* * * VERBLIJF OP EVIA (IN MAKRICHORI) * * *

Ons verblijf kun je van dag tot dag volgen, eenvoudig door naar beneden te scrollen. Bijzonderheden over Evia, zoals de kaart, kun je bekijken via het menu hierboven. Wanneer je hier klikt ga je direct naar het laatst bijgewerkte dagverslag dinsdag 12 mei 2026 - Van Agios Konstantinos (Vasteland) naar Pefki (op Evia) We hadden het gisteravond na aankomst in Agios Konstantinos allemaal overwogen en eigenlijk was de beslissing eenvoudig. We zouden de boot van 13.00 uur nemen naar Evia. We reserveerden in Pefki een overnachting en klaar was Kees. Na het ontbijt pakten we alles in en reden we naar Arkitsa. Daar kochten we eerst kaartjes voor de boot, kregen instructies waar we de auto moesten parkeren en gingen toen lekker onder het genot van een kopje koffie zitten wachten op de boot. We konden de boot zien aankomen en toen deze de haven naderde, rekenden we de koffie af en gingen naar de auto. Om precies 1 uur vertrokken we naar de overkant en drie kwartier later reden we bij Aidipsos het eiland op. We maakten een mooie verkenningstocht door het noordelijke stuk van het eiland. Het was eigenlijk ook een fijn gevolg van onze overtocht op deze plaats, dat we nu de noordkant van het eiland konden zien. De afstanden waren best groot en snel rijden kon je hier meestal niet en waarschijnlijk zouden we tijdens ons verblijf in Makrichori niet meer naar dit noordelijke gebied rijden. We maakten een aangename rit door een mooi heuvellandschap. We reden van Aidipsos via Agiokambos, Orei, Kyparissi, Kokkinomilia, Kerasia, Pappades en Vasilika naar Psaropouli. We konden niet snel rijden, maar dat hoefde ook niet. Er waren diverse wegwerkzaamheden en dat maakte de rit ook wat trager. Er groeide erg veel brem op de heuvels en langs de wegen. Dat was prachtig om te zien. Wat echter wel opviel was dat er een paar jaar geleden een grote brand had gewoed op dit noordelijke stuk. Lage strukjes waren alweer volop groen, maar heel veel bomen waren stille en dode getuigen van de verwoestende brand. Bij het strand van Psaropouli maakten we een stop voor een paar foto's. We namen niet de tijd voor een volledige zwemstop, maar gingen wel even lekker met de voeten in het zeewater. Daarna reden we verder naar Pefki, waar we de nacht zouden doorbrengen. Het vinden van de juiste plek was weer even een zoekplaatje, maar zoals altijd kwam dat wel weer goed. De invulling van de avond stond voor ons al vast: de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival. woensdag 13 mei 2026 - Van Pefki naar Chalkida We hadden lekker geslapen, onze eerste nacht op Evia. We waren dan nog wel niet op onze eindbestemming, maar voelden toch wel dat we op het eiland zaten. We maakten ook vandaag nog een mooie rondrit, voordat we definitief naar Chalkida zouden gaan. We vertrokken nog voor elf uur uit ons appartement in Pefki en reden via het naastgelegen dorp naar Istaia. Pefki was niet zo bijzonder. In de zomer, wanneer het druk werd, zou het misschien wel gezellig worden. Nu was het een beetje een dooie boel. Maar Asmini, het dorp naast Pefki, zag er eigenlijk veel leuker uit. Het straalde gezelligheid uit en er zaten mensen op een terrasje. Onze eerste stop was in Istaia, we earen er gisteren doorgereden, op de heenweg. Nu gingen we er even naar de lidl. De lidl lag vlak bij zee, dat zou een leuke foto hebben opgeleverd, maar helaas kon je de zee net niet zien. Na de boodschappen reden we naar Orei. Het dorp ligt aan de kust en heeft een kleine boulevard. De route kun je zien op het kaartje. In Agiokambos sloegen we even af naar de kust. Hier vandaan vertrekken ook boten naar het vasteland, net als vanaf Aidipsos. Ondertussen genoten we van de groene heuvels die bezaaid waren met het felgeel van de volop bloeiende bremstruiken. Toen we verder reden kwamen we erachter dat het stuk weg dat wij hadden willen rijden, afgesloten was. Op verschillende plekken op het eiland werd aan de weg gewerkt en was er op veel plekken maar één rijstrook beschikbaar. Maar de weg in het zuiden, die oostwaarts loopt, was geheel afgesloten. We reden daarom terug naar Istaia en kozen daar een alternatieve weg. Ook daar was er vanalles aan de hand met wegwerkzaamheden. Maar een leuke bijkomstigheid was, dat we midden door het centrum kwamen. Istaia bleek leuker te zijn dan we eerst hadden gezien. Er was een heel gezellig centrum met veel terrasjes. En die zaten vol. Het weer was in Albanië een beetje matig geweest. Veel bewolking en soms zelfs een klein drupje regen. Maar sinds we de Griekse grens waren gepasseerd had onze Lieve Heer het gordijn speciaal voor ons opengetrokken. Het was stralend zonnig en overdag rond de 27 graden. Tijdens de rit over de noordkant van het eiland, had je af en toe uitzicht op het Parnassosgebergte op het vasteland ten zuiden van Evia. Op de bergen kon je de sneeuw nog zien liggen. Vanaf Istaia kwamen we langs Kamaria en Kyparissi. Toen we aan de zuidkant van het noordelijke deel aan de kust kwamen, maakten we een stop in Rovies. Hier staat een middeleeuwse toren, vlak naast het postkantoor. Langs de kust reden we verder naar Limni. Limni heeft een vrij lange boulevard en in het centrum ligt een mooi pleintje. In Limni dronken we koffie. Vanaf de boulevard kon je de besneeuwde Parnassos ook nog zien liggen. We moesten denken aan vorig jaar, toen we in Arachova, aan de voet van de Parnassos waren. Het was daar voornamelijk een wintersportgebied en in de winkeltjes werden volop dikke mutsen, handschoenen en warme sokken verkocht. Na de koffie vervolgden we onze weg en zetten koers naar het middendeel van het eiland. We hadden het noorden aaardig goed verkend, nu was het tijd voor het grote brede middendeel. We reden door Mantoudi en zagen dat er hier een afslag is naar de kust en de haven, vanwaar de boot vertrekt naar Skiathos en Skopelos. Na een lange slingerweg door de uitlopers van het Dirfysgebergte kwamen we aan de zuidkust van midden-Evia. Lange tijd had naast ons het riviertje gelopen, dat waarschijnlijk zijn oorsprong had in het Dirfysgebergte. Het was druk aan de kust en borden langs de weg waarschuwden je dat er op snelheid werd gecontroleerd. Hele stukken was 50 km/u de limiet. Ons appartement was vlak bij de oude brug, die Evia verbindt met het vasteland. We hadden het snel gevonden en namen er onze intrek. Na een beetje chillen en verslag schrijven gingen we de stad in om lekker te eten. Dichtbij de oude moskee vonden we een gezellig restaurant met de naam Tzami (=moskee) waar we heerlijk hebben gegeten. donderdag 14 mei 2026 - in Chalkida rondgekeken We sliepen lekker een beetje uit die ochtend. Na het ontbijt liepen we de stad in. De oudste brug was ons eerst doel. We waren er al even geweest gisteravond, maar nu bleven we wat langer kijken. Omdat Evia zo lang is en het water tussen het vasteland en het eiland vrij smal is, doet er zich in Chalkida bij de oude brug iets bijzonders voor. Wanneer je bij de brug staat, zie je het water in een soort cirkel stromen. Vlak bij de brug, waar het water op zijn smalst is, zie je dit het meest duidelijk. Je kijkt hier in feite naar de zee, maar omdat er zo'n lang eiland tussen zit, werkt het hier gewoon anders. Wanneer je op een ander tijdstip komt kijken zie je de stroming de andere kant op gaan. Erg boeiend om te zien. Na de brug liepen we verder de stad in. We keken wat rond en liepen een paar winkels in. Chalkida is geen toeristische stad, maar echt een stad voor de Grieken. In de winkels wordt kleding, schoenen en andere directe noodzakelijkheden verkocht. Souvenirwinkels zie je eigenlijk niet. Blikvangers in de stad zijn de grote kerk en de oude moskee. Veel oude monumentale gebouwen zijn er niet echt. We hadden de Avanton, de lange winkelstraat helemaal gehad en liepen via de boulevard terug. We hadden nu uitzicht op het kanaal tussen Evia en het vasteland. We zochten een gezellig restaurantje om te lunchen. Daarna liepen we langs de brug weer naar huis. Ondertussen maakten we nog een paar leuke foto's, ondermeer van het ijzeren kunstwerk dat is geïnspireerd op een oud Grieks beeld, dat in Olympia in het museum staat. Meer bijzonderheden over Chalkida kun je lezen onder "CHALKIDA" in het menu hierboven. Omdat we nu zo dicht bij huis waren gekomen, dronken we thuis koffie. Ondertussen overlegden we wat we verder zouden gaan doen. Omdat we nog een aantal punten hadden die we wilden doen en die nogal ver uit elkaar lagen, besloten we om de auto te nemen. Toen we gisteren in Chalkida voor het eerst de stad binnen reden, vanaf de noordkant, hadden we een mooie muurschildering gezien. Die wilden we eerst fotograferen. Maar omdat we niet meer precies wisten, waar het was, reden we een beetje naar de rand van de stad, naar het noorden. Opeens reden we onder een oud aquaduct door. Op internet hadden we hier niets over gelezen. Maar het feit stond recht voor onze neus. Natuurlijk een goede reden om even te stoppen. Dat was wel uitkijken geblazen want het verkeer in Chalkida was druk en chaotisch. Iedereen had haast en probeerde zich overal tussen te wringen. Maar we konden grote deuken voorkomen en de foto was gemaakt! Toen we weer aan de kust kwamen sloegen we eerst af naar het noorden, omdat de muurschildering zich misschien op dat stuk weg bevond, maar na korte tijd kwamen we tot de conclusie dat het toch dichter bij het centrum moest zijn. We zochten een plek om te keren en reden de stad weer in. Ondertussen speurend naar de schildering en een plekje om even te parkeren. Na korte tijd hadden we het gevonden en konden we de verlangde foto maken. We hadden vandaag al eerder twee foto's gemaakt van muurschilderingen. Die staan inmiddels op onze verzamelpagina van straatkunst. Ons volgende doel was de heuvel met daarop het oude kasteel. Voordat we er waren, reden we langs het treinstation van Chalkida. Opvallend is, dat er voor de stad twee namen in omloop zijn, die beide worden gebruikt. Op de zijgevel van het stationsgebouw staat Chalkida en op de voorgevel zie je Chalkis. Na het treinstation reden we via een paar steile haarspeldbochten de heuvel op, waar zich het kasteel bevond. Zo'n oud gebouw is natuurlijk altijd wel fotogeniek, maar heel erg bijzonder was het niet. Het ging ons ook een beetje om het uitzicht. Op internet stond dat er een prachtig uitzicht was over de stad. Maar helaas waren de omringende bomen in de loop der jaren zodanig gegroeid, dat er niet meer zo'n vrij uitzicht was. Hier en daar kon je wel naar beneden kijken, maar het viel toch een beetje tegen. We reden daarna nog even een rondje door de stad om ergens een doosje eieren op te pikken. Anette wilde ze vanavond gebruiken voor het eten. Toen ook dat gefikst was reden we naar huis. Vlak bij de brug, waar ons appartement was, konden we een plaatsje bemachtigen. Nog even keken we naar beneden, naar het water, dat inmiddels een geheel andere beweging maakte dan vanmorgen. Daarna liepen voldaan over de leuke dag naar binnen. Vanavond zouden we naar de tweede halve finale van het songfestival kijken; leuk! vrijdag 15 mei 2026 - van Chalkida naar Makrichori Om te beginnen zie je op het kaartje de route die we reden in het noorden van Evia. Het eiland Evia heeft een beetje de vorm van een vogel, die je in drie stukken kunt verdelen. Onze eerste rondreis was in het noorden, in de kop met de snavel en de nek. Ons verblijf in Makrichori is in het grote middenstuk, dat ongeveer rechthoekig is. De lange staart, die naar het zuid-oosten "naar beneden hangt", is een stuk dat we later willen gaan verkennen. We hadden een paar leuke dagen gehad in Chalkida. Het is altijd fijn om je ergens een beetje te settelen. Maar vandaag was het tijd om het laatste ritje van onze grote reis te maken, naar Makrichori. We reden van Chalkida naar het ooste, langs de kust. Via Eretria en Amarinthos kwamen we in Aliveri. Daar deden we bij de Lidl onze boodschappen en zorgden ervoor dat we een tijdje vooruit konden. We zouden niet zo vaak bij een grote supermarkt komen, want Makrichori ligt "in the middle of nowhere". De kustweg was een beetje saai, niet echt bijzonder. Veel bebouwing en bedrijven en het landschap was vrij plat. Wel zag je verder naar de noordkant een hoge bergrug liggen, het Dirfysgebergte, met een hoogte van zo'n 1700 meter. Vanaf Aliveri bogen we af naar het noorden, daar ligt Makrichori. Het landschap werd hier heel mooi. De weg was over het algemeen goed, maar er waren ook kleine weggetjes en sterk stijgende stukken. We reden de afslag naar Makrichori eerst voorbij. Ten eerste hadden we nog tijd genoeg vandaag, want we hoefden verder niks. Ten tweede wilden we eerst doorrijden naar Kyni. Kyni ligt in het noorden van het middenstuk van Evia. Hier is de haven vanwaar je kunt overvaren naar Skyros. Op Skyros waren we nog nooit geweest en we hadden er wel zin in om over een maand, voordat we naar huis zouden rijden, eerst nog een paar dagen naar Skyros te gaan. Bij de haven werden we verblijd door een mooie schildering op het muurtje langs de weg. Daarna reden we naar de plek vanwaar de veerboten vertrekken en fotografeerden de dienstregeling, zodat we die informatie alvast hadden. Daarna reden we naar het dorp Kyni zelf, dat ligt 5 kilometer vanaf de haven. Kyni wordt wel het balkon van de Aegeïsche Zee genoemd. Op de foto zie je enigzins waarom... Vanaf Kyni reden we terug in zuidelijke richting. Via Taxiarches en Konistres kwamen we in Makrichori. De laatste 10 kilometers gingen hoog door de bergen, via smalle weggetjes met veel haarspeldbochten. Soms waren de weggetjes zo steil, dat de versnelling van de auto terug moest naar 1, anders kwamen we niet omhoog. Op het eerste gezicht bestond Makrichori uit 7 huizen, een kerk en een kippenhok. Misschien is er nog iets meer, dan corrigeer ik dat later. De kilometerstand van de auto was bij aankomst 201218. Dat betekent dat onze heenreis 4.119 kilometer lang was geweest. Ons huisje was leuk ingericht en ook praktisch. Er stond van alles om je mee te kunnen redden, maar het was niet overvol. We voelden ons op ons gemak en zouden het hier wel een maandje uithouden... zaterdag 16 mei 2026 - Autorit naar het noorden - regen en storm We hadden heerlijk geslapen in ons nieuwe bed in Makrichori. Het was even wennen dat we de trap op moesten naar de slaapkamer, maar ach dat konden we ons nog vaag herinneren van thuis, dus dat went wel weer. We sliepen heerlijk uit en namen de tijd voor een uitgebreid ontbijt met koffie en een eitje. Daarna gingen we op pad. Het was bewolkt, maar de temperatuur was aangenaam, een beetje zwoel zelfs. We lieten ons niet weerhouden door een paar wolken, want we wisten uit ervaring dat het in berggebieden vaak bewolkt kan zijn en dan 10 kilometer verderop, aan de kust schijnt gewoon lekker de zon. We hadden gelezen over Chiliadou-beach, een prachtige plek aan de noordkust. Dat is waar we vandaag naar toe wilden. Om onze directe omgeving een beetje te verkennen, reden we eerst de andere kant op. Het eerste dorp waar je dan komt is Seta. In Seta zijn een paar restaurantjes en er is een klein theater, waar in de zomer voorstellingen worden gegeven. Op de eerste foto zie je "ons dorp", Makrichori liggen, gezien vanaf de weg naar Seta. We waren na Seta nog verder gereden, in de veronderstelling dat we van hieraf de route konden oppakken naar het noorden. Maar de weg werd zo slecht, dat we het niet meer verantwoord vonden en zijn omgedraaid. Toen we Makrichori weer doorgereden waren, begonnen we aan de weg naar het noorden. Het bleef bewolkt en de lucht vóór ons voorspelde niet veel goeds. Ondertussen genoten we van het imponerende berglandschap. De aanwezigheid van de hoogste toppen van het Dirfysgebergte, was in de directe omgeving van Makrichori erg goed te zien. De weggetjes die op de foto's van vandaag staan zijn niet alleen idyllische plaatjes, maar ook echt de wegen die we net hadden gereden of zouden gaan rijden. Af en toe moesten we Google raadplegen om de juiste weg te vinden. Ze zijn in Griekenland vaak een beetje slordig en zuinig met het plaatsen van bordjes langs de weg. Maar langzaam maar zeker kwamen we steeds verder in de goede richting. Maar langzaam maar zeker was de bewolking ook dikker geworden en was het zelfs gaan regenen. We hadden de afgelopen dagen meestal met de ramen van de auto geheel of gedeeltelijk open gereden, maar dat was nu niet meer zo lekker. De temperatuur was in de buien ook flink gezakt en dat kon je goed merken. Ook was de wind aangetrokken en toen we nog iets hoger door de bergen reden stormde het. Er lagen overal takken en bladeren op de weg en regelmatig zag je dat er ook kortgeleden stenen naar beneden waren gevallen. We reden langzaam door tot Metochi, daar vandaan zou het volgens een bordje nog 5 kilometer zijn, maar het was koud en onaangenaam om te rijden. De meegenomen lunch lekker op het strand opeten behoorde toch al niet meer tot de mogelijkheden. We besloten om te keren en kozen voor de terugweg. Onze lunch gebruikten we in de auto, langs de weg, op een rustig plekje. We waren inmiddels uit het hoogste berggebied en de wind was hier wat minder geworden. We zouden deze route nog wel eens een keer rijden, maar dan onder betere omstandigheden. Maar, het bleef toch een beetje een vraagteken, want voor een stranddagje was de afstand toch wel vrij groot, dat wil zeggen, omdat je niet snel kon rijden duurde de rit best wel lang. We hadden onderweg vaak een stop gemaakt en voor ons gevoel waren we ook een paar keer omgereden, dus zou het een volgende keer wel iets sneller kunnen gaan, maar naar schatting zou de rit toch nog bijna twee uur duren... We waren gereden via Manikia, Konistres, Taxiarches, Pirgos, Vitala en Metochi. In Metochi waren we omgedraaid en reden we grotendeels dezelfde weg terug. We zouden nog eens uitzoeken wat precies het snelste zou zijn. Maar....vanavond eerst de finale van het songfestival! zondag 17 mei 2026 - naar het strand van Agios Dimitrios bij Almyros Potamos Het was laat geworden gisteravond vanwege het songfestival. Maar wel erg leuk. Verrassend dat Bulgarije als winnaar eindigde. Onze voorkeuren waren Frankrijk, België en Israel. Ook Australië, Finland en Roemenië waren de moeite waard. We sliepen dus lekker uit en waren pas laat klaar vertrek. De zon scheen en de temperatuur was weer aangenaam, dus wilden we het "mislukte" stranddagje van gisteren goedmaken. Maar niet naar hetzelfde strand, omdat het al laat was. We hadden veel verder naar het zuiden iets gevonden wat misschien wel aangenaam was voor vandaag. We reden de inmiddels redelijk bekende weg naar Manikia en Kili, door de schitterende natuur. Een heel lang en diep dal en hoge kliffen aan de zijkant. Het was telkens een genot om hier te rijden. Na Kili ging de weg verder naar Prinaki, Orologia, Avlonari, Dafni, Neochori en Lepoura. Het stuk van Avlonari naar Lepoura was de doorgaande weg van Kyni naar Aliveri. In Lepoura sloegen we af naar het zuid-oosten, de weg naar Karistos. Via Krieza reden we verder en net voor Zarakes sloegen we af naar Agios Dimitrios. We reden eerst door naar Almyros Potamos. Daar is een haven vanwaar de boot naar de overkant; het vasteland, vertrekt. We zijn er echter niet achter gekomen of deze veerdienst nog actueel is. Er zat niemand in het kantoortje en op de deur was een blad geplakt met daarin slechts één afvaarttijd van september 202 5. Maar goed, dat wilden we toch niet. Nadat we een foto hadden gemaakt van de 4 oude windmolens, die waren omgebouwd tot appartementen, reden we naar het strand Ag. Dimitrios. In de zomer zal het hier wel aardig druk worden, maar nu waren er in de verte af en toe een paar mensen te zien. Het was heerlijk om de zon op ons lijf te voelen. Het zeewater was wel koud, maar toch lekker om een paar keer in te duiken. Na een heerlijke middag, inclusief meegebrachte lunch, reden we weer naar het noorden. We wilden nog niet direct naar huis, maar maakten een ommetje om nog een ander strand te bekijken dat dichter bij ons lag. Toen we op de terugweg weer in Avlonari kwamen, sloegen we af naar Oktonia. De weg er naartoe ging door een hoog heuvellandschap, met veel bochten in het smalle weggetje. Na een bijzonder mooie rit keken we uiteindelijk uit over meerdere stranden, waarvan Mourteri er één was. We reden niet helemaal naar beneden, maar namen nu de weg naar huis terug. Volgens onze gegevens reden we nu de kortste weg naar huis, via Orio, Pirgi, Avlonari, Kili en Manikia. We reden na een klein uur Makrichori binnen. Deze afstand en tijdsduur was helemaal perfect voor een dagje strand; misschien morgen. (aantekening: wanneer je vanaf Orio weer de grote weg nadert, kom je op de weg van Aliveri naar de haven van Kyni. Hier moet je linksaf richting Aliveri. Op de volgende splitsing ga je met een scherpe bocht naar rechts, richting Kyni. In Avlonari moet je links afslaan naar Kili.) maandag 18 mei 2026 - naar het Mourterí-strand Onze plannen voor vandaag hadden we snel uitgewerkt; We gingen naar het strand dat we gisteren van bovenaf hadden gezien. De route er naartoe hadden we gisteren goed gedocumenteerd en er ging dan ook niks mis. Na ongeveer drie kwartier waren we op het strand. We hebben heerlijk zitten genieten van de wijdsheid van het strand, dat bijna geheel uit kiezel bestaat. Het zijn geen grote stenen, dus kon je er lekker op zitten en liggen. We hebben twee keer iemand voorbij zien lopen, vanaf een afstand. Verder was er niemand. Aan het einde van een heerlijke middag reden we weer richting huis. Er liep vanaf de strandweg een weggetje naar boven, waarvan we vermoedden, dat het misschien iets zou afsnijden. Achteraf hadden we er spijt van dat we deze weg namen, hij was slecht en hobbelig, onverhard en kwam ook nog eens veel verder dan we dachten, uit op de weg van het strand naar Oktoniá. Die zouden we niet nog eens kiezen. We maakten even een stop in Avlonari, bij de supermarkt. Daarna reden we naar huis. We hadden er op gerekend dat het kleine restaurantje dat vlak naast ons zit, vanavond geopend zou zijn, maar helaas, het was dicht. Anette vond het niet erg en toverde na korte tijd weer iets lekkers op tafel, terwijl ik het verslag schreef. We hadden een heerlijke stranddag gehad en straks zouden we verder gaan met de serie "Dag en nacht". We hadden al veel afleveringen gezien en zaten helemaal in het verhaal. Zo'n serie voor de vakantieavonden is ook wel erg leuk. Op de laatste foto zie je het strand van bovenaf, toen we langs het "verkeerde" weggetje naar boven waren gereden en geen stuk hadden afgesneden maar gewoon een ommetje hadden gemaakt... dinsdag 19 mei 2026 - wandeling door Makrichori Het is in ons huisje in de avond best wel fris. Het is dan ook niet verwonderlijk dat we dan onze sokken aandoen. Nou, die sokken waren gisteravond precies de reden waarom we vandaag de geplande trip naar het zuiden niet hebben gemaakt. Sok 1 ging goed, maar toen ik sok 2 aan wilde doen schoot het in mijn rug. Ik was voor de rest van de avond en nacht een stijve plank, beperkt in al mijn bewegingen. Gelukkig had ik redelijk geslapen en dat maakt dat je je 's-morgens toch iets beter voelt, maar een reis van twee uur in de auto en dan ook nog terug, zou een drama worden. We besloten daarom om na het ontbijt rustig aan te kleden en aan de wandel te gaan. Dat is voor een dreigende hernia het allerbeste. Gelukkig was het lopen positief. Het viel niet tegen. Uiteindelijk hebben we het hele dorp bekeken. Ik had eerder gezegd dat Makrichori bestond uit zeven huizen, een kippenhok en een kerk. Ik moet daarop terugkomen. Ten eerste zijn er twee kerken, dat wil zeggen een kerk en een heel klein kerkje. Het kippenhok hebben we niet gezien, wel katten natuurlijk. Het aantal huizen is zeker meer dan 7, maar of het de 20 haalt, durf ik niet te zeggen. Het dorp ligt in ieder geval in een schitterende omgeving. Voor wandelaars zouden hier diverse mooie tochten te maken zijn. Voor ons was heen en terug en naar boven en naar beneden door het dorp genoeg. Aan het begin van het dorp was er zelfs een muurschildering die eigenlijk heel mooi was gemaakt. We zagen in de dorpen in de omgeving wel vaker schilderingen die betrekking hadden op het dorp zelf. Natuurlijk werd deze laatste ook toegevoegd aan onze grote verzameling... De laatste weken, ook al vóór onze grote reis, had ik zitten werken aan de grote routekaart die we hadden ontworpen na onze vorige autoreizen. Kleur en jaartal geven aan welke reis het betreft. De heenreis van dit jaar staat er inmiddels ook op en je kunt hem hier bekijken... Het kleine restaurantje dat naast ons zit, aan dezelfde doorgaande weg door het dorp, was vanavond weer open. We zijn er naartoe geweest en het eten was erg lekker. We hadden leuke gesprekjes en ontdekten dat familie van hen in Valkenswaard een Grieks restaurant hebben. Dat kennen wij natuurlijk, want wij kennen "alle Griekse restaurants in Eindhoven en omgeving". Daarna keken we naar de laatste aflevering van de serie "Dag en nacht". woensdag 20 mei 2026 - naar het strand van Mourteri Toen we gisteravond zaten te eten in het restaurantje van onze buren, was het begonnen te onweren en toen we naar huis liepen, regende het. Die avond regende het flink door en ook in de nacht kwam er heel wat water naar beneden. Maar toen wij vanmorgen opstonden was er van de regen niets meer te bekennen. Het was wel een beetje wisselend bewolkt en het was een beetje frisjes. Toch gokten we erop dat het aan de kust wel beter zou zijn. Na ons ontbijt met koffie reden we de inmiddels lange weg langs het diepe dal en de hoge kale bergen. Regelmatig kon je er klimmers zien. Maar wij hadden andere plannen. Voorzichtig reden we door Manikia, het dorp dat naast ons ligt. Het is aardig groter dan Makrichori, maar voorzichtigheid is geboden, want op een aantal plekken moet je de bocht met beleid nemen, anders ligt je buitenspiegel eraf. Om nog maar te zwijgen wat er gebeurt wanneer er plotseling een tegenligger verschijnt. We kenden de weg inmiddels, zonder op onze mobiel te kijken. We hadden in Chalkida nog gekeken naar een wegenkaart, maar die hadden we niet kunnen vinden. We deden het nu met de twee digitale kaarten die op onze website staan; je kunt ze bekijken in het menu hierboven of hier: . Als we gecompliceerde dingen willen bekijken of uitzoeken, raadplegen we Google. Dat is toch een prachtig fenomeen! Zoals eergisteren ook al, was het niet druk op het strand. We hebben alleen een paar voorbijvliegende meeuwen gezien, verder niets of niemand. De bewolking was helemaal weg en het was heerlijk. We bleven tot het begin van de avond en reden toen op ons gemak naar huis. Omdat we wilden tanken, namen we niet de afslag naar Koili, maar reden iets verder door. Na het tanken namen we niet de volgende afslag naar Koili, maar die naar Vrisi. Vanaf deze kant hadden we de route naar huis nog niet vaak gereden en toen was Google toch wel weer even handig. donderdag 21 mei 2026 - naar Karystos en Marmari We stonden deze ochtend een beetje vroeger op, want we wilden een flink eind gaan rijden. We namen de kortste weg door het berggebied waarin we zaten. Dat wil zeggen: een klein half uur rijden totdat we op de doorgaande weg waren van Aliveri naar Kymi. Hier bogen we af naar het zuiden en in Lepura sloegen we af naar het zuiden. We hadden deze weg al een keer gereden, toen we naar het strand Bij Almyropotamos gingen. Maar nu reden we verder naar het zuiden. Het eerste stuk bestaat uit een aantal rechte stukken door een licht glooiend landschap, maar na een tijdje ga je de bergen weer in. De rit naar Karystos, bijna in het uiterste zuiden van Evia, is een kleine 100 kilometer vanaf Makrichori, maar neemt vanwege de vele bochten een kleine twee uur in beslag. Ter vergelijking Eindhoven-Utrecht; dat is 91 kilometer; net zo ver dus, en dat rij je in een uur en een kwartier. Maar de rit mag dan lang zijn, hij is schitterend mooi, met alle vergezichten en uitzichten op de zee. Op het smalste deel van Evia, in de buurt van Polypotamos en Eleochori, kijk je aan twee kanten de zee in. Even later heb je lange tijd een prachtig uitzicht op het vrij grote eiland Stouronissi. Wanneer je dan in de buurt van Marmari komt zie je de Petali-eilanden liggen; een groep van een vrij groot eiland, een klein eilandje en stuk of 8 mini-eilandjes. Na zo'n twee uur slingeren door de bergen, reden we Karystos binnen. De stad is vrij groot en heeft een lange boulevard, met een flink aantal eet- en drinkgelegenheden. Bij de haven hangt een dienstregeling van de boot die naar Rafina vaart, maar als vertrekplaats wordt het westelijker gelegen Marmari genoemd. We parkeerden de auto dicht bij het plein in het centrum en liepen vanaf daar naar de boulevard. Karystos is een eenvoudige stad zonder veel aparte bezienswaardigheden. Het oude fort, dat bij de boulevard staat wordt vaak vermeld, maar is niet echt een niet-te-missen hoogtepunt. Bij de boulevard dronken we koffie en overlegden we wat we zouden gaan doen. Eigenlijk was er in de stad niet zoveel te zien. De rit er naartoe was bijzonder geweest, maar de stad was een beetje saai. We besloten om nog even wat rond te rijden en verder te gaan naar Marmari. We namen de weg die binnendoor van Karystos naar Marmari gaat. In Marmari was het eigenlijk ook erg rustig. Je kon duidelijk merken dat de inwoners nog bezig waren om alles klaar te maken voor het zomerseizoen. We waren met de auto eerst door een aantal straten gereden, zodat we alvast wisten wat er zo ongeveer te zien was. Toen parkeerden we de auto langs de boulevard, bij de kerk en gingen wat rondkijken. Marmari was leuk, een plek met een mooie boulevard en een mooi onderhouden bestrating. Er waren best wel een aantal eetgelegenheden, maar die waren allemaal nog gesloten. Uiteindelijk vonden we een plekje vlak bij het water. Daar hebben we heerlijk gezeten en geluncht. Ons middagmaal bestond uit chorta, feta en gavros. Chorta is een soort wilde spinazie, feta is de bekende zachte kaas die altijd bij de Griekse salade wordt geserveerd en gavros zijn kleine visjes die netjes schoon zijn gemaakt, maar waar kop en staart nog aanzitten. Het is de bedoeling dat je het HELE visje op eet. Het geheel werd compleet gemaakt met een wit wijntje. Na een heerlijke lunch stapten we weer in de auto en reden we dezelfde weg terug. De mooie uitzichten kwamen weer voorbij en konden we nu van de andere kant bekijken. In Avlonari maakten we nog een stop voor een kop koffie en deden we boodschappen bij de Kritikos, de plaatselijke supermarkt. Daarna reden we voldaan naar huis. vrijdag 22 mei 2026 - naar Stomio en Mourteri Van de eigenaar van het appartement hadden we al eerder een krop marouli gekregen, dat is de Griekse sla; een beetje groter en taaier, maar vooral veel smakelijker. Vanochtend kwam hij met een paar zakken aan de deur; 8 eieren, 5 courgetten en een eigengebakken cake. Die hadden we al eerder gehad. Spiros vertelde dat zijn vrouw Maria, in het andere huis dat ze hadden, net om de hoek, aan het poetsen was. Ze zouden nieuwe gasten krijgen. We liepen er even naartoe voordat we vertrokken. Ze was erg aardig en we hadden een leuk gesprekje. Het huis dat Spiros zelf had gebouwd, met zijn vader, was ook erg mooi. Na de rijdag gisteren hadden we nu zin in een dagje strand. We gokten erop dat het aan de kust beter zou zijn dan bij ons in de bergen. De temperatuur was hier misschien net 20 graden, maar meer zal het niet zijn geweest. We namen een alternatieve route, want we wilden eerst kijken bij het strand van Stomio en Oxilithos. Vanaf Vrisi volgden we een tijdje de rivier en na Monodrio reden we oostwaarts, binnendoor. De weg was mooi en leidde naar de hoofdweg naar Kymi. De stranden van Stomio en Oxilithos lagen vlak aan de weg en zagen er erg open uit. We reden een eindje terug naar de hoofdweg en sloegen later af naar de kust. Zo kwamen we op het weggetje dat langs de kust loopt, van Stomio naar Mourteri. Op beide kaarten en op Google was deze weg getekend, maar de werkelijkheid was anders. Op de foto zie je hoe de weg eindigde. We moesten terug en kwamen uiteindelijk via hetzelfde kronkelweggetje, dat we al eerder namen, op het strand van Mourteri. We reden vlak bij het strand eerst een stukje naar links, maar daar was het niet leuk. We reden terug en gingen geheel naar de zuidkant van het Mourteri-strand, tegen de grote rots aan. Dat was onze plek, al vanaf de eerste keer dat we hier kwamen. Alles over Mourteri kun je lezen door in het menu MOURTERI te kiezen. De temperatuur was hier inmiddels minstens 5 graden hoger dan in de bergen en de zon scheen bijna continu. Af en toe een beetje sluierbewolking, maar dat was niet erg. We hadden een heerlijke middag en tegen een uur of zes reden we terug naar Makrichori. We waren deze week begonnen op NL-ziet aan een nieuwe serie: Flikken Maastricht. We hadden thuis al heel vaak fragmenten voorbij zien komen, maar hadden nog nooit een hele aflevering gezien. Nu waren we begonnen aan het eerste seizoen... zaterdag 23 mei 2026 - binnendoor naar Aliveri Vandaag was het tijd voor de wat grotere boodschappen en waar kun je dat nou het beste doen? Bij de lidl natuurlijk. Daarvoor moesten we naar Aliveri, aan de zuidkust. We waren er al een keer geweest toen we van Chalkida naar onze bestemming in Makrichori reden. Nu hadden we de route van tevoren zodanig uitgestippeld dat we geheel binnendoor konden rijden, door het berggebied waarin we verbleven. We reden eerst door Gaia en Kremastos en maakten in Trachili even een stop. Ten eerste voor de oude toren en ten tweede voor de plateia, het centrale plein. We reden drie keer door het dorp en volgden de bordjes met daarop "plateia", maar vonden het plein niet. Misschien was het te klein voor het "blote oog". We besloten toen om maar verder te rijden. De weg liep nu verder door het mooie afwisselende landschap naar het zuiden. Daar reden we Aliveri binnen. De stad Aliveri is best wel groot. Er is een groot gebied om de stad heen waar nog industrie is, winkels en wat woonhuizen. In de stad zelf is het een wirwar van drukke straatjes en nauwe steegjes. Het verkeer is, zoals in wel meer Griekse steden, een chaos en parkeren is bijna niet mogelijk. Er zijn hele straten, waar een parkeerverbod, of soms zelfs een stopverbod van kracht is; maar ook die straten staan bomvol met auto's. We reden iets meer buiten het centrum en vonden daar een plekje waar je echt mocht parkeren, en waar het nog gratis was ook! We liepen eerst wat rond in het centrum. Het enige dat opviel was een gedenkteken uit de oorlog; een soldaat met een geweer en een marmeren plaat met een opschrift. Voor ons was het vandaag ook een herkenningspunt, want precies daar vandaan konden we de straat vinden waar de auto stond. De stad is eenvoudig en echt Grieks. Bijzondere historische bouwwerken zijn er niet, wel wat straten met winkels en ook een paar plekken waar je gezellig op een terrasje kon eten of koffie kon drinken. Dat laatste hebben we dan ook gedaan. Na de koffie reden we naar de lidl, waar we weer voldoende voorraad kochten om weer een tijdje vooruit te kunnen. De route terug planden we ook van tevoren en ging via Agios Ioannis, Partheni, Tharounia en Seta weer naar Makrichori. Ook weer een weggetje tussendoor, maar anders dan de heenweg. De natuur is schitterend in de omgeving van Makrichori. We hadden dan ook echt geen spijt van onze keuze voor een locatie in dit "gat". Alle wegen die hier naar de dorpen in de omgeving leiden, gaan langs duizelingwekkende dalen en hoge massieve bergtoppen. De wegen zijn over het algemeen goed, maar je moet altijd oppassen voor grote gaten, die je schokbrekers of banden compleet kunnen vernielen. En op een gegeven moment denk je weer wat snelheid te kunnen maken en dan komt er een haarspeldbocht op een plek die net een beetje onverwacht komt. Een wijs iemand zei eens: "Een bocht is nooit het einde van de weg, tenzij je hem niet neemt...!" Hoe dan ook; de route was ook nu weer adembenemend mooi. Die avond aten we weer een hapje in het restaurantje van onze buren. zondag 24 mei 2026 - naar het strand van Mourteri Na het ontbijt installeerden we onze zangspullen en zongen we ons hele Griekse repertoire door. Aangezien dat inmiddels bestaat uit 39 liedjes neemt dat meer dan twee uur in beslag. Maar dat was alleen maar fijn. We waren weer ingezongen en wilden binnenkort weer eens ergens op straat gaan zingen, alleen konden we de juiste plek nog niet vinden. Om ons heen liggen alleen maar kleine dorpen en daar komt bijna niemand voorbij. We hadden inmiddels ook plannen gemaakt om na ons verblijf in Makrichori, nog een paar dagen naar Skyros te gaan. We waren op de hoogte van de boottijden en wilden een geschikt plan maken om op de juiste dag over te varen. Dat zouden we nog definitief vastleggen. Maar zover was het nog lang niet. We verbaasden ons ondertussen over alle mensen die over straat voorbij kwamen, lopend of met de auto. Het was vandaag blijkbaar een echte familiedag, want iedereen leek elkaar op te zoeken. Wij pakten onze strandspullen in en gingen op weg naar het strand van Mourteri. Dat was zo langzamerhand ons favoriete strand geworden. Er waren deze keer een paar mensen vóór ons op het strand, maar de afstand tussen hen en ons was zo groot dat je toch nog het idee had dat je er alleen was. Het was vandaag in de bergen al wat zonniger en warmer dan de afgelopen week en op het strand was het helemaal perfect. De zee was vrij rustig, want het waaide veel minder en de temperatuur was helemaal goed. De route die we reden naar Mourteri was nogal eens anders. Er waren hier zoveel dorpen en van het ene dorp naar het andere was niet altijd logisch omdat er soms een rivier tussen zat, of een kloof of een te hoge bergrug. De bordjes langs de weg waren soms redelijk duidelijk, maar soms raakte je er door in de war en soms waren ze in de loop der jaren zodanig vervaagd, dat ze niet meer te lezen waren. Op het ene kaartje zie je de mogelijke routes naar Mourteri, die we al hebben gereden. Op het totaalkaartje van Evia zie je het gebied waarin we nu zitten. Makrichori is de rode stip. maandag 25 mei 2026 - naar het strand van Chiliadou We waren al eerder een eind in de richting gereden van het Chiliadou-strand. Het was toen regenachting en het waaide hard. We zijn toen niet verder gereden dan Metochi. Daar zijn we omgedraaid. Maar vandaag moest het er dan toch van komen. Het strand is één van de bekendste plekken op Evia, je kunt het veelvuldig vinden op internet en we waren heel benieuwd hoe het er uit zou zien en hoe aangenaam het zou zijn. Voordat we vertrokken vulden we een aantal lege flesjes met water uit de bron. Je kunt het water hier uit de kraan wel drinken, maar er zit een beetje een chloorsmaak aan en dat is niet zo aangenaam. Bij het bronwater heb je dat niet. Er staat bijna in elk dorp zo'n kraantje en dat is super. We reden eerst naar Vrisi, om het berggebied achter ons te laten en reden toen verder via de hoofdweg naar Kymi. Bij Kymi volgden we de weg naar het westen. Er is daar helemaal niets meer, alleen een weg die hoog door de bergen gaat. De weg is goed te rijden en de uizichten zijn prachtig. Deze hoofdweg gaat tot Metochi, daar waren we de vorige keer omgedraaid. Nu gingen we verder. Het bordje dat verwees naar Chiliadou, wees naar een onverharde weg. Er zat niets anders op, dan deze weg te nemen. Het werd een weg met veel hindernissen; veel kuilen en gaten die we moesten ontwijken en soms uitgesleten gleuven, waar het water doorheen stroomde. Je moest zorgen dat je er met de wielen dwars overheen reed, anders kon je vast komen te zitten. Het is altijd onzeker op zo'n weg, je weet nooit of je het ergste hebt gehad of dat het straks helemaal onmogelijk wordt om nog verder te rijden en dan moet je het hele eind nog terug... Maar, op een gegeven moment gingen we over een houten bruggetje over een riviertje en toen begon er weer een asfaltweggetje. We kwamen weer in de bewoonde wereld. Er bleken zelfs tal van koffietentjes en restaurantjes te zijn. Wij hadden gedacht dat het alleen het strand was, hier aan het einde, maar het was gewoon een compleet dorp. We dronken er eerst koffie. We hadden inmiddels de afslag gezien naar Chalkida, dat is een verharde weg. Die zouden we op de terugweg nemen. Met de vrouw die de koffie serveerde hadden we het nog even over de onverharde weg vanaf Metochi. Ze moest lachen, ze wist er ook vanaf. We reden daarna verder over de weg die langs het strand naar het westen liep. Het strand was wel mooi, maar lag heel open naast de weg. In de zomer zou het hier erg druk worden. Dat kon je zien aan alle voorzieningen die er zijn. Nu waren er slechts enkele mensen op het strand. Wij reden tot aan het einde, daar waar de weg ophoudt. We wisten van internet dat daar een strand is, speciaal voor naturisten. We parkeerden de auto aan het einde en liepen om de hoge rots heen naar het andere strand. Het smalle paadje gaat tussen het hoge riet door en komt uit aan de andere kant van de rots. De omgeving van het strand is prachtig. Het strand ligt helemaal ingemetseld tussen de rotsen en de hoge steile rots aan de zijkant is een prachtige blikvanger. Wat echter een beetje tegenviel was het aantal tentjes op het strand. Zo te zien is het strand zo geliefd bij een groep mensen dat ze er massaal overnachten. Op die manier heb je natuurlijk een goedkope overnachting en het eten en drinken dat je nodig hebt kun je halen aan de boulevard. De totale aanblik van het strand was door al die tentjes toch wel aardig anders geworden en verloor daarmee zijn natuurlijke karakter. Maar we vonden een plekje aan de zijkant, in een inham. Daardoor hadden we toch een beetje het idee dat we ons eigen strandje hadden en uitkeken op het strand naast ons. De zon scheen volop en het was warm. We zetten ons zonnetentje op en hadden een heerlijke relaxte middag. Onze enige zorg was het nuttigen van onze salade met een klein glaasje ijskoude ouzo. Zelfs een wasje doen was vandaag niet aan de orde. Meer dan eens spoelen we één van onze kledingstukken uit in het zoute zeewater. Flink uitsoppen, uitwringen en ophangen aan ons tentje en na een paar uur kun je het weer droog en fris aantrekken. Zo had ik gisteren mijn overhemd nog een goeie beurt gegeven, maar ... vandaag, even helemaal niets... Wij hadden ook gewoon vakantie hè! We hadden afgesproken dat we om 5 uur weer zouden vertrekken en daar hielden we ons ook aan. We reden de asfaltweg naar Chalkida terug. De weg leidde hoog door de bergen, dicht langs de toppen van het Dirfys-gebergte. Meer dan eens stopten we even om van het prachtige uitzicht te genieten en een foto te maken. De aanblik van de hoge kale toppen van het bergmassief is geweldig mooi. Meestal was de weg goed, maar op sommige plekken was het erg slecht en smal, vooral door het dorp Stropones. We reden in een uur en drie kwartier vanaf het strand, via Stropones, Steni en Nea Artaki naar Chalkida. Daarna reden we in een uur en een kwartier via Eretria, Gymno en Seta naar huis. De terugweg had dus via deze omweg 3 uur in beslag genomen. De heenweg daarentegen, ondanks het slechte stuk vanaf Metochi, maar 2 uur. We waren net voor het donker thuis en konden terugkijken op een enerverende, maar ook ontspannen dag. Wat Skyros betreft, we hadden gisteravond en vanmorgen de boot naar Skyros en een appartement voor 3 nachten op het kleine eiland vastgelegd. Na ons Evia-avontuur zouden we er dus nog een staartje op Skyros achteraan knopen. dinsdag 26 mei 2026 - Rondrit door dorpen Vandaag was het een lekkere rommeldag. We sliepen heerlijk uit en deden na het ontbijt wat huishoudelijk klusjes. Zo was er een goedkope koeltas die we mee hadden genomen voor onderweg. Die was kapotgegaan aan één rand en die hebben we gerepareerd zodat hij in ieder geval nog dienst kan doen op de terugreis. Maar we hadden van Spiros, de eigenaar ook een hele tas vol ambelofila gekregen, wijnbladeren dus. Die kon je gebruiken om dolmadakia te maken. Nadat Anette de vulling had klaargemaakt rolden we die samen in de bladeren. We hadden voor twee dagen genoeg, lekker! Toen we uitgerommeld waren, besloten we om een ritje te gaan maken door de nabije omgeving. Het eerste doel was om lekker ontspannen nog wat van de omgeving te zien. Er waren nog veel plekken waar we niet waren geweest. We wilden ook nog iets van de wegenstructuur ontdekken, want sommige afslagen zaten nog niet geheel in ons systeem. We hielden de mogelijkheid open om misschien nog ergens een leuk terrasje te vinden voor een kopje koffie. Dat laatste zat er niet in. Het was in de siëstatijd en alle dorpen sliepen. Onze eerste stop was net buiten ons eigen dorp. We maakten een foto van het uitzicht daar. Dat hadden we al 10 keer gezien maar nog net niet vanaf dit punt vastgelegd. Het was hier ook zó mooi! We reden soms rondjes, soms lusjes en soms een keer heen en weer en hebben heel veel kleine dorpen doorkruist. Op sommige plekken moest Anette een aantal meters vooruit lopen om te kijken of er wel een auto door het smalle straatje kon. Maar we zijn niet één keer vastgelopen. We kwamen door Vrisi, Loka, Kadi, Kipi, Spiles, Taxiarches en Direvmata. Daarnaast ook nog door een paar dorpen die niet op de kaart staan en bij Google niet bekend zijn. Het was al met al een erg leuke rit. Onze omzwervingen eindigden in Konistres, waar we het mooie kerkje fotografeerden en een paar boodschappen deden bij de "kritikos". We waren aan het einde van de middag thuis. We gingen vroeg eten en wilden een beetje vroeg naar bed gaan, omdat we morgen vroeg wilden opstaan, om naar Chalkida te rijden, om daar te gaan zingen... woensdag 27 mei 2026 - gezongen in Chalkida Het programma voor vandaag hadden we gisteren eigenlijk al klaar. We stonden op om 8 uur, ontbeten een beetje vlot, kleedden ons aan en reden met onze zangspullen naar Chalkida. De kortste weg was via Seta en Gymnó. De naam Gymnó betekent letterlijk: bloot of naakt. Hoe ze ooit tot de beslissing zijn gekomen om dat dorp zo te noemen, weten we niet, maar het heet nu eenmaal zo. Na een uur en een kwartier reden we Chalkida binnen. We reden eerst naar de oude brug. Daar vlakbij hadden we twee nachten geslapen, toen we op 13 mei in Chalkida aankwamen. Dat is nu precies twee weken geleden. Tegenover het appartement van toen, waren vaak een paar plaatsen vrij, waar je je auto vrij kon parkeren, maar helaas was dat nu niet het geval. We reden naar een betaalde parkeerplek, waar we voor 5 euro 4 uur mochten staan. Dat was redelijk en nu hadden we toch een prima plek ten opzichte van de stad. We liepen eerst langs de boulevard, speurend naar een fijn plek, maar het enige dat daar mogelijk was, was in de felle zon, of recht tegenover een restaurantje en dat wilden we niet. Uiteindelijk vonden we een geschikte plek, precies tegenover de kerk die we nog kenden van toen. Het was niet echt super druk, maar er kwamen toch veel mensen langs. Velen gooiden iets in onze "pet" en gaven ons een leuke reactie. Daardoor kregen wij er ook steeds meer zin in. We hebben ons hele Griekse repertoire gezongen en ook nog een paar andere liedjes. Van een eettentje in de buurt kwam de eigenaar ons zelfs 10 euro brengen en een speciale lekkernij uit de streek, in een bakje, met twee lepeltjes. Dat betekende even een korte en smakelijke pauze. Veel mensen bleven even staan en maakten een praatje. Het was al met al erg leuk. Toen we om kwart over twee stopten met zingen overlegden we wat we zouden gaan doen. Meestal gaan we na het zingen lunchen. We twijfelden er nu alleen aan of we dat in Chalkida zouden doen. Omdat we ook al dat lekkere toetje hadden gegeten, kwamen we op het idee om eerst naar Eretria te rijden en daar te gaan lunchen. We liepen terug naar de auto door de winkelstraat die parallel loopt aan de boulevard. Toen we in Eretria kwamen, reden we eerst wat rond om de stad een beetje te kunnen overzien en om misschien een plekje te vinden om daar de volgende keer te gaan zingen. Dat laatste zal er in Eretria wel niet van komen, want het was nog te rustig hier. Maar toen we langs de boulevard reden bleek dat ze hier wel waren ingesteld op een flink aantal toeristen. Het was aan de boulevard gezellig en er waren daar veel eetgelegenheden. We namen plaats op het terras van "To Kanataki", dat betekent: het kannetje. De eigenaar heette ons welkom en vroeg of we wat wilden eten. Hij had verse vis en ook kalamari. Dat leek ons een goed idee en even later zaten we te genieten van een grote vis, die voor onze neus netjes werd gefileerd, een bord kalamari en een flinke berg chorta. De eigenaar maakte af en toe een praatje en was heel vriendelijk. Wat daarnaast een heel grappig toeval was, was het feit dat de eigenaar aan een tafeltje zat, samen met een andere Griek. Die andere Griek kwam op een gegeven moment naar ons toe en vroeg waar we vandaan kwamen en waar we verbleven in Griekenland. Toen we Makrichori noemden wist hij de namen te noemen van de eigenaars van ons huisje en van de eigenaars van het restaurantje naast ons. Hij was namelijk geboren en getogen in Makrichori en had daar een huis dat hij verhuurde. Je kon dat huis, met de naam "Eagle's Nest", vinden op Google maps. De man was arts en had zijn praktijk in Eretria. Hij liet ons foto's van zijn "adelaarsnest" zien en vertelde het één en ander over de omgeving. Na een heerlijke maaltijd rekenden we af en ik beloofde de eigenaar om de gegevens van zijn restaurant op onze website te vermelden. Met daarbij natuurlijk de aanbeveling om daar te gaan eten. Tegen zessen reden we Makrichori weer binnen. Het was een drukke dag geweest maar ook een leuke ontspannen dag die een voldaan gevoel bij ons achterliet. donderdag 28 mei 2026 - naar Mourteri Vandaag was het weer een heerlijk rustdagje. Op ons gemak reden we naar het Mourteri-strand. Wat de kortste weg was, wisten we nog steeds niet. Er waren zoveel tussendoorweggetjes, te weinig borden langs de weg, niet eens plaatsnaamborden voordat je een dorp inreed en op de kaarten die we gebruikten en op Google zag je het weer allemaal verschillend. We hebben het maar een beetje opgegeven, maar reden wel uit nieuwsgierigheid iedere keer een ander weggetje. Het belangrijkste was, dat we binnen afzienbare tijd het strand opreden. Ja, letterlijk het strand opreden. Er was bijna nooit iemand en je kon je auto letterlijk vanaf het pad, zo het strand opdraaien. We zaten weer op ons "eigen" plekje. Een eindje terug zat nog een man alleen, die is vrij lang gebleven en aan het einde van de middag kwam er nog een vrouw langs, door het water, half zwemmend en half lopend. Verder was er niets. Op de foto zie je het hele strand. Ons plekje was helemaal achteraan, tegen de hoge rots en de foto is gemaakt vanaf de hoge bult waarover we moeten klimmen voordat we er zijn. Het waaide een heel klein beetje, net om het lekker te maken. Af en toe hoorde je heel zacht het geluid van de wind om de hoge rots en af en toe kwetterden er een paar vogeltjes. Je hoorde de kleine golfjes van de zee nauwelijks, maar af en toe drong het tot je door dat je vlak bij zee was. Verder niks te horen en niks te zien. We hadden een superfijne middag en tevreden reden we via een klein ommetje door Pyrgos naar huis. We moesten nog een keer stoppen omdat een jong schildpadje de weg aan het oversteken was, heel langzaam voetje voor voetje, zoals schildpadden dat doen. Hij of zij was begonnen aan een levensbedreigende klus, want het was wel op de hoofdweg en daar werd soms behoorlijk hard gereden. Auto gestopt en alarmlichten aan! Ik heb hem toen opgetild en aan de overkant weer laten zakken. Goed afgelopen dus... De ruiten van de auto zijn smerig geworden. Het meeste vuil zit aan de binnenkant. Vanwege de stoffige wegen heb je snel een hoop vuil binnen. Morgen maken we eerst de ramen schoon, voordat we gaan rijden. vrijdag 29 mei 2026 - naar Amarynthos We hadden meerdere dingen op het programma staan voor vandaag. We hadden nog een paar dingen van de supermarkt nodig, mijn strandslippers waren kapot gegaan, dus wilde ik graag nieuwe en Anette had nog een paar make-up dingetjes nodig en iets van de farmakeio. We bedachten dat het leuk zou zijn om daarvoor naar Amarynthos te rijden. Daar waren we nog niet echt in het dorp zelf geweest, alleen maar langsgereden. We reden via Seta en Gymno naar Amarynthos. Alleen al de route is mooi om te rijden. In Amarynthos reden we eerst een beetje rond en parkeerden toen de auto. We maakten eerst een wandelingetje en gingen toen naar de farmakeio. Een winkel voor slippers konden we niet vinden, maar wel een gezellige plek, vlakbij het plein aan de boulevard, om koffie te drinken. Dat was een aangename onderbreking. Amarynthos was wel leuk, met een boulevard met terrasjes. In de zomer zou het er waarschijnlijk wel druk worden, maar nu was er nog niet veel te doen. We maakten een foto van een huis met een reuzachtige cactus en van de kerk, met de dansschool op de voorgrond. We lieten Amarynthos achter ons en reden verder naar het oosten, langs de kust. Daar namen we de afslag naar Paralia Pontikou, dat betekent letterlijk het muizenstrand. Het was niet echt heel bijzonder, maar wel een aardige plek om te zien. Er kwam daar een rivier uit in de zee. Maar naast de gebruikelijke takken en stukjes hout en groen, die vaak aanspoelen uit de zee en mee worden gevoerd door een rivier, lag er hier ook een hoop rotzooi die echt niet thuis hoort op een strand. Nee, we zijn niet aan het opruimen gegaan. Ten eerste was er geen beginnen aan en ten tweede, hadden we vandaag vakantie. We reden verder langs de kust en reden onder Aliveri door. Ten zuid-oosten van Aliveri ligt Karavos, aan de kust. Het is eigenlijk best een leuk plaatsje, met een boulevard en een haventje en zelfs een strand met een flinke rij strandstoelen. Alleen kijk je vanaf de boulevard op een lelijk stuk industrieterrein, met een paar grote fabriekspijpen. Dat is een beetje jammer. We maakten er een wandelingetje, vonden geen winkel voor slippers en besloten toen verder te rijden. We reden eigenlijk verder zonder precies te weten waar de weg naar toe liep. We kwamen nog langs een stuk industrieterrein en reden toen in de richting van Dystos. Bij Dystos zou volgens de kaart een meer moeten zijn. We reden langs een plat stuk laagland en kwamen tot de conclusie dat dit het meer moest zijn. Alleen stond het nu droog. Van Dystos reden we naar Krieza, maar daar was ook geen winkel. We tankten onderweg benzine en reden toen terug naar Aliveri. Daar wisten we de lidl te vinden. Nu waren de boodschappen in ieder geval gedaan. Uiteindelijke kwamen we aan de rand van Aliveri langs een Chinese winkel. Daar hebben ze altijd alles. We zijn daar even gestopt en jawel, ze hadden een paar slippers, niet een superkwaliteit, maar goed genoeg voor de rest van onze vakantie. Vanaf de Chinese winkel namen we de weg die van Aliveri via Trachili en Kremastos weer naar Makrichori gaat. Misschien klinkt dit verslag als een wanhopige rondrit om de geschikte winkel voor de geschikte spullen te vinden, maar dat was het toch echt niet. We hebben weer een mooi nieuw stukje van Evia gezien, genoten van de lekkere temperatuur en de mooie omgeving. Wij waren helemaal tevreden. De foto's zijn allemaal van Amarynthos, behalve de laatste twee, die zijn van Karavos, het leuke havenplaatsje, met de lelijke achtergrond. zaterdag 30 mei 2026 - naar Mourteri via Ochtonia Vandaag zijn we naar het strand van Mourteri geweest. We reden niet via één van de gebruikelijke routes, maar via een omweg. We hadden deze weg eerder genomen, maar toen was het erg donker weer, nu scheen de zon weer volop. We reden eerst naar Avlonari. Daar sloegen we af naar het dorp Ochtonia. Het dorp is wel leuk om door te rijden en misschien drinken we daar nog wel een keer koffie. Maar het ging ons speciaal om de rit. Het dorp is erg hoog gelegen en dat betekent dat de heenweg de hele tijd omhoog gaat. Via een heleboel haarspeldbochten kom je uiteindelijk in het dorp. De weg er naartoe is erg mooi. Er groeien veel oleander- en bremstruiken en die staan in mei allebei volop in bloei. Na het dorp begint de afdaling naar het strand van Mourteri. Af en toe heb je zicht op een deel van het strand. Je moet dan nog een heel eind, maar het is de moeite waard. Na een mooie rit en een paar fotostops, kwamen we bij het strand. Het was erg opvallend dat er hier in de buurt zoveel auto's reden. Het was veel drukker dan alle dagen hiervoor. We trokken de conclusie dat de pinksterdagen waarschijnlijk de oorzaak waren. Veel mensen kwamen waarschijnlijk vanuit Athene en omgeving hier naartoe om lekker rustig van de natuur en het strand te genieten. We waren erg benieuwd of er helemaal aan het einde ook mensen op het strand zouden zitten en reden de hoge heuvel op. Toen we boven kwamen werd het duidelijk dat er zo'n twintig auto's dicht bij ons plekje stonden. Het was dus erg druk. Maar ach, het strand was groot genoeg en wij zetten ons zonnetentje op, op een geschikte plaats. We hadden nog privacy genoeg. Het werd een heerlijke middag. We waren weer thuis om een uur of zeven en fristen ons toen lekker op om bij onze buren te gaan eten... Toen we nog net thuis waren verscheen er tot een paar keer toe, een groep schapen, vlak voor onze deur. Het is in Griekenland niet ongebruikelijk dat je met de auto op de weg, ergens in de landerijen, soms moet wachten, omdat er een kudde schapen of geiten oversteekt, maar zo midden in het dorp was toch wel een beetje uitzonderlijk. Toen we bij onze buurvrouw in het restaurant aan tafel zaten vroegen we ernaar. Ze zei dat zij ze ook had gezien en zij was hiet zo verbaasd. Ze vertelde dat de schapen van de overburen zijn. Die overburen wonen alleen in de zomer in Makrichori. In de winter verhuizen ze naar hun andere huis, beneden in Eretria. Ze lopen dan naar beneden, met schapen en al. Dat betekent dus twee keer per jaar een zeer opmerkelijke verhuizing. Natuurlijk kwam het gesprek ook op het feit dat we de dokter in Eretria hadden ontmoet. Die dokter, die geboren was in Makrichori en daar tot zijn vijftiende levensjaar had gewoond. Hij was de eigenaar van het huisje aan de rand van het dorp, het "Eagle's Nest". De vrouw van het restaurant kende hem natuurlijk en zei: "O dat is meneer Yannis". Zei wist daarnaast nog te vertellen dat de arts, samen met zijn broer een rederij runt, die de overtocht verzorgt van Eretria naar Oropos, precies daar tegenover, op het vasteland. Toen we toch aan het praten waren over van alles en nog wat, vroegen we ook naar de "drukte" in het restaurant. We hadden er nu voor de derde keer gegeten en vanavond was er nog een ander stel. De eerste avonden waren wij de enige bezoekers. De vrouw vertelde dat ze het in de zomer niet erg druk hadden. Dat is ook vrij logisch, want vaak moeten restaurants het toch hebben van de toeristenstroom in de zomer. En in Makrichori, met welgeteld drie plekken om te overnachten, valt het met die toeristenstroom erg tegen. In de winter was er in het restaurantje veel meer aanloop, want dan kwamen er veel mensen uit de dorpen in de omgeving. Ze hadden dan in het weekend geen zin om te koken en kwamen dan lekker bij hen eten. zondag 31 mei 2026 - naar de waterval van Manikia Vandaag wilden we naar de waterval van Manikia gaan. Wanneer je vanaf Makrichori naar Manikia rijdt, staat er vlak voor het dorp een bordje dat verwijst naar een onverharde weg en daar zou je inmoeten naar de waterval. We hadden gisteravond in het restaurant geïnformeerd en hadden begrepen dat de weg niet geschikt was voor kleine personenauto's, maar dat de wandeling ongeveer een half uur in beslag zou nemen. (misie ora) We parkeerden de auto vlak bij het bordje en begonnen aan onze wandeling. Onze kleine tassen gingen mee, met mobiel, portemonnee, sleutels en een flesje water. Meer zouden we in principe niet nodig hebben. We moesten af en toe klimmen, maar de weg ging ook regelmatig naar beneden. Die afwisseling was wel prettig. Ondertussen zagen we Manikia achter ons, tegen de berghelling liggen en de indrukwekkende rotspartijen, die we vanuit de auto ook altijd zagen, kwamen heel langzaam iets dichterbij. Toen we ongeveer een half uur hadden gelopen kregen we langzamerhand de gedachte dat onze wandeling er bijna op zou zitten, maar dat bleek tegen te vallen. Er stond opeens een bordje langs de weg, met daarop aangeduid dat dit weggetje naar de waterval gaat en dat het nog 3 kilometer was. Dat was niet leuk, maar omdat we nu toch al een flink eind op weg waren, besloten we om toch maar door te lopen. We stopten onderweg een paar keer, voor een slokje water en het maken van een foto. Het ging eigenlijk allemaal wel goed. De natuur was erg mooi en het wandelen was ook fijn. Wat we ons alleen niet realiseerden, is dat de weg eigenlijk alleen nog maar naar beneden liep. Dat was op zich wel gemakkelijk, maar zou ons op de terugweg wel parten spelen. Ondertussen werden we flink belaagd door horzels, de vervelendste steekbeesten die er bestaan. Een wespesteek is gemeen, maar jeukt naderhand niet meer zo erg. Een muggebeet jeukt wel erg en lang, maar doet op het moment geen pijn. Bij de horzel is het allebei raak. Vooral Anette moest het ontgelden. We kwamen na een kleine anderhalf uur aan bij de waterval. We hadden onze buurvrouw waarschijnlijk verkeerd verstaan; geen misie ora, maar ora ke misie, dat betekent anderhalf uur. We maakten eerst een paar foto's, maar een echte waterval was er niet te zien. We begrepen toen wat onze buurvrouw had gezegd: "je moet in de rivier gaan staan om de waterval te kunnen zien. We zagen een jong stel het water ingaan. Ze droegen allebei zwemkleding en hij had een rugtas op zijn rug. Na een paar stappen ging hij bijna kopje onder en de hele tas ging onder water. Daar hadden wij niet op gerekend. Wanneer je op het strand nat wordt, laat je je door de wind in een paar minuten drogen, maar hier moest je echt zwemkleding aan, want het wemelde van de mensen. Het was er echt druk. Dat hadden we niet verwacht. Bovendien moest je stevige schoenen aan om het water in te kunnen lopen, want de ondergrond bleek erg verraderlijk te zijn. Om met de schoenen die we aanhadden het water in te gaan was echt geen optie. We zouden onze voeten dan geheel kapot schuren op de terugweg. We bleven nog wat hangen en rondkijken en begonnen daarna aan de terugtocht. Na enige tijd werden we toch wel duidelijk geconfronteerd met het feit dat de weg die we hadden gelopen toch wel erg veel omlaag was gegaan. Dat betekende dat we nu eigenlijk alleen maar aan het klimmen waren. Op de heenweg was het een beetje bewolkt geweest en dat was eigenlijk wel lekker om te lopen. Nu scheen de zon volop en het was heet. Onze conditie werd heel erg op de proef gesteld. We moesten er aan toegeven dat de pauzes die we namen elkaar langzamerhand steeds sneller opvolgden. Telkens even uitblazen onder een boom, even tegen de rotsen hangen en na een slok water weer verder. Maar ons tempo werd langzamer. Anette vroeg op een gegeven moment: "Wanneer jouw hart er nou mee ophoudt, hoe vaak moet ik dan hartmassage geven en hoeveel keer beadermen?" Mijn antwoord als gepensioneerde BHV'er was: "30 keer hartmassage en dan twee keer beademen. Voor muzikanten 32 keer, want dat past beter op een liedje". "Welk liedje ook alweer?" vroeg Anette. "Maakt niet uit, als het maar zinnetjes van 8 maten heeft." zei ik. Ondertussen vonden we het niet echt leuk meer. De meeste mensen die naar de waterval gingen, kwamen met een auto, die hoog op de wielen stond. Onze pixo stond bij het bordje aan het begin van Manikia en wij lieten met enige jaloezie de auto's voorbij die langskwamen. Manikia kwam weer in zicht en we hadden nog ongeveer een half uurtje te gaan, maar moesten nog wel een hoge bult over. Toen kwam er weer een auto langs. Er zat een man in met een paar jonge kinderen. Hij stopte en vroeg waar we naar toe gingen. Of we een lift wilden misschien. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. "graag" zeiden we en we lieten ons heerlijk het laatste stukje naar de weg rijden. Daar bedankten we de man en stapten in onze eigen auto. Omdat we helemaal nat van het zweet waren, reden we eerst een keer naar Vrisi en terug. Lekker afkoelen en uitwaaien met de ramen open. Daarna parkeerden we de auto vlak bij het kleine pleintje van Manikia en keken we waar we iets te eten en te drinken konden krijgen. Er was een klein restaurantje, eigenlijk een soort cafetaria en er was nog één tafeltje vrij. Helemaal goed. Het jonge stel dat aan het tafeltje naast ons zat bleek ons te herkennen, want ze hadden ons gezien bij de waterval. Hij was anesthesist en zij werkte bij de airforce. Ze kwamen uit de buurt van Saloniki en we hadden een leuk gesprek over wat zij deden en wat wij met ons pensioen deden. Een heerlijke koude frappé en een paar hartige hapjes maakten alles weer goed en we reden daarna moe, maar voldaan terug naar Makrichori. maandag 1 juni 2026 - naar het Dimitra-strand Na de enerverende dag was het vandaag tijd voor een strandje. Om te beginnen sliepen we lekker uit en maakten we van ons ontbijt weer een feestje. We voelden aan onze spieren dat we gisteren iets aparts hadden gedaan, maar eigenlijk veel het wel mee. We hadden op de kaart al eens eerder de 4 strandjes gezien, ten oosten van Krieza en wilden die omgeving wel eens nader gaan onderzoeken. Gewapend met ons zonnetentje, onze stranddoeken, voldoende water en een scheutje ouzo en niet te vergeten een verse salade, reden we eerst de bergen uit en daarna naar het zuiden. Bij Lepoura sloegen we af in de richting van Karystos en in Krieza volgden we de borden naar Agii Apostoloi. We reden eerst door naar Agii Apostoloi. Daar lag het eerste strand dat we wilden bekijken. Het plaatsje was wel gezellig om te zien. Er was een havantje en een strand. Het haventje oogde wel gezellig en het strand ook; vol dus, overvol. De parkeerplaats was één grote blinkende massa van blik. We keken even en reden toen snel verder. We reden een klein stukje dezelfde weg terug, want er was geen andere. Na een paar honderd meter sloegen we af naar Klimaki. Dit was het weggetje waaraan de andere drie stranden zouden liggen. Het eerste dat we tegenkwamen was het strand van Klimaki. Dit lag prachtig verscholen in een mooie intieme baai. Wij waren echter niet de enigen die het mooi vonden. Er was nog wel ruimte op het strand, maar het was er toch wel aardig druk. Wij reden dus nog wat verder en zagen toen om de rots heen, het strand van Liánammo verschijnen. Dit zag er een beetje minder leuk uit dan het vorige maar was naar verhouding best wel aardig bezet. We besloten ook nummer vier te gaan bekijken en dan onze keuze te gaan maken. Het strandje met de schone naam Dimytra, leek een beetje op Liánammo, maar was kleiner. Het lag ook erg mooi verscholen tussen de heuvels. Het aantal mensen was... twee. Onze keuze laat zich raden natuurlijk. We parkeerden de auto en liepen naar beneden. We zwaaiden een keer naar het andere stel en installeerden ons aan de vrije kant. Beide stellen een half strand; helemaal prima. Na vrij korte tijd stapte het andere stel op en hadden we het strand voor onszelf. Niet helemaal, want een paar keer kwamen er nog mensen voor een korte duik. Het was er erg rustig, heerlijk in de natuur, je kon gemakkelijk in het water en omdat het er een hele tijd niet diep is warmt het water sneller op. Het was heel aangenaam van temperatuur. We bleven de hele middag en gingen pas tegen de avond terug. Op de eerste foto zie je strandje drie en vier. Het meest linkse is het Dimytra-strand, waar wij zaten. De laatste foto is een blik op het strandje, toen we vertrokken aan de lichtval zie je dat de zon al flink laag stond. De kwal die was aangespoeld was erg fotogeniek, maar had het loodje gelegd. Hij kon geen kwaad meer doen. Die avond aten we weer een flinke maaltijd van Courgette met kaas. De kaas kwam van de lidl, de courgetten van Spiros, de eigenaar. Na het eten sloten we de laptop weer aan op de TV, zodat we NL-ziet op een groot beeld konden bekijken. We bekeken de volgende afleveringen van Flikken Maastricht... dinsdag 2 juni 2026 - thuis gerommeld en naar het Magiras strand We bleven die ochtend eerst een beetje thuis. Anette wilde alvast wat aan het eten doen en ik wilde één van onze standaards, die we gebruiken bij het zingen op straat, repareren. Eén van de schroeven liet zich niet goed vastdraaien en ik heb het probleem opgelost met twee rubbertjes; rondjes geknipt uit een stuk oude fietsband. En, last but not least, we waren weer begonnen aan een nieuw liedje. Anette de tekst en ik de muziek. Gisteren had ik van Anette de tekst gekregen, die ze voor een groot deel klaar had. Op het strand ben ik begonnen met de muziek en vanochtend konden we een deel op de laptop verwerken en voor het eerst een stukje meezingen. Toen we uitgerommeld waren, pakten we onze rugtassen in met iets te eten en te drinken en reden het dorp uit. Ons doel was het gebied ten oosten van Neo Chori. Je komt dan eerst door Perivolia en wanneer je verder doorrijdt kom je aan de kust, enkele kilometers ten noorden van de stranden van gisteren, bij Agii Apostoloi en verder naar het zuiden. Het gebied hier is erg mooi, met flinke heuvels en smalle steile weggetjes. Af en toe heb je in een bocht een schitterend uitzicht over de zee en de grillige rotspartijen, die de stranden van elkaar scheiden. We hadden er rekening mee gehouden dat we hier nog wel een keer een stuk onverharde weg zouden tegenkomen, maar alles hadden ze netjes voor ons geasfalteerd. Het eerste strand dat je tegenkomt is dat van Kalamos. Er is een groot strand en een klein strand. Beide delen worden van elkaar gescheiden door een opvallende rots met een groot gat erin. Van bovenaf is het prachtig om te zien, maar omdat het er nogal druk was, reden we verder. Het volgende strand had de bijzondere naam Magiras. Dat betekent in het Grieks letterlijk: chef-kok. Hoe het aan die naam is gekomen, weten we niet. Wat we wel weten is, dat het strand er prachtig uitziet. De rotsen aan weerszijden zijn erg mooi en het strand zelf oogt heel wit. Dat komt door de vele kleine steentjes die voornamelijk bestaan uit wit marmer. Ze zijn door de golfslag "getrommeld" en daardoor gemakkelijk om op te lopen met je blote voeten. Omdat het strand zo wit is, ziet de zee er helder blauw uit. Het was een prachtig gezicht van boven af en het was er niet druk. We liepen naar de linkerkant en vonden daar tegen de rotsen een mooi vlak plekje waar we zonder problemen ons zonnetentje konden opzetten. Het was heerlijk om hier de laatste uren van de middag door te brengen. We hadden de tijd opgenomen toen we aan de terugrit begonnen, maar vergaten te kijken hoe laat het was, toen we thuis kwamen. Zo gaat het vaker met ons; wanneer we de duur van een rit graag willen weten. Maar na wat redeneren en terugrekenen, kunnen we met vrij grote zekerheid vaststellen dat de rit naar het strand ongeveer een uur heeft geduurd. Dit strand was in ieder geval wel een kanshebber voor een volgende keer! Onderweg moesten we op dezelfde plaats als gisteren even wachten tot een kudde geiten de weg was over gestoken. We zouden vanavond weer wat vroeger gaan slapen, want morgen wilden we weer gaan zingen in Chalkida. woensdag 3 juni 2026 - gezongen in Chalkida We reden die ochtend vrij vroeg weg, omdat we in Chalkida wilden zingen. Voor de rit moest je ongeveer anderhalf uur rekenen. We vertrokken om half tien en reden rond elf uur Chalkida binnen. Ons parkeerplekje, van de eerste twee nachten in Chalkida, was niet meer vrij, maar een klein stukje verder, aan de overkant van de straat konden we een plaats vinden. We wilden nu eigenlijk een geschikte plek zoeken in de grote winkelstraat. Na een korte wandeling hadden we een super leuke plaats gevonden, op het stoepje van een leegstaand pand, tegenover een winkeldeur die telkens werd gesloten en geen terrasjes in de directe omgeving. En nog schaduw ook. We installeerden ons daar en hebben met heel veel plezier ons Griekse repertoire gezongen. Het spelen en zingen was erg leuk en daarna vertrokken we naar Eretria, naar hetzelfde restaurant waar we de vorige keer na het zingen ook hadden gegeten. Maar voor we daar aankwamen namen we eerst een kijkje bij het antieke theater van Eretria. Dat kostte geen geld en bijna ook geen tijd. Het was dan ook niet heel imponerend. Zeker niet wanneer je het vergelijkt met bijvoorbeeld het theater in Epidavros, op de eerste foto. De baas en één van zijn personeelsleden kende ons nog en ook de kat. We zaten heerlijk aan de boulevard, vlak aan het strand, met een verkoelend windje, een wijntje en heerlijk eten. Het visitekaartje van het restaurant had ik na de vorige keer in een hoofdstukje over Eretria, op de website gezet. Je ziet het onder de naam "Eretria" in het menu hierboven. Ik liet het aan de eigenaar zien. Hij was er blij mee en bombardeerde mij bijna tot zijn PR-man, want ik kreeg nu een heel stapeltje visitekaartjes mee! Na een rustige en aangename maaltijd reden we verder. We deden eerst nog even boodschappen bij de lidl in Aliveri. Daarna gingen we naar huis. Deze keer via de hoofdweg die van Aliveri via Lepura en Avlonari naar het noorden loopt. Vlak bij Manikia moesten we weer even geduld hebben, want de geiten kwamen net van de rotsen geklauterd en blokkeerden de hele weg. donderdag 4 juni 2026 - naar het Mourteri strand Vandaag was het weer een stranddagje. We begonnen met het ontbijt en zagen ineens dat er op het tafeltje buiten een plastic zak lag en aan het waslijntje hing ook iets wat wij er niet hadden opgehangen. We wisten meteen wat het was: Spiros, de eigenaar van ons huisje had weer iets gebracht en omdat hij had gezien dat onze gordijnen nog dicht waren, had hij het op deze manier achtergelaten. Het was weer een zak met kolokithakia's; in Nederland noemen ze die courgette's en in Frankrijk ook, denk ik?! En op tafel stond een zak met eieren. Elk ei verpakt in een stukje keukenpapier; het werk van Maria. Later liep Spiros nog een keer langs en konden we hem hartelijk bedanken. O ja, en Maria had ook weer een cake gebakken, de derde alweer, tijdens ons verblijf. Het is maar goed dat Anette zo handig is met het verwerken van deze groente tot allerlei soorten gerechten, anders zouden we ze moeten weggooien en dat zou zonde zijn. Het inspireerde haar zelfs tot het maken van een nieuw recept: Spiros omelet. Fijn gesneden courgette, even laten garen, 4 eieren erdoor roeren, even laten bakken, peper en zout naar smaak toevoegen en klaar. Wordt binnenkort toegevoegd aan de reeds bestaande rubriek: "Recepten van Anette". Na ons ontbijt reden we weer door het voor ons zo bekend geworden berglandschap. We kenden inmiddels iedere bocht en iedere kuil en het bleef telkens een feest om hier te mogen rijden. Het was een beetje bewolkt, maar toen we beneden waren; bij het strand dus, scheen de zon volop. De wit geschilderde bomen waren nog witter dan anders. Het werd weer een heerlijke stranddag en uitgerust en tevreden reden we terug naar Makrichori. We hadden aan het einde van de middag wat dikkere bewolking boven de bergen zien hangen en toen we bijna thuis waren regende het. Geen nood, dat is morgen weer over... Er deed zich op het strand nog wel iets opmerkelijks voor. Mijn telefoon ging af en ik kreeg een Engels sprekende man aan de lijn die mij vertelde dat ik iets was vergeten en dat ik iets met één of ander acount moest doen. Ik dacht dat het misschien de eigenaar van het appartement op Skyros zou kunnen zijn, die iets wilde overleggen over de boeking die we hadden gedaan. Maar hij bleek niks met Skyros te maken te hebben. Ik kon hem slecht verstaan en gaf de telefoon aan Anette. Zij maakte uit zijn verhaal op dat hij ons wilde wijzen op mijn bitcoin-account, dat op dit moment een gigantische waarde had gekregen. Daarvoor moesten een paar dingen worden geregeld en omdat Anette had aangegeven dat hij slecht te verstaan was, omdat we op het strand zaten, beloofde hij vanavond terug te bellen. Terwijl ik dit schrijf is het half negen en hij heeft nog niet gebeld. Hij belt ook niet meer. Dit moet pure fraude zijn. Ik heb niet eens een bitcoin-account en wil niet eens weten hoe dat zou moeten. Hij kan het zogenaamde kapitaal stoppen op een plek waar de zon niet schijnt... vrijdag 5 juni 2026 - rondrit via Konistres, Monodrio, Kymi en Kymi haven In de ochtend werkten we voornamelijk verder aan ons nieuwe liedje en bereidde Anette het eten alvast voor. Er stond al een flink stuk van ons liedje op "papier" en we hadden ook al een intermezzo met fluit en melodica. De echte afwerking van de begeleiding kon natuurlijk thuis pas komen, want daarvoor hadden we hier de benodigde software niet. Maar een belangrijk deel was er al. In de middag wilden we nog wel even weg. Ons voornaamste doel was om een leuk cadeautje te kopen als afscheid en bedankje voor Maria en Spiros. Ze hadden ons zo hartelijk ontvangen en we kregen telkens van alles om te eten. Ons eerste doel was Konistres, een wat groter dorp met een aantal winkels. We reden er naartoe via Vrisi. Daar kun je direct afslaan naar Konistres, maar wij maakten een kleine omweg via Monodrio. In Monodrio namen we de weg die langs de rivier loopt. Er is daar halverwege een plek waar je afdaalt tot in de rivierbedding en dan kunt oversteken. Er is op zo'n plek dan een platte constructie gemaakt van beton, waarover het rivierwater stroomt. En omdat het beton er voor zorgt dat je niet te diep het water in rijdt, kun je zonder problemen oversteken. Deze constructies zijn er vaak in Griekenland. Maar deze was niet meer toegankelijk. Na een foto reden we verder. We maakten nog een ommetje en reden langs Kipi, daar staat de oudste olijfboom van Evia, en volgens het bordje, één van de oudste olijfbomen in heel Griekenland. In Exo Chora, op Zakynthos staat er ook één die heel oud is. Deze is volgens het bordje 2700 jaar oud. Na een fotootje reden we verder naar Konistres. Helaas konden we daar geen winkel vinden waar ze leuke dingen verkochten. Alleen huishoudelijke artikelen, kleding en levensmiddelen. We besloten door te rijden naar Kymi. Het was nog geen vijf uur toen we daar aankwamen. We parkeerden de auto en liepen eerst wat rond om te kijken of er een paar winkels waren die in aanmerking kwamen voor ons doel. Er bleken een paar winkels te zijn met leuke dingen, maar omdat het nog siëstatijd was, waren ze nog niet open. We dronken een frappé op een terrasje, vlak bij het plein bij de kerk. Toen het inmiddels al lang vijf uur was geweest, zochten we de winkels weer op, maar ons geduld werd niet beloond. Ook nu waren de winkels nog steeds gesloten. Voor een leuk presentje zullen we dan toch moeten kijken in een grotere plaats. Dat zien we later dan nog wel een keer. We reden van Kymi naar beneden naar het strand. Het heet daar Paralia Kymis, oftwel het strand van Kymi. Er is daar niet alleen een strand, maar het is ook de haven, de vertrekplaats van de boot naar Skyros. De weg van Kymi naar de haven is een sterk afdalend weggetje met heel veel bochten. Toen we hier de vorige keer reden gingen we precies in tegengestelde richting. Een dag later zou deze weg toen worden gebruikt voor een traditionele race. De oude autobanden liggen hier in de bochten langs de weg, ter bescherming voor uit de bocht vliegende auto's. We kenden eigenlijk de gehele weg al, vanaf Kymi en vanaf de haven. Maar het is bepaald geen straf om hier nog een keer te rijden. We waren weer thuis om een uur of half zeven. Al hadden we niet kunnen kopen waarvoor we op pad waren gegaan, het was zeker geen verloren dag geweest. zaterdag 6 juni 2026 - naar Mourteri Het was mooi weer vandaag en we dachten: "ach, laten we nou vandaag maar eens naar het strand gaan!". Dus tassen gepakt met eten en drinken en weg. Het was zaterdag vandaag, dus dan waren de Grieken ook vrij. We hadden er rekening mee gehouden dat het wel drukker zou zijn op het strand. En dat was ook zo. Toen we over de hoge bult heen waren gereden en het zicht hadden op het laatste deel van het strand, was het duidelijk. Het eerste deel was echt druk, maar het laatse stuk, waar wij altijd zaten, viel eigenlijk wel mee. Misschien zaten er in totaal 25 man, maar voor zo'n groot strand was dat niet erg. We hadden in een oogwenk ons zonnetentje opgezet en konden ons lekker installeren en ontspannen. Op de eerste foto zie je het dak van ons tentje. Op de tweede foto het uitzicht op Ochtonia, tegen de berghelling, rechts van de hoge kale top. We zagen het dorp zo vaak liggen op de terugweg en dit uitzicht is toch wel foto-waardig. Wat valt er meer te vertellen over een heerlijke stranddag. Het water was heerlijk en helder en we hebben maar twee keer een kwal gezien. Het was een beetje nevelig in de verte. Skyros aan de overkant was geheel verdwenen, maar het was heerlijk warm... zondag 7 juni 2026 - naar de Dirfys en Mourteri We hadden van Spiros een verhaal genoord, dat hij met zijn gasten een trip had gemaakt naar Panagia Amboudiotissa. De gasten waren daar helemaal lyrisch over geweest. We hadden begrepen dat het over een hoge berg ging waar nog sneeuw op lag. Blijkbaar was het toen nog erg vroeg in het voorjaar. De naam kenden we nog van onze poging om binnendoor naar Metochi te rijden. Dat was op zaterdag 16 mei. We hadden toen het weer niet mee, want het regende en het stormde. Bovendien was de weg daar erg slecht. Nu was het mooi weer en we hadden gehoord dat er gewerkt was aan dat stuk weg, dus we hadden goede hoop op een betere reis. Kortom, wij gingen op weg want wij wilden het graag nog eens proberen en waren benieuwd of wij ook lyrisch zouden worden, net als de gasten van toen, die Spiros had beschreven. In Kato Seta sloegen we af bij het bordje. Op het onderste staat "Ambiotissa". De weg ging de hele tijd omhoog en zowaar, de grootste gaten waren gedicht. Na een tijdje gaat de weg dan even weer naar beneden en rij je door een rivierbedding. Ook deze was nu beter begaanbaar. De vorige keer waren we hier omgedraaid. Nu reden we verder. De weg ging weer omhoog en na een poosje kwamen we bij het genoemde kerkje: "Panagia Ambiotissa". Hier had het bordje naar verwezen. Erg bijzonder was het echter niet. Waarschijnlijk moesten we nog verder. De weg ging nog verder omhoog en op een gegeven moment zag je helemaal geen heuveltoppen meer om je heen, zo hoog waren we geklommen. Toen we nog verder reden, kwamen we in een open stuk, waar je ver van je af kon kijken. De grote blikvanger was hier de hoogste top van het Dirfys-gebergte. We hadden al hele mooie uitzichten gezien van uitlopers van de hoge berg, met name toen we terugkwamen van Chiliadou-beach. Maar nu hadden we uitzicht op de hoogste top, een prachtige spitse punt, met een hoogte van 1743 meter. We zijn een tijdje blijven kijken en hebben meerdere foto's gemaakt. Dit is natuurlijk een uitzicht dat je niet elke keer ziet. En inderdaad, wij waren ook lyrisch, zo mooi!! Precies op deze plek hield het asfalt op. We hadden wel een bordje gezien dat verwijst naar Metochi. Blijkbaar kun je vanaf hier toch tussendoor naar de noordkust. Maar na enkele tientallen meters werd het wegdek toch wel erg slecht. We besloten om niet verder te gaan, we hadden geen zin om nog kilometers te worstelen met kuilen en gaten in een niet geasfalteerde weg. In Metochi waren we tenslotte al geweest. Nu hadden we de Dirfys in al zijn glorie gezien en reden gewoon dezelfde weg terug. Omdat de heenweg zo steil omhoog ging, had je het gevoel dat je een hele lange tocht had gemaakt. Het was opvallend dat, wanneer je aan de terugreis begon, je toch eigenlijk weer erg snel beneden was. We keken nog wat rond bij de plek waar de rivier de weg kruist. Er waren daar veel vlinders en in de rivier zwommen kleine visjes. Eenmaal beneden gekomen reden we in Seta nog even naar het kleine theater. In de zomerperiode worden daar voorstellingen gegeven. Het theater is prive-eigendom en mag vrij worden bezichtigd, maar niet zomaar worden gebruikt. We reden daarna naar het oosten, via Trachili en Gaia. Vlak bij het Mourteri-strand, bij de aparte muurschildering, aten we een hapje en begaven ons toen naar "ons" strand. Het eerste stuk was druk, omdat het zondag was vandaag. Maar een eindje verder was nog ruimte genoeg. Na een paar uurtjes lekker bakken en relaxen reden we terug naar Makrichori. Daar zetten we onze strandspullen neer en gingen toen eten bij het restaurantje van onze buren. Zoals gewoonlijk was het er niet druk. Er kwamen maar weinig mensen. Het was nu al later op de avond en al schemerdonker. Toch waren wij de enige bezoekers. Echter vanmorgen leek het hele dorp te zijn uitgelopen, want toen was het er wèl druk. We vroegen nog of dit alleen mensen waren geweest uit het dorp, maar er bleken op zondag ook regelmatig mensen uit de dorpen in de buurt te komen. Na een niet te grote, maar smakelijke maaltijd begaven we ons weer naar ons eigen onderkomen en keken daar nog een spannende aflevering van "Flikken Maastricht". maandag 8 juni 2026 - naar het Magiras-strand Vandaag waren we vrij laat op pad omdat we thuis nog wat dingetjes wilden doen. Halverwege de middag reden we naar het Magiras strand. Het was er niet druk, maar er waren wel wat mensen. Het waaide een beetje en de temperatuur was heerlijk. Meer valt er eigenlijk niet over te zeggen, dus voor vandaag was dit het... dinsdag 9 juni 2026 - naar het strand van Korasida We besteedden na het ontbijt nog even wat tijd aan ons nieuwe liedje. De vorm was helemaal in orde, melodie en akkoorden waren hier en daar nog wat aangepast, maar waren nu klaar. Instrumentatie werken we thuis nog verder uit en de tekst moet hier en daar nog wat worden verfijnd. We zaten ook wat dit betreft weer in een mooi proces. Eén van onze andere processen was het zingen op straat. Dat gaan we morgen weer doen in Chalkida. Dat is zo ongeveer de enige plek hier op het eiland waar per minuut meer mensen langslopen dan drie. De speakers en de tablet legden we aan de opladers, zodat ze vanavond vol zouden zijn. We hadden een beetje op de kaart gekeken of er nog wat weggetjes in aanmerking konden komen voor een interessante rit, al of niet gecombineerd met een strand. We hadden het dorp Achladeri op het oog. Niet ver daar vandaan ligt ook een strand en misschien was dit een leuke dagbesteding. Toen we thuis uitgerommeld waren pakten we de spullen voor het strand in en reden we naar beneden. Die term "naar beneden" gebruiken ze in Griekenland veelvuldig. Wanneer je de weg vraagt is vaak de opmerking "kato" of "pano"; naar beneden of naar boven. Meestal is die aanduiding voldoende om te weten hoe je moet rijden. Wij gingen dus "kato", de bergen uit. Niet Kató, die is van de botermarkt, maar Káto! Op de hoofdweg reden we naar het zuiden en sloegen bij Dafni af naar Mandraki. Daarna ging het verder via Sikies naar Achladeri. We verbaasden ons over de prachtige rit door erg mooie natuur. Als ooit iemand heeft gezegd dat Evia een beetje saai is, dan kunnen wij dat met recht bestrijden. In Achladeri is het een beetje spoorzoeken om de juiste weg te vinden. Toch ging het in één keer goed. Vaak let je erop dat je de weg vervolgt die er qua structuur hetzelfde uitziet als de weg waar je op rijdt. Maar dat was hier niet van toepassing. Grote gegoten stukken beton, die je geheel uit je concentratie haalden en misleidende opgeplakte en opgelapte stukken asfalt, die net anders liepen dan je zou denken. Bovendien slingerde de weg zich steil omhoog door het dorp. Dat was op zich een voordeel, want dan kon je niet hard rijden en had je tijd om te kijken in welke richting je de volgende vijf meter moest rijden. Hoe dan ook, we waren het dorp uit en maakten even een stop bij het kleine kerkje om van het uitzicht te genieten. Daarna reden we verder. We hadden een flink stuk moeten klimmen, maar blijkbaar was dat na Achladeri voorbij. Nu gingen we weer naar beneden en hadden van tijd tot tijd een schitterend uitzicht op de kust. Toen op een gegeven moment het strand in zicht kwam, wisten we het eigenlijk meteen: hier zouden we de rest van de middag doorbrengen. Het Korasida-strand is erg ruim. Je kunt een heel eind lopen voordat je eindelijk bij de rotsen aan het einde bent. Het strand bestaat voornamelijk uit mooi fijn zand, met hier en daar een handjevol kiezels. In het water gaan was hier gemakkelijk, maar je moest wel oppassen, want het werd snel diep en de krachtige golven zorgden wel voor een stroming waar je rekening mee moest houden. Maar ach, nat worden kan ook dicht bij de kant. Het werd een heerlijke middag en pas laat reden we terug. Onderweg reden we nog even door het centrale deel van Avlonari. Dat kenden we nog niet en dat bleek erg leuk te zijn. Het deel waar we altijd door rijden langs de hoofdweg hoort ook bij Avlonari, maar heet Chania. De laatste stop van deze dag was de Kritikos, aan de rand van Chania. Deze supermarkt was niet de goedkoopste, maar voorzag wel in zo ongeveer alles wat je maar nodig kon hebben. Wij konden er in ieder geval weer een poosje mee vooruit. De zon stond weer laag en dat was in de bergen soms erg lastig. We poetsten regelmatig de ruiten van de auto, maar er bleef toch vaak een laagje vuil achter en wanneer de zon daar op scheen zag je even niks. Niet te hard rijden was de enige oplossing. We kwamen weer veilig thuis... woensdag 10 juni 2026 - gezongen in Chalkida We hadden ons gisteren al voorbereid op het zingen in de hoofdstad en vanmorgen, meteen na het ontbijt vertrokken we naar Chalkida. We parkeerden de auto op een betaalde plek met toezicht en liepen eerst door de winkelstraat om een cadeautje te kopen voor de eigenaars van ons appartement. Het was echt moeilijk om iets passends en een beetje neutraals te vinden, maar na verloop van tijd vonden we twee plaquetjes van keramiek om aan de muur te hangen. Eén met daarop "geluk" en een andere met "liefde". Dat kun je iemand natuurlijk altijd toewensen en nu hadden we tenminste iets om te geven. Daarna liepen we terug om onze zangspullen te halen; statieven, fluiten, melodica, 2 speakertjes en ons dikke boek. We installeerden ons op bijna dezelfde plek als de eerste keer. Op het plekje van de eerste keer, precies voor de kerk, zaten mensen op het bankje. Maar later zijn we verhuisd en hadden we toch weer onze fijne plek. Het was ook deze keer erg leuk. We kregen zelfs een ijsje aangeboden en meerdere keren hielden we even pauze omdat mensen een praatje wilden maken. Er was zelfs een vrouw die haar hele levensverhaal vertelde; broers en zussen overleden, gescheiden, last van haar ogen en maag. Eén dochter en nu ook een kleindochter. Ze kwam van Kreta en woonde nu op Evia. Om kwart over twee stopten we ermee en besloten we te gaan lunchen. Op de valreep, vlak voordat we bij de auto kwamen, zagen we ineens een putdeksel met de naam Chalkida erop. Die was voor ons! We wilden lunchen in een andere plaats, ergens in Pissonas of in die buurt. Dat ligt ten noord-oosten van Chalkida. Omdat we niet iets leuks konden vinden reden we uiteindelijk door tot Katheni. Ondertussen had je een prachtig uitzicht op de Dirfys. We hadden deze weg eerder gereden toen we van Chiliadou terugkwamen, nu reden we de andere kant op. In Katheni vonden we op het centrale plein een groot terras met veel stoelen en tafels. Er zat niemand, maar ze waren wel geopend. Er was geen menukaart, maar de eigenares noemde op wat ze had. Er is dan altijd wel iets bij dat in de smaak valt en na korte tijd zaten we dan ook lekker te eten. Bij het afrekenen kregen we een doos vers geplukte kersen mee. De terugweg hadden we gekozen langs een andere route, maar hier bleek de weg te zijn afgesloten in verband met werkzaamheden. Dat hadden ze bij de afslag niet aangegeven en we kwamen dan ook na enige tijd voor een grote kuil stil te staan, waar flink was gegraven. We moesten nu het hele eind terug, een kilometer of acht. We reden uiteindelijk dezelfde weg terug als op de heenweg. Daarmee waren we nu zeker geworden van iets dat we al eerder hadden opgemerkt. Namelijk, precies die plaats waar je aan twee kanten de zee in kunt kijken. Op zich is dat niet zo bijzonder op een klein eilandje, maar op een grote lap land als Evia is dat best wel bijzonder. Niet ver van Makrichori, ligt Seta. Ten zuiden van Seta ligt een driesprong. Naar het noorden ga je vanzelfsprekend naar Seta, naar het zuiden naar Gymnó en naar het oosten is de weg naar Trachili. Net een paar meter ten zuiden van die splitsing zie je aan de noordkant de Middellandse Zee en aan de zuidkant de Golf van Evia, het water tussen Evia en het vasteland. Je kijkt vanaf een grote hoogte en daarom erg ver weg; dat is de verklaring. Tijdens de rit van Seta naar Gymno hadden we al vaker zakken aan dennebomen zien hangen, met daarin een goudgelige vloeistof. Er was een opening gemaakt waarbij een stukje schors was verwijderd en daaronder werd een zak bevestigd. We zochten het op op internet en het blijkt dat deze hars naast de productie van cosmetische artikelen ook wordt gebruikt bij het maken van de bijzondere Griekse harswijn, de retsina. Evia is de grootste producent van deze hars. donderdag 11 juni 2026 - naar Mourteri Ons nieuwe liedje was klaar. Deze ochtend hadden we nog een paar verbeteringen in de tekst doorgevoerd en een paar instrumentale lijntjes bijgeschreven. De echte uitwerking kwam thuis natuurlijk, maar voor nu was het klaar en konden we gaan oefenen. Het klinkt misschien saai, maar voor een ideale vakantiedag is het een heerlijke formule om 's-morgens op je gemak lekker wat dingen te doen, zoals vandaag, en dan rond het middaguur naar het strand te gaan. Zo deden we dat vandaag dus ook. Mourteri was bijna helemaal leeg, op de plaats waar wij altijd zaten. Het waaide een beetje, maar niet veel. De zee was rustig en het water schoon en helder. Soms spoelen er wat dingetjes aan, maar dat hoort nu eenmaal bij de zee; een oude tak of wat riet. Maar dat is helaas niet het enige. Er drijft best veel plastic in de zee en dat is toch zeker vervuiler nummer 1. Maar op het Mourteri-strand viel dat gelukkig wel mee. Het zand was heet. Wanneer de zon er fel bovenop schijnt, verbrand je je voeten. Maar daar hebben we gelukkig slippers voor. Wanneer de heftigste hitte van de middag plaats maakt voor een weldadige warmte in de avond, wordt het eigenlijk nog lekkerder. Veel Grieken komen dan pas het strand op. Wij genoten van beide periodes. Na een hele dag verpozen op het rustige strand liepen we lekker sloom naar de auto. Die stond geparkeerd op het randje van het strand. Wanneer je dan van de zee weg loopt, verdwijnt heel langzaam het geruis van de golven, waar je de hele dag naar geluisterd hebt. En bij iedere stap wordt het ook weer een beetje warmer. Wanneer je graag naar het strand gaat zul je dit meteen herkennen. We hebben ontdekt dat er hier op een aantal plekken toch kritamo groeit. Vanavond namen we weer een zak mee. Lekker om onze salade er mee op te pimpen. vrijdag 12 juni 2026 - naar het Magiras strand Tijdens ons ontbijt zagen we al dat het behoorlijk bewolkt was. We hadden voor vandaag gepland om naar het Magiras strand te gaan. Dat was toch één van de mooiste plekjes geworden waar we naar het strand waren geweest. We hadden een planning gemaakt voor de laatste paar dagen, want maandag zouden we Evia verlaten. We hadden een keuze gemaakt uit de drie meest aangename bestemmingen en daar was Magiras er één van. We lieten ons door de bewolking niet tegenhouden en hoopten erop dat aan de kust de zon zou schijnen. Terwijl we onderweg waren leek het erop dat we een wolkenloze hemel tegemoet reden, maar toen we dichter bij de kust kwamen, zagen we dat die wolkenloze hemel een flink eind boven zee lag. Een Griekse familie verliet net het strand toen wij kwamen. De man zei dat het zou gaan regenen binnen een half uur, maar wenste ons toch een aangenaam verblijf. Wij gokten erop en zochten een mooie plek op het strand. Het was bewolkt en het bleef bewolkt, maar de temperatuur was erg aangenaam. We hebben een paar momenten gehad dat we in de startblokken stonden om naar de auto te gaan. Er vielen namelijk enkele druppels, maar daar bleef het bij. We bleven uiteindelijk de hele middag. Het water was lekker en we hadden totaal geen spijt van onze beslissing. Op de terugweg spatterde het af en toe en dicht bij Makrichori waaide het enorm. Je kon onderweg ook zien dat er wat regen was gevallen, maar niets bijzonders. We deden onderweg nog even een paar boodschappen bij de kritikos en reden toen naar huis. zaterdag 13 juni 2026 - lekker thuis De bewolking van gisteren was niet opgelost en vannacht had het flink geregend. De ochtend verliep ook zwaar bewolkt en nat. We besloten om lekker thuis te blijven. Een wasje draaien in onze machine, het menu met onderliggende hoofdstukken op de website verder uitbreiden, zie boven. Kortom lekker rommelen met een kopje koffie erbij. Daarnaast namen we ook de tijd om lekker te zingen. En dan niet specifiek het Griekse repertoire, maar juist de Balkanliedjes en andere. Ook op deze manier kregen we de dag gemakkelijk vol, op een aangename manier. Prettige bijkomstigheid van deze regendag was, dat onze auto aan de buitenkant weer aardig schoon was geworden. We konden er maandag mee op de boot, zonder ons te schamen. 's-avonds gingen we nog een keer eten bij onze buren. zondag 14 juni 2026 - koffie in Eretria en naar het Mourteri strand Vandaag was het onze laatste volle dag op Evia. Na het ontbijt keken we al een beetje rond, of we al wat spullen klaar konden leggen om in te pakken. Maar het meeste kon toch pas morgen na het ontbijt. Het was eigenlijk ook heel simpel; wanneer je thuis vertrok moest je nadenken over wat je mee wilde nemen. Wanneer je vertrok uit je tijdelijke verblijf, moest gewoon alles mee. We pakten onze zangspullen in voor het geval we een leuke plek zouden vinden om te zingen, maar erg hoopvol waren we niet. We wilden namelijk koffiedrinken aan de boulevard in Eretria. Maar de strandspullen gingen ook mee. Het was erg druk langs de boulevard. Er stonden erg veel auto's geparkeerd, maar er was ook heel veel ruimte en dat maakte het gemakkelijk om een plekje te vinden. We hadden al gezien dat zingen niks zou worden. De ene helft van de mensen zat op een terras achter de koffie of iets anders en de andere helft lag op het strand. Het aantal langslopende mensen was minimaal. Wij dronken koffie op een terrasje en keken een beetje rond naar de vele mensen. Het zag er hier nu heel anders uit dan vorige keren. Na de koffie reden we via de hoofdweg naar het oosten. In Aliveri reden we met behulp van Google dwars door de stad om de weg te vinden naar Latas. Dat ging vlot. via Latas reden we naar Gavalás, om zo weer in Neochori op de hoofdweg uit te komen. We hadden nu een flink stuk afgesneden. Via de gebruikelijke route, langs Avlonari en door Orio, kwamen we op het strand van Mourteri. Ondanks dat het vandaag zondag was, was er op ons stuk van het strand weinig bezoek. We hadden dus alle ruimte. Na de buien van gisteren was het strand hier en daar een beetje nattig, maar dat was niet erg. De temperatuur was weer boven de 20 gestegen en er was volop zon. Het werd dan ook weer een fijne middag. Voordat we aan de terugweg begonnen, plukten we eerst een flinke hoeveelheid kritamo, deels voor onze salade morgenochtend en deels voor Spiros en Maria. We wilden een schaal achterlaten op tafel, bij het cadeautje dat we voor ze hadden gekocht. Zelf konden ze niet zo gemakkelijk aan kritamo komen, want dat groeit alleen aan het strand. Nou maar hopen dat ze het lekker vinden... maandag 15 juni 2026 - naar strand Korasida en met de boot naar Skyros Vandaag was het onze dag van vertrek. We stonden op om 8 uur. We dekten de tafel voor het ontbijt en pakten ondertussen nog wat spulletjes in. Spyros en Maria, de eigenaars kwamen nog even langs om gedag te zeggen. We bedankten ze voor de gastvrijheid en voor alles wat we hadden gekregen. We hadden al drie keer een zelfgebakken cake van Maria gekregen en Spyros had veelvuldig onze groentevoorraad aangevuld met marouli, courgette en komkommer. Toen ze vertrokken pakten we de rest van onze spullen in en reden we voor de laatste keer door Manikia en Koili het mooie berggebied uit. We namen in Dafni de afslag naar de kust en reden daar naar het Korasida-strand. We waren er eerder geweest maar vonden dit strand de moeite waard om nog een keer te bezoeken. Het was bijna windstil en de temperatuur was weer hoog. Dat betekende dus: veel in het water. We hadden ons zonnetentje weer opgezet en dat was ook wel nodig. We hadden een salade meegenomen en alles bij elkaar werd het een zeer aangename middag. We hadden de wekker op 3 uur gezet, want we wilden bijtijds vertrekken voor de boot. We hadden het zorgvuldig uitgerekend, zodat we niet hoefden te haasten en royaal op tijd bij de boot zouden zijn. Dus begonnen we tegen drieeën met het inpakken van alles er reden we op ons gemak naar de haven van Kymi. Bij het loket informeerden we hoe laat we in de rij moesten gaan staan. Het antwoord was: 5 uur. Dat betekende dat we nog genoeg tijd hadden voor een frisse frappe. Om 5 uur stonden we in de auto in de rij en even later konden we de boot op. De kilometerteller van de auto stond op 203920 en dat betekende dat we op Evia maar liefst 2702 kilometer hadden gereden. De boot vertrok netjes om 6 uur en de overtocht zou ongeveer 1 uur en 45 minuten duren. Ondertussen zat Anette lekker een nieuwe Nicci French te lezen en ik kon het verslag tot zover schrijven. We hadden gegevens van onze locatie op Skyros ontvangen van de eigenaar. Later stuurde hij een boodschap om duidelijk te maken waar hij ons zou opwachten om ons de sleutel te geven en ons de weg te wijzen. Wij waren heel benieuwd... Vanaf morgen gaat het verslag verder onder de link "Skyros". HEENREIS // EVIA // SKYROS // TERUGREIS