Onze terugreis kun je van dag tot dag volgen. Via het route-kaartje zie je de route tot nu toe. Via het stop-kaartje ga je direct naar het verslag van de laatste rit en de laatste stop. vrijdag 19 juni 2026 - van Chalkida via Arachova naar Larisa  Vandaag was het dan toch echt zo ver; we gingen aan de terugreis beginnen. We hadden een goede nacht gehad in ons luxe appartement in Chalkida. We stonden vroeg op en na het ontbijt pakten we alles en liepen we naar het einde van de straat waar onze auto stond. Even later reden we de oude brug over, het vasteland op. Evia lag achter ons.  We reden een weg die deels langs de kust loopt. Aan de overkant van het water zagen we Evia nog liggen. Wij reden via Drosia, Platanaki, Mouriki, Aliartos en Livadia naar Arachova. Het eerste deel van deze route was nieuw voor ons en we hadden geen spijt dat we deze weg hadden gekozen. Het was een prachtige rit, door een heel afwisselend landschap. Arachova kenden we van vorige jaren. We waren er een keer door gereden op weg naar Delphi en vorig jaar hadden we er een overnachting gehad.  Het is een leuke plaats, hoog in de bergen gelegen. Vanaf meerdere plekken heb je een prachtig uitzicht en je kunt er bontmutsen, handschoenen en dikke sokken kopen, alles voor de winter. Arachova en omgeving is namelijk een zeer geliefd skigebied. Het lag dit jaar weer op onze route en we maakten er een stop. Er zijn een aantal leuke winkels en die hebben we nog eens bezocht. Daarna dronken we koffie.  Na Arachova reden we verder via Alateries en Eptalofos naar Lilea. Ondertussen ging de weg alsmaar omhoog en beseften we dat we een hele bergpas hadden te rijden. Je kon neerkijken op Arachova en dat, terwijl Arachova al zo hoog lag. Het Parnassosgebergte was hoog en we zagen dat er op de toppen nog een beetje sneuw lag. Een eindje vóór Lilea hadden we van bovenaf een prachtig uitzicht op het dorp. We stopten er om even de benen te strekken en om wat te eten.  De route die we reden was schitterend mooi en ook dit stuk hadden we nog niet eerder gereden. We hadden bij iedere bocht wel een foto willen maken, maar je bent tenslotte gewoon weggebruiker en midden op de weg blijven staan was hier absoluut geen optie.  Vanaf Lilea reden we verder via Mariolata, Gravia, Bralos, Skamnos, langs Thermopyles en verder naar Lamia. Daar was het gedaan met het berggebied en reden we grotendeels door uitgestrekte vlakke stukken.  Vanaf Lamia gingen we verder via Anabra, Karditsa, Palamas, Itea en Sikies, om tenslotte te eindigen in Larisa. Daar hadden we een appartement gereserveerd voor 1 nacht. Voordat we doorreden naar onze slaapplaats deden we bij de plaatselijke lidl eerst boodschappen. Ons overnachtingsadres hadden we snel gevonden. Het was alleen even uitzoeken door welke deur we naar binnen moesten. Het appartement was op de derde verdieping en was erg eenvoudig, maar ach, we hoefden er eigenlijk alleen maar te slapen. Morgen zouden we weer verder rijden.  Het avondeten, dat Anette ondanks de gebrekkige keukenfaciliteiten toch weer op tafel toverde, nuttigden we op het balkon. We hadden daar zelfs nog een mooi uitzicht. De avond besteedden we met het kijken van de volgende afleveringen van "Flikken Maastricht", waar we inmiddels een beetje verslaafd aan waren geraakt... |
| zaterdag 20 juni 2026 - van Larisa (Griekenland) naar Bitola (Noord-Macedonië) Vandaag zou het weer een echte rijdag worden. We hadden gisteravond de route doorgenomen en hadden een behoorlijk rechtstreekse weg gevonden naar het noorden, via een weg die we grotendeels nog niet hadden gereden. Redelijk vroeg stapten we in de auto en lieten we Larisa achter ons. Larisa ligt in een vrij vlakke omgeving en je ziet de bergen wat verder weg liggen. Toen we wat verder naar het noorden reden werd het landschap al snel veel interessanter, want we gingen de bergen in.  En niet zomaar een bergje. Het bergmassief van de Olympus was het hoogste van heel Griekenland. Na enige tijd zagen we de toppen aan onze rechterkant. We reden dwars door Elassonas. We waren er eerder in de buurt geweest, maar nu leidde onze route midden door de stad. Elassonas is best een leuke stad. Misschien komen we er ooit nog eens wat langer.  Er hing vrij veel bewolking boven de bergen. Daarom konden we de toppen niet zien. Waarschijnlijk lag er nog wel wat sneeuw want de hoogste top, de Mytikas is maar liefst 2917 meter hoog.  Ondertussen reden we lekker met alle ramen open. Het was heerlijk weer; niet te warm. In de bergen waarschijnlijk zo'n 25 graden en beneden in de dalen 30. We genoten van de mooie uitzichten onderweg. Meerdere keren maakten we een stop voor een foto en voor een hapje te eten. Bovendien was het lekker om af en toe even wat te lopen. Onze route liep van Larisa via Dendra, Elassonas, Mikro Eleftherochori en Metaxas naar Rimnio. Daar staken we het Polifitou-meer over. De brug zagen we al van verre onder ons liggen.  We reden aan de overkant verder via Pontokomi naar Ptolemaida. Daar reden we het centrum in. Ptolemaida is niet echt een bekende Griekse stad, maar wel de moeite waard om eens wat beter te bekijken. We konden de auto gemakkelijk in één van de straatjes in het centrum parkeren en dronken koffie op een terrasje.  Toen was het tijd voor de laatste etappe. Vanaf Ptolemaida gingen we verder noordwaarts, via Perdikkas, Sitaria en Papagiannis naar Niki. Net voorbij Niki gingen we de grens over. We hoefden niet lang te wachten, want het was er niet druk. We moesten eerst aan de Griekse kant onze papieren laten zien. Dat was zo klaar. Toen kwam de Macedonische kant. De beamte vroeg de papieren en daarna ook de "green card". In Nederland hebben we geen groene kaart meer, want je krijgt je verzekeringsbewijs digitaal aangeboden om te downloaden. Nou dat hadden we dus op onze mobiel. Ik legde dat uit en gaf mijn mobiel en.... Toen was het in orde!  We reden verder via Kravari naar Bitola. Na SKopje de grootste stad van Noord-Macedonië. We hadden nog tijd genoeg, want we hadden doorgegeven dat we er tussen 6 en 7 uur zouden zijn. Maar de reis was best wel vlot gegaan. Bovendien moesten we de klok weer een uur terugzetten, want in Noord-Macedonië was dezelfde tijdzone van kracht als in Nederland.  Daarom besloten we eerst om in Bitola rond te gaan kijken. Betalen voor het parkeren moest via sms naar nummer 144414, met vermelding van het kenteken van de auto. Dat was even een puzzeltje. Daarna liepen we lekker door de stad. Bitola is best leuk en gezellig. Er zijn veel winkels en restaurantjes.  We streken neer op één van de terrasjes en bestelden daar een goed gevulde salade. We maakten nog een rondje door de stad, maakten een paar foto's, onder andere van Alexander de Grote. Een soortgelijk standbeeld staat in de hoofdstad Skopje, midden op het plein. Alex werd destijds geboren in deze streek. Het heette toen nog gewoon Makedonia. De Grieken en de Macedoniërs zijn op de één of andere manier toch nog steeds trots op Megas Alexandros (Alexander de Grote).  Toen we terug waren bij de auto, lieten we onze gastheer weten dat we over ongeveer 20 minuten zouden arriveren. Wij waren er al eerder, maar na een poosje wachten, ontmoetten we elkaar en werden we naar ons appartement geleid.  We hadden weer een groot en luxe appartement met kamer, keuken, slaapkamer en badkamer. Lekker voor een avondje film kijken. De stadsfoto's op deze pagina zijn allemaal van Bitola. Het putdeksel met de naam Skopje en de muurschildering ook. |
| zondag 21 juni 2026 - van Bitola (Noord-Macedonië) naar Kukës (Albanië) Vandaag trokken we weer verder naar het noorden. Ons einddoel was ergens in Albanië. We hadden de nodige ervaring met het rijden in Albanië en wisten daarom dat een nauwkeurige planning wat betreft de tijd niet mogelijk zou zijn. Vlak na vertrek legden we nog even een mooie muurschildering vast.  We besloten eerst op pad te gaan en halverwege de reis te kijken waar we ongeveer zouden kunnen uitkomen. Op basis daarvan konden we dan iets in de buurt reserveren. We reden eerst vanaf Bitola, via Demir Hisar naar Kicevo. Daar dronken we koffie. De hoofdwegen door Noord-Macedonië zijn over het algemeen best goed. Het stuk naar Kicevo ging dan ook wel vlot.  We hadden nu een beetje zicht op het eindpunt van de reis van vandaag en legden vast dat we tot Kukës, in Albanië zouden kunnen komen. We hadden nu ruim een derde deel gehad, maar rekenden erop dat de andere delen wel eens wat langzamer zouden kunnen gaan. We reden verder via Kolibari en Kolari. Vervolgens kwamen we in het Nationaal park Mavrovo. De omgeving hier in het park was erg mooi. Af en toe kwam er een besneeuwde bergtop in het zicht en we kwamen langs het Mavrovo-meer. De weg was goed te rijden, maar erg snel ging het niet. Vanwege de vele bochten kon je niet sneller rijden dan ongeveer 60 kilometer per uur.  Het was mooi in het Mavrovo park, het was alleen jammer dat de bomen en struiken zo dicht langs de weg stonden, dat je niet veel van de omgeving kon zien. Af en toe kon je wat verder weg kijken en had je zich op het riviertje dat lange tijd naast ons liep. We reden verder via Volkovija naar Debar. Een eindje voorbij Debar passeerden we de Albanese grens. Na het tonen van onze papieren mochten we zonder problemen verder. De laatste douanebeambte vroeg ons naar het doel van onze reis. Wij antwoorden dat we op vakantie waren en nu op doorreis naar Nederland. Hij wenste ons een prettige vakantie en een goede reis.  We reden verder via Maqelare en ondertussen zagen we een donkere lucht steeds dichterbij komen. In Peshkopi kwam het met bakken uit de hemel en veranderden de wegen in korte tijd in snelstromende riviertje. We maakten van de gelegenheid gebruik om even te parkeren, met de auto net onder een afdakje bij één of ander bedrijf. Zo konden we naar buiten en wat te eten uit de auto pakken, zonder nat te worden.  De regen hield niet heel lang aan. en na korte tijd reden we verder via Vleshë, Lusën en Kolesjan naar Kukës. Dit laatste stuk werd het meest enerverende deel van onze reis vandaag. Ten eerste waren daar de Albanezen in de auto, beter gezegd "Albaracen". Ze reden erg hard en dat moeten ze zelf weten. Maar in de bochten die ze niet konden overzien, reden ze half op de linker weghelft. Meerdere keren moesten we hard op de rem om een botsing te voorkomen. Daarnaast waren er nog andere onverwachte factoren die we op de weg tegenkwamen. Zo moesten we remmen voor een stel geiten. Dat was niet zo bijzonder; dat zagen we in Griekenland ook veel. Maar hier stonden ineens een paar koeien midden op de weg en alsof dat niet genoeg was, kwamen we net om een bocht en moest ik hard remmen omdat er een ezel midden op de weg stond... De gehele weg door Albanië ging hoog door de bergen. De weg was van tijd tot tijd niet best en het schoot maar heel langzaam op. Het was maar goed dat we de tijd ruim hadden genomen. De tijd die we aan de verhuurder door hadden gegeven, een paar uur geleden, kwam prima uit. Toen we in Kukës op de juiste plaats arriveerden, stond een jonge knul ons op te wachten en bracht ons naar het appartement. Omdat er geen TV op die kamer stond, haalde hij de TV uit een andere kamer. Het was helemaal in orde. Het was heet die dag en dit was de eerste keer dat we de airco zijn werk lieten doen. |
| maandag 22 juni 2026 - van Kukës (Albanië) naar Budva (Montenegro) Na een rustig ontbijtje zaten we om kwart over tien weer in de auto. We hadden gisteren gekeken naar een geschikte route door Albanië in de richting noord-west. Die is er wel maar zou de hele dag in beslag nemen via kleine weggetjes. We besloten daarom de grote weg te nemen, naar het westen, naar de kust.  We reden eerst naar beneden om bij het meer te kijken, wat we vanaf ons balkon hadden kunnen zien liggen. Na een mooie foto reden we terug en kozen we voor de richting Tirana. Deze weg zou later naar het zuiden gaan, maar eerst naar de kust. De reis ging voorspoeding, al was het wel opvallend dat het vandaag veel warmer was dan de dagen ervoor. Later zagen we dat het 38 graden was. De grensovergang naar Montenegro ging redelijk vlot, was alleen erg heet. Wanneer je in de felle zon stilstaat in een zwarte auto, wordt je bijna levend gegrild. Maar ach, daar hadden we water voor...  Toen we eenmaal vanaf de grens richting de kust reden, kwam het idee op om eens te gaan kijken of we een leuk strand konden vinden, om daar even een lekkere duik te nemen en om wat te eten. Het eerste strand zie je op de foto: "Europa beach". We hadden nog nooit zoveel parasollen bij elkaar gezien. Na even een blik te werpen op deze onwerkelijke situatie, besloten we om door te rijden. Later namen we nog een keer een afslag via een klein weggetje. Het leidde naar een strandje dat in twee delen was gesplitst. Het ene was openbaar en het andere werd geëxploiteerd door het naastliggende hotel. Toen we net waren uitgestapt, kwam er al iemand naar mij toe om parkeergeld te innen. Ook dit strand lieten we achter ons liggen. We reden verder naar Budva. Daar was ons onderkomen voor de komende nacht. We reden eerst een rondje door de stad, want we waren nog vrij vroeg. De plek waar we zouden verblijven lag vlak bij een supermarkt. Daar deden we een paar boodschappen. Toen reden we even naar de oude stad. Daar wilden we eigenlijk vanavond naar toe. Het was er erg druk. Eigenlijk een gekkenhuis. Er waren grote parkeerterreinen waar je tegen betaling je auto kon laten en dan naar de oude stad kon lopen. Om de gehele afstand vanaf ons appartement te lopen was best wel een eind. De hectiek in de stad stond ons eigenlijk tegen en we hadden gehoopt dat ons nachtverblijf dichter bij de oude stad zou liggen. Misschien toch iets anders doen vanavond... Het vinden van een parkeerplek was ook een crime. Alles wat beschikbaar was, bleek alleen te zijn voor klanten of gasten van een bedrijf of restaurant. Uiteindelijk vonden we een plekje dat niet te ver van ons appartement lag en belden de eigenaar dat we waren gearriveerd. Het appartement was klein, maar wel in orde. Er zat alleen geen vriesvak in de koelkast en de wifi deed het niet. Toen we dit meldden bij de eigenares, stuurde ze een mail met het juiste wachtwoord en toen bleek het in orde te zijn. We fristen ons eerst lekker op en gingen toen in de stad eten, dichtbij ons appartement. We wilden daarna nog een film kijken, maar dat ging niet zonder problemen. Wanneer je de koelkast aan wilde houden, kon je de TV niet aanzetten en wilde je beide gebruiken, dan moest je de verlengkabel van de airco eruit trekken en dan kon de airco dus niet aan. Toen we hiervoor een oplossing hadden gevonden, bleek dat je de TV handmatig met 1 aanwezig knopje kon aanzetten, maar vervolgens niet kon instellen want de afstandbediening deed het niet. We keken toen gezellig iets op de laptop. |
dinsdag 23 juni 2026 - van Budva (Montenegro) naar Sarajevo (Bosnië Herzegovina)  We moesten die ochtend uitchecken om 9 uur. Dat is uitzonderlijk vroeg voor locaties van booking.com en airb&b. Maar goed, we hadden alles ingepakt en buiten gezet en zaten buiten op het terras nog even te genieten van een laatste slokje koffie. Ineens stond de eigenares voor onze neus. Er kon geen vriendelijk woord af en met een gezicht als een oorwurm maakte ze duidelijk dat we op moesten krassen. Nou dat deden we dan maar...  We bespraken in de auto wat we fout hadden gedaan, maar vonden toch dat mevrouw, de baas toch wel wat menselijker had kunnen zijn en vergaten snel onze onaangename aftocht. Nadat we de stad waren uitgereden kwam er een stuk weg waar volop aan werd gewerkt. Je moest erg oppassen en slalommen om de afzettingen en andere obstakels. Bovendien stonden er geen borden en toen we erachter kwamen dat we de verkeerde kant op rden, was het te laat en konden we niet meer terug.  Onze bedoeling was om in de richting van Podgorica te rijden en dan naar Niksic. Nu reden we regelrecht naar Kotor. We kenden Kotor van vorige jaren. Het is een bijzonder mooi oud ommuurd stadje aan een hele grote baai. We bleven er toen slapen en konden daarom in de late namiddag en avond genieten van de rust in de stad. De dagjesmensen waren toen weg en dat scheelt heel veel. Nu reden we in de ochtend naar Kotor en wisten dat we weer in de file zouden komen. Nou dat was ook zo, want toen we halverwege de tunnel waren, die door een hoge berg loopt, een eindje voor Kotor, stonden we ineens stil. Dat was geen pretje; in het donker met een gigantisch geraas van automotoren en de stank van uitlaatgassen.  Maar ach, het was lekker warm. We hadden dus geen last van koude voeten en hebben het overleefd. Heel heel langzaam kwam het einde van de tunnel in zicht en nog langer duurde het voordat we Kotor bereikten. Toen moesten we verder en de enige weg die hier doorgang biedt naar het noorden, is de lange weg rond de baai. Gelukkig begon het verkeer toen weer een beetje door te stromen en konden we ondertussen genieten van de mooie uizichten op de baai. De eerste twee foto's zijn van de baai. Het is een binnenzee, want het water staat in open verbinding met de zee.  Nadat we langs een groot deel van de baai waren gereden, konden we afslaan naar het noorden. We hadden bij Bileca een schitterend uitzicht op het grote meer. Het Bileca-meer staat op de derde foto. Bij het meer dronken we koffie in een restaurantje met uitzicht op het meer. We wilden graag een ijskoffie, maar de jonge ober kende dat niet echt. Hij wist wel te vertellen dat ze dat in Griekenland dronken. Nadat we uitlegden wat er in zit en hoe je dat moet mengen, zei hij dat hij dat wel kon maken en even later hadden wij een onvervalste Bosnische frappé. Hij was een beetje slap, maar het was een goed begin. Eén van de dikke krekels die onder onze tafel verscholen zat, was ondertussen omhoog geklommen en liet zich gewillig vereeuwigen.  Hierna gingen we verder naar het noorden en kwamen daar langs het Klinjemeer, ook wel genoemd Lake Vrba. De plaats Vrba ligt namelijk een eindje ten noorden van het meer. Er werd hier volop gezwommen. Op de twee foto's van het Klinjemeer zie je het opvallend mooie blauwe water.  We reden verder naar het noorden en maakten af en toe een stop voor een foto. Het was hier erg mooi. Soms ging de route door een kloof. De rotswanden stonden dan aan weerszijden dicht bij de weg. De weg was overigens goed te berijden, maar vanweg de vele bochten ging het niet zo snel.  Het weersbericht voor Sarajevo voorspelde dat het iets koeler zou zijn dan de afgelopen dagen. We merkten dat onderweg al. Het was af en toe een beetje bewolkt en de ergste hitte was voorbij. Maar het was nog steeds warm genoeg om met beide ramen open te rijden. Onderweg genoten we van de mooie uitzichten.  Na een goed gevulde rijdag kwamen we aan in Sarajevo en ook op de geschatte aankomsttijd. We stuurden een bericht naar de host van onze nieuwe slaapplek. De communicatie ging aanvankelijk een beetje stroef, maar het kwam allemaal goed. Op een gegeven moment zagen we hem zwaaiend naar ons, langs de weg staan. Hij beduidde ons waar we de auto konden parkeren en hij leidde ons naar een prima uitziend appartement.  We bleken vrij dicht bij het centrum te zitten en hij gaf ons aanwijzingen hoe we via een "shortcut" naar beneden konden lopen. Nadat we ons lekker hadden gedoucht, liepen we naar beneden. Onderweg namen we goed in ons op hoe we waren gelopen en maakten hier en daar een foto voor de zekerheid. Langs de Miljacka, de rivier die midden door de stad loopt, zijn aan weerszijden brede stukken waar je kunt lopen en vanwaar je over één van de drie grote bruggen, naar de andere kant kunt. We kenden het hier nog van de heenreis en winkelden nog een beetje, om daarna de wandeling te besluiten met een gezellig etentje in één van de kleine straatjes. De hectiek van Budva had hier plaats gemaakt voor gezellige drukte. Het was niet overvol en het voelde, net als op de heenreis, aangenaam aan om in de stad te zijn. |
| woensdag 24 juni 2026 - zingen in Sarajevo We hadden een appartement voor twee dagen in Sarajevo, dus hadden we vandaag de hele dag te besteden. We hadden het centrum van de stad op de heenreis verkend en we wisten dus een beetje hoe het eruit zag. We vonden de stad toen al aangenaam om te zijn en dat werd vandaag nog verder bevestigd. Na een beetje uitslapen en rustig ontbijten gingen we met onze zangspullen op pad, want dat was ons eerste doel.  We liepen vanaf ons appartement naar beneden, naar de rivier en daar vonden we al snel een geschikte plek. Er liepen vaak mensen langs en we waren niemand tot last. Het was weer erg leuk om te zingen en we kregen leuke reacties. Het was flink bewolkt vandaag en slechts af en toe brak de zon door. Dat was voor vandaag niet erg. De temperatuur was lekker en we konden dus gemakkelijk een plek vinden want overal was schaduw. Maar de dreiging van regen werd steeds groter en op een gegeven moment moesten we alles snel inpakken want toen begon het te gieten. Onder een afdak, bij de ingang van een parkeergarage hebben we een kwartiertje staan schuilen en toen was het nagenoeg droog.  Omdat we al een hele tijd hadden gezongen besloten we om nu eerst de stad in te gaan en een terrasje te zoeken om te lunchen. Tijdens het eten regende het af en toe nog een beetje, maar dat was niet erg; we zaten onder een grote parasol en koud was het in het geheel niet. Na een heerlijke risotto met garnalen zijn we nog wat gaan rondlopen en winkelen en tegen de avond zochten we opnieuw een plek om te zingen. We zaten nu ook dicht bij de rivier, maar in een straatje dat de verbinding vormt met het drukke winkelgebied.  Het zingen was hier eigenlijk nog fijner. We kregen nog vaker positieve reacties van mensen en meerdere keren werden we aangesproken. Zo was er vrouw die geboren was in Afrika en nu in Frankrijk woont. Ze was in Sarajevo op vakantie en vond dat wij samen zo'n mooie sound hadden. Er volgde een gesprekje over de verdeeldheid in de wereld en over het feit dat in Sarajevo zoveel mensen van diverse afkomsten en overtuigingen samen konden leven. Toen we in de avond terugliepen naar ons appartement, zagen we haar nog even en zwaaiden we naar elkaar... Een jong stel kwam ook naast ons zitten en hij begon een gesprekje en was geïnteresseerd in waar we vandaan kwamen. Toen wij vertelden dat we uit Nederland kwamen ging het gesprek verder in het Nederlands, want zij kwamen uit België en hij was geboren in Bosnië. Er volgde een heel indrukwekkend gesprek over de republiek Srpska, een gebied binnen Bosnië waar anders-denkenden wonen. Eigenlijk een etnische groepering met eigen landsgrensen. Een hele gecompliceerde situatie. We hadden regelmatig de borden langs de wegen gezien "Welcome in Republica Srpska". De jongeman werkte als onderzoeker en hield zich ondermeer bezig met dit fenomeen. We willen er zelf ook nog meer over te weten komen. O, ja, en ze waren allebei supporter van de voetbalclub van Sarajevo. De stad was in rep en roer want er zou vanavond om 9 uur een belangrijke wedstrijd gespeeld worden tegen Qatar. Het tweetal was dan ook gehuld in voetbalshirtjes. Toen we in de avond film zaten te kijken hoorden we af en toe gejuich en later vuurwerk. We hebben het opgezocht; ze hadden gewonnen met 3 - 1. En dan was er nog dat exentrieke Chinese meisje, dat vlak bij ons op het muurtje kwam zitten, geheel gehuld in het roze en ook haar haar roze geverfd. Toen we uitgezongen waren besloten we om verder te gaan met Mo li hua. Toen we daar mee klaar waren keek ze ons verrukt aan: "That is a Chinese song!". Onze dag kon niet meer stuk. We hadden ons hele Balkan-repertoire gezongen en daarnaast ook nog Engels, Grieks, Turks en Nederlands. En Chinees natuurlijk. We hadden veel leuke reacties gehad en dat gaf een heel voldaan gevoel. |
| donderdag 25 juni 2026 - van Sarajevo (Bosnië en Herzegovina) naar Kutina (Kroatië) We hadden vandaag niet zo'n grote rit. We lieten Sarajevo achter ons en reden eerst in de richting van Zenica. De route ging voor een deel over de snelweg en voor een deel over een tweebaansweg. We reden door het dal van de rivier Bosna. De rivier kronkelt zich door het groene dal en regelmatig steek je de rivier over; op z'n minst 14 keer. In Doboj lieten we de tank volgooien met het grootste deel van ons overgebleven Bosnische geld en dronken koffie; Bosanska kofie.  Bosnische koffie smaakt ongeveer net zo als de Griekse koffie. In beide gevallen krijg je het koffiedrap en de koffie tegelijk geserveerd. Neem je dan aan het eind een te grote slok, dan zit je mond voor de eerste uren vol met prut. Maar dat hoor je te weten wanneer je deze koffie bestelt. In Griekenland krijg je één klein kopje met half koffie en half prut. Dat is dus extra oppassen. In Bosnië doen ze het beter: Je krijgt een kannetje waar je ongeveer drie kleine kopjes uit schenkt. Wanneer je het kannetje even laat staan, is de meeste prut gezonken en wanneer je de koffie dan uit schenkt in je kopje, kun je zonder al teveel gevaar je kopje bijna helemaal leeg drinken en dat kun je dan nog twee keer herhalen. De smaak is even wennen maar wel in orde. Tijdens de koffie bekeken we hoe ver we vandaag zouden rijden. Onze keuze viel op Kutina, een eindje ten zuiden van Zagreb. Bij nader inzien hadden we daar vorig jaar op de terugweg ook geslapen...  Na Doboj reden we verder, grotendeels over de snelweg. Onderweg stopten we regelmatig om even onze benen te strekken. We hoorden van Gemma dat het in Brabant en meerdere Nederlandse provincies code ROOD was vanwege en aanhoudende hitte. Bij ons was het vanmiddag ook 38 graden. Op de snelweg, met open ramen en een snelheid van ruim 100 kilometer per uur was het nog steeds warm. Maar voor Nederlandse begrippen is 38 graden natuurlijk wel erg hoog. Laten we met z'n allen niet vergeten om veel te drinken en rustig aan te doen, dat is de enige oplossing; dat doen wij ook. De grensovergang duurde wat langer aan de Kroatische kant, maar ging verder prima. Wij hadden weer een leuke dag. Ons appartementje in Kutina konden we betreden met behulp van de ontvangen code van het sleutelkastje. Het was klein, maar gezellig, comfortabel en schoon. We waren weer in de EU, dus waarschijnlijk zouden we vanavond verder kijken naar Flikken Maastricht... |
| vrijdag 26 juni 2026 - van Kutina (Kroatië) via Novo Mesto (Slovenië) naar Cormons (Italië) Het was kwart voor elf toen we weer op de weg zaten. We reden in de richting van het noordwesten. Logisch eigenlijk, want wanneer je een rechte lijn trekt van Athene naar Eindhoven, ga je noordwest. Na korte tijd passeerden we Zagreb, de hoofdstad van Kroatië. We zagen de stad van vrij dichtbij liggen, maar reden er langs. We waren al een keer in Zagreb geweest en misschien doen we dat ooit nog eens.  Een eindje ten westen van Zagreb gingen we de grens over naar Slovenië. We pauseerden daar even omdat we een tolvignet voor Slovenië moesten kopen. Meestal kan dat in combinatie met een vignet voor Oostenrijk. Dat maakten we meteen ook maar in orde.  We gingen verder naar het westen. Daar ligt Novo Mesto. We hadden de plaats op Google gezien, gisteravond bij het plannen van de route. We waren benieuwd hoe het er uit zou zien en sloegen hier af. We hadden er inmiddels 160 kilometer opzitten vanaf Kutina en waren wel toe een een onderbreking. Novo Mesto bleek een mooi stadje te zijn. Mooie straatjes en een groot plein. De plaats ligt aan de rivier Krka. Een brug verbindt beide stadsdelen met elkaar. We liepen er wat rond en aten toen een hapje op de trap van het theater. Die lag in de schaduw en dat hadden we vandaag wel nodig. Het was heet.  Na een hapje en een flinke slok water stapten we weer in de auto en reden we verder. We passeerden de Sloveense hoofdstad Ljubljana en kozen de richting van Triëst. Triëst wordt door de Slovenen Trst genoemd. Het Italiaanse Triëst ligt een klein stukje boven de Sloveense kust en recht boven het grote Kroatische schiereiland Rijeka.  De Slovenen komen er maar bekaaid af met dat kleine stukje kustlijn. Ze zullen wel jaloers zijn op de Kroaten... Ondertussen genoten we van het mooie glooiende landschap van Slovenië.  En we hadden er van Novo Mesto een muurschildering en een putdeksel bij, tenminste, het leek op een putdeksel maar was daarvoor eigenlijk iets te klein. Op het grote plein zaten er meerdere naast elkaar. Het was in ieder geval een mooie versiering en een eerbetoon aan de stad.  We hadden het stadje nu bekeken en wisten dat het de moeite waard was. Misschien een optie om hier een keer te overnachten tijdens één van onze volgende grote reizen.  Maar tegelijkertijd wisten we dat we dat maar gewoon moesten afwachten. Nu waren we nog gezond, maar om ons heen hadden we voorbeelden genoeg van hoe het ook anders kon zijn.  We waren dankbaar dat we dit samen konden doen en gingen voorlopig uit van de positieve kant. Dat betekende voor vandaag richting Triëst en afbuigen naar Udine.  De grensovergang is hier niets bijzonders. Er wordt niet gecontroleerd, want beide landen liggen in de EU. Een eindje onder Udine ligt Cormons, een mooie klein stadje. De muren van Italiaanse pastelkleuren vallen hier meteen op.  Ondanks de hitte hebben we de auto toch even aan de kant gezet en zijn we een stukje gaan lopen door de stad, voordat we naar ons appartement reden. Anette legde met een foto vast dat het toch echt wel warm was vandaag...  We waren erg benieuwd hoe het er uit zo zien. Vaak lezen we van appartementen die we boeken, de recensies van mensen die daar ook hebben overnacht. Toevallig hadden we dat bij dit appartement niet gedaan. Anette las in de auto een paar verhalen voor die niet best waren. Het was er vies en er werkte van alles niet en de eigenares wilde niet meewerken na een opmerking van de gasten...  De sleutel haalden we uit het sleutelkastje en openden de deur. We hadden rekening gehouden met al het mogelijke. Maar het tegendeel was waar. Het was niet heel groot, maar ruim voldoende. Er was eigenlijk alles wat we nodig hadden en het zag er goed uit. Bovendien was alles netjes schoon en verzorgd.  We konden dus zonder problemen de avond en nacht hier doorbrengen. We namen ons voor om ook een recensie te schrijven en dan een positieve! |
zaterdag 27 juni 2026 - van Cormons (Italië) via Salzburg (Oostenrijk) naar Kraiburg am Inn (Duitsland) We hadden gisteravond de route voor vandaag zitten bekijken. Ons plan was aanvankelijk om wat meer westwaarts te rijden en wat minder naar het noorden. We hadden in gedachten om via Noord-Italië verder naar het westen te rijden, via Bruneck en Sierning en dan door de Brennerpas naar Innsbruck. Die weg hadden we eerder gereden en die is erg mooi. We zouden dan ergens in de buurt van Innsbruck willen overnachten. Maar dat viel tegen. We waren de afgelopen week misschien wel verwend met prijzen voor een appartement van 30 of 40 euro per nacht. In Tirol had je onder de 150 euro niks. Na lang zoeken gaven we het op en besloten we om de route om te leggen via Udine, Tarvisio, Villach en Salzburg. Daarna zouden we de in de richting van München gaan.  We vonden in de buurt van München in een dorp een geschikte locatie voor een schappelijke prijs en via airB&B vroegen we deze aan. Echter de volgende dag hadden we nog geen antwoord. We hielden er rekening mee dat deze plek misschien niet door zou kunnen gaan, maar besloten om toch de route via Salzburg te nemen. Wanneer we daar in de buurt iets alternatiefs moesten zoeken, zou het in ieder geval gooedkoper zijn dan in Tirol.  We reden weg in de richting van Udine en later naar Tarvisio. In de omgeving van Cormons werden veel druiven verbouwd. Maar het landschap is niet zo boeiend. Het is er Nederlands plat, beter gezegd: polderplat. Maar in de richting van Tarvisio rij je de bergen weer in. Enkele kilometers voor de grens met Oostenrijk was het bij het laatste tolstation van die snelweg Echter zo druk dat we drie kwartier in de file stonden.  Toen we eenmaal door de tolpoortjes waren, begon het verkeer weer te rijden. Er zijn op dit traject erg veel tunnels. Aan de ene kant boden die op deze alweer zeer warme dag, enigzins verkoeling, maar anderzijds zag je van het mooie berglandschap niet veel. Bovendien is het sterk resonerende geluid niet echt iets om erg vrolijk van te worden. Maar ja, het was nu eenmaal zo en het schoot wel lekker op. De eigenares van het appartement dat we hadden aangevraagd, een Chinese dame, had nog steeds niets van zich laten horen en daarom besloten we de aanvraag in te trekken en iets anders te zoeken. En dat lukte. In een dorp, ten oosten van München vonden we een geschikte plek.  Toen we Salzburg naderden stelde ik Anette voor de gein voor om daar de stad in te gaan en op de stoep van Mozart's geboortehuis het duet "Papageno" te zingen uit Mozart's opera "Die Zauberflöte". Het duet hebben we op ons repertoire en kennen we inmiddels geheel uit ons hoofd. Dat was het startsein om de mp3-speler aan te sluiten en het duet dan maar in de auto te gaan zingen, en ook de daarop volgende liedjes. Alles stond op onze mobiel en ook op de mp3-speler, dus dat was handig. Het bracht heel wat meer plezier met zich mee dan het alleen maar rijden op een saaie snelweg.  Bij het dorp Anger, een eindje ten westen van Salzburg, verlieten we de snelweg naar München en reden we zig-zag van dorp naar dorp door het mooie glooiende landschap. Dat was nog een mooi staartje van deze lange tocht. De nieuwe boeking die we hadden gedaan, moest nog worden ondersteund met het invullen van een digitaal vragenformulier. We zochten een dikke boom op, langs een zijpad en maakten het in orde. Daarna reden we verder. Het appartement hadden we snel gevonden en de code van het sleutelkastje hadden we gekregen. We konden dus zelfstandig binnenkomen. Maar hoe je de slautel ook omdraaide, de deur was van binnenuit vergrendeld. We drukten uiteindelijk maar op een paar bellen en even later gingen er een paar ramen open. Meneer Gruber zelf, de eigenaar, kwam naar beneden om ons binnen te laten. Hij was heel vriendelijk en met een lach legde hij uit dat je de sleutel precies de andere kant op moest draaien dan gebruikelijk. Dat had ik al meerdere keren gedaan, echter zonder succes. Herr Gruber hatte selbst die knippe drauf getan... Maar goed, we waren binnen en het was een leuk appartement met wifi, TV, koelkast en bed; beter gezegd, twee bedden. Heel langzaam verdampte het zweet van ons lijf en daarna maakte een verfrissende douche alles goed. Dat duurde echter niet lang, want er was geen airco in het appartement. Na een poosje simpel ademhalen en TV kijken droop het zweet alweer van ons af. We spoelden ons voor het slapen gaan nog een keer af. De ramen zetten we op en hingen onze stranddoeken ervoor om de muggen een beetje af te schrikken. Er waren namelijk geen horren. Gelukkig hielp dat. We kregen een beetje frisse lucht en hebben heerlijk geslapen. |
| zondag 28 juni 2026 - van Kraiburg am Inn (Duitsland) naar Saarbrücken (Duitsland)  Vandaag was het weer een rijdag. We waren nu eenmaal op de terugweg en wilden flink wat kilometers maken. Het was weer snikheet vandaag, dus deden we het rustig aan. Dat wil zeggen, regelmatig pauseren in de schaduw, veel drinken en op tijd een hapje. We reden onder München langs en toen verder naar Stuttgart, Karlsruhe, Landau en Pirmasens en via Zweibrücken naar Saarbrücken. De rit van Kraiburg naar Saarbücken verliep zonder problemen. We reden weer met de ramen open natuurlijk. Wij hebben geen AIRCO maar ARKO. Het viel ons op dat er bijna geen auto's meer rijden met open ramen. Ondertussen hadden we onze liedbegeleidingen weer gestart. We stonden tot drie keer toe in de file, maar hebben ons kostelijk vermaakt en bijna onze gehele repertoire gezongen. Niemand heeft het gehoord. Hadden ze het raam maar open moeten doen... In Saarbrücken hadden we een plek gevonden tegen een betaalbare prijs. We boekten de locatie tijdens de lunch, ergens langs de weg bij McDonalds. We konden daar de auto gratis in de straat parkeren tot morgenochtend 8 uur. Dat was precies de tijd dat we wilden vertrekken voor onze laatste rit. Ons appartementje was klein, maar voldoende. We hadden een koelkast met vriesvak en dat was heerlijk. Dat hadden we gisteren gelukkig ook. We nemen dan 3 ingevroren waterflesjes mee voor in de koeltas, daar de andere spullen bovenop, samen met extra water en dat blijft dan de hele dag koud. We hadden nu een ventilator boven ons bed. Dat was wel fijn. Dat is in ieder geval iets. Wanneer we film of serie gaan kijken sluiten we de hdmi-kabel aan tussen de laptop en de TV. Meestal werkt dat. Gisteravond had Anette voor de zoveelste keer haar best gedaan om de kabel in de TV te prikken. Zij heeft smallere polsen en betere ogen, dus is dit in de loop van de tijd haar werk geworden. Een enkele keer zit er geen hdmi in de TV, maar dat hebben we in al die weken maar 1 keer meegemaakt. Gisteravond had Anette ook de kabel aangesloten, maar kregen we de TV met geen mogelijkheid op de hdmi-stand. We hebben uiteindelijk Flikken Maastricht op het kleine laptopbeeld gekeken. Dat gaat goed, maar is net iets minder leuk. Vanavond was de aansluiting weer helemaal top. Dat betekende eerst lekker uitblazen en een beetje op temperatuur komen met een bakje koffie. Daarna lekker douchen en "Flikken" kijken. We gaan vroeg slapen en morgen vroeg op. Het wordt de laatste rit van ons vakantie-avontuur; bestemming: Eindhoven... |
