* * * HET VERBLIJF IN PAPADIANIKA (LAKONIA) * * *

vrijdag 2 mei 2025 - Verkenning van Papadianika en de directe omgeving Vandaag was onze eerste dag in Papadianika. We hadden redelijk geslapen en namen lekker de tijd voor ons eerste ontbijtje in ons nieuwe huis. De eerste foto hier is het uitzicht dat we hebben vanaf het dakterras. Daarna gingen we op pad. We reden een beetje kris-kras door het dorp om te kijken wat er allemaal was. Papadianika is een eenvoudig dorp met wat winkeltjes, een paar kleine supermarkten en een paar café's. Voor andere zaken moet je naar de omliggende plaatsen. Wij vonden het niet erg want we wilden graag van onze rust genieten. We reden daarna het dorp uit naar het zuiden. Het eerste dorp dat we zagen was Plitra. De straten daar maken allemaal vierkantjes. Je kunt er naar links of rechts of omhoog en omlaag. Diagonale wegen zijn er niet. Het strand was ook niet bijzonder. Waarschijnlijk zetten we Plitra niet op de nominatie voor leukste dorp. Na Plitra reden we terug naar de hoofdweg, die van Asopos naar het zuiden loopt. We sloegen af naar de kust bij Demonia en kwamen zo in Archangelos. Het dorp is gebouwd op een landtong en heeft meer te bieden dan Papadianika. We dronken er koffie bij Dimitri, een Griek die vijf jaar in Duitsland had gewerkt en nu zijn eigen café had in Archangelos. Hij sprak goed Duits en we hadden een leuk gesprek met hem, deels in het Duits en deels in het Grieks. Daarna reden we verder naar het zuiden en sloegen af naar de kust, bij Elíka. Daar kwamen we bij het stranden van Marathias, Limnes en Platanistos. Het was er heerlijk rustig en de stranden zagen er mooi uit. Er waren ook kleine strandjes, die wat moeilijker te bereiken waren, maar waarschijnlijk zouden we hier nog wel terugkomen. We hadden nu geen strandspullen bij ons en bovendien waaide het vandaag erg hard. Na onze voorlopige strandinspectie reden we het binnenland in via Agia Mamas, Lira en Kalives, om bij Nomia aan de oostkust te komen. Het eerste stuk, naar Agia Mamas was een heftige klim geweest met veel haarspeldbochten op een smal weggetje. Maar wel een erg mooie route. Aan de oostkust werd de weg aanzienlijk bredere en beter. Even later kwamen we langs de reuzachtige rots bij Monemvasia. Dit is een oude stad, die veel toeristen trekt. Het was er nu al flink druk. Nu reden we door, maar we komen hiet vast nog wel terug. In het "centrum" van Papadianika gingen we op een terras zitten, met de vraag of we hier iets konden eten. Helaas hadden ze niets en ze wisten ook niets te noemen in het dorp. We reden daarom naar huis, namen daar wat te eten en te drinken en maakten het de rest van de avond gezellig met ons tweeën.

zaterdag 3 mei 2025 - Naar de lidl in Skala en het strand bij Platanias Vandaag was het weer tijd voor boodschappen en dat gingen we doen bij de lidl. Hier in het dorp was weinig te krijgen en we hadden in Skala een lidl gezien op de reis hier naartoe. De rit naar Skala is, zoals elke rit in dit mooie gebied, een klein feestje. Je hoeft je niet te haasten en geniet ondertussen van de mooie natuur. Opvallend waren de vele sinaasappelbomen langs de weg naar Skala. Het gaf de weg aan weerszijden een feestelijke look. De rit naar de lidl nam ongeveer 40 minuten in beslag, afhankelijk van wie er voor je op de weg zit. Soms rijden er boeren in een pickup en die keutelen met een snelheid van 50 over een weg waar je 80 mag rijden en ook kunt rijden. Maar ach, wij hebben vakantie. De route ging via Molai en Vlachiotis. Na het bezoek aan de lidl reden we langs dezelfde weg terug, pakten de spullen uit en maakten de rugtassen klaar voor het strand. Het was inmiddels 4 uur, maar dat is in Griekenland helemaal geen verkeerde tijd om nog even naar het strand te gaan. We reden dezelfde kant op als waar we gisteren waren geweest, want daar hadden we een aantal leuke stranden gezien. Het kleine strandje wat ons speciaal was opgevallen, konden we nu niet vinden, dus reden we verder. Dat zouden we misschien nog wel terugzien in de komende weken. We reden via Demonia naar het zuiden en sloegen in Elika af naar de kust. Via het smalle kustweggetje dat soms op een achtbaan lijkt, reden we verder naar het zuiden. Op een gegeven moment houdt daar ter hoogte van Platanias het asfalt op. Op de grote wegenkaart van de Peloponnessos kun je enigzins zien hoe de wegen lopen, alleen zijn er heel vaak dingen die er niet op staan of die in werkelijkheid net iets anders zijn dan op de kaart staat. Hetzelfde geldt voor onze kaart die in de auto ligt. Maar af en toe gebruiken we Google op onze mobiel en dan komen we er wel uit. Het strand dat we hier zagen, ligt net iets verder. We konden gemakkelijk nog een eindje via de gruisweg doorrijden en daar de auto langs de kant zetten. Nu konden we vlakbij het strand oplopen. De temperatuur was vandaag opgelopen tot 26 graden en het strand was prachtig en verlaten. We hebben onze eerste stranddag doorgebracht in de late namiddag en dat is voor een eerste keer in de volle zon prima. We bleven tot kwart over zeven en reden toen op ons gemak terug naar Papadianika.

zondag 4 mei 2025 - gezongen en naar Kokkinia We waren 2 weken onderweg geweest naar Papadianika en al die tijd hadden we niet meer gezongen. Dat werd nu hoog tijd en deze morgen, na het ontbijt pakten we onze zangspullen uit en zongen we een flink deel van ons repertoire. We hadden inmiddels precies 100 liedjes, waarvan er een kleine 40 Grieks waren. We zongen de meeste liedjes geheel of gedeeltelijk uit ons hoofd en om dat te onderhouden is er veel tijd nodig. Het was daarom fijn om weer een keer intensief te zingen en te studeren. We pakten daarna onze rugtassen in met onze stranddoeken, voldoende water en een flinke salade. We reden vandaag in noordelijke richting, naar Asopos en sloegen daar af naar Elaia. Daar vandaan loopt een weg langs de kust naar het noorden, naar Vlachiotis. Het laatste stukje van de weg loopt door het binnenland, maar het grootste deel loopt langs de kust. Daar zagen we verschillende stranden, waarvan het merendeel vrij open was. Maar een klein eindje ten zuiden van Kokkinia vonden we een klein strandje, verscholen achter de rotsen en alleen bereikbaar via een griezelig smal paadje. Maar met de nodige voorzichtigheid kwamen we ongedeerd op het strand en konden daar genieten van volop zon en rust. De hoge rotsranden die het strand omzomen bestaan voornamelijk uit een soort zandsteen. Door de tand des tijds nemen ze vaak de mooiste en grilligste vormen aan. Onder invloed van de elementen ontstaat er soms een ware fantasiewereld. Het is prachtig om te zien, maar het kan ook gevaarlijk zijn. Je moet je er van bewust zijn, dat je bovenop zo'n klip niet zomaar dicht bij de rand kunt lopen. Op één van de foto's kun je zien hoe de wand aan de onderkant is afgekalfd en dat er boven een dun randje is overgebleven waar je op zou kunnen staan. (Je kijkt hier tegen de onderkant van de rotsen aan.) Wanneer je je de Peloponnessos voorstelt als een naar beneden gerichte hand, zonder pink, dan is de Mani de middelvinger, Argolida de duim, Messinia de ringvinger en de oostelijke helft van Lakonia, de wijsvinger. Wij zaten in de "wijsvinger", en keken vanaf het strand op de "middelvinger". Wij bleven lekker de rest van de middag op het strand en hadden een heerlijke dag. Het was al zes uur geweest toen we weer in de auto stapten. We reden eerst nog iets verder door en kwamen langs het Kokkinia-strand, dat op de kaart ook echt die naam heeft. Kokkinia komt van het woord kokkino en betekent rood. Dat was ook duidelijk te zien; de rotsen in de omgeving waren erg rood van kleur. Ook waren hier prachtige vormen te zien. We moeten echt nog een keer terug om daar foto's van te maken. Het weggetje eindigde in Vlachiotis. Vanaf daar zijn we teruggereden naar huis.

zondag 5 mei 2025 - naar Monemvasia en het Livadia-strand Gisteren was het dodenherdenking en vandaag bevrijdingsdag. Dat is ons niet ontgaan, ondanks alle fijne belevenissen die we hier hebben. Er is veel te veel rottigheid en ongelijkheid in de wereld en wij zijn ons er heel erg van bewust dat erg we bevoorrecht zijn... Vandaag reden we naar Monemvasia. We waren er afgelopen vrijdag langs gereden en hadden een foto gemaakt van de reusachtige rots waar op de resten van het oude kasteel staan. Nu parkeerden we de auto aan de rand van het nieuwe stadsdeel. We liepen eerst wat rond in de buurt en dronken daarna koffie bij restaurant "Scorpios". Ondertussen konden we zien dat er regelmatig auto's heen en weer reden, over de brug, naar de grote rots. Er stond daar ook een enorme rij auto's geparkeerd. Na onze koffie reden we de brug over en passeerden de rij auto's tot vlak bij de ingangspoort van de oude stad. Vanzelfsprekend konden we niet vlak voor de deur parkeren. Via de kleine rotonde aan het eind, reden we een stukje terug en vonden daar een lege parkeerplek. Monemvasia is een oude vestingstad. Het kasteel van destijds staat boven op een gigantische rots. Later is een stuk lager tegen de berghelling een nieuwere stad gebouwd. Dat is nu de oude stad, het nieuwe deel ligt beneden op het vasteland. Monemvasia is prachting om te zien van een afstand maar ook heel erg mooi om er door te lopen en foto's te maken. Er wordt aan onderhoud gedaan en er wordt zelfs bijgebouwd in de oude stijl. De stad bestaat uit veel kleine straatjes met tal van winkels met kunst, kleding en souvenirs. Voor een hapje en een drankje kun je er ook op meerdere plekken terecht. Nadat we een flinke tijd hadden rondgekeken en naar het uiteinde van de hoofdweg waren gelopen, liepen we een stukje terug en gingen daar lunchen in één van de restaurantjes. Ondertussen vroegen we ons af of er misschien een leuke plek zou zijn waar we konden gaan zingen, wanneer we hier terug zouden komen. De stad was maar 30 kilometer van ons verwijderd en dat was natuurlijk niet veel. Na een smakelijke lunch keken we nog wat verder, terwijl we in de richting van de hoofdpoort liepen. Uiteindelijk stapten we in de auto en besloten we om nog een stukje verder langs de kust, naar het zuiden te rijden. De natuur werd hier ruiger en bergachtiger. We zagen onderweg een strandje met de naam Livadia en besloten daar even te stoppen. Het was er heerlijk; volop zon en een beetje wind. We vleiden ons neer en genoten van dit rustpuntje. Op de foto van het Livadia-strand kun je helemaal rechts in de verte de enorme rots van Monemvasia nog zien liggen. Na onze zonnestop reden we weer verder en kwamen tot de conclusie, dat we weg waarop we reden nieuw was. Hij stond nog niet op onze kaart. Tijdens de vakantie in Pilion, twee jaar geleden, hadden we het thema van ons verblijf in die omgeving wel eens genoemd: "Fifty shades of green". Dat was heel toepasselijk, omdat de hele omgeving daar erg groen was en overal waar je kwam, waren de kleuren weer anders. Vijftig schakeringen van groen deed eigenlijk te kort aan de gevarieërde groene omgeving. Nu was diezelfde benaming ook van toepassing, maar er was meer: Uit het groen doemden imposante bergen omhoog, zwart, grijs, wit en blauw gekleurd. Alsof ze ons wilden zeggen: "Het is niet alleen maar groen wat er hier te zien is, wij zijn er ook nog..." Het landschap wisselde zich razendsnel af; diepe dalen en hoge bergtoppen. De weg kronkelde zich grillig door het evenzo grillige landschap. Een kunstenaar zou het bijna niet kunnen bedenken. De nieuwe weg kwam uit bij de kust, aan de overkant van ons schiereiland en daar kwamen we na korte tijd weer op bekend terrein, waar we op ons gemak naar huis reden.

dinsdag 6 mei 2025 - Naar het Panaritis strand ` We waren die ochtend na het ontbijt gezellig een beetje aan het rommelen en besloten daarna naar het strand te gaan. Onze eerste doel was eigenlijk om het kleine strandje terug te vinden, dat we eerder hadden gezien. We probeerden de afslag naar Archangelos. Je rijdt dan een stukje dichter langs de kust en mogelijk lag het daar. Maar uiteindelijk bleek dat niet zo te zijn. We namen toen in Elíka de afslag naar Marathías, Limnes en Panarítis. Hier waren we al vaker afgeslagen en waarschijnlijk lag het verloren strandje toch aan deze kustweg. Maar het liep uiteindelijk allemaal anders, want we besloten op de driesprong, bij de kust, af te slaan naar Panarítis. Daar waren we nog niet geweest en het was leuk om dit stukje nog even te bekijken voordat we naar het bewuste strand zouden gaan. Maar toen we in de buurt van Panarítis kwamen, zagen we een prachtig ruim zandstrand dat helemaal vrij lag. Er was niemand en het zand liep geleidelijk af in zee. Het totaal was erg uitnodigend en we besloten om de auto te parkeren en het strand op te gaan. We hadden een heerlijke zonnige dag, met een beetje wind; helemaal goed. Het strand was compleet verlaten. Aan het einde van de middag kwamen er een man en een vrouw met een hond langs gelopen. Meer mensen hebben we niet gezien. Beide foto's zijn van het strand. Op de uitvergroting zie je een oude wachttoren op de heuvel. Het verloren strandje komt later misschien nog...

woensdag 7 mei 2025 - naar Neápoli en Velanidia Het was vandaag aardig bewolkt, maar de temperatuur was gewoon prima. We ontbeten lekker op ons terras. Af en toe kwamen de buren langslopen of iemand die daar moest zijn. Ze zeiden allemaal vriendelijk "kalimera". Na ons ontbijt pakten we onze spullen in en vertrokken we naar Neápoli. De weg er naartoe is mooi om te rijden. Het is bergachtig en de uitzichten zijn prachtig. Het eerste stuk was bekend terrein, want dat hadden we al gezien op onze trip naar Monemvasia. Daarna kwam een nieuw stuk. Ook deze weg voerde door een prachtig landschap van mooie groene valleien, hoge bergtoppen en grillige rotspartijen. Voordat we doorreden naar Neápoli, bogen we eerst af bij de afslag naar Elafonissos, dat is het kleine eiland dat ten westen van Neápoli ligt. We wilden kijken hoe vaak de boten naar de overkant gaan. Dat bleek best vaak te zijn en dat zouden we vast nog een keer gaan doen... In Neápoli zochten we eerst het centrum op, maar dat bleek niet zo bijzonder te zijn. We parkeerden de auto in een straat waar geen parkeerverbod geldig was en liepen toen naar beneden, naar de boulevard. Daar bestelden we een frappé. Bij het afrekenen hadden we nog een leuk gesprek met de eigenaar en een paar andere gasten. Ze waren onder de indruk dat we met onze eigen auto door heel Griekenland waren gereden en attendeerden ons erop, dat we helemaal van het noord-oosten naar het zuid-oosten waren gereden en dat we nu aan het einde waren. We reden daarna nog wat verder naar het zuiden, want helemaal aan het einde waren we toch nog niet. Onder Neápoli ligt nog een stuk land, voordat het schiereiland ècht eindigt. We reden door een fabuleus landschap; eerst via tientallen haarspeldbochten de berg op en daarna weer naar beneden. We waren op weg naar Velanidia, ten eerste om daar gezellig te gaan lunchen en ten tweede, omdat dit het meest zuid-oostelijke dorp van de "wijsvinger" van de Peloponnesos was. En zelfs het meest zuid-oostelijke dorp van heel Griekenland. De rit naar Velanidia was schitterend. Dit gebied is zo mooi, dat je eigenlijk bij elke bocht wel zou willen stoppen om rond te kijken en te fotograferen. Maar dat is natuurlijk niet te doen. Bovendien is het erg gevaarlijk, want op de vrij smalle weg kun je niet zomaar vlak voor een bocht stil gaan staan. Alhoewel, het had eigenlijk wèl gekund want op de heenweg hebben we niet één auto gezien. Toen we eindelijk in het dorp waren, bleek er slechts één restaurant te zijn, een heel leuk restaurant ook, met een mooi uitzicht en een mooi verzorgde en versierde buitenkant. Er was eigenlijk niets negatiefs over te zeggen, alleen dan dat het gesloten was. Het hele dorp was echter stil. Je kon helemaal niets horen en we voelden ons eigenlijk schuldig wanneer we iets tegen elkaar zeiden. Het dorp, de ligging en de omgeving waren adembenemend mooi. We hebben er nog wat rondgekeken en begonnen toen aan de terugweg. We reden terug via Agios Nikolaos en Lachi, twee dorpen die ook mooi waren, maar vonden ook daar geen restaurant. Toen besloten we om door te rijden naar Neápoli en aten daar gezellig aan de boulevard. Na een zeer verlate, maar toch zeer aangename lunch reden we rustig terug naar Papadianika. Anette had op internet een huis gevonden dat te koop stond, in het dorp. We hebben het opgezocht en kritisch bekeken. De tuin was een chaos, maar erger nog; in de muren zaten vele dikke scheuren en de poort, met een weliswaar mooi en deugdelijk smeedijzeren hek, was zo ontzet dat hij niet meer dicht kon. Het hek stond een paar centimeter uit het lood. Al met al wees dit op de gevolgen van een aardbeving. Wanneer je er niet heel veel geduld en heel veel geld in zou willen steken, zou het nooit wat kunnen worden. Hiernaast zie je links naar de routes die we hebben gereden op de Peloponnesos en op het vasteland van Griekenland. De donkerblauwe lijn is van dit jaar. Je kunt zien dat we in noord-oost Griekenland zijn begonnen en vandaag de lijn hebben doorgetrokken naar zuid-oost.

donderdag 8 mei 2025 - Naar het strand van Platanias Gisteravond was het best wel laat geworden voordat we sliepen, dus maakten we deze morgen geen haast. We ontbeten zoals de laatste dagen altijd al, op het terras. Het weer was kort nadat we in Papadianika waren aangekomen, alleen maar beter geworden. Het was lekker warm en meestal zonnig en niet te heet. Zo mag het de hele zomer blijven. We hadden inmiddels wat kleren die aan een wasje toe waren en we hadden hier een wasmachine. Dat was handig. Terwijl wij lekker met koffie op het terras zaten, werd de was voor ons gedaan. Toen we uitgerommeld waren, pakten we onze strandspullen: Een grote verse salade met Marouli (Griekse sla), rode biet, groene en rode paprika, verse dille, gember, feta, tomatenpuree, komkommer, kappertjes, olijven en bleekselderij. De olijfolie gaat altijd apart mee, die is voor de dressing, maar ook om te bakken. Bakken op het strand? Ja natuurlijk, wij zelf. Naast de salade nemen we drie flesje water mee, één flesje met ijs en een scheutje ouzo in een waterflesje. Verder onze stranddoeken en ons zonnescherm. We reden de route langs Archangelos, naar Elíka. Daar staat het bord, met de afslag naar o.a. Marathias. Dit bord zijn we al eerder tegengekomen en bijna voorbij gereden omdat het zo scheef stond dat de aanduiding bijna niet te lezen was. We stopten nu naast het bord, ik stapte uit en gaf een flinke ruk aan het bord. Ziezo, die staat voorlopig weer recht! We volgden het smalle weggetje tot in Marathias, aan de kust. Daar sloegen we af naar Limnes. Omdat we dezelfde route reden als toen we dat kleine strandje hadden gezien, waren we nu extra attent om het deze keer wèl op te merken. En ja, we vonden het plekje, maar toen we gingen onderzoeken hoe je er kon komen, moesten we het opgeven. Je kon niet naar beneden zonder gevaar voor eigen leven. Het was echt onbegaanbaar. Toen besloten we om verder te rijden naar het einde van het smalle weggetje, eerst door Limnes, dan langs Platanistos beach en daar waar het asfalt ophoudt, daar nog 50 meter verder is het strand bij Platanias. Beide stranden worden op Google maps echter door elkaar gehaald. Je ziet bij de foto's van Platanistos ook foto's die je op deze pagina ziet. En die zijn van het strand bij Platanias. Het is in Griekenland sowieso niet altijd duidelijk hoe een strand heet en zeker niet de kleine strandjes, die wij vaak zoeken, maar ach, het gaat niet om de naam maar om de ambiance. Ons strandje voor vanmiddag bestond deels uit zand en deels uit kiezels. We konden een plekje vinden met overwegend zand, om comfortabel te liggen. Het water ingaan was iets lastiger, maar na het verwijderen van een paar dikke gladde stenen, ging het gemakkelijker. De temperatuur steeg vandaag naar de dertig en er was een beetje wind. Helemaal perfect dus. Aan het einde van de middag kwam er een beetje sluierbewolking, die vrij snel weer over trok. Het patroon van de wolken wijzigde telkens, maar bleef op een soort waaier lijken. Een foto waard dus. We hadden een superdag en gingen vlak voor zonsondergang weer naar huis.

vrijdag 9 mei 2025 - gezongen en naar het strandje ten zuiden van Kokkinia Na het ontbijt zijn we eerst weer eens een paar uur gaan zingen. Daarna maakten we nog een ritje naar een paar stranden in de omgeving, waar we nog niet waren geweest. Ondertussen dronken we een frappé op het schiereiland Karavostasi, waar we uitzicht hadden op de overkant van het water, op Plitra. Voor de duidelijkheid: frappé is Griekse ijskoffie in verschillende variaties. Daarna reden we verder naar het strandje net ten zuiden van Kokkinias-beach. Je rijdt eenvoudig van Asopos naar Glyfada en dwars door Elaia en dan verder langs de kust naar het noorden. Bij het bord op de eerste foto kun je dan je auto parkeren en afdalen naar het strandje. We waren hier al een keer eerder geweest, dus wisten we hoe we moesten lopen, weer over het griezelige paadje dus, maar dat ging allemaal goed. Het was niet super zonnig, maar de temperatuur was heerlijk. Het werd zelfs nog even zo erg bewolkt, dat we dachten een flinke bui op ons hoofd te krijgen, maar die trok langs ons heen. Het is de hele tijd aangenaam gebleven. Hier op het strand liggen heel veel mooie verschillend gekleurde steentjes en dat trekt altijd de aandacht. En wat op dit strand ook zo mooi te zien is, is de grofheid van het zand. Waar noem je het nog zand en waar beginnen de stenen? Hoe dan ook; we hadden weer een heerlijke dag. Voor nog meer zand en stenen kun je hier terecht: Zand . . . . . . . Stenen . . . . . . .

zaterdag 10 mei 2025 - één liedje gezongen in Monemvassia - naar Molai en Gerakas We stonden vroeg op vanmorgen en pakten na het ontbijt al onze zangspullen in om naar Monemvassia te gaan. We hadden daar de vorige keer een paar plekjes gezien waar we gemakkelijk konden gaan zitten om te zingen. Het was er toen al druk geweest, nu was het zaterdag, nu zou het wel extra druk zijn. Ideaal om nu ergens in de mooie oude stad te gaan zingen. Na wat rondkijken hadden we een geschikte plek gevonden op het plein en na de nodige voorbereidingen begonnen we aan ons eerste liedje, "Frangosyriani". We wilden net aan nummer twee beginnen, toen we werden aangesproken door een dame die ons vertelde dat we ons hier in archeologisch gebied bevonden. Activiteiten die hier eventueel konden plaatsvinden moesten ruim van tevoren worden aangevraagd. Ze vertelde dat dit geldig was voor de hele oude stad. We vonden het erg jammer, maar konden niet anders doen dan vertrekken. We keken nog naar een plekje aan de overkant van de brug, in het nieuwe stadsdeel, maar daar was ten eerste niets te doen en ten tweede ook geen fijne plek. We besloten om te gaan rijden en onderweg te kijken of we nog een leuk dorp konden vinden om eventueel te zingen, maar we achtten die kans niet zo groot. Helaas pindakaas, dan maar een andere keer, misschien in Gythio... We hadden uiteindelijk toch een leuke dag. We reden naar Molai en lunchten daar op een leuk terras. Daarna reden we langs de kust, via een mooie route naar Gerakas en dronken daar een frappé. Op de foto's zie je Gerakas en een uizicht onderweg. Op de foto van de betonweg zie je afdrukken van kattepootjes. Dat is grappig, we zien het heel vaak in Griekse dorpen; dat er beton is gestort en dat er indrukken van honde- of kattepootjes in staan, of niet zelden van kinderschoentjes. Uiteindelijk waren we weer dicht bij Monemvassia en reden daar nog een eindje in de richting van een archeologische plek, maar daar stonden alleen een paar stukken muur, dus waren we daar snel uitgekeken. We reden daarna binnendoor via Finiki naar Papadianika terug. Op de routekaart die we bijhouden zie je de plaatsen waar we geweest zijn en de gereden wegen.

zondag 11 mei 2025 - 's-ochtends gezongen - 's-middags naar Kokkinia We deden vandaag twee dingen; na het ontbijt een stuk van onze speellijst voor morgen doorzingen. We waren van plan om morgen naar Gythio te rijden, in de hoop daar een leuke plek te vinden om te zingen. Onze tablet deed het niet goed meer. Op de één of andere manier leek het geluid niet goed te worden overgebracht. Die storing hadden we niet wanneer we onze mp3's afspeelden met onze mobiel. Daarom hadden we voor morgen een speellijst op de mobiel gemaakt. De tablet konden we dan nog voor bladmuziek gebruiken. De tweede activiteit van vandaag was het strand. Eén van onze favoriete stranden was toch wel het strandje ten zuiden van het grote Kokkinia-strand. Dit laatste zie je op de foto's. Daar waren slechts enkele mensen. Er was weer niemand op ons kleine strandje. Het was een beetje koeler dan de afgelopen dagen, maar nog steeds erg lekker. Het water begon langzamerhand ook wat meer op te warmen, dat was ook aangenaam. De stenen op de foto horen bij ons eigen kleine strandje en liggen er nog steeds. Je kunt nou eenmaal niet alles meenemen... Wanneer je vanaf het Kokkinia-strand via Elaia weer naar Papadianika rijdt zie je de hoge rotsen met de karakteristieke vorm al van verre liggen. Aan de voet ligt Papadianika. We namen de tijd op om te weten hoe lang het rijden was van het strand naar huis. We wisten hoe laat we waren vertrokken maar vergaten, zoals wel vaker, te kijken hoe laat we thuis waren. Maar ach, wij hebben ook gewoon vakantie hè?

maandag 12 mei 2025 - gezongen in Gythio We stonden vanmorgen netjes om 8 uur op, pakten na het ontbijt onze muziekspullen in en gingen op weg naar Gythio. We waren in augustus 2009 in Gythio geweest. We waren toen op de scooter vanaf Stoupa dwars door de bergen gereden, voor de helft over een onverharde weg. Nu ging het sneller alhoewel, het laatste stuk, vanaf Skala, ging de weg langs de kust en daar zaten veel scherpe bochten in. Na ruim een uur waren we in Gythio. We wilden hier gaan zingen. Een paar dagen geleden in Monemvassia, hadden we te horen gekregen dat het daar niet mocht. Nu wilden we een herkansing. Na wat zoekwerk vonden we een plek dicht bij de boulevard. Er was daar een lang stuk muur, precies op een ideale hoogte om op te zitten. Er kwamen regelmatig mensen langs, hoewel het helemaal niet druk was in de stad. We hadden gedacht dat het er nu wel al druk zou zijn, want Gythio is een druk bezochte plek. We kregen veel waarderende opmerkingen van voorbijgangers en de nieuwe speellijst, vanaf de mobiele telefoon, werkte uitstekend. We zongen 35 liedjes, zonder noemenswaardige pauze en het was erg leuk om te doen. Daarna liepen we rustig via de boulevard al winkelend naar de andere kant, waar we 16 jaar geleden op een terrasje hadden gezeten. Onderweg kochten we nog een nieuwe wegenkaart, speciaal van het gebied waar we dit jaar verbleven. De kaart en de lunch konden ruimschoots worden betaald van de opbrengst van ons straatoptreden. Uitgerust en voldaan stapten we na onze lunch weer in de auto. We reden nog even naar het oude theater, waarvan we de aanduiding aan het begin van de stad hadden gezien. Toen reden we eerst een stuk in de richting van Sparti (Sparta) en sloegen toen af naar het oosten bij Krokees. In Skala deden we boodschappen bij de lidl. Dat was logisch want we kwamen er precies langs. Bij Molai sloegen we af naar Elaia en reden zo binnendoor naar de kust. Toen door Asopos naar huis.

dinsdag 13 mei 2025 - Naar het "Apolithomeno Dasos" We hadden bij onze eerdere trip naar Neapoli een bordje met de aanduiding "Apolithomeno Dasos" gezien. Die naam riep bij ons meteen herinneringen op aan onze reis naar Lesbos. Daar heb je namelijk deze aanduiding ook. Het betekent "versteend bos". Door een ingewikkeld proces in de verre oudheid kan het gebeuren dat organisch materiaal, zoals bomen en planten, onder invloed van hitte en hoge druk letterlijk veranderen in steen. Op Lesbos hebben we zo'n gebied bekeken en je zag daar werkelijk hele boomstammen, die geheel bestaan uit massief gesteente. Toen we Lesbos voor de tweede keer bezochten, waren ze daar bezig met het verbreden van een stuk weg, precies in dat zelfde gebied. We keken daar onze ogen uit, want bij het afgraven kwamen daar ook hele stukken boom tevoorschijn, die voorlopig werden beschermd door een hekwerkje. Genoeg over Lesbos. Het versteende woud in Lakonia is een gebied in het zuiden van de "wijsvinger", ver onder Neapoli en precies ten zuiden van het mooie plaatsje Velanidia, waar we afgelopen woensdag waren geweest. In dit gebied zie je veel fossiele resten van bomen. Niet zozeer de bomen zelf, maar de plekken waar ze van de wortels zijn afgebroken. Sommige plekken zagen er futuristisch uit, of lijkend op een soort maanlandschap. En, of je nou archeologisch onderlegd bent of gewoon straatzanger, het is een prachtig gebied om door te wandelen. Er waren bij de parkeerplek wat informatieborden, waarop je kon zien wat er te bekijken viel. Daarnaast kon je verder lopen zover je wilde. We hebben een flinke wandeling gemaakt en een flink aantal mooie foto's en videoshots gemaakt. Toen we weer op de terugweg gingen, reden we in de richting van Profitis Ilias en sloegen daar af naar het noorden, naar Agios Nikolaos. Tussen Agios Nikolaos en Neapoli reden we over een smal zig-zag weggetje naar beneden, naar de kust. Er was daar een rots met een oude ruïne. De plek wordt op de kaart aangeduid met Paleokastro, wat oud kasteel betekent. Vanaf Paleokastro gaat er een klein weggetje, direct langs de kust, naar Neapoli terug. Dit weggetje was nieuw voor ons. Halverwege had je een prachtig uitzicht over de stad. Vanaf Neapoli reden we via de hoofdweg weer naar huis. Onderweg werd de bewolking steeds dikker en dreigender en we kregen dan ook een paar keer een flinke bui. Toen we thuis kwamen was het net weer droog, zodat we zonder een nat pak naar binnen konden lopen. Even later begon het weer te gieten. We hebben echt geluk gehad vandaag. Het was meestal zonnig en aangenaam van temperatuur. 's-Avonds om half 10 begonnen we op NPO-plus met het kijken naar de voorbeschouwing van het songfestival, gevolgd door de eerste halve finale. In Nederland is dat een uur vroeger natuurlijk. Er waren een stel aardslelijke liedjes bij. Nederlandse Claude mag door naar de finale, dat vonden wij ook terecht!

woensdag 14 mei 2025 - naar Sparti en gezongen op het plein. Het weer was gisteren al een beetje twijfelachtig geworden, met lagere temperaturen en af en toe een flinke regenbui. We ontbeten die ochtend wel op het terras, maar het was aanmerkelijk koeler dan gisteren. Onze plannen om vandaag naar het strand te gaan, lieten we dan ook maar varen. We besloten naar Sparti te rijden om daar te gaan zingen. Sparti ligt iets verder weg dan Gythio, maar omdat de wegen breder en beter zijn, kun je sneller rijden. De reistijd was daarom ongeveer gelijk en na ongeveer een uur en een kwartier waren we in Sparti. Op de foto zie je de hoge bergen en de dreigende lucht. In de stad reden we eerst eens wat rond om de stad te verkennen. Niet ver van het centrale plein parkeerden we de auto in de straat. Tegenover het gemeentehuis namen we plaats op een muurtje en we hebben daar ongeveer een uur gespeeld. Toen was het inmiddels siëstatijd en werd het steeds stiller. We brachten onze zangspullen naar de auto en liepen daarna verder door de stad. Ergens in het centrum gingen we op een overdekt terrasje zitten voor de lunch. We bespraken onze zangsessie, die toch een beetje erg rustig was verlopen. We besloten om rond 5 uur terug te gaan naar het plein en daar te beginnen aan deel twee. Na de lunch reden we met de auto door de stad om te kijken of er eventueel nog andere plekken zouden zijn om te gaan zingen, maar die vonden we niet. Het zou dus toch weer het plein worden. Ondertussen maakten we een fotostop bij het beeld van de beroemde Leonidas van Sparti. Daarna bekeken we nog een eenvoudig overblijfsel van het oude Sparti en parkeerden toen de auto in dezelfde straat als eerder die middag. Tijdens onze wandeling scoorden we nog een lelijk putdeksel, waar slechts onduidelijk de naam van Sparti opstaat. De putdeksels staan voortaan in alfabetische volgorde van het land en daarna van de plaats. Dat zoekt gemakkelijker. De mooie beschilderde gevel op deze pagina, konden we ook nog toevoegen aan onze verzameling straatkunst. We installeerden ons opnieuw op het plein en zongen daar nog ongeveer anderhalf uur. Het aantal geïnteresseerde voorbijgangers was nu groter en eigenlijk hadden we nog wel wat langer door willen zingen, vanwege de leuke sfeer, maar we wilden ook wel graag voor het donker thuis zijn. Al met al was het een zeer geslaagde dag en voldaan reden we weer naar het zuiden.

donderdag 15 mei 2025 - naar het strand bij Platanias Bij het ontbijt op het terras bespraken we wat we zouden gaan doen vandaag. De temperatuur was aangenaam, maar het was behoorlijk bewolkt. Uit ervaring wisten we dat het aan de kust vaak wat eerder opentrekt dan boven de bergen. Nou ligt Papadianika niet in de bergen, maar toch iets meer naar het binnenland en dus ook iets hoger. We besloten om toch maar naar het strand te gaan. We hadden na de afgelopen twee dagen, die behoorlijk actief waren geweest, wel weer behoefte om lekker aan het strand te relaxen. We reden de kortste weg, die we inmiddels konden dromen: Plitra, Demonia, Elika, Marathias, Limnes en ten slotte Platanias. De route er naar toe reden we in ongeveer 50 minuten. Het was geen uitzondering dat we een uur of soms zelfs anderhalf uur moesten rijden om bij een strand te komen waar we ons helemaal geweldig voelden. En dat was deze keer ook weer het geval. We hadden het hele strand voor onszelf, op een bezoekje na van vijf kleine hondjes, die nieuwsgierig onze kant op kwamen. Hun huis was waarschijnlijk in het kleine dorp Platanias, dat aan de andere kant van het strand ligt. Veel dorpen in Griekenland hebben de naam Platanias, of iets dat daarvan is afgeleid. Platanias betekent gewoon "platanen", en die groeien overal in Griekenland en kunnen ontzettend groot en oud worden. Vaak staat er in een dorp een gigantische plataan midden op het plein. Dat is handig, want dan ligt het hele plein in de schaduw en in de zomer komt dat heel goed uit! Onze dag op het strand was lekker rustig. Er was meestal wat sluierbewolking, soms iets dikkere bewolking, maar het was weer heerlijk. Vanavond kwam de tweede halve finale van het songfestival. Wij waren benieuwd...

vrijdag 16 mei 2025 - rondrit langs Kokkinia-mikro en Livadia Ons ontbijt was die ochtend binnen. Er hing een dikke grijze lucht. De wolken waren gezakt tot op loophoogte en je kon de karakteristieke berg achter het dorp bijna niet meer zien. We besloten in de auto te stappen en een rondrit te gaan maken. We reden eerst naar Plitra om te kijken of daar een paar restaurants waren, want in Papadianika kon je nergens terecht voor een hapje. In Plitra waren wel een paar gelegenheden en daar zouden we binnenkort wel een keer gebruik van maken. We haalden op de terugweg nog even een paar boodschappen bij de plaatselijke supermarkt en reden toen verder via Asopos en Elaia naar Molai, daarvandaan een eindje in de richting van Vlachioti, om daarna af te slaan naar het zuiden. Zo kwamen we langs het grote Kokkinia-strand. Voordat we afsloegen moesten we wachten op een kudde geiten die de weg overstak. We wachtten netjes tot de laatste geit was gepasseerd en zagen toen de herder naar ons toekomen. Hij groette ons vriendelijk en gaf ons toen spontaan een paar mispels. Zoiets doen ze in Nederland niet... Daarna reden we door naar ons kleine strandje dat een klein stukje verder zuidwaart ligt. Het heeft op de kaart geen naam, dus besloten we om het voortaan Kokkinia-mikro te noemen. We stopten even om te kijken. Het waaide erg hard en de temperatuur was niet erg hoog. We zouden dus echt niet op het strand gaan zitten. Bovendien, was meer dan de helft van het strand overspoeld vanwege de hoge golven. Het was in ieder geval wèl een foto waard. We waren eigenlijk wel benieuwd hoe de weersomstandigheden zouden zijn aan de andere kant van het schiereiland. Daarom besloten we om binnendoor naar de andere kant te rijden. We reden terug naar Papadianika en toen verder via Finiki en Veliès. Finiki bleek een leuk dorp te zijn. Het is een echt bergdorp want het ligt hoog. Vanaf Veliès reden we verder naar Monemvassiá en daarna verder naar het zuiden. Bij Agios Stefanos en Xifias was het strand van Livadia. We waren er eerder geweest. De bewolking was inmiddels iets minder geworden en je voelde de zonnewarmte er doorheen komen. De felle zeewind die we aan de overkant hadden gevoeld was hier helemaal weg. Het was echt aangenaam om een tijdje op het strand te zitten voor een hapje en een drankje. We genoten van het uitzicht en het spel van de hoge golven. Op de één na laatste foto zie je de rustige zee, zoals die de vorige keer was geweest en op de achtergrond rechts, de hoge rots bij Monemvassia. Op de laatste foto zie je de golven, zoals ze vandaag waren met op de achtergrond de donkere lucht. De hoge rots lag nu helemaal in de wolken. Na een heerlijke stop besloten we terug naar huis te gaan. We reden via Monemvassiá via de hoofdweg naar het noord-westen en sloegen toen af bij Sikia. Via Finiki reden we terug naar huis.

zaterdag 17 mei 2025 - naar het strand ten noorden van Platanistos Bij het ontwaken werden we verblijd met een typisch Grieks fenomeen, dat we gisteren toch wel een beetje hadden gemist: de zon scheen. Dat maakte dat we tijdens ons ontbijt op het terras, niet lang na hoefden te denken wat we met deze dag zouden doen; naar het strand natuurlijk. En omdat we gisteren tijdens onze rondrit al bij Kokkinia-mikro en Livadia waren geweest, viel onze keuze op Platanias. Het was tegen twaalven toen we vertrokken en daarmee bevestigden we één van onze eerst geschreven liedjes: Πάντα αν αρχήσει καλοκάιρι Φέυφουμε μαζι το μεσημέρι Βρίσκουμε όμορφες παραλίες Αχ αν μπορόυσα να τις πάρω "Telkens wanneer de zomer begint, gaan wij 's-middags op pad en vinden we prachtige stranden. Ach, konden we ze maar meenemen..." En dat was ook weer van toepassing voor vandaag. Want we reden regelrecht naar het voor ons bekende strandje bij Platanias, parkeerden de auto en wilden daar het strand op gaan. Maar, de zee was nog steeds vrij ruw, net als gisteren en het strandje stond grotendeels onder water. Iedere golf die het strand op rolde, spoelde over de plek waar we de laatste keer nog lekker hadden gezeten. We moesten dus iets anders gaan zoeken. We waren al een paar keer langs het iets noordelijker gelegen Platanistos gereden. Dat was wel vrij groot, maar lag vlak langs de weg en vonden we niet zo aantrekkelijk. Maar een eindje verder naar het noorden, lag nog een strandje. Het had geen naam, stond niet op de kaart en Google kende het ook niet. We besloten dit eens verder te onderzoeken. Op de eerste foto zie je het "achtbaanweggetje" dat langs de stranden loopt. De andere foto's zijn van het strandje. Het bleek een prachtig klein strand te zijn, bijna niet zichtbaar vanaf de weg en heel fijne kiezel om op te zitten. Dit werd onze plek voor vandaag. De zon scheen weer de hele dag en de temperatuur was heel aangenaam. Het werd een fijne middag en toen we naar huis gingen, plukten we eerst een zak met kritamo. Dat is en soort zeekraal en smaakt rauw heel goed door de salade, maar is gekookt ook erg lekker. Het kostte niets, je moest het alleen zelf plukken. Je ziet het niet overal aan de kust, maar hier groeide het volop. Terug in Papadianika deden we nog even een paar boodschappen bij de kleine supermarkt. Met één van de medewerksters raakten we in gesprek. Ze vroeg ons waar we vandaan kwamen en waar we verbleven en wat het daar kostte. Zij verhuurde namelijk een woning bij Booking.com en liet ons de foto's zien. Ze was aardig en behulpzaam, maar werd op een gegeven moment ook een beetje klagerig, omdat ze het zo druk had met vanalles. Anette wees op de tekst op haar T-shirt. "O, ik weet niet wat dat betekent", zei ze. Wij wisten het wel; er stond: "Todo list: nothing...". Daarna reden we naar huis. Anette koken, ik verslag schrijven en vanavond samen de finale van het songfestival kijken; gezellig!

zondag 18 mei 2025 - naar het strandje ten noorden van Platanistos We sliepen lekker uit die ochtend. Het was laat geworden gisteravond vanwege het songfestival. Dat begint hier natuurlijk een uur later, maar het was weer leuk geweest om te kijken. Oostenrijk had gewonnen; terecht of niet terecht, dat is voor iedereen verschillend. Nederland eindigde als 12e. Dat was wat ons betreft niet terecht. Een beetje meer bij de eerste 5 of 6 was meer op z'n plaats geweest. Griekenland vonden wij ook de moeite waard en die eindigde als 6e. Estland was 3e; dat liedje over die koffie had van ons wel wat lager mogen eindigen, maar ja, smaken verschillen... Omdat we niet zoveel tijd meer te besteden hadden vandaag, besloten we om lekker ontspannen naar hetzelfde strandje te gaan als gisteren. Het was er weer erg aangenaam. We hebben lekker gelezen, gebakken, een zonnewijzer gemaakt en wat gebadderd. We wilden niet te laat thuis zijn, want we waren van plan om te gaan eten in Plitra, het dorp naast ons. In Papadianika waren er geen mogelijkheden om uit eten te gaan en in Plitra wel. Trouwens van de vrouw die we in de supermarkt spraken, hoorden we dat er inmiddels wèl een restaurant open was bij ons in het dorp. Dat zou leuk zijn en dat gaan we nog wel onderzoeken. Maar vanavond eerst naar Plitra... We aten in een heel eenvoudig tentje. Er was een menukaart maar lang niet alles was verkrijgbaar. Logisch ook, want wij waren, naast een clubje Griekse mannen, de enige bezoekers. Maar we hebben heerlijk gegeten.

maandag 19 mei 2025 - naar het eilandje Elafonissos We stonden vanochtend vroeg op, want we hadden speciale plannen. Na een kop koffie en een snelle, eenvoudige, doch gezonde hap, reden we weg om half negen, in de richting van Neapoli. Een eindje ten westen van Neapoli ligt Pounta, het vertrekpunt van de veerboot naar het eilandje Elafonissos. Elafonissos ligt een kwartier varen vanaf het vasteland en de veerboot gaat zo ongeveer ieder uur. We waren ruimschoots op tijd voor de boot van 10 uur, kochten de kaartjes op de boot zelf en nog voor half elf reden we met onze eigen pixo het eiland op. We dronken eerst gezellig koffie op een terrasje en daarna begonnen we aan een rondrit over het eiland. Op de nieuwe kaart, van de zuidkant van de "rechter vinger", stonden twee wegen getekend, die allebei begonnen in het hoofdstadje. De één boog af naar het zuid-westen, de andere naar het zuid-oosten. We namen de eerste en kwamen langs een schitterend breed zandstrand, maar we reden eerst door. Later bleek dat er inmiddels een weg doorgetrokken was, die nog niet op de kaart stond. We konden dus gewoon in een rondje doorrijden over het hele eiland. De omgeving ziet er prachtig uit. Maar verlaten plekken zijn er eigenlijk niet meer. Er wordt flink gebouwd en aan eetgelegenheden en vakantiewoningen is er geen gebrek. Waarschijnlijk is het hier in de zomer een gekkenhuis, maar nu was het heerlijk rustig. Het eiland heeft een oppervlakte van 20 vierkante kilometer, dus in een uur ben je rond geweest en heb je best al veel gezien. Het enige wat we nog niet hebben gezien is het strand van Simos. Hier zijn twee stranden die aan weerszijden van een landtong liggen. Na onze rondrit zijn we lekker gaan lunchen in het hoofdstadje. De prijzen van eten en drinken waren hier duidelijk hoger dan op het vasteland, maar èh, wij hebben ook gewoon vakantie hè! Na de lunch reden we een stukje van de route van vanmorgen, op weg naar het mooie brede strand. Het strand met de naam Panagia, of Kato Nisi, was erg rustig. Wanneer je goed keek, kon je zien dat er nog een paar mensen waren. Omdat het strand en de afloop in de zee geheel uit zand bestaat, kleurt het strand hier prachtig blauw en kun je heel gemakkelijk het water inlopen. Het waaide behoorlijk, maar de zon scheen de hele tijd. Kortom, het was een geweldige strandmiddag. Aan het einde van de middag reden we terug naar de hoofdstad, om nog een beetje rond te lopen, een paar winkeltjes te bezoeken en nog een koffie te drinken. Daarna vertrokken we met de boot naar het vasteland en een ruim uur later waren we weer in Papadianika. Anette gebruikte de kritamo die we pas op het strand hadden geplukt, voor een speciale omelet. We aten die avond dus "kritamomelet". Daarna bereidden we ons voor voor een avondje film.

dinsdag 20 mei 2025 - naar het Kokkinia-mikro strand We begonnen de dag met wat huishoudelijke zaken, zoals een wasje draaien en ook de auto wassen. Die was inmiddels zo vuil dat je bijna niet meer kon zien dat hij zwart was. Daarna boodschappen doen want we hadden niet veel meer om te eten. Toen maakten we ons gereed voor het strand. We kozen voor het strand in noordelijke richting, het kleine strandje ten zuiden van Kokkinia. De laatste keer dat we er langs waren gereden stond het bijna geheel onder water. Nu was het weer een echt strand. Inmiddels noemden we het strand Kokkinia-mikro. Aan de rand op het strand, die gevromd werd door zeewier, stukjes hout en enkele plastic flesjes, kon je zien dat het water wel flink hoog had gestaan. Het plastic rapen we altijd bij elkaar en leggen we zo neer dat het niet weer in het water kan raken. Volgende keer misschien maar een vuilniszak meenemen... Dit was een kort en beknopt verhaal over een nuttige ochtend en een lekkere strandmiddag. Om zeven uur waren we weer thuis. Die ene rots op het strand die we inmiddels al zo vaak hadden gezien, hield ons toch een beetje bezig. Hij deed ons ergens aan denken. Nu weten we waaraan...

woensdag 21 mei 2025 - Naar Leonídio en Tyrós Vandaag was het een echte rijdag. Na het ontbijt pakten we onze benodigde spullen in en gingen op weg. Ons doel was Leonídio en Tyrós. We namen vanaf Asopós de verbindingsweg naar het noord-oosten en sloegen toen linksaf naar Molai. Net voor Vlachioti sloegen we af naar Myrtiá. Myrtiá is een leuk dorp. We twijfelden nog even om hier een stop te maken voor koffie, maar vonden het eigenlijk nog te vroeg en reden daarom door. We namen vanaf Myrtiá de hoofdweg die naar Leonidídio loopt. Op de kaart is het een hoofdweg, maar in werkelijkheid is de weg vrij smal en nog slecht ook. Opgevulde gaten, niet-opgevulde gaten, dichtgesmeerde scheuren en wat je nog meer aan variaties kunt bedenken. Maar de route is prachtig. Kilometers achter elkaar klommen we via haarspeldbochten de berg op. De vergezichten waren adembenemend. Je wilt bij iedere bocht stoppen voor een foto, maar dat kan niet. Bovendien is het erg gevaarlijk op zo'n smalle weg. We klommen hoog en zagen de loofbomen langzamerhand steeds meer plaatsmaken voor naaldbomen. Tussen Geraki en Leonidio ligt Kosmas. Ook dit is een mooi dorp. Misschien maken we daar nog eens een stop. Uiteindelijk kwamen we in Leonídio. Dit is een wat grotere plaats en er komen ook veel bezoekers. Er wordt in de omgeving veel geklommen. Dat kon je zien aan materiaal dat in de winkels werd verkocht. Leonidio ligt aan de voet van een zeer steile bergwand en dit is voor de geoefende klimmers natuurlijk een prachtige uitdaging. Wij hielden het even bij een frappé op een terrasje en maakten daarna nog een wandelingetje door de hoofdstraat. Daarna reden we verder naar Tyrós. De weg voerde langs de kust en vanwege de steile rotsen en de zee, die vrij dichtbij was, deed het ons denken aan de Amalfikust in Italië, waar we een keer hadden gereden met een huurauto vanuit Brindisi. Na een heleboel bochten kwamen we in Tyrós aan. We reden er langs de boulevard en kwamen tot de conclusie dat er hier in de zomer best wel veel toeristen zouden zijn. Nu zag het er behoorlijk verlaten uit en we hadden zelfs moeite met het vinden van een restaurantje dat geopend was. Uiteindelijk vonden we "Akrogiali", waar we onze lunch gebruikten. Na het eten begonnen we aan onze terugreis, want we hadden nog een heel eind te gaan. We wilden niet via dezelfde weg terug, maar een nieuw stuk ontdekken. Het eerste deel ging terug naar Leonidio, dat kon niet anders. Daar sloegen we af naar Plaka en Poulithra en reden we de bergen weer in. Via Pirgoudi en Amygdaliá reden we verder de hoogte in en koersten we weer naar het zuiden. We hadden de provincie Lakonía verlaten, want onze eindbestemmingen lagen in de provincie Arkadia. Nu reden we via Peletá weer naar Lakonia. Via Kremastí en Agios Dimitrios kwamen we weer in Molai en dat was voor ons weer bekend terrein. Het was inmiddels 7 uur toen we de voordeur van ons huis in Papadianika weer openden. De gereden route is te zien op onze route-kaart van de Peloponnesos.

donderdag 22 mei 2025 - naar het strandje ten noorden van Platanistos, het "monsterstrand" Na de rijdag van gisteren, moesten we voor vandaag weer iets anders verzinnen. Met meerderheid van stemmen werd dit voor vandaag een stranddagje. De laatste keer waren we bij het strandje van "Tina Turner" geweest en vandaag kozen we voor dat ten noorden van Platanistos. Dit strandje staat ook niet op de kaart en heeft dus ook geen naam. Het zou na vandaag het monsterstrand gaan heten. De drie grote rotsen die vlak bij het water staan, stonden eerder al een keer op de foto, maar vandaag bekeken we ze eens goed vanaf de zeekant... We hadden een lekkere middag op het strand. Er was af en toe een beetje sluierbewolking, maar overwegend was het zonnig en warm. Vaak doe ik wat opruimwerkzaamheden op het strand en het meeste dat er dan ligt, wat er echt niet hoort, zijn plastic flesjes. Zo was dat vandaag ook. Na de opschoonactie had ik twee zakken vol met voornamelijk plastic en stukken tempex. Op de terugweg hebben we ze bij het restafval in een container gedumpt. Opgeruimd staat netjes...

vrijdag 23 mei 2025 - gezongen in Gythio Na het ontbijt begonnen we met zingen. Dat hadden we al even niet gedaan en het was fijn om voornamelijk de nieuwste liedjes nog eens goed onder handen te nemen. Na een uur flink inzingen en oefenen pakten we al onze zangspullen in en reden we naar de lidl in Skala. Toen we klaar waren met de boodschappen reden we verder naar Gythio. We zochten op het centrale plein eerst een plek om te lunchen, want daar was het nu wel tijd voor. Na de lunch stapten we in de auto en reden we naar de andere kant van de boulevard, dicht bij de plek waar we al eerder hadden gezongen. Daar installeerden we ons op het muurtje. Het was nogal bewolkt vandaag en terwijl we aan het zingen waren was de lucht erg donker geworden en begon het zelfs een beetje te regenen. Gelukkig hield het na een paar druppen op en brak na enige tijd zelfs de zon weer een beetje door. Koud was het in ieder geval niet. Ruim twee uur hebben we gezongen en het was erg leuk, ondanks dat het niet erg druk was in de stad. Gelukkig hebben we wel een paar mensen blij gemaakt en dat doet ons altijd goed. Om kwart over zeven pakten we onze spullen weer in en reden we weer richting huis. Onderweg maakten we nog een fotostop toen we een mooi uitzicht hadden op het oude scheepswrak, dat een eindje ten noord-oosten van Gythio op het strand ligt. Daarachter, aan de overkant van het water, kon je de bergen zien die vlak bij Papadianika liggen. We waren net voor het donker weer thuis.

zaterdag 24 mei 2025 - naar het strandje van Tina Turner Vandaag waren we op het strandje met de bijzondere rots met pruik, net vóór Kokkinias. Het was heerlijk weer en we hadden een fijne rustige middag. Twee keer hebben we mensen over de rand van de rotsen naar beneden zien kijken, maar ze besloten om verder te rijden. We waren dus weer de hele middag met ons tweeën. We waren om 12.00 uur al op het strand. De zee was toen eerst erg rustig, maar later in de middag begonnen er flinke golven te komen. In de omgeving van dit strand, in de gemeente Evrotas worden erg veel sinaasappels en olijven verbouwd. Het is een zeer vruchtbare streek die precies tussen twee bergketens ligt. Op de laatste foto's zie je op de achtergrond dezelfde berg die we gisteren fotografeerden bij Gythio, met het scheepswrak op de voorgrond. Hoe laat we die middag naar huis gingen hoeven we niet te vermelden, want de foto van de zonnewijzer, die nu klaar was, werd genomen vlak voordat we vertrokken. We namen weer twee vuilniszakken met rommel mee vanaf het strand. Er zijn nu in ieder geval twee stranden in de omgeving schoon, tenminste zolang het duurt. Het laatste nieuws: We hebben gisteren besloten om na ons verblijf in Papadianika, vanuit Neapoli de veerboot te nemen naar Kythira. Dit eiland ligt zo dicht bij ons en nu is het een unieke kans om daar iets van te zien. We hebben de boot gisteren geboekt en een verblijf van drie nachten. Daarna plannen we de terugreis.

zondag 25 mei 2025 - naar Kyparissi Ons ontbijt van deze ochtend was niet buiten maar binnen; het regende pijpestelen. Op zich is dat natuurlijk jammer, je krijgt dan een beetje het gevoel dat je vakantie voorbij is. Maar in Griekenland is dat gelukkig anders. Uit ervaring weten we dat het na korte tijd zomaar weer kan veranderen. Bovendien hadden we geen stranddag gepland, die hadden we gisteren al gehad. We pakten onze spullen in en gingen op weg. We reden eerst door Asopos, in de richting van de grote weg Monemvassia-Skala. Daar staken we recht over, naar Metamorfossi, een leuk dorp met een mooi plein. Daarna verder naar Richea, Lambokambos, Pistamata en Charakas naar Kyparissi. Het eerste stuk, naar Richea hadden we al een keer gereden. Het gaat hoog door de bergen, een echte bergpas met veel haarspeldbochten. Nu waren de prachtige uitzichten een stuk ingekort, want het was zwaarbewolkt en enigzins dreigend donker. Maar het regende niet meer zo erg gelukkig. De weg was versierd met een heleboel bossen met kleine gele bloemetjes. Het laatste stuk, van Pistamata naar Kyparissi was geweldig. De weg is erg smal, de bochten talrijk en de rotsen zijn zo hoog en indrukwekkend dat je het gevoel hebt dat je hier eigenlijk niet mag rijden met je auto. Deze natuur is tè indrukwekkend voor stervelingen en voorbehouden aan de Griekse Goden. Maar ons pixootje reed er toch maar doorheen. Wel in de 2e versnelling, want een hogere snelheid zou meteen een rigoreus einde van je vankantie betekenen. Je komt echter niet veel tegenliggers tegen. Het is net of je naar het einde van de wereld rijdt. Je kunt alles niet vatten in een foto of filmshot. Het is allemaal te hoog en te diep op hetzelfde moment. De rotsen zijn letterlijk uitgehakt bij sommige bochten, om er onderdoor of omheen te kunnen rijden. Maar het is wonderbaarlijk mooi. Kyparissi is een groot dorp, dat bestaat uit twee delen; Kyparissi en Ano Kyparissi. Het laatste slaat op het hogergelegen deel. Dat wordt door de bewoners "Vrisi" genoemd. Dat betekent bron, of kraan. Er is daar namelijk een plek waar je water uit een bron kunt halen. We reden eerst nog een eindje door. Je kunt nog verder, naar Mitropoli en je komt nog langs twee stranden. Volgens de kaart houdt dan de weg op. Maar we reden nog steeds door en kwamen er met behulp van de kaart en Google en onze rijbelevenis op dat moment achter, dat deze nieuwe weg gewoon doorloopt langs de kust en dat je ter hoogte van Fokiano kunt afslaan naar de weg die naar Leonidio loopt. Op die manier kun je vanaf Kyparissi helemaal langs de kust doorrijden naar Nafplio. Misschien doen we dat op onze terugreis naar Nederland. We hebben de weg tot ruim over de helft afgereden en zijn toen omgedraaid. De zon was inmiddels weer gaan schijnen en het was weer heerlijk van temperatuur. We hadden honger en gingen lunchen in Kyparissi. Dat werd een geslaagd en gezellig etentje met kalamari, tarama en briam. Uiteindelijk zijn we via dezelfde fabuleuze route teruggereden naar Lambokambos. Vandaar reden we verder via Kremasti, Ag. Dimitrios, Niata, Molai, Pakia en Elaia. Het was een enerverende en supermooie dag geweest

maandag 26 mei 2025 - naar het strand van de drie monsters We konden die ochtend weer lekker buiten eten. Het was wel een beetje bewolkt, maar de zon kwam er regelmatig door en de temperatuur was lekker. Na ons ontbijt hadden we nog wat zakelijke dingetjes te regelen en zaten we samen achter de laptop. Al met al kostte dat wel wat meer tijd dan we hadden gedacht, maar het moest gewoon even worden gedaan. Daarna reden we naar het inmiddels zo bekende strand ten noorden van Platanistos. De route volgens Google, via Demonia en Elika is 24 kilometer en je rijdt het in een half uur. Dat klopt wel ongeveer, maar meestal zijn wij ons er niet zo van bewust hoe lang we moeten rijden naar een strand. We vinden de rit eigenlijk altijd lekker ontspannend en vinden het niet belangrijk hoeveel tijd het in beslag neemt. We hebben in het verleden wel ritten gemaakt van anderhalf uur op de scooter. Dan had je een blikkont wanneer je op het strand kwam. Maar dat hadden we er graag voor over. Een half uurtje rijden is dus peanuts. De monsters waren er vanzelfsprekend nog, alleen ééntje was een oog kwijtgeraakt. Dat had ik al voorzien, want dat steentje hing meer dan dat het stond. De uren op de zonnewijzer waren weggeregend en onzichtbaar geworden, terwijl ik toch echt een permanent marker had gebruikt. Ik heb hem een upgrade gegeven met kleine steentjes. Toen ik toch met Google bezig was, heb ik eens ingezoomd op dit strandje. Op de foto zie je precies de plek met de drie dikke stenen. De zon scheen volop en het waaide een beetje. Dat zijn ideale omstandigheden voor mensen zoals wij. We hadden een heerlijke middag en reden na zeven uur pas naar huis.

dinsdag 27 mei 2025 - naar Tina en geluncht in Molai Het was vandaag de bedoeling om later op de dag naar Molai te gaan om daar te zingen, mits er enige beweging was na de siësta. Tot die tijd wilden we nog even naar het strand. De keuze naar welk strand we zouden gaan, was niet zo moeilijk, want het strandje bij Kokkinia, daar waar "Tina" op de uitkijk staat, lag een eind in de richting van Molai. Bovendien was er nog een weggetje dat niet ver van het strand lag, dat een verbinding zou vormen met Pakia en het naastgelegen Molai. En daar hadden we nog niet gereden. Dat was nu een mooie gelegendheid om dat te ontdekken. We vertrokken na het ontbijt dus naar het strandje bij Kokkinia en zetten daar ons zonnescherm op; 4 zakken vullen met zand of stenen, net wat er aanwezig is. De vier stokken positioneren. 2 zakken met scheerlijn verbinden met stok 1 en 2, rechthoekige verbindings lijn tussen stok 1, 2, 3 en 4 spannen en tot slot zak 3 en 4 aan stok 3 en 4 verbinden. Als laatste komt dan de doek, die met knijpers aan de rechthoekige lijn wordt gespannen en klaar is kees. Een stabiel tentje, bestand tegen wind en storm, dat zorgt voor schaduw gedurende de hele dag. Omdat we in Molai wilden gaan zingen en vooraf wilden lunchen moesten we niet te lang blijven. Dus om een uur of vier begonnen we rustig aan om de boel weer in te pakken en reden we naar Molai. Daar lunchten we in het centrum, bij hetzelfde restaurantje als eerder. De serveerster kende ons nog. Na een rustige lunch op het terras liepen we nog wat rond om te winkelen. Ondertussen keken we of we een geschikte plek konden vinden om te zingen. Het was inmiddels zeven uur, dus als er wat beweging zou komen van winkelende mensen, dan zou je dat nu onderhand wel verwachten. Maar helaas, het was er bijna verlaten. Af en toe kwam er iemand langs, maar om dan ergens te gaan zitten om te zingen, zagen we niet zo zitten. We besloten naar huis te rijden, om verder naar onze serie "Oogappels" te gaan kijken. Dat was met de laptop, een hdmi-kabel naar de TV en NPO-plus toch maar handig voor 's-avonds. Onderweg maakten we nog een paar foto's van Papadianika en het uitzicht dat we hadden op het dorp tijdens de terugreis vanaf Molai. De mooie karakteristieke rots, met een hap eruit, kon je zelfs vanaf Pakia al zien liggen.

woensdag 28 mei 2025 - naar het strand van de drie monsters We werkten in de ochtend nog even verder aan ons nieuwe liedje, waar we kortgeleden aan waren begonnen. Eén deel was inmiddels al aardig klaar en zouden we thuis verder gaan uitwerken. Nadat we onze huispoes op de foto hadden gezet, reden we naar het strand. Het was heerlijk van temperatuur, maar begon later bewolkt te worden en er hing een dikke onweersbui in de verte. Maar het bleef nog steeds droog. We maakten een foto van ons tentje, dan is de uitleg van gisteren tenminste enigzins te begrijpen. Zoals je op de foto kunt zien was het vandaag weer niet druk op het strand. De zee was rustig en het water glashelder! We gingen tegen de avond terug, vingen drie spatten regen op de voorruit, maar daar bleef het bij. De bui trok langs ons heen en het was lekker aangenaam om buiten te zijn. We aten die avond bij het enige restaurantje dat we hadden ontdekt in het dorp. Het was de enige plek waar je iets kon eten. De porties waren groot en de prijzen heel bescheiden en het smaakte uitstekend. Om negen uur waren we weer thuis.

donderdag 29 mei 2025 - naar de druipsteengrot van Kastania en het gebied er omheen. We stonden een beetje bijtijds op en reden na ons ontbijt naar Neapoli, via de kortste weg. Daar sloegen we af naar Kastania. De bordjes langs de weg verwijzen meteen naar de grot. Het weggetje er naartoe gaat hoog de berg op. De uitzichten zijn prachtig. Je kon tussendoor afslaan naar een aantal dorpjes, maar dat bewaarden we voor later. Het weggetje dat naar de grot leidt loopt dood. het eindigt bij de ingang van de grot. We informeerden naar kaartjes in het winkeltje en werden verwezen naar een man, die ons beduidde dat we gerust nog een kopje koffie of zoiets konden nemen, want er was nog tijd genoeg. Er is in principe ieder uur een rondleiding, maar wanneer het niet druk is worden de tijden blijkbaar een beetje uitgerekt. halverwege de frappé kochten we de kaartjes en een poosje later liepen we met een groepje van zes achter de gids aan die de toegang tot de grot opende. We zijn eerder in een grot geweest met stalagmieten en stalactieten, maar deze grot van Kastania was wel de mooiste die we hebben gezien. Je kon allerlei fantasieën loslaten op de beelden die er te zien waren. Dat deed de gids dan ook; hij wees ons op koeien en geiten en vrouwenhoofden en noem maar op. Alleen Tina Turner was er niet bij; die staat bij òns strand. De gids gaf uitleg over het feit dat een visser begin 1900 de grot had ontdekt en het geheim eerst voor zichzelf had gehouden. De ingang bevond zich immers op zijn landgoed. Later is de grot geconfisceerd door de overheid. Het ontstaan van de stalagmieten (staande pilaren) en stalactieten (hangende pegels) werd ook uitgelegd. Van de druppel die naar beneden valt, blijft een miniscuul deeltje achter, dat door een chemische reactie verandert in kalksteenachtig materiaal. De druppel komt van binnenuit, niet langs de buitenkant. De stalactieten zijn dus hol van binnen. Op de plaats waar de druppel naar beneden valt, ontstaat een staande pilaar, doordat telkens een heel klein deeltje van de druppel verandert in kalksteen. Het gehele proces duurt miljoenen jaren. Je waant je in een sprookjeswereld, een nieuwe wereld, ontworpen door een kunstenaar met heel veel fantasie. Het is enorm vochtig in de grot. Er is een soort trappensysteem gebouwd, waarover je kunt lopen en de meeste mooie plekken kunt bekijken. Overal zijn de trappen voorzien van leuningen aan weerszijden. Deze bieden een stevig houvast, zodat je veilig kunt lopen, maar ze zijn kletsnat. Af en toe voel je een druppel naar beneden vallen... Na het bezoek aan de grot reden we nog verder rond in het prachtige natuurgebied, langs Kato Kastania en Ano Kastania. Je kunt er met de auto nèt door de smalle straatjes rijden, maar daar houdt het dan ook mee op. We zagen Neapoli vanaf grote hoogte onder ons liggen. We lunchten er later aan de kade. Tenslotte reden we via Kriovrisi, Lira, Nomia, Monemvassia, Sikia en Finiki weer naar huis.

vrijdag 30 mei 2025 - naar het strand bij Kokkinia Vandaag was het onze laatste dag in het huis waar we een maand hadden gewoond. Volgens ons aanvankelijke plan zouden we morgen naar het noorden rijden, een eerste etappe van de reis naar Nederland. Maar onze plannen hadden we gewijzigd. We hadden een kamer geboekt op het eiland Kythira en een overtocht met de boot. Dat betekende dat we morgen om 8.00 uur in de auto moesten zitten in de richting van Neapoli. Daar vandaan zou de boot om 10.00 uur vertrekken en in onze boekingspapieren staat, dat we een uur vóór vertrek aanwezig moeten zijn. We wilden deze laatste dag eigenlijk op het strand besteden, maar het weer was niet zo geweldig. Wel pakten we na het ontbijt onze strandspullen in en gingen we op weg. We reden eerst naar Asopos, want daar stond een glasbak, die overigens overvol was en al weken niet was geleegd. Maar het was de enige plek in de buurt waar we ons glas kwijt konden. Dus namen we in ieder geval ons glasafval mee om dat daar achter te laten, netjes naast de bak. Ze komen het dit jaar vast nog wel een keer halen... Daarna reden we door naar het strandje bij Kokkinia, het strand van "Tina". Het was af en toe bewolkt en af en toe scheen de zon. Toch wel heel acceptabel om een tijdje te blijven. Het was lekker en het was zelfs warm genoeg om te zwemmen. Maar tegen vier uur werd het steeds donkerder en vielen er een paar spatten. We besloten om op te ruimen. Net nadat we in de auto stapten begon het flink te regenen. Het was niet erg. We wilden toch bijtijds naar huis om daar alvast het één en ander op te ruimen of klaar te zetten voor morgen. De spullen die we niet meer nodig hadden zetten we alvast in de auto. Deze stond telkens geparkeerd voor ons huis, op de helling, maar goed dat onze handrem in orde is. Naar beneden ga je naar Asopos en Plitra. Naar boven naar Neapoli. In principe wilden we morgen alleen koffie en zouden we iets te eten meenemen voor onderweg in de auto. Tegen de avond waren we grotendeels klaar. We aten nog wat restjes uit de koelkast en eindigden de avond met een film. Morgen naar Kythira... Verder lezen dus, bij KYTHIRA.

HEENREIS // LAKONIA // KYTHIRA // TERUGREIS