* * * DE TERUGREIS * * *

woensdag 4 juni 2025 - van Monemvassia naar Nafplion We stonden bijtijds op want we hadden nog een flinke reis voor de boeg. Onze terugreis was begonnen en we hadden een kamer gereserveerd in Nafplion, een stuk noordelijker in de Peloponnesos. Maar voordat we koers zetten naar het noorden, reden we eerst naar de haven van Monemvasia, want we hadden daar gisteravond een schildering gezien op één van de muren en die wilden we graag fotograferen. De schildering betreft Alexandros Kandakouzinos die in 1821 de sleutel van de stad kreeg van de Turken, na de bevrijding van Monemvasia. De brug naar het oude Monemvasia hadden we al een paar keer gereden en nu bleven we aan de vasteland-kant. We hadden overigens geslapen in Gefira. Gefira is de Griekse naam voor brug. Het stadsdeel op het vasteland wordt dus gewoon "brug" genoemd. Zo gek is dat niet, want in Nederland doen we dat ook: Balkbrug en Echtenerbrug. We lieten de brug deze keer liggen en reden naar Sikea. Vanaf daar ging het verder via Metamorfossi, Richea, Achladokambos, Pistamata en Charakas naar Kyparissi. In Kyparissi waren we eerder geweest en we kenden de route er naartoe. Het was ook nu weer geweldig om het stuk te rijden tussen Charakas en Kyparissi. Steile rotsen, groene dalen, blauwe zee en open ramen om de warme wind binnen te laten. In Kyaparissi dronken we koffie. Vanaf het terras maakten we de foto, met rechts het strand en aan de overkant van de baai Kyparissi. Na Kyparissi kwam de weg die niet op onze oude kaart stond. We hebben hem inmiddels bijgetekend. De weg loopt langs de kust naar het noorden, naar Fokiano en daarna verder naar Poulithra en Leonidio. In Leonidio waren we ook eerder geweest deze vakantie, maar de nieuw getekende weg kenden we nog niet. We reden Leonidio voorbij, maar maakten wel een mooie foto van bovenaf. We maakten daarna een stop in het noordelijker gelegen Tyros. Hier hadden we in de afgelopen weken een keer gegeten. Nu maakten we een stop langs de boulevard om lekker even te zwemmen en op te frissen. Terwijl we ons lieten opdrogen aten we een stuk paprika met kaas erbij. Dat is gezond en lekker en heerlijk snel als je op doorreis bent. Toen we ongeveer opgedroogd waren, reden we verder. Het laatste stuk ging voornamelijk langs de kust en voorbij Tyros zagen we nog een paar mooie grote stranden. Tenslotte reden we dwars door Argos en waren we nog voor de afgesproken tijd in Nafplion. Daar deden we even boodschappen bij de lidl en waren daarna om 6 uur bij onze bestemming. We aten nog iets in ons appartement en gingen daarna de stad in tot laat...

donderdag 5 juni 2025 - van Nafplio naar Arachova Het was gezellig geweest, gisteravond. We waren eerder in Nafplion geweest en wisten dat het een leuke stad is. Op de foto zie je het oude kasteel boven op de berg liggen en het oude treintje dat na z'n laatste rit, lang geleden gewoon in de stad is blijven staan. We hebben wat rondgewandeld en gewinkeld. Tenslotte hebben we op het grote plein met alle terrasjes een glas wijn gedronken en zijn toen naar huis gelopen. Na ons ontbijt reden we eerst naar Toló. Anette had op internet een winkeltje gezien waar ze graag wilde kijken. Dus sloegen we eerst af naar Tolo. Na enig zoekwerk konden we de auto niet ver van de winkel parkeren en kochten daar een paar dingetjes. Daarna reden we via de gangbare weg naar Korinthos. Vlak bij Korinthos ga je het beroemde kanaal over. De foto hadden we eerder al eens gemaakt. Nu reden we over de snelweg en dan zie je het kanaal in een flits en dan niet meer. We hadden nu het grote schiereiland Peloponnesos achter ons gelaten en verlieten de snelweg. We reden over een secundaire weg verder naar Loutraki. Daar vandaan door de bergen naar Schinos. Daar kwamen we weer bij de kust. Het was weer erg warm vandaag en we hadden onderweg in de schaduw onder een boom iets gegeten. Een eindje voorbij Mavrolimni lagen er een paar strandjes langs de weg. We zijn gestopt en hebben daar even heerlijk gezwommen. Toen we weer droog waren gewaaid kleedden we ons weer aan en reden we verder. We reden nu in de richting van de grote weg die van Athene naar Thiva (Thebe) loopt. Daar sloegen we af naar Thiva en reden we verder naar Arachova. Hier hadden we een "spitaki" (huisje) gehuurd voor één nacht. Om bij het huisje te komen was nog een flinke klus. Met behulp van de aanwijzingen van mevrouw Google werden we hoog de berg op gestuurd, tussen de huisje door, door smalle straatjes, waar net één auto tussen de voordeuren door kon. Toen bleek dat we een straat te hoog zaten en moesten we eerst weer naar beneden om een nieuwe poging te wagen. Er stond een bordje met "Athene" erop en dat wees steil naar beneden. Wonder boven wonder kwamen we niet vast te zitten tussen de huizen en trapjes, maar eindigden we uiteindelijk weer op de hoofdweg. Na een tweede poging parkeerden we de auto en liepen we rond met een foto van booking.com, van het huis. Toen vonden we de plek en werden we verwelkomd door een vriendelijke vrouw. Het was een leuk huis, met een kamer met keuken en TV beneden en een slaapkamer met TV boven. Onze verzamelingen werden gisteren en vandaag ook weer een beetje uitgebreid: Straatkunst // Lidl // Putdeksels

vrijdag 6 juni 2025 - van Arachova naar Karpenisi We ontbeten in ons gezellige kleine huisje en harkten al onze bezittingen bij elkaar om weer te vertrekken. We reden eerst met de auto naar beneden en parkeerden die aan de hoofdweg, zodat we gemakkelijk naar het begin en het einde konden lopen om rond te kijken, te winkelen en om foto's te maken. De foto's van deze dag zijn allemaal van Arachova. Arachova is een plaats waar in de winter de wintersport helemaal hot is. Je ziet veel verwijzingen naar het skicentrum en één van de meest verkochte artikelen is de bontmuts. Daarnaast ook bontjassen en handschoenen. Alles tegen te kou kun je er zo ongeveer kopen. Maar er zijn ook souvenirwinkels en winkels waar veel van hout te koop is. We gingen binnen bij de meest opvallende winkel. Ze verkochten er grote kunstwerken, gemaakt van olijfhout en daarnaast ook veel gebruiksvoorwerpen. We hadden een lang gesprek met de vrouw die in de winkel stond. Ze vertelde dat alles door haar man en zonen eigenhandig was gemaakt. Het was een goedlopend familiebedrijf. We kochten uiteindelijk twee bekers voor warme èn koude dranken. Eén van olijfhout en één van notenhout. Arachova ligt hoog in de bergen en dat zorgt voor prachtige uitzichten. We maakten dan ook flink wat foto's. Toen we er eindelijk mee stopten liepen we weer naar de auto en reden we verder. De eerste plek waar we doorheen reden was Delphi, daar waren we vorig jaar geweest en daar hadden we uitgebreid rondgekeken. Nu reden we er langzaam en voorzichtig doorheen, want het was er al weer erg druk. Daarna kwam Amfissa en toen ging het noordwaarts naar Lamia. Aan de rand van Lamia lunchten we met een choriatikisalata, ofwel een boerensalade. Daarna reden we verder naar het westen. Karpenisi stond inmiddels al op de borden, maar was nog een dikke 60 kilometer. Lamia ligt in een groot dal en het eerste stuk naar het westen rij je over vrij rechte wegen, met aan weerszijden de bergen, alleen die zijn hier wat verder weg. Wanneer je meer in de buurt komt van Karpenisi, rij je de bergen weer in. De bergen waren hier heel dicht begroeid met afwisselend loof- en naaldbomen. Op een gegeven moment zagen we iets midden op de weg en een tegenligger seinde op hetzelfde moment met de lichten, om ons te waarschuwen; er kuierde een schildpad over de weg. Dat was al de vierde keer, deze vakantie, dat we dit hadden gezien en we deden hetzelfde als de vorige keer: alarmlichten van de auto aan, snel uitstappen en het beestje oppakken bij de randen van zijn schild en in de berm zetten. We hopen dat hij het goed maakt nu... Tegen de avond kwamen we aan in Karpenisi. De eigenares begeleidde ons naar de kamer en we konden onze spullen uit gaan pakken. Het zag er allemaal prima uit, maar ze excuseerde zich toch voor een paar dingen en zei erbij dat ze het hele complex het komende jaar zou laten renoveren. We knapten ons een beetje op en gingen daarna de stad in om rond te kijken en om te eten.

zaterdag 7 juni 2025 - reis van Karpenisi naar Ioannina De eigenares kwam ons om kwart over negen verblijden met twee tyropita's en twee spanakopita's, oftewel kaasbroodjes en spinaziebroodjes. Daarbij nog een kopje koffie en ons ontbijt was compleet. Na ons ontbijt namen we afscheid van de vriendelijke gastvrouw. Ze informeerde nog waar we naar toe gingen en gaf ons als tip mee, dat wanneer we naar Ioannina gingen, dat we dan toch vooral in Zagori moesten gaan kijken. Misschien doen we dat nog wel. We lieten toen Karpenisi achter ons en gingen op weg naar onze volgende bestemming: Ioannina. Maar om er te komen moesten we eerst door diverse bergpassen met smalle wegen en hééél veel bochten. We hadden naast de nieuw gekochte kaart ook Google bij de hand, want regelmatig moesten we bij een splitsing kiezen wat het volgende dorp moest zijn en niet alle dorpen stonden op de kaart. Maar alles ging goed. We reden voornamelijk westwaarts, maar omdat de weg zo grillig was schoten we hemelsbreed bijna niets op. Wel maakten we regelmatig een stop om een mooie foto te maken. We daalden op een gegeven moment af naar de Agrafiotis rivier. We hadden deze al lang van tevoren diep onder ons zien liggen en nu staken we de rivier over. Later reden we kilometers lang langs het grootste stuwmeer van Griekenland, het Kremastomeer, genoemd naar het plaatsje Kremasto, dat hier dicht bij het meer ligt. Het was windstil en dat maakte dat het meer glad was als een spiegel. Dat was dus ook goed voor een paar mooie foto's. Uiteindelijk kregen we zicht op de Ambracische Golf, de binnenzee die ten oosten van Preveza ligt. Vorig jaar waren we zuidwaarts gereden aan de westkant van het water, nu reden we noordwaarts aan de oostkant van de Golf. Ioannina werd nu aangegeven via de snelweg en we besloten het laatste stuk een beetje op te schieten. Ongeveer een ruim uur later, inclusief koffiestop, reden we Ioannina binnen. Juffrouw Google bracht ons naar de juiste plek. We hadden een prachtig groot appartement, vlak naast het stadion. We zouden hier twee nachten blijven. Op de routekaart die vanaf vandaag hieronder telkens zichtbaar zal zijn, tekenen we de route vanaf Papadianika naar huis. Elke dag komt er een stukje bij, behalve morgen, want dan zijn we nog in Ioannina .....

zondag 8 juni 2025 - gewandeld door Ioannina We sliepen vanmorgen lekker een beetje uit. We hoefden niks en konden de dag besteden zoals we dat zelf wilden. Na een rustig ontbijtje liepen we op ons gevoel naar het centrum van Ioannina. We waren hier al twee keer eerder geweest en hadden daarom wel een idee hoe we moesten lopen. We zaten niet ver van het centrum. Ioannina is een grote stad, het is de hoofdstad van het district Ioannina, één van de delen van de grote provincie Ipiros. In het noorden grenst Ioannina aan Albanië. De stad ligt aan een groot meer. De boulevard langs het meer is zo ongeveer het centrum waar alle toeristen lopen. Je kunt daar op veel plekken terecht voor een hapje en een drankje. Maar ook in de dwarsstraatjes, die verder van het meer afgaan is van alles te doen. Na een fikse wandeling dronken we een frappé op een terrasje. Nieuwe putdeksels hebben we niet kunnen vinden, maar wel een paar leuke muurschideringen. Deze hebben we aan onze verzameling toegevoegd. Na de koffie liepen we via een andere route weer naar ons appartement. Thuisgekomen hebben we ontspannen wat gerommeld en nog iets gegeten. Tegen vijven pakten we onze muziekspullen uit de auto en liepen we terug naar het centrum. Dicht bij het meer vonden we een geschikte plek om te zingen. We wilden eerst op het bankje gaan zitten dat een meter of 10 verwijderd was van een straatartiest, die wit geschminkt was en geheel in een groot wit gewaad was gehuld. We vroegen hem netjes of hij bezwaar had wanneer we het bankje naast hem zouden gebruiken om te zingen, maar hij reageerde nogal arrogant en zei dat we maar verder weg moesten gaan zitten. We zijn toen een eindje verder gaan zitten, dicht bij een man die sieraden verkocht. Hij vond het prima en met hem hebben we later nog een aantal keren een leuk gesprek gehad. Op een paar nummers na zongen we ons hele Griekse repertoire. Er kwamen veel mensen langs en het was erg leuk. We kregen heel veel leuke reacties en van de één na de ander kregen we geld. Toen de de zon lager kwam te staan kwamen de muggen. We zijn vaak gestoken, maar gelukkig waren het niet van die hele heftige steken. We liepen zeer voldaan terug naar huis, hier en daar een beetje krabben, maar heel blij dat onze laatste avond in Griekenland zo'n succes was. Toen we thuis de opbrengst natelden bleek er meer dan 30 euro in de koffer te zitten. We bleven de rest van de avond thuis en keken nog gezellig een film, maar eerst boekten we een overnachting ergens in het zuiden van Albanië.

maandag 9 juni 2025 - reis van Ioannina naar Tepelenë (Albanië) We stonden vroeg op vanmorgen want we hadden weer een reisdag. We lieten Ioannina achter ons en reden naar het noorden. We hadden van Marianna, de eigenares van het hotel in Karpenisi, de tip gekregen om ook door Zagoria te rijden. We wilden dit niet te uitgebreid doen, omdat we door wilden reizen naar Tepelenë, waar we gisteravond een kamer hadden gereserveerd. Maar om een deel van Zagoria te bekijken vonden wij zeker de moeite waard. In het gebied Zagoria ligt de bekende Vikos-kloof, die begint bij het dorp Vikos. Er zijn heel veel dorpen in dit gebied en karakteristiek zijn de huizen die niet belegd zijn met gewone dakpannen, maar met een soort platte leisteen. Het bronwater Zagori en Vikos komt ook uit deze streek. Zagoria ligt hoog in het Pindos-gebergte. De hoogste bergtoppen zijn ongeveer 2500 meter hoog, maar wanneer je door het gebied rijdt, merk je dat niet zo bewust. De route vanaf Ioannina naar Zagoria gaat heel geleidelijk de hoogte in. De omgeving is erg groen en de wegen zijn vlot te berijden. Het aantal echt scherpe bochten is zeer beperkt. Wanneer je echter weer wat verder van je af kunt kijken, zie je vaak hoe diep de dalen zijn. We reden als laatste naar Vikos en dronken daar een frappé. Daarna reden we in de richting van Kakavia, waar we de grens met Albanië passeerden. Griekenland lag nu achter ons en we reden via dezelfde weg als eerder, naar Gjirokaster. De weg loopt door een enorm breed dal, tussen de bergketens door. Het enorme dal begint ongeveer op de grens bij Kakavia en loopt door tot voorbij Gjirokaster. Opvallend is, dat de bergen hier erg kaal zijn. Vergeleken met de omgeving van Ioannina is het bijna een cultuurshok. Alsof de Grieken de bomen voor zichzelf hebben gehouden en deze precies bij de grens hebben laten stoppen. Ook opvallend is, dat de plaatsnamen in deze grensstreek in het Europees en het Grieks worden aangeduid. De rit van Gjirokaster naar Tepelenë was weer een beetje afwisselender en we hadden hier vaak het uitzicht op de Vjosa-rivier. Tepelenë is gelegen aan de Vjosa rivier en toen we eenmaal de stad waren ingereden begon er een ware zoektocht. We hadden geen adres gekregen, maar een omschrijving van hoe we er konden komen. Maar er stond niet bij aan welke kant je de stad in zou komen. Er waren nog meer onduidelijke aanwijzingen en we stuurden na een tijd zoeken een bericht naar Airb&b voor opheldering. Na enige tijd en enkele wandelingen in de buurt, kwam er een bericht met een screendump van Google-maps, die weliswaar lastig was om precies te duiden, maar die ons uiteindelijk toch naar de juiste plek bracht. Bij het verkoelende genot van de airco, die we die dag voor het eerst gebruikten, hebben we eerst een beetje zitten uitrusten voordat we de stad ingingen om iets te eten.

dinsdag 10 juni 2025 - van Tepelenë naar Lezhë Voor vanavond hadden we nog geen locatie gereserveerd. We wilden dat nog even uitstellen en rond de middag gaan doen, wanneer we er een beetje meer zicht op hadden waar we die avond zouden stranden. We gingen na het ontbijt op weg. We dronken koffie in Fier en winkelden daar een beetje. Bij een winkel die tassen en schoenen verkocht kochten we een nieuwe rugtas. De mijne was al meerdere malen gerepareerd en er zaten nu inmiddels alweer grote gaten in. Het was nu tijd om hem te vervangen. Na de koffie reden we verder naar Berat. De weg die we kozen nam meer tijd in beslag dan we hadden gedacht, maar uiteindelijk kwamen we in Berat aan. We keken daar eerst wat rond. Berat is een leuke stad met een paar bruggen over de rivier en een oud stadsdeel. Ook viel het op dat hier de moskee en de christelijke kerk bijna naast elkaar staan. Zo hoort dat. Daar kunnen ze op meerdere plaatsen nog wat van leren. Het was weer heet vandaag en na een wandeling en het maken van wat foto's waren we toe aan een lunch en wat verkoeling. We gebruikten een lichte lunch van gegrilde groenten en pasta met gemengde vis. We dronken allebei een hele fles water van driekwart liter leeg en daarna waren we weer helemaal fit. Ondertussen hadden we gekeken op Booking.com en hadden we in Lezhë een geschikte locatie gevonden, die we meteen boekten. Na Berat namen we de hoofdweg naar Tirana en Skodër. Lezhë ligt nog wat noordelijker dan Tirana, de hoofdstad. Tirana lieten we nu liggen, want daar waren we al eens geweest. Toen we Lezhë naderden zetten we onze automatische routepiloot weer aan en niet veel later namen we onze intrek in het huisje. We hadden een klein houten huisje voor ons alleen. Het huisje lag weliswaar niet dicht bij het centrum van Lezhë, maar wel pal aan het strand. Na zo'n warme rijdag als vandaag was het heerlijk om zo vanuit je huis, met alleen je huissleutel en een doek, naar de zee te lopen en een frisse duik te nemen. We hadden best een lange dag gehad, maar ook een hele leuke.

woensdag 11 juni 2025 - reis van Lezhë (Albanië) via Podgoriza (Montenegro) naar Bileca (Bosnië Herzegovina) We konden lekker ontbijten in de buitenlucht, want naast ons houten huisje was een royale tafel. Dus zetten we alles wat we nodig hadden voor het ontbijt op de grote tafel en genoten van ons kopje koffie. Na het ontbijt waren we zo klaar met inpakken en reden we terug naar de hoofdweg. We moesten door Lezhë heen om in de goede richting te rijden en dat duurde nogal een tijdje, want het was druk in de stad en de communicatie tussen de weggebruikers liet nogal te wensen over. Vooral bij de rotondes. De ene rotonde was een voorrangsrotonde en de andere weer niet. De mensen namen geen beslissing en leken het zelf niet te weten. Het gevolg: veel getoeter en een chaos die iedere keer maar langzaam oplostte. Maar uiteindelijk reden we de stad uit en zetten we koers naar Shkodër. Shkodër is een vrij grote stad in het noord-westen van Albanië en we waren er al eerder eens langs gereden en nu wilden we er koffie gaan drinken. Het liefst midden in het centrum, want volgens bronnen zou het centreum wel de moeite waard zijn. Maar we reden een paar keer kris kras door de stad, die overigens nog chaotischer was dan Lezhë en gaven het tenslotte op om een parkeerplaats te vinden. We reden naar een buitenwijk en genoten daar, dicht bij de Buna rivier van ons kopje koffie. Daarna reden we verder. Het eerste stuk naar het noorden was een beetje saai, maar later kwamen de bergen weer dichterbij en werd het landschap veel afwisselender. Ondertussen passeerden we de grens met Montenegro. Eenmaal in Podgoriza reden we de stad in en hadden we een beetje moeite om het centrum te vinden, maar Anette heeft daar een neus voor en het was gelukkig mogelijk om niet ver daar vandaan te parkeren. We hadden de auto echter net neergezet op een plek waar meerdere auto's bij elkaar stonden, toen een man ons beduidde dat we nog wat meer op moesten schuiven, dan kon hij er ook nog naast. Dat lukte met een beetje goede wil. Wij liepen lekker de stad in en zochten een leuke plek om te lunchen. De stad zelf was niet zo spannend. We hebben niet echt opvallende dingen gezien. Het centrum is aardig, maar daar is het dan ook mee gezegd. Wel konden we nog twee exemplaren aan onze putdekselverzameling toevoegen en één aan de Straatkunst-pagina. Na de lunch liepen we terug naar de auto en reden we verder naar onze bestemming. Het landschap was ondertussen erg mooi geworden en de weg kronkelde zich door de heuvels heen. Maar, zoals we al eerder hadden ervaren tijdens de ritten van de afgelopen dagen, waren de bochten niet scherp en kon je vlot doorrijden. Niet ver voor de grens met Bosnië hadden we een prachtig uitzicht over het Bilecko-meer, het meer dat ten zuiden van Bileca ligt. We passeerden in het begin van de avond de grens met Bosnië en niet lang daarna reden we Bileca binnen. Terwijl we het internet nu zo hard nodig hadden om ons te laten leiden naar onze verblijfplaats, deed het dat niet meer op mijn mobiel. Die van Anette werkte al dagen niet meer en we kwamen er niet goed achter waarom niet. Gelukkig kon ik een pakketje bijbetalen via de Odido-app en nu konden we weer vooruit. We werden echter geleid naar een oud vervallen flatgebouw, waar volgens ons alleen maar mensen uit de stad woonden. Er was ook geen enkele aanduiding van Booking.com of een telefoonnummer dat je kon bellen. We probeerden het nog een keer door zelf via Google maps naar de juiste straat te rijden, maar kwamen op precies dezelfde hoek uit. We stuurden toen een boodschap via booking, dat we waren gearriveerd en het nu niet meer wisten. Na korte tijd kregen we antwoord: we komen er zo aan. En even later stapte er een aardige jonge meid uit een auto en heette ons welkom. Ze bracht ons naar de 3e etage van de flat en opende de deur voor ons naar een prachtig groot appartement. We hadden alles wat we maar konden wensen en begonnen aan een lekkere ontspannen avond.

donderdag 12 juni 2025 - reis van Bileca via Mostar naar Bugojno We ontbeten in het grote luxe appartement. We hadden echter twee gebreken ontdekt. Ten eerste was er geen verduidtering mogelijk voor het slaapkamerraam en daardoor waren we allebei best wel vroeg wakker. Het tweede mankement was dat de klep van het vriesvak in de koelkast ontbrak. Dat betekende dat we geen flesjes met ijs in onze koeltas konden leggen, om tijdens de rit onze etenswaren koel te houden. We zouden wel zien hoe alles er na een dag van boven de dertig graden zou uitzien, in een zwarte auto... Verder was alles in orde en na het ontbijt pakten we de auto weer in en reden we in de richting van Mostar. Mostar is een bekende en grote stad in Bosnië. De stad heeft een erg oud en autentiek centrum, waar je heel duidelijk de Arabische invloeden nog kunt zien. Heel erg Islamitisch is de stad echter niet. We hebben wel gesluierde vrouwen en meisjes gezien, maar de meesten gaan gewoon westers gekleed. Het was erg leuk in Mostar. We konden de auto dicht bij de oude stad parkeren en begaven ons al snel in de menigte. Het was erg druk, vooral rond de brug. De oude brug, één van de bezienswaardigheden van de stad, was bekleed met natuursteen. Van oudsher is er natuurlijk veel overheen gelopen en de laatste jaren hebben miljoenen voeten de stenen gepolijst, zodat het een gevaarlijke actie is geworden op de brug op en af te lopen, vooral wanneer je schoenen draagt met een beetje een gladde zool. De straatjes aan weerszijden van de brug waren bekleed met ronde natuurstenen, ingelegd in het beton. Dat ziet er prachtig autentiek uit, maar loopt erg lastig. Niet alleen omdat het erg ongelijk is, maar ook omdat ze spiegelglad zijn. Maar ze zouden wel gek zijn in Mostar, wanneer ze de oude stenen zouden vervangen door een modern plavuizel. Daarmee zou de oude stad meteen een stuk van zijn karakter verliezen. Je kon vanalles kopen in de straatjes, maar vooral erg veel souvenirs. Heeeel veel van hetzelfde. Maar ondanks de drukte en de vele bling-bling-artikelen was het leuk om op deze manier kennis te maken met Mostar. Toen we uitgewinkeld waren gingen we lunchen op een terras dat uitkeek over de rivier Neretva, die zo'n 10 meter onder ons stroomde. Er waren mensen op de kleine strandjes en er werden mensen rondgevaren in rubberbootjes met een moter. Er werd zelfs gezwommen, of beter gezegd, jezelf mee laten voeren door de stroom en na enkele tientallen meters op een andere plek er weer uitstappen. Na de lunch liepen we nog een beetje rond en stapten toen weer in de auto, op weg naar Jablanica, verder naar het noorden. De weg van Mostar naar Jablanice is geweldig. Hoge steile rotsen en telkens uizicht op de prachtig blauwe Neretva-rivier. Wanneer je ooit naar Bosnië zou gaan, mag je dit stukje geweldige natuur niet missen. Je moet er echter wel rekening mee houden dat er in Bosnië geen snelwegen zijn. De meeste wegen zijn tweebaans en ondanks dat er flink wordt gescheurd door de Bosnieërs zelf, rijdt het niet zo snel. Maar je hebt dan wel de gelegenheid om extra van de natuur te genieten. In Jablanica dronken we koffie en met behulp van de aanwezige wi-fi konden we een appartement boeken in Bugojno, en dik uur rijden verderop. Omdat onze mobielen niet goed functioneerden hadden we aantekeningen gemaakt over de route er naartoe en het adres opgeschreven. Ondertussen werden we al gebeld door de zoon van de verhuurder, die we moesten bellen wanneer we er waren. Hij bracht ons naar het appartement. Dit was nog groter en luxer dan het vorige. We voelden ons bijna schuldig dat we hier maar één nacht zouden blijven. Er was echter één klein minpuntje: in de grote luxe koelkast zat helemaal geen vriesvak...

vrijdag 13 juni 2025 - reis van Bugojno (Bosnië) naar Kutina (Kroatië) We verlieten ons comfortabele appartement in Bugojno en reden, zoals de laatste dagen steeds, naar het noord-westen. Logisch, wanneer je van Griekenland naar Eindhoven rijdt, ga je steeds naar het noord-westen. We reden eerst in de richting van Jajce. Ondertussen liep de rivier Vrbas steeds naast ons. De natuur was hier geweldig mooi. Soms heel dicht bebost en soms steile grillige rotsen en diepe kloven waar je helemaal in leek te verdwijnen en waar het bijna donker werd. Bij Jajce hadden we een mooi uitzicht op het kasteel. Daarna reden we verder naar Banja Luka. Ondertussen stopten we regelmatig om van de uitzichten te genieten en maakten we een aantal mooie foto's. De rivier zou evenwijdig blijven lopen aan de weg, tot aan Banja Luka. Ondertussen maakten we een lunchstop. We hadden een plekje gevonden waar je vlak bij de rivier kon komen. Het was een schitterende plek. Het was niet heel erg heet die dag, anders hadden we zeker overwogen om even een duik te nemen. Je kon er namelijk heel gemakkelijk het water in. Je moest dan natuurlijk wel rekening houden met de sterke stroming anders zou je zo zonder auto in Banja Luka aankomen. Na de lunch reden we verder. Banja Luka is de tweede stad van Bosnië Herzegovina, na Zarajevo. We wilden er koffie gaan drinken bij een café en dan gebruik maken van de wi-fi. We zijn dwars door Banja Luka gereden en keken ondertussen uit naar een plek om iets te drinken, in combinatie met een plek waar we de auto konden parkeren. Maar overal in de stad waren officiële parkeerplaatsen, waar je met munten moest betalen en die hadden we niet. We besloten daarom om iets verder te rijden in de richting van de Kroatische grens en onderweg uit te kijken naar een plek om te stoppen. We zaten inmiddels op de snelweg en namen daar de afslag naar het dorp Laktasi. Hier dronken we koffie en er was ook wi-fi. Nu konden we iets boeken in de buurt van Zagreb. De koffie was lekker, maar volgens Italiaanse normen geserveerd. Dat betekent: een glas water en een kopje koffie waar je met één slok alles naar binnen hebt gegoten. Fatsoenshalve verdeel je dan die slok over twee keer, maar dan is het wel gedaan. Ondertussen vonden we na enig zoekwerk een appartement in Kutina. Kutina ligt tussen Bosanska Gradiska en Zagreb. Bij Gradiska ga je de grens over. Het stuk tussen Laktasi en Gradiska was een beetje saai. Er was veel akkerbouw, het was plat en het leek een beetje op onze Noord-Oostpolder. Niet lang daarna stonden we bij de grens. Na een tijdje netjes in de rij staan waren we aan de beurt en gaven we onze ID's en het kentekenbewijs van de auto af aan de douanebeambte. Na enig studeerwerk kregen we het netjes terug. Toen ik langzaam doorreed zag ik een vrouwelijke beambte staan, waarvan ik niet wist of ze iets van ons wilde. Dus keek ik haar aan en reed langzaam door omdat ze geen kik gaf. Toen riep ze ineens iets dat op een bevel leek. Ik stopte en ze vroeg mij op een bitse toon: "Why didn't you stop?". Ik antwoordde: "because you didn't ask me to do!". Toen vroeg ze of ik iets aan te geven had en ik antwoordde met "nee". Toen moest ik toch de auto uitkomen en de kofferbak openen. Ze wees naar de koeltas en vroeg wat daar inzat. Ik antwoordde: "something to eat and something to drink." "Open it", was het antwoord. Na enig snuffelwerk mompelde ze: "you can't take cheese, but for this time I alow", refererend aan drie bakjes feta-kaas, waarvan slecht één gevuld was met feta. De bakjes zijn goed afsluitbaar en daarom gebruiken we ze ook vaak voor andere dingen. Ik mocht van "tante" de klep weer sluiten en doorrijden. Het landschap in dit eerste stuk van Kroatië leek veel op het noordelijke stuk van Bosnië dat we net hadden verlaten. Na korte tijd waren we in Kutina, waar we eerst even een supermarkt wilden opzoeken om wat boodschappen te doen. Zoeken was echter niet nodig, want vlak voor onze neus dook het bord LIDL op. Dat was handig. We deden snel een paar boodschappen en startten daarna de route op de mobiel. Ons appartement bleek bijna om te hoek te zitten. Dus waren we even later al binnen. We hadden weer een groot en luxe appartement en installeerden ons voor de avond: verslag schrijven, hapje eten, lekker douchen en film kijken!

zaterdag 14 juni 2025 - reis van Kutina (Kroatië) via Maribor (Slovenië) naar Graz (Oostenrijk) We moesten vroeg opstaan want vóór 10 uur moesten we ons appartement verlaten. We reden vrij gemakkelijk de stad uit en zaten al snel op de weg naar Zagreb. De route onderweg was soms een beetje glooiend, maar meestal vrij plat. Na Zagreb kozen we de richting Maribor. Ongeveer op de helft van de rit van Zagreb naar Maribor, passeerden we de Sloveense grens. We reden van het ene EU-land naar het andere, dus werden er geen controles gehouden en konden we gewoon langzaam doorrijden. Een eindje voor Maribor namen we de afslag naar Ptuj, om een rustig plekje te vinden om te gaan lunchen. We zagen daar een bordje dat verwees naar een kasteel en besloten dit te volgen. Na korte tijd zagen we het kasteel liggen. We vonden een leuke plek, onder een paar hoge bomen die schaduw gaven en daar gebruikten we onze lunch. Aan de overkant van de rivier Drava lag het kasteel. Een mooier uitzicht hadden we ons niet kunnen wensen. Na de lunch reden we het laatste stukje naar Maribor. Op de heenweg waren we hier ook geweest en hadden we ons verblijd over het aangename verblijf in de stad. Nu wilden we er koffie gaan drinken. Op hetzelfde plein als waar we op 19 april hadden gezeten, zaten we nu weer aan een kop koffie. We hadden onze muziekspullen meegenomen, voor het geval dat we misschien nog een leuke plek konden vinden om te zingen. Maar er waren maar weinig mensen op de been, dus zagen we daar vanaf. We hadden de auto wat verder weg geparkeerd dan de vorige keer. Dan is het soms handig om even een foto te maken van de parkeergarage en/of de straat waaraan deze is gelegen. Dat ik daarmee ook een selfie had gemaakt, zag ik pas later. Voordat we naar de auto terugliepen wandelden we nog even de brug over, om daar vandaan een foto te maken. Dat hadden we de vorige keer niet gedaan. Maribor ligt ook aan de Drava, net als Ptuj. Het is prachtig om te zien hoe het water van de rivier blauw-groen kleurt. Dat kun je van de Maas bij Den Bosch niet zeggen. Na ons bezoek aan Maribor reden we eerst een stukje over de snelweg over de Oostenrijkse grens. Daarna namen we een provinciale weg, met een ommetje langs Deutschlandsberg, om uiteindelijk in Graz uit te komen. Daar hadden we snel ons onderkomen gevonden. We konden volgens de gegevens van AirB&B inchecken met een sleutelkastje. Het sleutelkastje zou naast de deur zitten op nr. 57. Wij stonden voor de deur van nr. 57, maar er was geen sleutelkastje. Er was wel een bel. Na een keer bellen deed een jongedame open en verwees ons naar de deur achter het pand. Die moesten wij blijkbaar hebben. Toen we onze spullen uit de koeltas in de koelkast wilden leggen bleek er helemaal geen koelkast te zijn. Dat wordt dus lauw water drinken. En, er lag meer één handdoek. We hadden wel een schaar bij ons, maar hebben hem toch maar heel gelaten... Er was wel een bed gelukkig! Tijdens het uitpakken kwam ik erachter dat ik het oplaadblok van onze mobieltjes was vergeten. Dat was jammer, de beide opladers zaten daar in en die waren nou juist zo handig en compact. Gelukkig konden we onze mobieltjes opladen met de laptop want de snoeren hadden we wel. We gaan in Eindhoven wel even naar de Action...

zondag 15 juni 2025 - reis van Graz naar Kufstein (Oostenrijk) We vertrokken vandaag uit Graz en reden via de snelweg een stuk in de richting van Linz. De route naar Nederland zou via Linz het kortst zijn, maar we kozen ervoor om door Tirol te rijden. Deze route is wel wat langer en rijdt ook minder snel, maar is 10 keer mooier. We sloegen bij Liezen af naar het westen, via de E 651 en reden langs Schladming en Mandling. In Radstadt dronken we koffie. Via de 99 reden we verder langs Niedernfritz en Hüttau. Na Bischofshofen reden we verder via de 164. Ondertussen stopten we af en toe om iets te eten of om een foto te maken. Het was niet altijd gemakkelijk om ergens te stoppen. Officiële parkeerplekken langs de weg waren er niet veel en wanneer ze er waren was dat vaak op een plek waar weinig te zien was. In Griekenland waren er vaak van die plekje naast de weg, waar niemand last van je had en waar je gerust even kon uitstappen. Dat was hier veel moeilijker. De wegen zijn hier veel meer gestileerd. Onofficiële parkeerplekjes kennen ze hier niet. Gelukkig lukte het wel om af en toe een mooie foto te maken. De natuur is hier prachtig. Het stuk dat we reden vanaf Liezen naar Kufstein is een ware natuurfilm die aan je voorbij komt. We reden op een gegeven moment door een bergpas, waarvan het hoogste punt maar liefst 1370 meter was. Op de hoogste bergtoppen, die wat verder weg lagen, lag nog sneeuw. Na Sint Johann in Tirol reden we verder op de 178 en sloegen tenslotte af naar Kufstein. We twijfelden of we eerst nog door de stad zouden lopen of dat we dat misschien morgen zouden doen. Omdat de lucht intussen steeds donkerder was geworden, besloten we om direct naar het hotel te gaan en dat was maar goed ook, want nog vóór we binnen waren begon het te gieten. Dat was lang geleden dat we dat hadden meegemaakt. De incheck in het hotel was heel moderen en verliep geheel automatisch. Via de mail die we hadden ontvangen, moest je je gegevens invullen en een kopie van je ID meesturen. Als antwoord daarop kreeg je een kamernummer en een code waarmee je de deur kon openen. Dat was even geconcentreerd gegevens verwerken, maar het ging allemaal goed. Even later waren we binnen in de ruime kamer, met een comfortabel bed, en.... met een koelkast met vriesvak... Morgen plannen we het vervolg van de reis.

maandag 16 juni 2025 - reis van Kufstein (Oostenrijk) naar Hillesheim (Duitsland) Vandaag was een echte reisdag. We pakten na het ontbijt onze spullen in en reden eerst even naar Kufstein. Anette was daar als jong meisje geweest met haar ouders en herinnerde zich nog dat het een plaats was met een vrij klein en gezellig centrum. We zijn er even doorgereden en hebben zelfs nog een paar foto's gemaakt: twee muurschilderingen en een putdeksel. We namen in ieder geval mee in onze herinnering dat een wat langer verblijf in Kufstein zeker tot de mogelijkheden zou behoren. De stad ligt aan de rivier de Inn, net als Innsbruck en heeft inderdaad een aangenaam centrum. Daarna reden we naar de snelweg en volgden de route naar München. Vanaf daar reden we naar Augsburg. Daar parkeerden we de auto in een parkeergarage in het centrum en zochten een plekje om koffie te drinken. Ondertussen maakten we een foto van de Ludwigstrasse, waar onze auto stond. De putdeksels in de stad waren ook de moeite waard, het was alleen jammer dat er niet de naam van de stad op stond. Na de koffie en een korte wandeling stapten we weer in de auto. De volgende etappe ging nu naar Stuttgart. Daar verlieten we de snelweg en op aanwijzing van Google vonden we in een buitenwijk van Stuttgart een Lidl en dat was weer erg handig, want onze eet- en drinkvoorraad behoefde enige aanvulling. Tijdens één van onze andere stops onderweg, hadden we een slaapplek gevonden tussen Mannheim en Mainz. Dat was zo ongeveer de plek die we aan het einde van de middag konden bereiken. We boekten het appartement bij AirB&B en reden flink door, want we hadden nog wel wat kilometers te maken vandaag. Tegen de avond waren we in Hillesheim, waar we door een vriendelijke oude man wegwijs werden gemaakt in het ouderwetse, maar toch comfortabele en schone huisje. We hadden in ieder geval een TV en een klein koelkastje. Morgen zouden we waarschijnlijk onze laatste etappe rijden; naar Eindhoven, dus we gingen niet te laat slapen.

dinsdag 17 juni 2025 - reis van Hillesheim via Koblenz naar Eindhoven We vertrokken uit Hillesheim en reden via een secundaire weg door het glooiende landschap, tot we bij de snelweg kwamen. Hier kozen we de richting van Wiesbaden en later Koblenz. Hier sloegen we af en maakten we een stop in het centrum. We parkeerden de auto in het Schängel Center in de Rathauspassage. Dat was gemakkelijk en heel dicht bij het centrum. We wandelden eerst een beetje rond en zochten toen een leuke plek om te lunchen. Ook maakten we nog een paar leuke foto's in Koblenz. De stad is best groot, maar het centrum is leuk en gezellig. Het zou niet ondenkbaar zijn om daar nog eens naar toe te rijden. Toen we later doorreden, maakten we onderweg nog een paar korte stops, maar reden verder zoveel mogelijk door. De route was eigenlijk simpel. Je moet op de afslagen letten, maar de weg met nummer 61 loopt van Koblenz naar Venlo. We reden om 5 uur onze straat in. Er was niet veel veranderd, behalve dan het bordje, dat te kennen gaf, dat je binnenkort betaald moet parkeren binnen de rondweg. Dat gaat ons dus ook geld kosten. En, de overburen hebben hun huis verkocht, die vertrekken dus over niet al te lange tijd. De tuin was, net als vorig jaar, een chaos en moest worden gefatsoeneerd, maar dat komt later wel. De mangopit die we kort voor de vakantie in een potje hadden gedaan, was uitgelopen en had een klein sprietje gekregen. En vlak voordat we vertrokken, hebben we die overgeplant in een grote pot in de tuin en.... hij doet 't en hij is flink gegroeid. 't Was weer even wennen, maar toch ook weer fijn om thuis te zijn. We hadden een superfijne reis gehad, veel gezien en veel gedaan en veel genoten en nu was het klaar. Oost west, thuis best. Wat de kilometerstand betreft, deze was bij aankomst thuis: 189.260 Toen we op 16 april vertrokken was deze: 177.946. Het verschil is 11.314. Dat is dus het totaal aantal kilometers dat we hebben gereden. heenreis: 4.395 km // in Lakonia: 2.741 km // op Kythira: 312 km // terugreis: 3.866 km // dus totaal: 11.314 km

HEENREIS // LAKONIA // KYTHIRA // TERUGREIS