* * * DE HEENREIS * * *

woensdag 16 april 2025 - Van Eindhoven naar Neurenberg Het was woensdagochtend, 16 april. We hadden de kilometerstand van de auto genoteerd: 177 946, de laatste spullen in de auto gezet en waren nu klaar voor vertrek. Om precies 9 uur reden we de straat uit, om naar de snelweg naar Venlo te rijden. De lange snelwegen in Duitsland zijn een beetje saai, maar je schiet wel goed op. We hadden een keer of drie een file vanwege werkzaamheden, maar voor de rest ging alles gesmeerd. We maakten een paar keer een stop voor koffie, iets te eten en een keer benzine tanken en waren nog voor 6 uur op onze slaapplek in Buch, een klein dorp dat deel uit maakt van de stad Nürnberg. Het centrum van de stad ligt een paar kilometer ten zuiden van ons en het vliegveld bevindt zich aan de oostkant, net over de snelweg. Onderweg zagen we bij Würzburg het omgekeerde huis. Dat was precies de plek waar we vorig jaar onze route langs de "Romantische Strasse" waren begonnen. Je kon het huis zo vanaf de snelweg zien liggen. In ons kleine appartementje in Buch konden we inchecken met een sleutelkastje. Nadat we de spullen die we nodig hadden naar binnen hadden gebracht, maakten we een wandeling door het dorp. Daarna gingen we naar onze slaapplek voor een eenvoudige maaltijd en een gezellige uitrust-avond. Dag 1 zat erop en alles was prima gegaan.

donderdag 17 april 2025 - Van Nürnberg naar Vimperk (Tsjechië) We hadden goed geslapen in ons appartementje. Na een kop koffie en een eenvoudig maar goed ontbijt gingen we verder op onze reis. Het was net 10 uur geweest toen we Nürnberg verlieten. We reden eerst richting Regensburg maar toen we daar in de buurt kwamen werd er melding gedaan van een afgesloten weg en een omleiding. We raadpleegden onze Google-assistente en zij verwees ons naar de B-85. Daar kregen we geen spijt van. De B-85 is weliswaar geen autobaan maar wel een snelle en degelijke weg. We moesten eerst een eindje noordwaarts en vervolgden toen de B-85 vanaf Cham, via Regen en Schönberg, door het Bayerische Wald naar het oosten, in de richting van de Tsjechische grens. De weg ging door een mooie glooiende omgeving met dennebossen, afgewisseld met uitgestrekte groene weiden. Een eindje voorbij Philipsreuth passeerden we de grens. De Duitse kaart hield hier op daarom moesten we nu de kaart van Tsjechië tevoorschijn halen. Via Strazny, Volary en nog enkele plaatsen verder naar het oosten, reden we naar Cesky Krumlov. Anette had deze plaats gevonden op internet en het bleek een zeer goede keuze te zijn. Krumlov ligt in een lus van de rivier de Moldau. De stad heeft veel schilderachtige straten met gekleurde huizen. Na de val van de Berlijnse muur is de in verval geraakte stad geheel opgeknapt en staat nu zelfs op de wereld erfgoedlijst. We hebben er heerlijk rondgelopen en op de markt een typisch Tsjechisch hapje gegeten bij een kraam. Daarna was het tijd om te gaan, want we moesten nog een uur rijden naar onze slaapplek in Vimperk en we wilden daar wel voor het donker zijn. De route er naar toe was erg mooi. Het Boheemse landschap was heuvelachtig met bosjes dennenbomen, groene weiden en meertjes. Meerdere keren staken we de Moldau en de Blanice over. We reden via Ceske Budejovice, één van de grotere steden. We sloegen daar nog even af naar het centrum, om iets van de stad te kunnen zien. De entourage leek erg op die van Krumlov, alleen veel groter. Na een mooie rit kwamen we in Vimperk bij ons appartement. We konden daar volgens de gegevens naar binnen met een sleutelkluisje. Wij kregen het kastje aan de deur echter niet open en na meerdere pogingen moesten we het opgeven. We besloten een bericht te sturen maar de host. Die antwoordde gelukkig snel en zei dat we het hangslotkastje moesten hebben dat aan het hek hing. "Zeg dat dan meteen....!" Nu konden we gelukkig binnen in het mooie ruime appartement. Helaas was het internet zo traag als str... in een trechter. Er was bijna niet mee te werken. De nieuwe versie van het verslag kon na lang wachten op de website, maar de foto's moesten wachten tot later. Via de TV was er de mogelijkheid om Netflix te bekijken. Na wat zoekwerk wisten we de zaak aan de praat konden krijgen. De instructies waren allemaal in het Tsjechisch. Even later bekeken we een Engelstalige film, met Engelse ondertiteling, dat was leuk en daarmee kwam de dag ten einde.

vrijdag 18 april 2025 - van Vimperk (Tsjechië) naar Maribor (Slovenië) De wekker stond op 8 uur en na korte tijd gingen we weer op weg. Ons doel voor vandaag was om dwars door Oostenrijk te rijden, via Linz en Graz. Vervolgens verder naar Maribor in Slovenië. Wat betreft het aantal kilometers zou het moeten kunnen, maar het eerste stuk zou leiden door Tsjechië, over secundaire wegen. Het was dus eerst nog afwachten hoe vlot dat zou gaan. Omdat er in de buurt wegen waren afgesloten maakten we weer dankbaar gebruik van onze Google-assistente, hierna Miep te noemen... Zij adviseerde kleine binnendoor weggetjes, die we zelf nooit hadden gekozen, maar we hadden vertrouwen in haar navigatiekennis. We reden eerst in de richting van Krumlov, de plaats waar we gisteren waren geweest. Van Krumlov hadden we nog een souveniertje: ons eerste putdeksel van deze rit. De route naar Krumlov was niet hetzelfde als gisteren, want we kwamen nu over een brug met stuwdam over de Moldau. Verder kwamen we ondermeer langs Besednice en Horni Stropnice. De route leidde een heel stuk langs de Vltava, de rivier die we in Nederland Moldau noemen en waarover de Tsjechische componist Smetana zijn wereldberoemde symfonische gedicht schreef. Dat hij lyrisch was over zijn land en de imposante rivier werd steeds duidelijker naarmate we meer van het landschap zagen. We genoten van de prachtige rit en voelden ons verbonden met het mooie Tsjechië. Er waren alleen twee nadelen: ten eerste regende het vandaag, variërend van druilregen tot stortregen. Dat maakte het net een beetje minder leuk. Het zou die dag pas droog worden aan het einde van de middag. Het tweede nadeel van de prachtige route was, dat het voor geen meter opschoot. Over al die wegen met zoveel hobbels en bochten kon je niet zo snel rijden. Maar we legden ons er bij neer en besloten rustig af te wachten hoe het zich zou ontwikkelen vandaag en vooral te genieten van de rit. Het was al na 12 uur toen we Linz binnenreden. Daar deden we eerst een paar noodzakelijke boodschappen bij de Lidl. Daarna zochten we de snelweg op naar Graz. Linz en Graz zijn na Wenen de grote steden van Oostenrijk. Eenmaal op de snelweg berekenden we de afstand en de benodigde tijdsduur. In principe konden we Maribor nog halen, dus Anette boekte een kamer in Maribor voor één nacht. De snelweg tussen beide steden werd echter op diverse plaatsen aan onderhoud onderworpen en dat betekende dat er vaak maar één rijstrook beschikbaar was en het gevolg was een dikke file. Dat zat tegen en bedreigde onze boeking in Maribor. Omdat het zo druk was bleek de wachttijd voor de toltunnels ook nog eens extra lang te zijn. We hadden een tolvignet voor Oostenrijk gekocht, dat al sinds Nederland op onze voorruit zat, maar voor sommige tunnels moest je extra betalen en nu dus extra lang wachten. Via de booking.com-app lieten we weten dat we een uur later zouden arriveren. Dat kon gelukkig. De rit was afwisselend, dat wil zeggen: volop regen wanneer we buiten reden, maar bijna de helft van de tijd reden we in één van de vele tunnels, die op dit traject lagen. Dan mochten de ruitenwissers uit en het licht moest aan. Daarna weer andersom. Gelukkig werd het rond een uur of 6 toch nog droog en ging er een zonnetje schijnen. Om kwart voor acht meldden we ons bij het appartementencomplex, waar we de sleutel kregen. Die avond bekeken we onder het genot van een wijntje een aantal oude filmpjes van onze externe schijf, die we mee hadden genoemn en het Nederlandse nieuws op de laptop.

zaterdag 19 april 2025 - Van Maribor (Slovenië) naar Zagreb (Kroatië) Na een goede nacht en een rustig ontbijt pakten we al onze spullen weer bij elkaar en reden we naar het centrum van Maribor. Daar parkeerden we de auto in een kleine parkeergarage, direct in het centrum. Maribor bleek erg mooi te zijn. Het was er rustig, de sfeer was aangenaam en het weer was schitterend. De zon scheen volop en de temperatuur was iets onder de 20 graden, maar steeg in de loop van de ochtend. We maakten een mooie wandeling door de stad en genoten van de mooie gebouwen en pleinen. Halverwege de wandeling dronken we koffie op een zonovergoten terras. Daarna liepen we nog wat verder en begaven ons toen naar de auto. We hadden eigenlijk alle tijd, want we konden op onze locatie in Zagreb inchecken vanaf 3 uur en we hoefden maar zo'n 100 kilometer te rijden vandaag. De rit naar Zagreb was aangenaam. De omgeving afwisselend glooiend, soms een beetje plat en dan weer hoge heuvels. Bij de grensovergang was het niet druk en er werd niet gecontroleerd. Dat betekende dat we al snel Zagreb binnenreden. Omdat we nog niet in ons appartement konden en omdat we honger hadden, besloten we om door te rijden naar het centrum. Daar parkeerden we de auto in een straat met parkeerstroken, betaalden in de automaat voor 2 uur en begonnen aan onze tweede wandeling van vandaag. Zagreb is veel groter dan Maribor en daarom natuurlijk ook drukker. Maar ook hier was de sfeer aangenaam. We lunchten heerlijk in de buitenlucht, verkenden de eerste stukjes van de stad en reden toen naar ons appartement. Miep wees ons de weg en zo was het, zoals al zo vaak inmiddels, een eitje om een adres in een vreemde grote stad te vinden. Ons appartement had een keuken met eettafel, een zitkamer met bank en een slaapkamer met TV. Alles wat we nodig hadden was aanwezig. Na het uitpakken van onze spullen keken we eerst of we nog iets nodig hadden en begaven ons daarna naar de kleine supermarkt om de hoek. Nu konden we twee dagen vooruit met ontbijt en eventueel lunch of avondeten. Waarschijnlijk gingen we nog wel een keer eten in het centrum, want we bleven hier twee nachten. Die avond sloten we de laptop weer aan op de TV en keken we gezellig een film.

zondag 20 april 2025 - Verblijf in Zagreb We hadden goed geslapen en hadden geen wekker gezet. Rond een uur of 10 begonnen we aan ons eerste kopje koffie, gevolgd door een uitgebreid ontbijt. We besloten om het vandaag heerlijk rustig aan te doen, "ja, ik heb ook gewoon vakantie hè!" Het was dan ook al na twaalven dat we in de auto stapten en naar het centrum van Zagreb reden. We parkeerden de auto dicht bij het plein met de hoge bomen, niet ver van de plek van gisteren. Vanaf het centrale plein met de klok op 4 palen liepen we nu in ruime halve cirkel om het plein heen. We weer was prima en het was heerlijk om zo te wandelen. Na een flink eind lopen hadden we de halve cirkel rond het plein ongeveer gehad en dronken we koffie op een terrasje. De straat vanaf hier had veel toeristenwinkeltjes en kwam via het marktplein uit op het grote plein dat we inmiddels kenden. De winkeltjes waren allemaal gesloten, waarschijnlijk omdat het eerste paasdag was. Ook het marktplein was verlaten. Na de koffie liepen we verder en zagen we nog een flink stuk van de stad. Zagreb heeft tal van imposante gebouwen met mooie bewerkte gevels. Na nog een flinke wandeling hadden we honger gekregen en gingen we uitkijken naar een plekje om te eten. We zagen niet direct iets gechikts, want er waren best wel veel restaurants gesloten. In Griekenland is het met pasen meestal erg druk en krijg je soms nee te horen bij een restaurant omdat alles bezet is. Hier leek het wel het tegenovergestelde. Er waren wel een paar terrasjes geopend, maar de meeste gelegenheden waren dicht. We besloten om in de richting van de auto te lopen, met de gedachte dat we nog wel iets zouden vinden, maar helaas, alles wat voorbij kwam was gesloten. De meeste restauranthouders zaten waarschijnlijk thuis achter een bord met aardappelen. We besloten de auto in te stappen en wat te gaan rijden. Misschien dat er in één van de buitenwijken nog iets op en was. Na een aantal negatieve bevindingen zochten we een paar resaturants op op Google, waarvan stond aangegeven dat ze geopend waren. Maar helaas ook dat leverde niets op. Na de zoveelste gesloten deur gaven we het op en zijn we naar ons huis gereden. Daar hebben we onze eigen koelkast en een flesje geopend en hebben we zo ons feestje gevierd. We hadden een erg leuke dag gehad. Buiten de deur eten komt vast nog wel een keer... Tijdens onze wandeling zagen we nog een mooi staaltje van straatkunst in Zagreb. In Athene hadden we meerdere mooie muurschilderingen gefotografeerd en op de website gezet. Het was nu tijd voor een uitgebreidere verzameling, want Kroatië kwam er nu ook bij. Je kunt hier de hele verzameling zien...

maandag 21 april 2025 - Van Zagreb (Kroatië) naar Surcin (Servië) De rit van vandaag begon na ons gebruikelijke ontbijt met koffie. Het doel was Surcin, een dorp dat een eindje ten westen van Beograd ligt (Belgrado dus). De route leidt over de E-70 en deze kun je vanaf Zagreb blijven volgen in oostelijke richting. Je komt langs Lipovljani, Nova Gradiska, Slavonski Brod en Zupanja. Bij Batrovci ga je de Servische grens over en daarna kom je nog langs Ruma en Simanovci en dan sla je een eindje voor Belgrado af naar het zuiden, naar Surcin. Volgens Google is de rit een kleine 400 kilometer en zou je deze afstand kunnen afleggen in 4 uur. De gehele weg is behoorlijk recht en er is onderweg niet veel te zien. In Kroatië zie je nog wat heuvels in de verte liggen, maar verder is het plat. Echter de berg van ongeveer 600 meter die aan de zuidkant ligt, bevindt zich niet in Servië, maar in het zuidelijker gelegen Bosnië-Herzegowina. Het stuk vanaf de grens totaan Belgrado is helemaal plat, daar zie je in geen verste verten een berg liggen. Het leek zo ongeveer op de weg van Groningen naar Leeuwarden. Maar ach dat was niet erg. We scheurden door de Balkan met een snelheid van 110 km/u, met de ramen open, want er was volop zon en de temperatuur was opgklommen tot 25 graden en dat was super. Er was echter een klein minpuntje; toen we bij de grens kwamen stond er een flinke rij auto's te wachten. We stonden dicht bij een bord, dat aangaf dat de douanecontrolepost nog 1000 meter te gaan was. Toen we het bord naderden met de mededeling dat het nog 400 meter was, hadden we er al meer dan een uur opzitten. Al met al hebben we er 2 uur gestaan. Toen we eindelijk aan de beurt waren, lieten we onze identiteitskaarten zien, die werden even bekeken en daarna konden we doorrijden. Maar uiteindelijk kwamen we aan in Surcin. Ons Servisch beperkt zich tot enkele woorden, maar we weten dat je Curcin uitspreekt als Zoertsjin. Hoe je het schrijft in het Cyrillisch zie je op het plaatje hiernaast. In de straat liepen we eerst naar het verkeerde adres, maar een vriendelijke man en vrouw stuurden ons een eindje terug de straat in. Ze spraken geen woord Engels, maar hadden ons toch geholpen, want hun aanduidingen bleken te kloppen. We deden onze intrek in een mooi ruim appartement en aten eerst een hapje. Daarna installeerden we ons om lekker TV te kijken. We waren begonnen aan de Nederlandse serie "Elixer", die we op NPO-start konden kijken.

dinsdag 22 april 2025 - Van Surcin (Servië) naar Sofia (Bulgarije) We sliepen een beetje uit die ochtend en na ons ontbijt raapten we weer alles bij elkaar en reden we eerst naar de Lidl. Surcin is niet groot, maar gisteren hadden we een beetje rondgereden voor we naar ons appartement gingen en hadden toen een Lidl gezien. Dat kwam nu goed uit, want het was nodig om onze voorraden weer een beetje aan te vullen. Na de Lidl zaten we al snel op de goede weg naar Nis. Nis is een grote stad, in het zuid-oosten van Servië. De stad is gelegen aan de rivier Nishava. De rivier staken we vele keren over op weg naar de grens bij Dimitrovgrad. Het eerste stuk van de A-1, vanaf Surcin, loopt ten zuiden van de Donau, ongeveer evenwijdig daaraan, maar je kunt de rivier niet zien. Tijdens één van onze stops onderweg, "vonden" we nog een putdeksel met de naam van Beograd, die hadden we nog niet... Het landschap variëert in dit eerste stuk van licht glooiend tot heuvelachtig. Het was aangenaam om door te rijden. Later op de route naar Nis moet je de E-75 nemen, via Jagodina en Paracin. Onderweg stopten we om iets te eten. Vanuit een vrachtwagen werden we opgemerkt door een chauffeur uit Kosovo. Hij wenkte ons en gaf ons twee gekleurde paaseieren. Dat was een heel aardig gebaar en wij bedankten hem dan ook vriendelijk. Het landschap werd ondertussen meer en meer bergachtig naarmate we dichter bij de grens kwamen. Toen we het Vitoshagebergte in beeld kregen, dat ten zuiden van Sofia ligt, zagen we dat er nu nog sneeuw op lag. De hoogste top is maar liefst 2290 meter. Ondertussen zaten we een paar keer midden in een dikke regenbui, het onweerde zelfs, maar het waren maar korte buien, want even later scheen de zon weer. Het weer was ondanks de buien, erg aangenaam. De ramen van de auto konden meestal weer open. Bij de grens ging alles vlot. Het was ook geheel niet druk op dit stuk weg. Niet lang daarna reden we Sofia binnen. Sofia is groot. Onze routebegeleidster zei meerdere keren: "blijf 3 kilometer doorrijden", of: "blijf 5 kilometer op deze weg". Uiteindelijk kwamen we precies waar we moesten zijn, konden de auto vrij op straat parkeren en via een routebeschrijving met plaatjes, die we van AirB&B doorgestuurd hadden gekregen, vonden we gemakkelijk de weg naar het sleutelkastje, de voordeur en het appartement. We hadden een supergrote ruimte, met zitkamer, keuken, wc en douche, slaapkamer en balkon. We hadden genoeg te eten en te drinken gekocht en konden het hier prima uitzingen gedurende de twee nachten die we hier hadden gereserveerd. Morgen wilden we met de auto of het openbaar vervoer naar het centrum.

woensdag 23 april 2025 - naar het centrum van Sofia We hadden vandaag de hele dag om naar het centrum van Sofia te gaan, want we boekten onze slaapplek voor twee nachten. Tijdens het ontbijt deden we wat voorbereidingen, zodat we een idee hadden van de afstanden. Om helemaal te gaan lopen was geen optie, dat was veel te ver. Via Google kregen we aanwijzingen over de buslijnen en hoe we bij de dichtstbijzijnde halte konden komen. Eenmaal buiten, zochten we de bushalte op en vroegen voor het instappen nog even voor de zekerheid aan de chauffeur of we zo richting centrum gingen. Inchecken kon je in de bus doen met je bankpas, dat was gemakkelijk. In de bus spraken we een Nederlandse man die in Sofia woont. Hij gaf ons wat aanwijzingen wat betreft het openbaar vervoer. Op onze vraag hoe we het gemakkelijkst bij de Vitosha-boulevard konden komen, gaf hij als tip om met de bus door te rijden naar het centraal station en dan de metro te nemen naar NDK. NDK staat voor het nationaal paleis van cultuur. We bedankten hem voor zijn advies en besloten op het station verder te gaan met de metro. Omdat bijna alles in het Cyrillisch wordt aangeduidt was het best wel even een heftige uitzoekpartij, voordat we precies wisten waar we heen moesten. Bovendien ziet het gehele bouwwerk van het station, met de doorloop naar de metro er nogal onafgewerkt en rommelig uit. Het inchecken kon weer met de bankpas en niet veel later stapten we uit de metro. Precies op die plek begint de Vitosha-boulevard. Dit is DE grote winkelpromenade van Sofia. De brede boulevard is omzoomd met winkels, café's en eettentjes en loopt vanaf de zuidkant naar het centrum. In het verlengde van de boulevard heb je aan de zuidkant een subliem uitzicht op de berg Vitosha, waaraan de straat zijn naam ontleent. Er zijn een aantal imposante gebouwen in de stad, maar wat betreft schoonheid kan het niet tippen aan steden als Praag en Athene. Er rijden bussen, trolleybussen en trams en er is een metronetwerk van drie lijnen. De trams die er rijden kun je verdelen in drie groepen: modern, oud en zeer oud. Al met al was het erg leuk om door de stad de slenteren, wat te winkelen en een aantal keren te gaan zitten voor koffie en lunch. Ook scoorden we nog twee putdeksels met Cyrillische tekst. Tegen het einde van de middag begon het te onweren en flink te regenen. In een klein overdekt winkelcentrum dronken we koffie om te wachten tot de bui over was. Ondertussen knoopte een man aan het tafeltje naast ons telkens een gesprek met ons aan. Hij sprak gebrekkig Engels en was erg moeilijk te verstaan. Ten eerste omdat de tafel achter ons erg rumoerig was en ten tweede merkten we dat het biertje waaraan hij bezig was, beslist niet zijn eerste was. Toen we de koffie afrekenden waren we blij dat we het gesprek op een passende manier konden afsluiten. De regen was gestopt en we gingen op dezelfde manier terug zoals we waren gekomen en dat verliep allemaal vlot. We zaten alleen erg lang in de bus vanwege de gigantische verkeerschaos. Maar alles kwam in orde en we waren ruimschoots voor het donker weer thuis.

donderdag 24 april 2025 - Van Sofia (Bulgarije) naar Xanthi (Griekenland) Vandaag zou onze laatste etappe worden buiten Griekenland. We reden rond 10.30 de straat uit en ongeveer 20 minuten later zaten we op de A1, de grote weg naar Plovdiv. Wanneer je deze af zou rijden kom je uit bij de Zwarte Zee. Voorbij Plovdiv namen we de A4, die afbuigt naar het zuid-oosten. Wanneer je deze verder afrijdt kom je via Svilengrad en Edirne in Istanboel. Maar zover zouden we niet gaan. Bij Dimitrovgrad namen we de afslag naar Haskovo en reden toen verder via Kardzali en Momchilgrad naar het zuiden. Daar passeerden we de grens met Griekenland. We waren met deze route afgeweken van onze planning. We zouden eerst namelijk vanaf Sofia naar het zuiden zijn gereden, naar Serres en Drama en dan naar Xanthi. We hadden er nu voor gekozen om meer naar het oosten te rijden, dus iets langer door Bulgarije en dan ten noorden van Komotiní de grens over te gaan. De route was prachtig. We zaten bijna de hele tijd in de bergen of de heuvels. Er waren heel mooie vergezichten en heel lang reden we langs de Varbitsa rivier. De eerste grote stad was dus Komotiní, de hoofdstad van het district Rodopi. Vanaf daar namen we de snelweg, de Odos Egnatía. Dit is de grote snelweg die van de westkust bij Igoumenitsa door heel Griekenland loopt, naar het oosten voorbij Alexandroupoli. Binnen een klein uurtje waren we in Xanthi, waar we met weinig moeite onze slaapplaats vonden. Het was een niet zo groot appartement, maar alles wat we nodig hadden was er. We pakten de noodzakelijke spullen uit en fristen ons een beetje op. We hadden tot nu toe vaak eenvoudige hapjes gegeten, onderweg en in ons appartement, maar nu gingen we echt uit eten. Waar? Bij de Griek natuurlijk. Xanthi heeft een leuk en gezellig centrum en nadat we daar wat hadden rondgelopen namen we onze plek in op het terras van één van de restaurants. We aten kalamari, met melitzanes, manitaria en fava. Dat is in het Nederlands: inktvis, aubergine, champignons en een soort gele linzenbrei met uien. De keuken was erg goed en met een retsina erbij was het helemaal geweldig.

vrijdag 25 april 2025 - Van Xanthi (Griekenland) naar Kavala (Griekenland) Zoals ik gisteren al noemde, hadden we de aanvankelijke route vanaf Sofia naar Noord-Griekenland enigzins gewijzigd. We wilden iets meer van het noord-oosten zien, omdat we daar nog niet eerder waren geweest. Daar ging vandaag verandering in komen. We reden vanaf onze slaapplaats in Xanthi eerst naar de Lidl om onze etenswaren een beetje aan te vullen. Niet lang daarna reden we verder langs de Nestos-delta naar het strand van Mesi. De rit door de prachtige omgeving was erg de moeite waard. We hadden geluk dat we in het voorjaar waren, want er stonden veel bloemen in bloei. Het strand van Mesi was ook mooi en ademde rust uit. Op een paar mensen na was het nog geheel verlaten. Het was ook net niet warm genoeg om er te gaan zitten, dus reden we verder. Via Sidirochori reden we naar Agii Theodori, waar we koffie dronken. We reden nog een beetje door het mooie gebied met veel water, tot dicht bij Komotini en namen toen de snelweg, de Egnatia odos, naar Alexandroupoli. Alexandroupoli is de meest oostelijke stad van Griekenland en de hoofdstad van het district Evros. Ten oosten van Alexandroupoli mondt de rivier Evros uit in de Egeïsche Zee en vormt daar een groot deltagebied. De Varbitsa, een zijtak van de lange rivier, hadden we al gezien toen we door Bulgarije reden. De Evros-delta staat bekend als natuurgebied. Het is op diverse plaatsen vrij toegankelijk en dat was precies wat wij wilden. We hadden het opgezocht op Google en lieten ons leiden naar de plaats waar we de snelweg moesten verlaten. We reden nog een stukje door de buitenwijken van Alexandroupoli en sloegen toen af naar het natuurgebied. Af en toe kwamen we een auto tegen, maar het was erg rustig. We hebben de onverharde weg door het mooie gebied een hele tijd gevolgd en ondertussen veel foto's en filmshots gemaakt. We moesten op een gegeven moment stoppen omdat er een schildpad over de weg kuierde. Toen het 4 uur in de middag was, besloten we om terug te gaan, want we hadden nog wat kilometers te maken naar Kavala, de plaats waar we onze kamer hadden geboekt. Het was een prachtige ervaring geweest om hier te zijn. We reden eerst naar het centrum van Alexandroupoli om daar ook nog iets van te kunnen zien. Heel erg bekend is de stad niet, en zeker niet beroemd. Het enige spraakmakende is de vuurtoren, die hebben we in ieder geval gezien. Daarna zetten we koers naar Kavala, waar we net voor zevenen aankwamen in ons appartement. Het was een zeer afwisselende dag geweest met veel mooie dingen.

zaterdag 26 april 2025 - Van Kavala naar Thessaloniki We werden vanmorgen wakker in Kavala, de hoofdstad van het distric Kavala, in de Provincie Macedonië. Van de stad hadden we nog niets gezien, dus besloten we om na het ontbijt naar het centrum te rijden. Het was druk in de stad, iedereen leek wel op de been te zijn, maar Kavala bleek ook een mooie stad te zijn. We zochten een parkeerplaats en vonden deze dicht bij de haven, vanwaar de grote veerboten vertrekken. Het was een prima plek, want we waren hier ook dicht bij het centrum. We hebben een flinke wandeling gemaakt, die voornamelijk door de oude stad voerde. De bouw van de huizen was daar weliswaar niet heel bijzonder, maar de uitzichten die je had op de stad, waren erg mooi. De blikvangers waren natuurlijk het imposante aquaduct en het oude slot op de heuvel. Na onze wandeling streken we neer op één van de vele terrasjes. Het weer was weer prima en het was heerlijk om lekker buiten te kunnen zitten. Na onze koffie kuierden we rustig naar onze auto, waarna we de stad uitreden langs de kade naar het zuid-westen. We hadden in de stad regelmatig gekeken op de stoep, maar een putdeksel met de naam Kavala hebben we niet kunnen vinden. Wel het examplaar op deze pagina en twee andere die op de verzamelpagina van de putdeksels staan. Bij Nea Peramos stopten we om iets te eten. We konden de auto gewoon langs de weg parkeren, wat spulletjes meenemen en de straat oversteken. We hadden daar een super mooie plek om te lunchen. De enige levende wezens die we voorbij zagen komen waren de meeuwen. Na onze lunch reden we verder. Het was onze bedoeling om het eerste stuk, tot Chalkidiki, het schiereiland met de 3 poten, over de oude provinciale weg te rijden. Dat is vaak veel leuker dan over de snelweg. Bovendien hadden we geen haast. Maar het liep iets anders, want er was een opgebroken weg en het verkeer werd omgeleid. We moesten afslaan naar het noorden, de bergen in. Er stond geen aanduiding meer om terug te keren naar de kustweg en zo bleven we een flink eind door het berglandschap rijden. Dat was wel erg mooi, maar schoot niet zo goed op. Na verloop van tijd stond er een aanduiding van een oprit naar de snelweg, de Egnatia, dus. Deze hebben we toen een stuk genomen en zijn er bij Amfipolis weer afgegaan. Vanaf daar reden we verder op de oude weg. De route voerde ons langs de twee grote meren, die de afscheiding vormen tussen de districten Chalkidiki en Thessaloniki. De mooie route ging door meerdere dorpen heen en bracht ons uiteindelijk in Thessaloniki, ofwel Saloniki, zoals de Grieken meestal zeggen. De communicatie met de host van AirB&B was niet helemaal optimaal, want het bleek dat we onze ID's hadden moeten sturen, voordat we de code kregen om het sleutelkastje te openen. Gelukkig duurde het na onze actie niet lang voor we de code ontvingen en toen konden we naar binnen. Het was een ruim appartement met aparte woonkamer met keuken en een aparte slaapkamer. Het zag er allemaal best luxe uit. We hadden geboekt voor drie nachten, zodat we lekker de stad in konden, een beetje konden uitslapen en een wasje doen. Op het kaartje zie je de districten Kavala, Chalkidiki en Thessaloniki. Xanthi, Komotiní en Alexandroupoli liggen ten oosten daarvan en kun je zien op deze kaart.

zondag 27 april 2025 - Naar het centrum van Thessaloniki. Vandaag sliepen we heerlijk uit. Na ons ontbijt reden we met de auto naar het centrum. We hadden op internet een parkeerplek gevonden aan de Egnatia odos, die dwars door Saloniki (Thessaloniki) loopt. We hadden de plek uitgezocht omdat deze niet ver lag van "Panepistimio" één van de metrostations van de nieuwe metrolijn. We waren tien jaar geleden een week in de stad geweest maar toen was er van een metro nog geen sprake. Nu was de lijn klaar en wij parkeerden de auto niet ver van station Panepistimio, de universiteit. De opening van de metro was op de Nederlandse televisie geweest en we waren toen al erg benieuwd. Nu maakten we zelf kennis met het nieuwe vervoerssysteem van Saloniki. We keken onze ogen uit; het was prachtig, erg modern en doordacht. Van de metro kun je hier de bijzonderheden lezen en de foto's bekijken. Nadat we uit de metro waren gestapt op station Venizelou, nabij het centrum, maakten we een wandeling door een deel van de stad dat we al kenden van tien jaar geleden. Daarna liepen we naar de wijk Ladadika, waar veel restaurants en café's zijn, om lekker te gaan lunchen. Na de lunch gingen we met de metro terug naar het station waar onze auto geparkeerd stond en reden daarmee naar het kastro, in het oude centrum. We maakten daar mooie foto's van de oude stadsmuren, de restanten van het kasteel en niet te vergeten het schitterende uitzicht op de stad. We hadden langzamerhand wat meer kennis gekregen van de belangrijkste straten in de stad, maar omdat er veel brede straten zijn die je slechts in één richtings mag rijden, was het toch handing om "Miep" te raadplegen. Af en toe was ze "van de wap" maar meestal ging het goed. We scoorden ondertussen nog een paar putdeksels en we maakten een foto van een mooie muurschildering. Onze verzameling straatkunst waarmee we waren begonnen tijdens het bezoek aan Athene, is inmiddels flink groter geworden. Je kunt de hele verzameling hier bekijken.

maandag 28 april 2025 - Gewinkeld in Saloniki Vandaag leek een beetje op gisteren. Na ons ontbijt reden we met de auto weer naar het parkeerterrein van de universiteit. Het was er nu aanmerkelijk drukker dan gisteren (zondag) en dat was natuurlijk logisch. Maar er waren nog genoeg plaatsen over om ons autootje kwijt te kunnen. Het is een plek om te onthouden want parkeren in zo'n grote stad is vaak een ramp. We namen de metro weer naar het centrum en korte tijd later liepen we op de Tsimiski, één van de belangrijkste winkelstraten in Saloniki. De straat loopt parallel aan de Nikis, dat is de boulevard. We genoten van de sfeer van de stad, van de gezellige drukte en de mooie doorkijkjes naar de zee. Tussendoor hebben we lekker geluncht op een terrasje. Het was nèt warm genoeg, maar we waren daarna blij dat we weer lekker in de zon konden lopen. We waren de Tsimiski geheel afgelopen, tot aan de Lefko Pyrgo, de beroemde witte toren. Het leuke van winkelen in Saloniki is, net als in Athene, dat je regelmatig langs de straten prachtige bouwwerken en archeologische plekken ziet. Zo zagen we op onze wandeling ook de "rotonda" en de boog van Galerius. Toen we uitgekeken en uitgewinkeld waren, lieten we ons door "Miep" naar de dichtstbijzijnde Lidl brengen voor de noodzakelijke aanvullingen. We konden nog net parkeren langs één van de smalle straatjes in de wijk en liepen toen de winkel in. Deze was net zo klein en smal als de straatjes in de wijk. Je kon letterlijk je kont niet keren, maar gelukkig konden we alles vinden wat we nodig hadden. Daarna reden we weer naar ons tijdelijke onderkomen in Stavroupoli. Je kunt de wijk zien op de kaart, helemaal links-boven in de hoek. Al met al was het weer een zeer geslaagde dag. Vanavond gingen we eerst zoveel mogelijk alles inpakken en morgen bijtijds opstaan want we gingen verder naar het zuiden...

dinsdag 29 april 2025 - Van Saloniki langs de Olympus naar Lamia Vandaag vertrokken we uit Saloniki, om verder naar het zuiden te trekken. We reden het eerste stuk over de E-75, de snelweg. Bij Makrigialos namen we de afrit en reden we verder over de provinciale weg. Al snel na ons vertrek zagen we in de verte de indrukwekkende toppen van het Olympusgebergte. Volgens de Griekse mythologie woonden daar de goden. Over dat feit valt te discussiëren, maar het was een feit dat de toppen bedekt waren met een dikke laag sneeuw. Hoe verder we kwamen, hoe indrukwekkender het uitzicht werd. We namen een afslag naar het strand Paralia Korinou. Hier zag je het strand en de Olympus op de achtergrond. Zoals dat hoort voor een "zandverzamelaar" nam ik van dat strand natuurlijk een zakje mee. Op het strand waren ze druk bezig om de parasollen en ligbedden in orde te maken voor de toeristen, die waarschijnlijk niet lang meer op zich zouden laten wachten. Onderweg deden we een paar boodschappen bij de Lidl en we maakten een uniek plaatje: De lidl en de Olympus in één shot. We reden iets meer naar het binnenland, langs Katerini en maakten een stop in het mooie dorp Paleos Pandeleimon. Je mag met de auto het dorp niet in en dat is logisch want de smalle steile hobbelstraatjes zijn niet geschikt voor auto's. We hebben er eerst koffie gedronken en daarna zijn we door het dorp gaan lopen. Het was erg indrukwekkend hoe het dorp tegen de berg ligt. De besneeuwde toppen van de Olympus leken hier veel dichterbij. De ambiance van de kleine huizen tegen de berg en de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond was prachtig. Na Paleos Panteleimon reden we verder naar het zuiden. Het eerste stuk, naar Larissa ging over een provinciale weg. Na Larissa kwam het stuk naar Lamia, waar we zouden overnachten. Hier reden we weer een stuk snelweg. Echter was de weg hier zo bochtig, dat je eigenlijk niet harder mocht rijden dan 80 km/h. Het was hier namelijk ook erg bergachtig en blijkbaar was het niet mogelijk geweest om de weg wat rechter te maken. Onderweg naar Lamia kregen we steeds meer zicht op het Parnassosgebergte. Dit ligt tussen Amfissa en Livadia in Sterea Ellada, dat is Centraal Griekenland. De toppen van de Parnassos waren ook met sneeuw bedekt. De hoogte is hier zo'n 2500 meter, terwijl de Olympus bijna 3000 meter is. Omdat we bij de vorige lidl een paar dingen waren vergeten, stopten we in Lamia ook nog even bij de Lidl en liepen we even snel in en uit om nog een paar dingetjes mee te nemen. We namen ook nog een keer een foto; een foto die je in Nederland absoluut niet zou kunnen maken. Misschien iets voor een nieuwe verzameling: het bord van de lidl met een karakteristieke achtergrond. Niet lang daarna namen we onze intrek in een klein maar gezellig onderkomen, aan de rand van Lamia. De avond vulden we met het schrijven van het verslag en het afkijken van het eerste seizoen van een misdaadserie die we op NPO hadden gevonden. Morgen gaan we weer verder en zullen we onze laatste overnachting hebben voordat we in Papadianika aankomen.

woensdag 30 april 2025 - Van Lamia naar Rio We vertrokken om half elf en zagen nog net op de valreep de eigenares, die ons een goede reis wenste. We reden eerst vanaf Lamia naar het zuiden, naar Amfissa. We hadden deze weg vorig jaar ook gereden, maar dan van zuid naar noord. Toen waren we ook geimponeerd door het prachtige landschap. Op meerdere plekken zagen we besneeuwde bergtoppen en hoewel we hier over de hoofdweg reden was snel rijden niet mogelijk en dat vonden wij helemaal niet erg. Na Amfissa reden we verder over de weg die ten noorden van de Golf van Korinthe naar het westen loopt. Ook deze weg was erg mooi. Er waren veel bochten en ook hier kon je niet snel rijden. We stopten een aantal keren om het mooie landschap te filmen. Toch waren we na niet al te lange tijd in Navpaktos. Navpaktos bleek een mooie stad te zijn. Je kon er dikke muren met kantelen bewonderen en bovenop de heuvel ligt een kasteel. We gingen eerst lunchen op een terrasje aan de boulevard. Daarna maakten we een wandeling en reden met de auto naar een andere plek in de stad, om daar ook nog verder rond te kijken. Het bleek een aangename stad om een tijdje door te brengen. We maakten mooie foto's van de oude muren en ook nog van een putdeksel met de naam van de stad erop. Niet lang nadat we Navpaktos achter ons hadden gelaten kwamen we bij de brug. Deze brug, die de noordwestkant van de Peloponnesos verbindt met het vasteland is een gigantisch bouwwerk. De bouw is pas in 2004 gereed gekomen. Tot die tijd was de smalle verbinding bij Korinthe de enige mogelijkheid om van het vasteland naar het grote schiereiland te rijden. Voordat we over de brug reden, bekeken we eerst de stad Antirrio. Daar is nog een kasteel te bewonderen en er is een haven voor grote veerboten. Voordat de brug er was is er lange tijd van boten gebruik gemaakt om naar de andere kant te komen. De boten vertrokken van Antirrio op het vasteland naar Rio, op het schiereiland Peloponnesos en andersom natuurlijk. Wij gingen vandaag via de brug naar Rio; geen Rio de Janeiro, maar gewoon Rio. Daar reden we eerst wat rond en begaven ons daarna naar onze slaapplek. Als instructie hadden we gelezen, dat de sleutel in de brievenbus bij de ingang zat. Dat bleek inderdaad zo te zijn, maar die brievenbus zat aan de binnenkant en de deur kon alleen worden geopend met de sleutel waar we nou net niet bij konden. Gelukkig hadden we een telefoonnummer en toen kwam alles goed. Morgen is het tijd voor onze laatste etappe en hopen we aan te komen in Papadianika.

donderdag 1 mei 2025 - Van Rio naar Papadianika Vandaag was onze laatste reisdag tot ons einddoel: Papadianika. We reden weg tegen een uur of elf en namen de snelweg in de richting van Athene. We reden nu aan de zuidkant van de golf van Korinthe in oostelijke richting. Dit was precies het tegenovergestelde van gisteren. Toen reden we te noorden van de grote plas, in westelijke richting. We reden het eerste stuk tot Korinthos. Daar sloegen we af naar het oude Korinthos om even te pauseren en de benen te strekken. Ondertussen konden we nog een paar foto's nemen van het archeologische park dat je hier kunt bekijken. We zijn er niet naar binnen gegaan maar hebben wat rondgewandeld. De omgeving waar zich de ingang van het park bevond, was heel erg ingesteld op toeristen. Er waren veel restaurants en café's en natuurlijk ook veel winkels. Je kon er vanalles kopen, varierend van echt mooie en dure kunstwerken tot souvenirs in alle soorten en maten, waarmee je eigenlijk niks kon en die nog lelijk waren ook! Maar, dat hoort er nu eenmaal bij. Vanaf Korinthos reden we verder naar het zuiden, de Peloponnesos op, het grote schiereiland. We reden via Tripoli en Sparti. We zagen dat er op de toppen van het indrukwekkende Taïgetosgebergte ook nog sneeuw lag. We reden verder vanaf Sparti naar Skala, waar we even een paar boodschappen deden. De snelweg was hier inmiddels opgehouden, dus reden we rustig aan. We hielden nog een flink eind de richting van Monemvasia aan en sloegen daarna af naar Papadianika. Nadat we de spullen hadden uitgeladen en waren begonnen om alles een plaatsje te geven, namen we de kilometerstand op: 182.341 minus de stand bij vertrek: 177.946 en dat betekende dat we in totaal 4.395 kilometer hadden gereden. We hadden een leuk huis, met keuken, slaapkamer, zit/eetkamer, toilet en douche en een ruim terras. Er waren veel kasten in de keuken en slaapkamer, maar die zaten allemaal behoorlijk vol met rommel waar we waarschijnlijk niets mee zouden doen. Dat zouden we de komende dagen nog wel eens kritisch bekijken. Verder was alles prima en zagen we het helemaal zitten om ons hier de hele maand te vermaken. Vanaf morgen staat het verslag onder "Lakonia". Lakonia is de provincie op de Peloponnesos waartoe het gebied behoort waar we nu verblijven.

HEENREIS // LAKONIA // KYTHIRA // TERUGREIS