| zaterdag 31 mei 2025 - van Papadianika naar Kythira De ochtend verliep zoals we hadden gepland: 7 uur opstaan, 8 uur in de auto, 9 uur bij de haven van Neapoli, 10 uur vertrek van de boot en kwart over 11 aankomst op Kythira. We kwamen aan in de havenplaats Diakofti. Daarvandaan begonnen we aan een eerste verkenning van het voor ons compleet nieuwe eiland Kythira.  Van Diakofti reden we via Avlemonas, Aroniadika, Karvounades en Livadi naar Chora, oftewel Kythira-stad. Dat is de hoofdstad van het eiland. Beter gezegd, hoofdstadje. Het was klein in omvang, maar zag er erg mooi uit. De straatjes deden denken aan de Cycladen; overal wit en blauw, zoals op Santorini.  Het stadje was niet alleen klein maar ook behoorlijk verlaten, waarschijnlijk omdat de siësta naderde of misschien lag het aan het seizoen, het was natuurlijk pas 31 mei. Maar hoe dan ook, een eettentje konden we niet vinden. We reden toen naar beneden, naar het strand. Daar ligt Kapsali. Daar hebben we geluncht. Vanaf Chora hebt je een schitterend uitzicht op Kapsali, aan het strand. En vanaf het strand zie je Chora bovenop de heuvel liggen, met daarnaast het oude kasteel.  Na de lunch reden we nog wat rond en namen we het weggetje dat helemaal naar beneden loopt naar het strandje van Melidoni. Er waren wel wat mensen maar het was er vrij rustig. Het water was bijna glad en het was vrij lang ondiep. Het uitzicht van bovenaf was erg mooi en de sfeer op het strand voelde goed. Maar omdat het al aan het eind van de middag was hadden we niet meer de rust om er te gaan zitten.  Toen we weer terugkwamen in Chora, hebben we eerst ons huis voor de komende nachten opgezocht. De kamer was ongeveer 4 bij 5 meter en daarnaast was er een toilet en douche. Het was klein, maar dat hinderde niet. We zouden toch niet veel thuis zijn en we hadden een bed en een koelkast. Een kleine supermarkt konden we echter ook niet vinden en daarom stapten we in de auto om beneden, in Kapsali een paar dingen te halen. In de avond liepen we nog wat door de straatjes om te kijken of er ergens nog iets te beleven viel. Er waren een paar winkeltjes open en inmiddels was er een kleine eetgelegendheid geopend. Dat zou misschien iets voor morgen zijn, want nu hadden we al gegeten. Onderweg kwamen we ook nog langs een café-bar die open was. We zijn er even binnen geweest om wat te drinken en liepen daarna naar huis terug. |
|
zondag 1 juni 2025 - naar de waterval van Mylopotamos en het strand van Paliopoli We hadden redelijk geslapen en maakten een beetje primitief ruimte om ons ontbijt voor te bereiden en te nuttigen. Het leek een beetje op kamperen, maar het ging prima. We pakten daarna onze tassen in en stapten in de auto. Klaar voor een tweede kennismaking met Kythira. We reden eerst naar het noorden en sloegen bij Dokana af naar Mylopotamos. Daar reden we door naar de waterval. We parkeerden de auto en liepen het laatste stuk.  De waterval is echt mooi om te zien en we maakten dan ook een stel foto's. Daarna liepen we verder in de richting die het bordje aangaf, naar de watermolen. Om er te komen moest je een flink eind over een slecht begaanbaar pad. Mijn slipper knapte en ik besloot op één blote voet naar de auto te lopen om daar de strandslippers te gaan halen. Gelukkig was dat niet ver. We liepen daarna het hele pad af, maar van de watermolen was niets meer over, behalve een klein rondje van de fundering. Maar we hadden in ieder geval ons wandelingetje gehad...  We reden terug naar Mylopotamos en dronken daar koffie onder de grote plataan. De naam Mylo-potamas komt van myli = molen en potamos = rivier. Er stond hier dus vroeger een molen die gebruik maakte van de stromende rivier. Na de koffie reden we verder naar de kloof van Agia Sofia. Net buiten Mylopotamos kwamen we langs het oude kasteel. Er stond nog wel flink wat overeind, maar het was niet bijzonder interessant. Alleen de ingang met de figuren erboven was wel een foto waard. We gingen daarna weer verder en na een flink eind zig-zaggen stond er een bordje met de mededeling dat de kloof zelf gesloten was. De weg er naartoe was echter wel gewoon open en we reden nog een flink eind in de goede richting. De weg eindigde op een soort parkeerplaats. Je kon er je auto neerzetten en dan via een paadje naar beneden lopen. Alleen dat was nu afgesloten. Helaas konden we de uitmonding van de kloof in zee net niet zien.  Daarna reden we dwars over het eiland naar het oosten. Het westen is steil en er zijn daar geen stranden. Voor het strand moest je naar de oostkant. In kilometers valt dat nog wel mee, maar het hele wegennetwerk van Kythira bestaat uit smalle weggetjes. Je schiet dus niet erg op. Het gekke van alle verbindingen is, dat je telkens door een zelfde soort heuvellandschap rijdt, bezaaid met bosjes met gele bloemetjes. Ze groeien zelfs dwars door het asfalt heen!  De wegen kronkelen van links naar recht en voor naar achter, zodat je vaak geen idee hebt waar je vandaan komt, laat staan waar je naar toegaat. We hadden een vrij gedetailleerde kaart gekocht, maar kregen het idee dat daar toch niet alles op stond, want soms klopten de plaatsen niet met die we op de kaart zagen. Maar uiteindelijk kwamen we aan de overkant, bij het strand van Paliopoli. Het was een enorm lang zandstrand en er waren weinig mensen. De lunch die we hadden meegenomen aten we hier met smaak op, want we hadden best honger gekregen. Na nog een paar rondjes zwemmen en zonnen stapten we weer in de auto, om terug te gaan naar huis.  Onderweg maakten we nog een klein ommetje over de brug bij Katouni. Deze is in 1823 door de Engelsen gebouwd. Blijkbaar is de constructie nog steeds goed, want het verkeer gaat er nog dagelijks overheen. Over de brug heen en terug, toen naar huis om op te frissen en de "stad" in te gaan om daar te gaan eten. We zochten het kleine restaurantje op dat we gisteren hadden gezien tijdens onze avondwandeling. |
|
maandag 2 juni 2025 - naar het noorden en naar het Kaladi-strand Na ons ontbijtje reden we in de richting van het noorden. Ons eerste doel was Agia Pelagia. De route was niet moeilijk. We volgden de hoofdweg die via Livadi naar het noorden liep. We deden onderweg nog een paar boodschappen bij de AB en tankten de auto weer vol. Via Ariniadika en Potamos reden we naar Agia Pelagia. Het was er erg rustig, maar je kon zien dat het kustplaatsje geheel was ingesteld op veel bezoekers. Het wordt hier in de zomer waarschijnlijk erg druk. We reden het hele dorp door en sloegen toen af naar het westen. Op de hoofdweg van Potamos naar het noorden sloegen we rechtsaf naar Karavas. Daar dronken we koffie. Echte Griekse koffie. Ze hadden niets anders. Griekse koffie is wel OK, maar als Nederlander heb je bij het proeven van deze koffie toch altijd een associatie met een koffiezetapparaat waarvan het water over de filter is heengelopen, of waarvan het filter is gescheurd. Maar ach, het is koffie in ieder geval. Na de koffie reden we naar beneden naar het strand van Plateia Ammos om te kijken. Het was best een aardig strand, maar typisch een dorpsstrand; de huizen staan er vrij dicht om heen en het heeft niet het vrije en natuurlijke karakter als een strand waar speciaal een klein weggetje naar toe gaat.  We reden terug en namen de hoofdweg weer een stuk naar het zuiden, waarna we afsloegen naar het oosten, via de hoofdweg naar Avlemonas. Vlak bij de kust namen we de afslag naar Kaladi en volgden toen verder de bordjes die naar het strand leiden. Aan het einde van de weg is er een breder stuk waar je je auto kunt parkeren. Daarna moet je lopen. Er is in de loop van de tijd een prachtige trap aangelegd die tot op het strand doorloopt. Er staat een bordje dat je eten en drinken mee kunt nemen vanaf de kantina, want op het strand is er niets. De kantina was nog niet ingericht, maar wij hadden alles meegenomen wat we nodig hadden.  Op het bordje staat ook dat je 162 treden naar beneden moet. We hebben ze nageteld, het klopt precies. Naar beneden moet je uitkijken dat je je knieën in de juiste positie houdt en je niet verstapt. Terug komt het vooral aan op krachtpatsen en conditie. Maar hoe dan ook; na 162 treden heb je ook wat. Het strand bestaat uit 3 delen, die je kunt bewonderen en waar je kunt gaan zitten. De ambiance van de rotsen en het kristalheldere water is geweldig.  Het kan er in de zomer vast wel druk worden, maar er waren nu niet veel mensen. Op het eerste strandje aan de linkerkant waren een paar mensen, op het grote middenstuk misschien ongeveer 10 en op het laatste stuk, geheel naar rechts, waren er slechts 4, waaronder wij tweeën. We bleven de rest van de middag hier en dat was heerlijk. We gebruikten hier onze lunch, konden lekker zwemmen en zonnen en om 6 uur reden we op ons gemak terug via Fratsia en Karvounades.  We wilden 's-avonds gaan eten bij hetzelfde kleine restaurantje als gisteren, maar dat bleek gesloten te zijn. Toen zijn we maar in de auto gestapt en naar beneden gereden naar Kapsali. Daar was gelukkig meer te doen. We konden de auto vrij dicht bij de boulevard parkeren en aten toen lekker in hetzelfde restaurant als eergisteren. Net voor 10 uur waren we weer thuis. |
|
dinsdag 3 juni 2025 - naar het Paliopoli-strand en met de boot naar Neapoli We stonden deze ochtend op om 9 uur. Na ons ontbijt moesten we alles inpakken, want we zouden hier na ons vertrek niet meer terugkomen. Niet lang daarna reden we via de kortste weg naar het Paliopoli-strand. We waren daar eerder geweest, maar nu namen we de afslag die iets zuidelijker ligt. We kwamen nu precies uit aan de andere kant van een grote rots die we de vorige keer ook hadden gezien.  We hadden niet zo'n lange middag, want we moesten om 4 uur met de boot terug naar Neapoli en voor het inchecken en inrijden van de auto moest je een uur voor vertrek aanwezig zijn. Het was ongeveer een half uur rijden vanaf het strand naar de haven, dus konden we blijven tot half drie. Het was vandaag en gisteren duidelijk warmer geweest dan de dagen ervoor. De zomer was blijkbaar begonnen.  Het was heerlijk warm op het strand en het water lekker verkoelend. We hadden een fijne middag en lunchten zoals zo vaak, op het strand. Toen het tijd was vertrokken we en reden we via de kortste weg naar Diakofti, waar de haven is. De boot lag al klaar en na een kwartiertje wachten werden onze reserveringen gecheckt en mochten we aan boord.  Na een overtocht van een uur en een kwartier reden we het continent weer op, in een omgeving die ons reeds bekend was. Het was net of we weer thuis waren en we reden vlot naar onze bestemming, een eindje buiten Monemvassia in één van de appartementen van Alta Vista. We werden verwelkomd door een vriendelijke dame, die ons de sleutel gaf. Het was een luxe en groot appartement. We we namen er onze intrek en fristen ons lekker op. 's-Avonds liepen we naar de stad om daar te gaan eten. Ons verblijf in Lakonia en Kythira was nu afgelopen en we waren inmiddels begonnen aan de terugreis. De kilometerstanden van de afgelopen tijd: 185082 bij het verlaten van het vasteland. Dus 185082 minus 182341 = 2741. Dat is het aantal kilometers gereden in Lakonia. 185394 bij het verlaten van Kythira. Dus 185394 minus 185082 = 312. Dat is het aantal kilometers gereden op Kythira. |
HEENREIS // LAKONIA // KYTHIRA // TERUGREIS