minuut of 20 wist Google niet meer hoe het zat en borden kwamen we niet meer tegen. We reden het stuk terug naar Konitsa en besloten de weg via Ioannina te nemen. Deze stond duidelijk aangegeven.  We reden een stukje over de snelweg van Igoumenitsa naar Saloniki, de Egnatia genaamd. Bij Metsovo namen we de afrit en reden we via de oude weg verder naar het oosten en daarna de weg op naar Kalambaka. Toen we Kalambaka naderden werden we weer aangenaam verrast door de schitterende aanblik van de hoge puntrotsen, de rotsen die tesamen "Meteora" worden genoemd. Bovenop diverse rotsen waren kloosters gebouwd.  We kwamen langs "onze" Lidl, maar die was gesloten omdat het zondag was vandaag. We reden daar vandaan verder naar Trikala, waar we een appartement hadden gereserveerd. Wanneer je van Trikala naar Kalambaka rijdt, rij je de route in een half uur op een lange rechte weg met een paar keer stoplichten. Net buiten Trikala kun je de rotsen van Meteora al zien en dit karakteristieke beeld wordt steeds duidelijker en komt steeds dichterbij. Wij reden nu de omgekeerde weg en zagen de rotsen nog lang in de spiegel.  In Trikala hebben we een tijdje moetsen zoeken, voor we de juiste straat hadden gevonden. Toen we al dicht in de buurt waren vroegen we een vrouw naar de straat en zij wees ons de goede kant op. Het inchecken ging vlot en daarna knapten we ons een beetje op en liepen we naar het centrum, waar we het bij de gezellig restaurant vierden dat we de eerste avond in Griekenland door konden brengen. Na een heerlijke maaltijd liepen we terug naar ons grote appartement. |
